<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 30 : ตอนที่๒๙ ไม่เนียน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 53
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    1 ม.ค. 60

เสียงไพเราะนั้นทำให้เฮียคุเหมือนถูกสาปให้แข็งเป็นหิน บัดนี้อดีตนักฆ่าถึงกับทำอะไรไม่ถูก

“มิโฮะซัง!?”

“หายโกรธข้านะ”

“ข้าไม่ได้โกรธ... ไม่โกรธแล้ว” จิตใจที่แข็งกระด้างมายี่สิบปีบัดนี้เหลวยิ่งกว่าโจ๊ก เขาไม่เคยเข้าใกล้และเห็นผู้หญิงที่เย้ายวนอย่างนี้ จริงอยู่ การมาอยู่ในร่างคิโยมิเขาก็ได้เรียนรู้ทุกส่วนของสตรีไปแล้ว แต่มันก็เป็นคนละความรู้สึกกัน กับเรือนร่างของคิโยมิเขาไม่มีความรู้สึกใดๆ นอกจากความอยากรู้อยากเห็นทั้งสิ้น

“จริงนะพี่ใหญ่”

“จริง ข้าสาบาน ข้าไม่โกรธแล้ว เจ้ารีบขึ้นไปเถอะ”

“รีบขึ้นทำไมล่ะ?” อิจิมิโฮะกระพริบตางงๆ ที่คิโยมิหน้าแดงก่ำไปถึงคอ “ข้าเหนื่อยมาทั้งวัน ข้าก็อยากอาบน้ำให้สดชื่นเหมือนกัน มาอาบด้วยกันก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร”

“เจ้าไม่เป็นแต่ข้าเป็นโว๊ย!!

เฮียคุที่ปกติฆ่าคนเสร็จสามารถกระดกสาเกต่อได้อย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไรถึงกลับมือไม้สั่น ให้ตายเถอะ ยามเสื้อผ้าของอิจิมิโฮะเปียกแล้วแนบเนื้อลงไปเขาใจเต้นเป็นบ้า พอไม่มองหน้าสวยเฉี่ยวก็เห็นหน้าอกอวบอิ่ม พอไม่มองอกอวบอิ่มก็เห็นเอวบอบบาง พอไม่มองเอวบอบบางก็เห็นสะโพกผายและขาเรียวยาว

“เจ้านี่ตลกเป็นบ้า ผู้หญิงด้วยกันอายอะไรนักหนา?”

อดีตนักฆ่าหนุ่มแทบจะอยากตายตรงนั้น...

ก็เพราะเขาไม่ใช่ผู้หญิงด้วยกันนะสิ!!

เฮียคุอยากตะโกนคำนี้ออกไปแต่ก็ต้องอดกลั้นและทำสีหน้าให้เป็นปกติเท่าที่จะทำได้ คิดอยู่นานกว่าจะหาทางเอาตัวเองออกจากสถานการณ์สุ่มเสี่ยงนี้

“ขอตัวล่ะมิโฮะซัง ข้าง่วงแล้ว ไปนอนก่อนนะ”

“เดี๋ยวก่อนสิ เจ้านี่ลนลานไปได้”

“ไม่ได้ลนลาน ข้าบอกว่าไม่ได้ลนลานก็ไม่ได้ลนลานไงเล่า!?”

“ปากเจ้าปฏิเสธ แต่สีหน้าเจ้าไม่ได้ปฏิเสธไปด้วยนี่”

“ข้าปฏิเสธหมดทุกกรณี ไม่ว่าจะปากหรือสีหน้า ข้าก็ปฏิเสธไปด้วย”

ร่างสูงโปร่งฟาดงวงฟาดงาอาละวาดแบบมึนๆ แล้วลุกจากน้ำขึ้นไปยังที่พัก เขาส่ายศีรษะไล่ความคิดวุ่นวายออกจากหัวแล้วจึงนั่งลงอยู่กับที่ให้ไอโกะช่วยซับและหวีผมให้ ถึงเฮียคุจะมองว่าไม่ใช่เรื่องจำเป็นอะไร แต่สาวใช้คนสนิทก็ยืนกรานจะดูแลให้อยู่ดี

“ท่านคืนดีกับมิโฮะซังหรือยังน่ะ?”

“จะว่าดีก็ดี ไม่ดีก็ไม่ดี แต่ไม่ได้ติดใจอะไรกันแล้ว”

“นางง้อท่านยังไงเหรอ?”

พอได้ยินประโยคนี้ภาพการง้อของอิจิมิโฮะก็ลอยเข้ามาในหัว เฮียคุที่พยายามจะสงบสติได้รอบหนึ่งต้องกลับมาเพ้อเจ้อต่อ โฮชิตั้งคำถามไว้ในหัว พฤติกรรมของสาวหน้าหวานมันไม่ปกติซะแล้ว มันเหมือนคนมีความรักที่เคอะเขินอย่างไรอย่างนั้น นางจึงถามต่อ

“งั้นทำไมทำหน้าแบบนี้ล่ะ?”

“ใช่ๆ เป็นอะไรหรือเปล่าคะคุณหนู?”

“เอ่อ... ไม่เป็นอะไรหรอก”

“หน้าแดงเหงื่อแตกพลั่กเต็มหน้าเลยนะไม่เป็นไร?” โฮชิเองก็จับอาการได้ ไม่สิ อย่าใช้คำว่าจับได้เลย เพราะเฮียคุปิดไม่มิดตั้งแต่แรกมากกว่า

“บอกว่าไม่เป็นก็ไม่เป็นเซ่! ผู้หญิงอย่างพวกเจ้านี่มันเซ้าซี้จริงๆ เลย!!”

“ไม่เป็นก็ไม่เห็นต้องโกรธเลย”

“ฮึ่ย...”

เฮียคุร้องฮึ่มฮั่มอย่างขัดใจ เขาน่าจะเชื่อโอกาซังตั้งแต่แรกว่าอย่าหวั่นไหวกับสตรี คิดไปคิดมาก็ใช้ปวดท้อง แต่เฮียคุก็ไม่ได้สนใจคิดว่าท้องไส้ปั่นป่วนธรรมดา ชายหนุ่มควานหาสาเกแก้วโปรดมาดื่มรัวๆ แก้อารมณ์เสียแล้วนอนหลับไป พยายามไม่คิดอะไรให้สมองมันวุ่นวาย

......................................................................................................................................................

ไดซึเกะร้องโอดโอยอยู่กับที่ แผลจากการกระทำของสาวหน้าหวานไม่ได้อยู่แค่ที่กาย แต่มันเป็นที่ใจ ใครมันจะไปคิดว่าผู้หญิงอ่อนแอคนเดียวจะกล้าทำกับเขารุนแรงแบบไม่กลัวอะไรเลย และสิ่งที่เขาเสียไปคือความเป็นชายที่เคยใช้กดขี่เพศตรงข้ามมาหลายปี

“โอ๊ย... เจ็บ...”

“ท่านไดซึเกะ!”

“ออกไป! ข้าไม่อยากเจอหน้าใครทั้งนั้น!

“แต่ว่า...”

“ข้าบอกให้ออกไป!!”

ชายโฉดคร่ำครวญอยู่กับที่ ใช้มือเขวี้ยงปาของไปทั่ว หลังจากถูกเฮียคุจับตอน ไดซึเกะก็กลายเป็นคนคุ้มดีคุ้มร้าย เอาอะไรไม่ได้ บางทีนั่งๆ อยู่ก็ร้องไห้ออกมา สภาพน่าเวทนาหมดสภาพ คนรับใช้ต่างพากันแอบเอาไปขำเป็นเรื่องตลก เพราะไม่มีใครคิดจะใยดีอะไรมันอยู่แล้ว คนชั่วๆ แบบนี้

......................................................................................................................................................

เช้าวันต่อมา

“เห้ยยยยยยยยย!!

อดีตนักฆ่าที่สังหารผู้คนมามากมายมืออาบเลือดจากนับร้อยศพต้องมากรีดร้องเพราะหว่างขาของตัวเองเต็มไปด้วยกองเลือด กลิ่นคาวๆ ลอยเจ้าจมูกจนรู้สึกเวียนหัวอยากอาเจียน พอจะลุกขึ้นมาก็ปวดหน่วงๆ ตรงท้องน้อย เสียงดังลั่นนั่นทำให้โฮชิวิ่งเข้ามาดู

“เป็นอะไรไปพี่ใหญ่?”

“เลือด... เลือดเต็มไปหมด”

“เรื่องแค่นี้ ข้าก็คิดว่าเรื่องอะไร”

“เรื่องแค่นี้ที่ไหนล่ะ? เลือดออกเยอะอย่างนี้!” คนตกใจชี้ไปยังโลหิตที่เปื้อนเสื้อผ้า เฮียคุวิตกกังวลไปต่างๆ นานา ไม่รู้ว่าสุขภาพเขาเป็นอะไร หรือมีใครลอบทำร้ายอีกหรือเปล่าก็ไม่รู้

“มันปกติจะตายไป”

“ไม่ปกติสิ อยู่ดีๆ มันก็เป็นอย่างที่เห็น”

“เอ้า พี่ใหญ่ไม่ได้นับวันเหรอ?”

“นับวัน? อะไรคือนับวัน?”

“ก็ผู้หญิงเราต้องมีประจำเดือนไงคะ ก็นับวันประมาณเอาว่าจะมาวันไหน จะได้เตรียมความพร้อมถูก” โฮชิอธิบายด้วยท่าทีเรียบๆ เฮียคุพอได้สติก็นึกขึ้นมาได้ว่าอะไรเป็นอะไร

จริงอยู่ที่เพื่อนในองค์กรมีแต่ผู้ชาย แต่เขาก็ไม่ได้ไร้เดียงสาถึงขั้นไม่รู้เรื่องอะไรเลย ความรู้บางอย่างอยู่ในหนังสือก็มี เฮียคุเองก็เคยอ่านเรื่องการปวดประจำเดือนผ่านๆ มาบ้าง แต่ไม่ได้ให้ความสำคัญอะไรเพราะไม่คิดมาก่อนว่าตัวเองจะต้องมาเจอเรื่องเหลือเชื่อเช่นนี้

“อ่อ... ข้าประจำเดือนมา”

“ไปตามไอโกะมา”

ไอโกะมักเป็นคนที่เฮียคุนึกถึงก่อนใครเพื่อน อาจจะเพราะนางเป็นคนที่ดูแลเขาอย่างใกล้ชิดและไม่เคยทอดทิ้งหักหลัง ถ้าเฮียคุต้องทำร้ายคนทั่วไป ไอโกะจะเป็นคนสุดท้ายที่เขาจะทำร้ายแน่นอน ด้านไอโกะเองพอเห็นเฮียคุนอนจมกองเลือดก็วิ่งเข้าไปเหมือนแม่ที่ห่วงลูกปานจะขาดใจ

“คุณหนู!”

“ไอโกะ ประจำเดือนมาต้องทำไงดี?”

“คุณหนูไปล้างตัวให้สะอาดก่อนค่ะ เดี๋ยวข้าเตรียมผ้าให้”

“ขอบใจมากนะไอโกะ เอ่อ... ปกติข้าประจำเดือนมากี่วันเหรอ?”

“แล้วแต่เดือนค่ะ สุขภาพคุณหนูไม่แข็งแรง บางเดือนไม่มาก็มี”

“เห้อ ข้านี่นะ ไม่สมบูรณ์อะไรอย่างเขาเลย” เฮียคุบ่นแก้เก้อแล้วรีบเดินเข้าห้องน้ำไป นึกสงสารผู้หญิงที่ต้องมาทนปวดท้องทุกเดือน เขามองเลือดที่ไหลทะลักออกจากร่างกายด้วยสีหน้านิ่งๆ อย่างว่า เฮียคุไม่เคยคิดพิศวาสอะไรกับคิโยมิเจ้าของร่างอยู่แล้ว ต่อให้สวยแค่ไหนก็เถอะ

ด้านโฮชิก็แอบคิดพิจารณาอะไรอยู่เงียบๆ สักพักจึงถามขึ้น

“ไอโกะ ปกติพี่ใหญ่เขาเป็นแบบนี้ไหม?”

“ไม่เลย ปกติคุณหนูขี้ขลาดขี้กลัว แต่ก่อนแต่งงานไม่นานก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน”

“ที่ข้าไม่เข้าใจคือทำไมพี่ใหญ่ชอบถามเรื่องเกี่ยวกับตัวเองเหมือนไม่เคยรู้มาก่อน”

“อืม ไม่ใช่ครั้งแรกด้วยที่คุณหนูถามอะไรแบบนี้” ไอโกะเองก็อดสงสัยกับการเปลี่ยนแปลงสุดพิศวงนี้ไม่ได้ “ข้ารู้สึกได้ตั้งนานแล้วว่าคุณหนูเปลี่ยนไป แต่นางเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น ไม่ยอมให้ใครมาแกล้ง ข้าว่าแบบนี้ข้าสบายใจกว่า อย่างน้อยก็ไม่ต้องคอยห่วง”

สองคนคุยกันโดยไม่รู้ว่าเฮียคุแอบฟังอยู่ด้วย

อดีตนักฆ่ารูปหล่อเลื่อนมือมากุมขมับช้าๆ

เขาใช้ชีวิตในร่างคิโยมิไม่เนียน... เขาจะทำอย่างไรดี?

ปีใหม่แล้ววววว ตั้งใจรีบปั่นให้เป็นของขวัญปีใหม่เลยนะเนี่ย เนื้อเรื่องกำลังจะเข้าสู้ช่วงบู๊อีกครั้งแล้ว อย่างที่บอก เฮียคุถึงจะได้ร่างอ่อนแอยังไงแต่ทักษะประสบการณ์พี่แกก็กินขาดทุกคน เก่งทุกเรื่องยกเว้นเรื่องจีบสาว หวังว่าทุกคนจะชอบเฮียคุที่โหดๆ เพี้ยนๆ แบบนี้นะคะ ชอบไม่ชอบยังไงติชมกันได้ ตอนหน้าจะได้เจอใครบางคนด้วยน้า สำหรับปีใหม่นี้ขออวยพรให้นักอ่านทุกคนมีความสุขมากๆ คิดสิ่งใดสมปรารถนา เรียนเก่งๆ ทำงานได้เงินเยอะๆ และอยู่ด้วยกันแบบนี้ไปนานๆ อย่าเพิ่งทิ้งกันไปไหนนะคะ รักมากค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #103 ลูกชุบ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 11:00
    HNY



    ปล มันไม่เนียนจริงๆนั่นแหละ55555
    #103
    0
  2. #95 *lจ้าxญิJกุxลาUน้ำแข็J* (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 07:31
    สวัสดีปีใหม่ค่ะไรเตอร์
    #95
    1
    • #95-1 albaflorecitych(จากตอนที่ 30)
      9 มกราคม 2560 / 16:51
      สวัสดีปีใหม่ค่ะ ฝากผลงานต่อไปด้วยนะคะ ^ ^
      #95-1