<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 27 : ตอนที่๒๖ หนึ่งเม็ด หนึ่งใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 57
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    25 ธ.ค. 59

“อุดหูไว้”

แม้จะพยายามอุดหูอย่างไร แต่เสียงขลุ่ยก็เล็ดลอดเข้าไปได้อยู่ดี พวกมันปวดศีรษะรุนแรงตามเสียงที่ดังขึ้นเรื่อยๆ เฮียคุไม่รอช้าถือโอกาสเป่าให้ลูกดอกพุ่งออกไปเสียดแทงร่างกายพวกมันจนล้มลงไปกับพื้น อิจิมิโฮะใช้มีดจ่อคอชายที่ดูเป็นหัวหน้าพร้อมกล่าวหนักแน่นจริงจัง

“เอายาถอนพิษมา”

“มัน... อยู่ในตู้”

อิจิมิโฮะวิ่งไปยังตู้เก็บของแล้วก็พบกับขวดเล็กๆ ที่พอเดาได้ว่าเป็นยาถอนพิษ นางเปิดแล้วเทใส่มือทันที แต่ก็ต้องตกใจเพราะมันมีแค่เม็ดเดียว

“ทำไมยามีอยู่แค่นี้?”

“ก็... อีกเม็ดข้าให้ท่านตอนแรกไปแล้ว”

“บัดซบเอ๊ย! แล้วไม่มียาอื่นเลยเหรอ?” เฮียคุสบถออกมาอย่างหัวเสีย ถ้าไม่มียาพิษเขาจะต้องตายในอีกไม่กี่ชั่วโมง ดวงตาคู่หวานบัดนี้ส่อแววเกรี้ยวกราดชนิดที่สามารถฆ่าคนได้ง่ายๆ ทุกเมื่อ อิจิมิโฮะกำยาในมือแน่น ตัดสินใจไม่ถูกว่าจะหาทางรอดยังไงกับปัญหาที่เกิดขึ้น

“ไม่มีครับ”

“แล้วยานี่ต้องทำยังไง? มีวิธีปรุงเพิ่มไหม? บอกความจริงมา!!” อิจิมิโฮะชักมีดสั้นออกมาจอคอเป็นคำขู่ ด้านคนโดนก็ยืนตัวเกร็ง แน่นอนว่ามันไม่ได้กลัวอิจิมิโฮะ แต่มันเกรงกลัวสาวสวยท่าทางอ่อนแอที่กลับมีความสามารถสูงส่ง เอาแค่เพลงขลุ่ยก็ทำเอาแทบเสียสติ

“ข้า... ข้าไม่ทราบ ท่านปู่ของท่านไดซึเกะเป็นคนคิดค้นพิษกับยาถอนพิษขึ้นมา”

“แล้วปู่มันอยู่ไหน!?

“ตาย... เขาตายไปแล้วครับ”

“ฉิบหายแล้วไง งานนี้มีแต่ตายกับตาย” เฮียคุกุมขมับเครียด เรื่องที่ปู่ของไดซึเกะตายน่าจะไม่ใช่เรื่องโป้ปด เขาจะทำอย่างไร บัดนี้ก็ยังนึกแก้ไขปัญหาไม่ออก แต่เขาจะไม่ยอมกินยาถอนพิษแน่ถ้าอิจิมิโฮะยังไม่ปลอดภัยก่อน เขามีเรื่องให้เครียดมากมาย ไหนจะเรื่องที่โฮชิถูกจับมาอีก “ใช่สิ โฮชิอยู่ไหน?”

“ถ้าท่านถามถึงอีกคน นางถูกจับขังไว้แล้ว”

“ขังไว้ที่ไหน? พาข้าไป!”

“แต่...”

“เจ้ากล้ามีแต่กับข้าเหรอ?”

“ไม่กล้าครับ ข้าแค่จะบอกว่าคนที่นำตัวนางไปขังสลบไปแล้ว”

“เอาไงดี? ถ้ารอจนมันฟื้นขึ้นมาเราอาจจะหายาถอนไม่ทัน?” อิจิมิโฮะพูดตามหลักความจริง ชีวิตของนางเหลือน้อยลงทุกนาที เฮียคุเองแม้เห็นใจนาง แต่ถ้าไดซึเกะฟื้นขึ้นมาก่อน มันอาจจะทำร้ายโฮชิแทน แน่นอนว่าเขาก็ปล่อยให้นางตายไม่ได้เหมือนกัน

“ยังไงเราก็ต้องรอช่วยโฮชิ”

“แต่ว่า...”

“นางมาช่วยข้า ถ้าข้าไม่ช่วยนางข้ายังเป็นลูกผู้ชายได้อีกเหรอ?” เฮียคุหลุดปากโดยไม่ทันคิด อิจิมิโฮะขมวดคิ้วงงๆ กับคำพูดดังกล่าว

“ลูกผู้ชาย?”

“เอ่อ... ข้าพูดผิด แต่ยังไงก็เถอะ ข้าปล่อยนางทิ้งไว้ไม่ได้แน่ๆ”

“แต่ข้ากำลังจะตาย!!”

“เจ้าจะไม่ตาย มิโฮะซัง ข้าจะไม่ให้เจ้าตาย”

“แล้วเจ้าจะทำยังไง?”

“กินยาถอนพิษลงไป รอช่วยโฮชิ พาไอโกะกลับบ้าน”

“ยามันมีแค่เม็ดเดียว”

“เม็ดเดียวก็เม็ดเดียวสิวะ” เฮียคุพูดเสียงหนักแน่น ไม่มีความกลัวอยู่ในนั้นแม้แต่นิดเดียว “ในเมื่อไม่มีทางรอดอื่น ยาถอนพิษมีแค่เม็ดเดียว เจ้าก็กินมันลงไป ข้าจะตายด้วยไอ้พิษนี่ก็ไม่เห็นเป็นไร แค่สาบานต่อหน้าข้าว่าจะคุ้มครองโฮชิกับไอโกะให้รอดก็พอ”

“เจ้าจะบ้าหรือไง? ข้าเป็นคนหลอกเจ้ามา... เจ้าต่างหากต้องกินยานี้?”

“ยังไงต่อให้เจ้าไม่หลอกข้า ไอ้ไดซึเกะมันก็ต้องจับข้ามาอยู่แล้ว เรื่องนี้มันเป็นเพราะหน้าข้าตอนนี้สวยเกินไป” เป็นอีกหลายครั้งที่เฮียคุเบื่อหน่ายในความสวยงามของร่างกายที่เขาอาศัยอยู่ รูปโฉมของคิโยมิเป็นภัยที่นำมาสู่ตัวเองและคนรอบข้างจนต้องเดือดร้อนไปหมด

“ถึงอย่างนั้นครั้งนี้ข้าก็เป็นคนผิด ข้าจะดูเจ้าตายได้เหรอ?”

“ตายก็ตายสิ ถ้าจะต้องมีใครตาย คนๆ นั้นต้องเป็นข้า”

“พูดจาไร้สาระ นางเด็กบ้า อย่ามาอวดเก่งนักเลย”

“ตอนนี้ข้าไม่ได้เก่งอะไร แต่ข้าแข็งแกร่งกว่าเจ้า ข้าต้องรับเรื่องเลวร้ายแทนเจ้า”

“อย่างเจ้าเหรอเรียกว่าแข็งแกร่ง เจ้าน่ะ ปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม”

“เคยลองแล้วเหรอถึงรู้ว่ายังมีกลิ่นน้ำนม?” เฮียคุเดินเข้ามาใกล้อย่างยียวน ระหว่างที่อิจิมิโฮะกำลังหน้าแดงซ่านเขาก็ฉวยข้อมือนางขึ้นมาจ่อปากเพื่อจะบังคับให้กลืนกินยาถอนพิษลงไป แต่หญิงสาวกลับไหวตัวทัน เล่นเหยียบเท้าทีเผลอแล้วอาศัยจังหวะนั้นเขวี้ยงยาลอยหายไป

การกระทำนั้นทำให้ทุกคนอึ้งอยู่ค่อนนาที...

“มิโฮะซัง!!”

“ทำไม?

“ก็เจ้า...”

“เกินคาดล่ะสิ?”

“เจ้าทิ้งยาทำไม?”

“ในเมื่อเจ้าไม่เอา ข้าก็ไม่เอาเหมือนกัน ถ้ารอดก็ต้องรอดด้วยกันทั้งคู่... ถ้าตายก็ต้องตายด้วยกันทั้งคู่” หญิงสาวไม่มีท่าทีเสียดายกับการทิ้งยาไป “ถ้าเจ้าจะรอมันตื่นขึ้นมาบอกที่ขังตัวโฮชิ ข้าก็จะรอกับเจ้า ถ้าเจ้าจะหายาแก้พิษ ข้าก็จะแก้ไปด้วยกัน”  

......................................................................................................................................................

ชั่วโมงกว่าผ่านไป

“โอ๊ย... อั่ก”

“นั่นไง มันฟื้นแล้ว!”

“บอกข้ามา เจ้าเอาตัวโฮชิไปไว้ที่ไหน?” เฮียคุแม้จะปวดท้องอยู่มากแต่เมื่ออยู่ต่อหน้าคนเยอะๆ เขาก็พยายามฝืนตัวเองไม่ให้ดูอ่อนแอ เพื่อจะได้ไม่เสียเปรียบศัตรู

“ข้าเอานางไปขังในคุกเก่า”

“พาข้าไป”

“ท่านไดซึเกะบอกว่า...”

“อย่าพูดมาก พาพวกเราไป” อิจิมิโฮะยืนประกบข้างร่างสูงโปร่ง ตอนนี้นางก็เอาชีวิตมาแขวนไว้กับเขา เป็นตายเหมือนกัน ไม่ช่วยเหลือกันให้ช่วยเหลือใคร

สมุนคนเลวค่อยๆ ลุกขึ้นมาแล้วเดินนำไปยังคุกเก่า เฮียคุรีบเปิดเข้าไปแต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า ภายในนั้นมีแต่ความอับชื้นและกลิ่นอับเหม็น ทั้งยังสลัวๆ จนมองไม่เห็นสิ่งที่อยู่ด้านใน แต่ด้วยสัญชาตญาณนักฆ่าเฮียคุก็สัมผัสได้ว่ามีคนอยู่ด้านใน เขาร้องเรียกชื่อนางดู

“โฮชิ”

ไม่มีใครตอบรับ

“เจ้ากลับไปได้แล้ว ถ้าตามมาอีกข้าจะไม่ปรานี”

พวกสมุนวิ่งหนีไปเพราะกลัวสาวงามจะเปลี่ยนใจกลับมาฆ่าตน เฮีนคุมองอิจิมิโฮะเป็นเชิงให้ยืมคุมไว้แล้วตนจะเข้าไปสำรวจเอง สถานที่แบบนี้คงไม่ปลอดภัย ให้มีคนยืนดูต้นทางให้น่าจะดีกว่า

“โฮชิ เจ้าอยู่ในนั้นไหม?”

“นางออกไปสักพักแล้ว” ชายชราคนหนึ่งตอบแทน เฮียคุหันไปเจอคนหน้าบากก็ตกใจเป็นกำลัง การถูกกรีดแบบนี้เป็นสัญลักษณ์ของชาวเลอนา ยิ่งมีรอยเยอะยิ่งแสดงถึงตำแหน่งที่สูงขึ้น เพราะชาวเลอนาเชื่อกันว่าการกรีดหน้าเป็นการแสดงความจงรักภักดีต่ออาณาจักร

แล้วชาวเลอนามาอยู่ในไฮโดรเมด้าได้อย่างไร?

อย่างไรก็เถอะ มันไม่ใช่คำถามที่ควรสนใจตอนนี้ ต่อให้ชายที่เห็นจะมีประวัติที่พิสดารน่าสนใจอย่างไร แต่เขากำลังมีเรื่องสำคัญกว่าคือการเอาชีวิตรอดจากเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้น เฮียคุรีบถามถึงโฮชิ ถ้าเขากับอิจิมิโฮะเป็นอะไรไป โฮชิกับไอโกะจะต้องปลอดภัยไม่มีใครทำร้าย

“ท่านพอทราบไหมว่าโฮชิไปไหน?”

“ข้าไม่จำเป็นต้องบอกเจ้า”

“แต่ข้าจำเป็นต้องรู้”

“ข้าขอยืนยันคำเดิม... ข้าไม่จำเป็นต้องบอก”

“ข้าเหลือเวลาอีกไม่นาน รบกวนท่านบอกข้าเถอะ”

“มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก” พูดจบ ชายชราคนนั้นก็หันมาพร้อมกับเข็มขนเม่นที่พุ่งออกมาจากฝ่ามือ เฮียคุแม้จะอยากหลบแต่ด้วยร่างกายไม่พร้อมทำให้เกือบโดน เขาเอี้ยวตัวหลบแล้วจ่อขลุ่ยลูกดอกไว้ที่เป้าหมาย กดกลไกให้ลูกดอกพุ่งไปเป็นการรับมือ เห็นทีการสู้กับชายคนนี้จะไม่ใช่เรื่องหมูๆ ซะแล้ว

สุขสันต์วันคริสต์มาสค่ะ ช่วงนี้ไม่ค่อยสบาย ขาพลิกไปหลายรอบ แต่ก็ตะเกียกตะกายมาแต่งนิยายให้อ่านต่อ เฮียคุเป็นพระเอกที่น่าสงสารเนอะ ถูกทำร้ายตลอดเวลา มีแต่เรื่องซวยเข้ามาทุกวัน ถ้าใครชอบคาแรกเตอร์เฮียคุลองไปอ่านราชสีห์หนีบัลลังก์ดูได้นะคะ มันอาจจะไม่เพี้ยนไม่ฮา เพราะออกแนวสืบสวนแล้วสู้เต็มรูปแบบ (ราชสีห์หนีบัลลังก์เป็นเหตุการณ์ยุคหลังจากเฮียคุไปประมาณร้อยปี เฮียคุกับคลาวิคเป็นคนอาณาจักรไฮโดรเมด้าเหมือนกันแต่คนละเกาะ) สำหรับเรื่องนี้ใบ้ว่าอะไรก็เกิดขึ้นได้ เพราะฉะนั้นชีวิตเฮียคุเป็นแบบนี้เพราะใคร แล้วจะเป็นยังไงต่อไป คงต้องติดตามต่อไปนะคะ มีอะไรสามารถคอมเมนต์พูดคุยกับนักเขียนได้ค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #100 ลูกชุบ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 10:57
    ตำแหน่งนางเอกนอนมา
    #100
    0
  2. #93 *lจ้าxญิJกุxลาUน้ำแข็J* (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 06:54
    มันยุ่งอีรุงตุงนังจริงๆ เฮียคุตาลุงนิแก้พิษได้นะ
    #93
    0