<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 32 : ตอนที่๓๑ หลอกแล้วต้องหลอกให้สุด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 45
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 ม.ค. 60

“ไอโกะ... ฮือ...”

หญิงสาวร่างอ้วนยังคงร้องห่มร้องไห้หมดสภาพจนตาบวมเป่ง เฮียคุกลืนน้ำลายลงคออย่างร้อนๆ หนาวๆ เขาไม่รู้จักคิโยมิหรอก แต่อะไรบางอย่างบ่งบอกให้เขารู้ว่านี่เป็นนาง อาจจะเพราะท่าทางขี้แยและสายตาเศร้าโศกที่มาพร้อมเสียงสะอื้นก็เป็นได้

“เจ้าเป็นใคร? เจ้ารู้จักข้าได้ยังไง?”

“ข้าไม่รู้ว่าเจ้าจะเชื่อข้าหรือเปล่านะ ข้าคือ... ข้าคือ...”

“เจ้าคือมิจฉาชีพยังไงกันล่ะ!” เฮียคุรีบแทรกเข้าไปทันที เขาจะเปิดโอกาสให้นางพูดไม่ได้ ไม่อย่างนั้นแล้วอาจมีเรื่องยุ่งยากเข้ามาในชีวิต เข้าตำราเอ็นดูเขาเอ็นเราขาด

“ไม่จริงนะ เจ้าเอาอะไรมาพูด?”

“เจ้าน่ะ กำลังจะทำตัวน่าสงสาร แต่ที่เข้ามากอดคือจะรูดทรัพย์น่ะสิ”

“ไม่ ข้าไม่ใช่คนแบบนั้น ข้าแค่... ข้าแค่...”

“แก้ตัวไม่ทันก็บอกมาเถอะ”

“ข้าไม่ได้มาแก้ตัว ข้าจะบอกความจริง... ข้า... ข้าแค่มาทวงร่างของข้าคืน!!”

ประโยคนั้นทำให้เฮียคุรู้สึกไม่ต่างจากโดนมีดอีโต้ฟันคอขาด หญิงอ้วนผละออกจากตัวไอโกะและเข้ามาระดมทุบแผงอกร่างสูงเพรียวเป็นสิบๆ ที เรี่ยวแรงนั้นแม้ไม่มากมายแต่ก็ทำให้เฮียคุหายใจไม่ออก ได้แต่กลืนน้ำลายเชื่องช้า ในหัวเขาเพียงคิดถึงแต่การหาทางออก

อย่าหาว่ารังแกผู้หญิงเลย... แต่เขายังไม่พร้อมเสี่ยงตอนนี้จริงๆ

เฮียคุไม่รู้ว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ทั้งหลายมีใครที่รู้จักเขาหรือคนที่วางแผนฆ่าเขาบ้าง จริงอยู่ที่ตอนนี้ไอโกะ อิจิมิโฮะ และโฮชิจะดีต่อเขา แต่มันก็ไม่สามารถรับรองได้ว่าพวกนางจะยังเป็นแบบนี้เมื่อรู้ว่าเขาคือเฮียคุ แล้วยิ่งตอนนี้เขาอยู่ในร่างของสตรีอ่อนแอ หากถูกทำร้ายรังแกมันก็ยากที่จะต่อสู้

“เจ้าชักเพ้อเจ้อไปกันใหญ่แล้ว ไปกันเถอะทุกคน”

“ข้าไม่ได้เพ้อเจ้อนะ เจ้าเอาร่างข้าไป! ไอโกะ... คนๆ นี้เอาร่างข้าไป!!

“บ้าไปกันใหญ่แล้ว โลกนี้จะมีคนเอาร่างใครไปได้ยังไง”

“งั้นข้าจะมาอยู่ในร่างนี้ได้ยังไงถ้าเจ้าไม่แย่งร่างข้าไปก่อน” หญิงอ้วนคร่ำครวญจนตาแดงก่ำ สุภาพบุรุษอย่างเฮียคุสงสารจับใจ อยากเข้าไปปลอบไปโอ๋แต่เขาก็ต้องแสร้งยืนเย็นชา

“นี่ ถ้าเจ้าเดือดร้อนเงินอะไรก็บอกมาตามตรง ไม่ต้องมาสร้างเรื่องวุ่นวายหรอก” เฮียคุคิดว่าถ้ามอบเงินไปให้แล้วอะไรๆ น่าจะดีขึ้น อย่างน้อยก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย เพราะผู้หญิงคนนี้ก็อยู่ในชุดเสื้อผ้ามอมแมมพอตัว “ไอโกะ เอาเงินให้นางไปสองพันแล้วเดินทางต่อกันเถอะ”

“สองพันข้าไม่เอา กี่พันข้าก็ไม่เอา ข้าจะเอาร่างของข้าคืนมา”

“โฮชิ มิโฮะซัง ดูนางสิ พูดอะไรไม่รู้เรื่อง ท่าจะบ้าไปแล้ว”

“ข้าไม่ได้บ้า”

“ถ้าไม่ได้บ้า คนที่ไหนจะมาพูดเลอะเถอะแบบนี้ได้?”

“ข้าไม่ได้พูดเลอะเทอะ”

“เหอะ บอกว่าข้าแย่งร่างเจ้าไป เรื่องแบบนี้มันเป็นไปได้ซะที่ไหน ไม่ต้องมาถามพวกเราหรอก เจ้าไปถามเด็กสามขวบยังรู้เลยว่าเป็นไปไม่ได้ ใครเชื่อเจ้าก็โง่เต็มทนแล้ว”

“พวกเจ้า... เจ้าต้องเชื่อข้านะ”

“พูดให้ตายใครมันจะไปเชื่อ...”

“เจ้าลองว่ามาก่อน” ไอโกะพูดตัดหน้าเฮียคุ นางเองรู้สึกได้มาหลายครั้งแล้วว่าคิโยมิไม่ใช่คิโยมิ แม้มันจะเป็นเรื่องงมงายไร้สาระและไม่น่าจะเป็นไปได้ แต่การลองถามดูก่อนก็ไม่เสียหายอะไร อย่างน้อยก็ยังได้ข้อพิสูจน์ว่าข้อสันนิษฐานนางเป็นเท็จหรือจริง

“ไอโกะ ข้าคือคิโยมิ”

“ถ้าเจ้าคือคิโยมิแล้วข้าคือตัวอะไรล่ะห้ะ?”

“เจ้ามันก็อสูรร้ายที่มาแย่งร่างข้าไปไง ฮือออออ...”

“ให้ตายเถอะ เวลาเจ้าร้องไห้แล้วทำปากยื่นนี่มันเหมือนคิโยมิเลย” อิจิมิโฮะพูดบ้าง นางเองแกล้งคิโยมิมาหลายครั้งและทุกครั้งก็จบลงด้วยการร้องไห้ฟูมฟายราวกับเป็นเด็กน้อยที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร เฮียคุเห็นท่าไม่ดีที่ตอนนี้ผู้หญิงถึงสองคนกำลังจะไปเข้าข้างคิโยมิตัวจริง

“นี่เจ้ากล้าเลียนแบบท่าร้องไห้ของข้าเหรอ? ฮือออออ...” เฮียคุแอบหยิกตัวเองเต็มแรงจนน้ำตาเล็ดออกมาบ้าง เขารีบใช้ความสามารถด้านการแสดงมาร้องไห้ตามพร้อมกับแกล้งทำตัวสั่นเพิ่มความน่าสงสารไปด้วย บรรดาหญิงสาวทั้งสามได้แต่หันมองกันไปมองกันมา

ให้พูดตามตรง แม้พฤติกรรมของคิโยมิที่พวกนางเห็นจะเปลี่ยนไปมากทั้งยังเคยทำอะไรแปลกๆ แต่มันก็มีความเป็นไปได้มากกว่าเรื่องแย่งร่างแม้หญิงอ้วนคนนี้จะเหมือนคิโยมิอยู่มากก็ตามที

เรื่องนี้ชักไม่ชอบมาพากลขึ้นทุกวัน

“ไอโกะ ไล่นางออกไปนะ นางแกล้งล้อเลียนท่าร้องไห้ข้า”

“ไอโกะ เจ้าอย่าไปเชื่อนางเด็ดขาด นางนั่นแหละปลอมตัวเป็นข้า”

“นางกำลังโกหกไร้สาระ มิโฮะซัง ไล่นางออกไป ไม่งั้นข้าจะร้องไห้” เฮียคุยังคงส่งเสียงสะอึกสะอื้น เขานึกสมเพชตัวเองที่ลูกผู้ชายเต็มตัวอย่างเขาต้องมาทำอะไรแบบนี้ ถ้าใครรู้เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน แต่จะทำอะไรได้ พูดดีให้ตายยังไง พอเจอกับตัวจึงเข้าใจว่าเสียศักดิ์ศรีดีกว่าเสียชีวิต

“ท่านอิจิมิโฮะ ถึงปกติท่านจะไม่ชอบข้า แต่ข้าอยากให้ท่านช่วยข้า ท่านน่าจะจำข้าได้นะ”

“โฮชิ เจ้าดูซะสิ นางพยายามจะพูดให้ไอโกะกับมิโฮะซังไขว้เขว นางกำลังแกล้งข้า นาง... นาง...” พูดเท่านั้นเฮียคุก็แกล้งลงไปชักดิ้นชักงอกับพื้น โฮชิรีบจับร่างสูงโปร่งให้นอนตะแคงซ้ายให้การหายใจไม่อุดตัน ด้านไอโกะพอเห็นเจ้านายที่ตัวเองรักก็ตกใจเป็นกำลัง

“คุณหนู! คุณหนูคะ!!”

เฮียคุยังไม่หยุดแกล้งชัก เขาเกร็งมือเกร็งเท้าจนผู้คนที่พบเห็นมุงดูกันหมด อิจิมิโฮะตะโกนไล่ไม่ให้ยืนมุงแล้วให้คนแกล้งป่วยหนุนตักเพราะเกรงศีรษะจะกระแทกพื้น

“ไอโกะ... ไอโกะ... ช่วยข้า...”

“ข้ามาแล้วค่ะคุณหนู”

“นางหลอกเจ้า นางไม่ได้ชัก เจ้าเชื่อข้าสิ” คิโยมิตัวจริงพยายามพูดแต่ก็ไม่มีใครสนใจอีกต่อไป ทุกคนกำลังวุ่นวายอยู่กับการปฐมพยาบาลเฮียคุอยู่ แน่นอนว่าจอมมารยาก็แสร้งชักร้องเอะอะไปตามประสาเรียกคะแนนสงสาร สักพักพอคิดว่าร้องพอแล้วค่อยคลายมือลง

“อยู่กับข้านะ... ขอร้องล่ะ... อยู่กับข้า...” พูดพลางสวมกอดไอโกะแนบแน่น นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่กอดผู้หญิง เฮียคุสาบานได้เลยว่าเขาไม่ได้ฉวยโอกาสหรือคิดอกุศลอะไรทั้งสิ้น เขาทำไปเพื่อป้องกันตัวเอง ถึงผิวพรรณของนางจะนุ่มนวลน่าสัมผัสเกินไปหน่อยก็เถอะ!!

“ข้าก็อยู่กับคุณหนูแล้วไงคะ”

“ไม่จริงอ่ะ เจ้าจะไปอยู่กับผู้หญิงคนนี้”

“ไอโกะ นางกำลังเล่นละครตบตาเจ้า!”

“เจ้าเลิกทำให้พวกข้าแตกแยกกันสักที ไอโกะ... เจ้าต้องอยู่กับข้า”

“ข้าอยู่กับคุณหนูอยู่แล้วค่ะ”

“มิโฮะซัง... โฮชิ...” เฮียคุยื่นมือซ้ายขวาไปจับมือเรียวสวยของสตรีทั้งสองไว้ มือของนางอบอุ่นนักจนเขาไม่อยากปล่อยเลย “เจ้าสองคนก็ต้องอยู่กับข้านะ”

“ข้าเลือกได้ที่ไหนล่ะ”

“ข้าก็ต้องติดตามพี่ใหญ่อยู่แล้ว”

“พวกเจ้าทุกคนกำลังโดนนางหลอก ทำไมไม่มีใครเชื่อข้า!?”

“ของมันเห็นกันอยู่ชัดๆ ว่าใครเป็นใคร เจ้าจะมาแต่งเรื่องหลอกลวงกันได้ยังไง!?”

“เจ้าต่างหากแต่งเรื่องหลอกลวง” คิโยมิตัวจริงย้อนกลับพร้อมกับเริ่มร้องไห้อีกครั้ง ขณะที่เฮียคุกำลังคิดหาทางหนีอยู่นั่นเองก็มีเสียงๆ หนึ่งลอยเข้ามาในโสตประสาท  

“คิโยมิ! คิโยมิ... ข้าเจอเจ้าสักที”

“ฉิบหายแล้วไง”

อดีตนักฆ่าหนุ่มพึมพำอยู่ในใจ การปรากฏตัวของใครคนนั้นทำให้เฮียคุรู้ทันทีว่าเรื่องวุ่นวายของเขามันไม่จบลงเพียงเท่านี้แน่นอน

......................................................................................................................................................

แม้จะเป็นตอนกลางวันแต่ใช่ว่าทุกที่จะสว่างไสว

ภายในห้องมืดสลัวแห่งหนึ่ง ใครบางคนนั่งลงกับเก้าอี้ไม้ รินสาเกใส่แก้วแล้วกระดกเข้าปาก รสชาติแสบร้อนของมันทำให้ชายหนุ่มสำลักออกมาหลายต่อหลายครั้งจนแทบจะอาเจียนออกมา เขานึกสงสัยนักว่า ‘เฮียคุ’ นักฆ่าหนุ่มผู้เลื่องลือคนนั้นดื่มมันพรวดๆ ได้อย่างไร

เป็นที่รู้กันดีว่าเฮียคุโปรดปรานสุราแค่ไหน

หนุ่มหล่อวัยยี่สิบคนนี้แม้เหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าหรือฟันฝ่าอุปสรรคจนหมดแรงอย่างไร ขอแค่มีสุราดีๆ สักแก้วเขาก็พร้อมจะกลับมาสู้ต่อเสมอ

แต่ก็นะ... เพราะสุรานี่แหละทำให้เพชฌฆาตฝีมือดีต้องพลาดท่า

แผนการพื้นๆ อย่างการใช้ผู้หญิงมาเป็นนกต่อก็เล่นเอาเฮียคุตกหลุมพรางมาช่วยเหลือ จากนั้นก็ใช้เหล้าที่ผสมพิษชนิดพิเศษมาหลอกล่อให้ดื่มกิน

และเหล้ารสเลิศอย่างนั้นเฮียคุจะเหลืออะไร

ชายคนนั้นยิ้มหยามเหยียดสะใจ

“เจ้าจะโทษข้าไม่ได้นะ เจ้าต้องโทษตัวเอง ไอ้เฮียคุหน้าโง่เอ๊ย!” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #108 ลูกชุบ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 09:04
    เฮียร้ายอ่ะ
    #108
    0
  2. #105 *lจ้าxญิJกุxลาUน้ำแข็J* (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 09:54
    อ้าวรู้ล่ะทำไมสลับร่างกันได้
    #105
    0