<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 29 : ตอนที่๒๘ สาวง้อสาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 53
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    31 ธ.ค. 59

“ห้องขังอันงมงาย?”

“ใช่... ห้องขังอันงมงาย?”

“หมายความว่ายังไง?”

“เจ้าเป็นคนพูดเอง ไม่ว่าที่ใดข้าก็ถูกคุมขังได้ ข้าจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ” ชายชรายิ้มให้กับตัวเอง สายตาเศร้าๆ ที่มองออกไปเต็มไปด้วยความหวัง มองทอดยาวไปเห็นหลุมเล็กๆ ซึ่งเจิ่งนองไปด้วยน้ำ “เจ้าสองคนตามข้าออกมาเถอะ ข้าจะพาเจ้าออกไปข้างนอก”

สาวสวยมองหน้ากันงงๆ แต่ก็เดินตามไป พอเห็นชายชรากระโดดลงไปในน้ำก็ค่อยๆ เข้าไปทีละคน น้ำในนั้นค่อนข้างสะอาดและมีปลาว่ายไปมาอยู่

พอว่ายผ่านไปสักระยะก็เจอกับทางออก มันเป็นสวนที่เต็มไปด้วยหญ้าและต้นไม้มากมาย เฒ่าปราบพิษมองหน้าสาวสวยบอบบางอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก ทั้งที่ไม่ได้มีเรี่ยวแรงอะไร นางกลับมีทักษะการต่อสู้สูงมากทั้งที่เป็นแค่ผู้หญิงหน้าซีดๆ ป่วยๆ คนหนึ่ง

“ถึงเจ้าจะร่างกายไม่แข็งแรงและยังโดนพิษเข้าไป แต่ทักษะการต่อสู้ของเจ้ากลับยอดเยี่ยมมาก ไม่กล้าคิดเลยว่าถ้าเจ้าเป็นชายอกสามศอกจะน่ากลัวเพียงใด”

“ชมเกินไปแล้ว ข้าก็ไม่ได้เก่งถึงขั้นนั้นหรอก”

“ถ้าเจ้าไม่เก่งแล้วต้องแบบไหนถึงเก่ง?”

“มีเยอะแยะไป ท่านเองแม้ชราภาพฝีมือก็ยังน่าเลื่อมใส ไหนจะวิชาจากคัมภีร์สิงสาราสัตว์ตั้งสองอย่าง ต่อให้ข้าไม่โดนพิษข้าก็ตั้งรับท่านได้ไม่กี่สิบนาทีหรอกน่า”

อดีตนักฆ่าหนุ่มพูดถ่อมตัว... แต่อย่างว่าล่ะ ตอนเป็นเพชฌฆาตร้อยปรลัย ฝีมือของเขาก็น่ากลัวจริงๆ ตอนนี้แม้จะไม่มีแรงแต่เขาก็มีความจำและกระบวนท่าต่างๆ ที่ใช้เอาตัวรอดได้

“เจ้าไปฝึกวิชามาจากที่ไหน?”

“คนรู้จักของข้าถ่ายทอดให้ ข้ามุ่งมั่นตั้งใจฝึกฝนต่อยอดเอง”

พูดเท่านั้นชายแก่ก็พอเข้าใจว่ามันเป็นความลับที่เจ้าตัวไม่อยากบอกให้ใครรับรู้ แม้จะอยากรู้เพียงใดแต่เขาก็มีมารยาทพอจะไม่ซักให้มากความ

“แม้เป็นผู้หญิงแต่ฝีมือเจ้าทัดเทียมผู้ชาย ข้ารู้สึกถูกชะตา ข้ามีของอยากให้เจ้า” เฒ่าปราบพิษหยิบถุงมือสีเทาอันประกอบด้วยหนามแหลมๆ มาให้ เฮียคุขมวดคิ้วเล็กน้อย พอดูออกว่าเป็นอุปกรณ์ที่ใช้ในการต่อสู้ แต่ยังไม่แน่ใจถึงหน้าที่ของมันนัก

“มันคืออะไร?”

“ถุงมือขนเม่น เอาไว้ใช้เวลาต่อสู้ ถุงมือนี้แม้ไม่หนามากแต่รองรับคมมีดคมดาบได้ ส่วนนี้คือขนเม่นที่เป็นอาวุธลับ วิธีการซัดก็เหมือนซัดเข็มทั่วไป รับไว้เถอะ ผู้หญิงสองสามคนเดินทางมันอันตราย ถ้ามีคนคิดทำร้ายเจ้าใช้ของพวกนี้น่าจะคุ้มครองชีวิตได้ดีขึ้น”

“ขอบคุณมากท่านผู้เฒ่า ไว้สักวันข้าจะตอบแทน”

“อย่าคิดมากไปเลย ข้าเคยใช้ความสามารถทำร้ายชาวไฮโดรเมด้ามาหลายชีวิตแล้ว ให้ข้าได้ไถ่โทษช่วยเหลือคนดีๆ บ้างเถอะ เข้ามานี่สิ ข้าจะสอนวิชาเม่นให้ ถ้าเจ้าใช้ควบคู่กับของที่ข้ามอบให้ ข้ามั่นใจว่าเจ้าจะเก่งขึ้นแน่ๆ” เฒ่าปราบพิษแม้จะแก่ไปมากแต่ความสามารถเขาก็ไม่ได้แย่

เฮียคุยิ้มรับ เขากำลังจะได้วิชาใหม่ซะแล้ว

เอาเข้าจริงวิชาของเฒ่าปราบพิษไม่ได้จัดเป็นยอดวิชาของคัมภีร์สิงสาราสัตว์ วิชาโอพอสซัมไม่ได้โดดเด่นในแง่ต่อสู้เพราะเป็นแนวทางด้านการรักษาพิษมากกว่า ส่วนวิชาเม่นก็ค่อนข้างธรรมดา มาดีตรงที่ชายชรามีหัวคิดทำอาวุธเพิ่มจึงเพิ่มความเก่งกล้าขึ้นมาก

และถ้าพลิกแพลงใช้กับความสามารถดั้งเดิมของเขาก็คงจะเก่งกล้าขึ้นมากด้วยเช่นกัน

......................................................................................................................................................

เวลาผ่านไปถึงตอนมืดค่ำ

เฮียคุฝึกวิชาเม่นสำเร็จในวันเดียวและเดินทางกับอิจิมิโฮะ ทางแม้จะค่อนข้างซับซ้อนแต่เขาก็หาทางกลับไปยังที่พัก และภาพที่เห็นก็คือไอโกะกับโฮชินั่งเครียดรออยู่หน้าบ้านด้วยท่าทีว้าวุ่นใจ แต่พอเห็นเขาเดินกลับมาก็ทำตาโตสดใสไปตามๆ กัน นางร้องขึ้น

“คุณหนูกลับมาแล้ว?”

“ปลอดภัยดีไหมคะพี่ใหญ่?”

ด้วยความห่วงใย ทั้งสองวิ่งเข้ามาหมุนร่างสูงโปร่งดูให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรแทบจะทุกซอกทุกมุม ไอโกะพอเห็นคราบเลือดเต็มเสื้อผ้าก็ตกใจเป็นกำลัง

“เลือด!!?”

“มันทำร้ายท่านที่ตรงไหน?”

“ไม่ได้มากอะไร ข้าโดนพิษเท่านั้นแหละ”

“แล้วท่านหายหรือยัง?”

“ดีขึ้นเยอะแล้วล่ะ ข้าขับพิษได้หมดเรียบร้อย”

“หวังว่าไอ้ไดซึเกะยังไม่ได้ทำอะไรคุณหนูนะคะ”

“ยังหรอกน่า ข้าบอกแล้วไง ว่าตอนนี้ข้าไม่ใช่คิโยมิขี้แยคนเดิมที่เอาแต่ร้องห่มร้องไห้ มันนั่นแหละที่โดนทำอะไร” เฮียคุพูดถึงเรื่องนี้ทีไรก็อดสะใจไม่ได้ เขารู้สึกสงสารปนรำคาญคิโยมิที่อ่อนแอไม่สู้คนไม่ลุกขึ้นมาปกป้องตัวเอง ต้องได้แบบเขานี่ที่มาจัดการคนโฉดให้พ้นสังคม

“มันโดนทำอะไรเหรอคะ?”

“ข้าตอนมันไปเรียบร้อยแล้ว จะได้ไม่ไปรังแกผู้หญิงคนอื่นอีก”

“มันต้องได้แบบนี้สิพี่ใหญ่ นี่ถ้าไม่บอกมาก่อนข้าคิดว่าท่านเป็นเพชฌฆาตร้อยปรลัยเลยนะเนี่ย จัดการคนเลวผดุงคุณธรรมให้ชาวโลก”

ฟังเท่านั้นเฮียคุก็เผลอยิ้มออกมา

“ว่าแต่ตกลงเรื่องมันเป็นมายังไง? ข้าชักงงแล้วนะ!” ไอโกะยังสับสนกับเรื่องที่เกิดขึ้น มันวุ่นวายจนงงไปหมดว่าใครเป็นอะไร เฮียคุพูดสะบัดเสียงใส่

“มันก็ไม่มีอะไรมากหรอก แค่คนในฆ่ากันเอง”

“มิโฮะซัง เรื่องนี้เกี่ยวกับเจ้าใช่ไหม?”

“เอ่อ... ข้า...”

“ช่างมันเถอะโฮชิ ยังไงเราก็รอดกลับมาแล้ว ข้าขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ เหนียวตัวไปหมด” เฮียคุตอบเรียบๆ แต่ไม่วายส่งสายตางอนๆ มาทางอิจิมิโฮะที่นั่งอยู่ เขาโกรธแหละแต่ตอนมีปัญหาเขาก็ถือว่าต้องช่วยๆ กันไปก่อน พอเรื่องคลี่คลายค่อยมาจัดการเรื่องส่วนตัวทีหลัง

อิจิมิโฮะทำตัวไม่ถูกเพราะรู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองผิด การหลอกคิโยมิไปให้ไดซึเกะไม่ใช่เรื่องเล็กๆ ที่จะทำใจให้อภัยได้ง่ายๆ เพราะมันคือเรื่องของสวัสดิภาพร่างกายและจิตใจ ด้านไอโกะกับโฮชิก็พอจะทราบจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบ้างว่ามันเป็นอย่างไร

“พี่ใหญ่พูดกับเจ้าแบบนี้แปลว่าท่านเกี่ยวกับเรื่องนี้ล่ะสิ”

“ก็... ใช่”

“เจ้าทำได้ยังไง?”

“ข้า... ข้าไม่ได้ตั้งใจนี่นา”

“คุณหนูดีต่อท่านทุกอย่าง แต่ท่านยังหักหลังได้ลงคอ”

“แต่ข้าก็กลับไปช่วยนางไม่ใช่เหรอ?

“ไม่รู้ล่ะ เจ้าต้องไปง้อคุณหนู ไม่งั้นพวกข้าจะโกรธเจ้าไปด้วย” ไอโกะพูดจริงจัง กับคนที่พาคุณหนูของนางไปเสี่ยงอันตรายถ้าเป็นคนอื่นคงโวยวายไปแล้ว นี่เห็นแก่ที่ล่มหัวจมท้ายมาด้วยกันมาสักระยะ ประกอบกับที่ไปช่วยแล้วคิโยมิยังปลอดภัยเลยพออภัยได้

อิจิมิโฮะนิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง

นางไม่เคยง้อใครมาก่อน...

“เอ่อ... พี่ใหญ่”

หญิงสาวเอ่ยเสียงสั่นๆ ขณะเดินไปทางที่อาบน้ำ นางแอบมองคิโยมิที่วิดน้ำล้างตัวอย่างเกร็งๆ ถึงจะต้องเปลื้องผ้าอาภรณ์มาแล้วแต่เห็นสัดส่วนตัวเองก็อดเก้ๆ กังๆ ไม่ได้ อิจิมิโฮะเองยังยากจะละสายตา คิโยมิมีร่างกายที่สวยจนนางนึกหมั่นไส้มาในหลายที แต่ไม่ทราบทำไมตอนนี้กลับนึกหวั่นไหว

“เจ้ามานี่ทำไม?”

“ข้ามาหา ข้ามีเรื่องอยากพูดด้วย”

“เหอะ ข้าไม่มีเรื่องอยากพูดกับเจ้าหรอก”

“มันเรื่องสำคัญนะ”

“ก็เพราะสำคัญไง ข้าถึงไม่อยากคุย”

“โธ่... พี่ใหญ่” สาวสวยพยายามง้อ เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะนางและนางผิดเต็มประตู ไหนจะรู้สึกผิดกับความดีของคิโยมิที่ถึงโดนนางหลอกลวงก็ยังคอยช่วยเหลือตลอด เฮียคุแม้จะโมโหแต่พอได้ยินเสียงอันไพเราะก็ใจเย็นขึ้น แต่ก็ไม่วายขับไล่ไสส่งให้สมกับที่อารมณ์เสีย

“กลับไปเถอะ ข้าจะอาบน้ำ”

“ข้าอาบด้วยสิ”

“เจ้าจะบ้าไปแล้วเหรอ?”

“บ้าตรงไหน? ผู้หญิงด้วยกันไม่เห็นเป็นไร?” อิจิมิโฮะเปลื้องชุดตัวนอกออกเผยชั้นในที่ปิดเรือนร่างสมบูรณ์แบบราวนาฬิกาทราย หน้าอกหน้าใจใหญ่เกินตัวรับกับสะโพกงอนงามและท่อนขาเรียวยาวขาวผ่อง นางเดินลงมาในน้ำทำให้ผ้าเหล่านั้นแนบเนื้อขึ้นไปอีก

เฮียคุตะลึงตะลานจนทำตัวไม่ถูก เขารีบเบี่ยงสายตาไปทางอื่น หน้าแดงก่ำอย่างที่สมัยเป็นเพชฌฆาตร้อยปรลัยไม่เคยเป็น หญิงสาวยกมือขึ้นมาประคองหน้าแผ่วเบา

“แล้วทีนี้หายโกรธข้าหรือยัง... พี่ใหญ่?”

ส่งท้ายปีเก่ากันด้วยตอนนี้ หวังว่าทุกคนจะชอบและสนุกสนานกันนะคะ พรุ่งนี้จะมาอัปฉลองปีใหม่ให้อีกตอน สำหรับใครที่มีความทุกข์กับปีนี้ ขอให้ทิ้งเรื่องแย่ๆ เอาไว้แล้วเริ่มต้นใหม่ ส่วนความสุขกับปีนี้ ขอให้มีความสุขมากๆ ขึ้นไป อย่าลืมติดตามกันนะคะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #102 ลูกชุบ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 10:58
    วิธีการง้อช่าง...
    #102
    0
  2. #94 *lจ้าxญิJกุxลาUน้ำแข็J* (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 07:25
    555 เจอแบบนี้เฮียคุรีบหายงอนเลย
    #94
    0