<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 26 : ตอนที่๒๕ ยั่วสวาท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 71
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    23 ธ.ค. 59

โฮชิถูกจับไว้ในคุกแคบๆ ห้องหนึ่ง นางคิดหาทางออกกี่ครั้งก็ไม่สำเร็จ ภายในนั้นเต็มไปด้วยฝุ่นทำให้นางจามไปหลายรอบ ดวงตากลมแป๋วจับจ้องออกไปยังรูเล็กๆ ข้างกำแพง เห็นคนของชายโฉด สักพักก็มีคนมาสะกิดไหล่จนนางใจหายวาบคิดว่าเป็นผี

“ว๊าย!!”

“ชู่ว์ อย่าเอ็ดไป”

“ท่านเป็นใคร?

“เรียกข้าว่าเฒ่าปราบพิษ”

ชายคนนั้นดูมีอายุกว่าเก้าสิบปี เขาอยู่ในเสื้อผ้าเก่าๆ ขาดๆ มีกลิ่นเหม็นอับอยู่มาก ผิวพรรณหย่อนยานเหี่ยวย่นไปทั้งตัวแต่แววตายังเหมือนเด็กหนุ่มคนหนึ่ง สีหน้าของเขาแม้ไม่ยิ้มยังดูเป็นมิตร บ่งบอกว่าไม่ใช่คนโหดร้าย ถึงจะมีรอยบากเต็มหน้าก็ตาม โฮชิมองชายชราด้วยความสงสัย

“ท่านมาอยู่ในนี้ได้ยังไง?”

“ความจริงข้าเป็นชาวเลอนา ข้าถูกจับมาขังหลายปี”

“ชาวเลอนา?”

“ใช่ อาณาจักรที่โหดร้ายที่สุด” คำพูดนั้นไม่ได้โป้ปดแต่อย่างใด ชาวเลอนาโหดร้ายทารุณ ขึ้นชื่อเรื่องการค้ามนุษย์ พวกมันเห็นทาสเป็นเหมือนสัตว์ นึกอยากเฆี่ยนก็เฆี่ยน นึกอยากตีก็ตี ซ้ำยังโกนหัวล้าน กรีดหน้าให้เป็นแผลเหวอะหวะ นึกแล้วก็อดอาฆาตไม่ได้

“แล้วทำไมท่านมาอยู่ที่นี่? มีใครกักขังท่าน?”

“เป็นข้ากักขังตัวเอง”

“เอ้า!?”

“ข้าเคยรับใช้พวกเลอนา ทำร้ายชีวิตผู้คนมามากมาย ยามนี้รู้สึกผิดจึงหนีออกมา กักขังตัวเองอยู่ในคุกเก่าๆ ที่ไม่มีผู้คน ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าข้าอยู่ในนี้ นึกไม่ถึงว่าจะมีคนจับเจ้ามาขังด้วย”

“ข้าถูกพวกชั่วไดซึเกะจับมา ข้าอยากออกไปหาพวกข้า”

“ทางออกลับมันพอมีอยู่ แต่เจ้าต้องว่ายน้ำข้ามไป เจ้าพอทำได้ไหมล่ะ?”

......................................................................................................................................................

“ท่านไดซึเกะ”

“ท่านไดซึเกะขา”

อิจิมิโฮะกับเฮียคุแสร้งคร่ำครวญราวกับจะขาดใจ แน่นอนว่าสมุนของพวกนั้นเดินออกมาทันที พอมันเห็นสาวสวยกลิ้งเกลือกทุรนทุรายไปกับพื้นก็ได้ใจเป็นกำลัง บางคนนึกอย่างสัมผัสสักนิดแต่ก็ติดที่เป็นผู้หญิงของเจ้านาย หากแตะต้องไปคงไม่พ้นโชคร้ายแน่นอน

“ไปตามท่านไดซึเกะมา ข้ายอมทุกอย่างแล้ว”

“สภาพอย่างนี้นางคงไม่กล้าพยศแล้วล่ะ ไปหาท่านไดซึเกะกันเถอะ” สมุนคุยกันแล้ววิ่งหายไปครู่หนึ่ง ทั้งคู่มองตรงไปยังพวกสมุนคนโฉดที่สักพักก็วิ่งกลับมา ใครคนหนึ่งเอ่ยว่า

“ตามข้ามา ข้าจะพาไป”

อิจิมิโฮะช่วยฉวยข้อมือของคนข้างกายที่ดูจะลุกนั่งลำบากมากับตน บรรยากาศของห้องนั้นดูน่ากลัวขนาดหนัก มีทั้งโซ่แส้กุญแจมือและเทียนไขวางประดับอยู่ แม้ทั้งคู่จะถือพรหมจรรย์แต่ก็ไม่ได้ไร้เดียงสาถึงขั้นไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร เห็นแล้วก็อดลอบกลืนก้อนแข็งๆ ลงคอด้วยความหวาดกลัวไม่ได้

“ในที่สุดก็มาแล้วเหรอ?” ไดซึเกะเอามือลูบปากที่บัดนี้มีน้ำลายไหลยืดออกมาอย่างหื่นกาม “พวกเจ้าออกไปก่อน ข้าอยากอยู่กับพวกนางสามคนผัวเมีย ระหว่างนี้ไม่ว่าเจ้าจะได้ยินเสียงอะไรห้ามเข้ามาวุ่นวายเด็ดขาด”

“ครับ”

พอประตูถูกปิดลง ไดซึเกะก็เดินเข้ามาอย่างไม่รอช้า มือหนาแตะลงที่เอวคอดกิ่วของอิจิมิโฮะอย่างหลงใหล เท่านั้นเฮียคุก็หัวเสียขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ด้านคนถูกลวนลามก็ทั้งโกรธทั้งขยะแขยง แต่ก็ต้องปั้นหน้ายิ้มแล้วพูดจาไพเราะอ่อนหวานกับมันไปก่อน  

“ท่านไดซึเกะคะ ขอยาให้ข้าก่อนสิ”

“ยาน่ะเหรอ? ไว้เรามามีความสุขกันก่อนข้าค่อยให้ดีกว่า...”

“ได้ยังไงล่ะคะ?” อิจิมิโฮะสะบัดสะบิ้ง “ถ้าข้ากับคิโยมิไม่ได้ยาถอนพิษก็ไม่มีแรงปรนนิบัติดูแลท่าน เอายาถอนพิษมาให้พวกเราก่อนสิคะ รับรอง ท่านจะสุขที่สุดอย่างกับขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ดเชียว”

“ไม่ได้ๆ เดี๋ยวพอเจ้ามีแรงแล้วเจ้าอาจจะขัดขืนข้าเหมือนครั้งก่อนก็เหนื่อยข้าอีก” คนคลั่งราคะมองรูปร่างของหญิงสาวอีกครั้งแล้วแทบจะพุ่งเข้าไปด้วยแรงอารมณ์ เฮียคุเห็นดังนั้นก็กรี๊ดขึ้นมาทันที

“ท่านไดซึเกะ!!”

“มีอะไร?”

“มาหาข้าก่อนสิคะ ท่านชอบข้ามากกว่าไม่ใช่เหรอ?” เฮียคุทราบดีว่าตอนนี้ตนยังไม่มีปัญญาช่วยแต่จะเห็นภาพบาดตาก็คงไม่ไหว เขาต้องรีบเอาตัวเองออกมากันท่าก่อนที่สาวสวยจะแปดเปื้อนราคี พลางส่งสายตาดุๆ ไปยังอิจิมิโฮะ “มิโฮะซัง เจ้าน่ะไปรออยู่นั่นเลย ขอข้าก่อนสิ”

“ไม่ต้องมีใครรอใครหรอกน่า สองคนข้าก็ไหว หึๆ”

“แบบนี้ข้าก็เสียเปรียบสิคะ... อืม... เอาอย่างนี้แล้วกัน” เฮียคุคิดแผนร้ายได้ทันทีที่เห็นโซ่ห้อยอยู่ปลายเตียง มือเรียวถลกชายกระโปรงอวดขาเรียวยาวขาวผ่องแล้วลูบคลำไปมายั่วยวน ทำเอาคนมองตาโตราวไข่ห่าน“เรามาเล่นบทเจ้าหน้าที่จับผู้ร้ายดีไหมคะ?”

“นี่เจ้าชอบเล่นอะไรเหมือนข้าด้วยเหรอเนี่ย?”

“ข้า... แหม จะพูดอย่างนั้นได้ยังไง ข้าก็เขินนะ” อดีตนักฆ่าหนุ่มต้องท่องเอาไว้ ตอนนี้เขาไม่ใช่เพชฌฆาตร้อยปรลัยที่สามารถฆ่าคนได้โดยไม่กระพริบตา เขาเป็นแค่ผู้หญิงอ่อนแอและอาวุธที่มีตอนนี้คือความงามของตัวเอง เขาค่อยๆ ยิ้มแย้มละลายใจ “วันนี้ข้าขอเป็นเจ้าหน้าที่ ส่วนท่านเป็นผู้ร้าย เพราะผู้ร้ายจะต้องโดนลงโทษ”

“อูย จัดมา ข้าพร้อมแล้ว”

ไดซึเกะนอนลงที่เตียงแสดงว่ารอมานานเต็มที เฮียคุหันมามองอิจิมิโฮะเป็นเชิงให้มาช่วยมัด แน่นอนว่าสองสาวต่างก็ยิ้มหวานยั่วยวนจนไดซึเกะตาเยิ้ม กระทั่งถูกมัดแขนไว้กับหัวเตียงยังไม่รู้ตัว เฮียคุได้โอกาสฉีกกางเกงไดซึเกะออกและใช้มันมัดปากชายหื่นโดยไม่รีรอ

กว่าไดซึเกะจะรู้ตัวก็สายไป

“ว๊า... หนูติดกับจนได้” พลันอิจิมิโฮะเปลี่ยนรอยยิ้มหวานๆ เป็นยิ้มที่เหี้ยมโหด เสียงของนางก็เหี้ยมโหดไม่แพ้กัน “ส่งมันให้ทางการเลยนะพี่ใหญ่

“ไม่ได้!!

เฮียคุตอบแทบจะทันที ใช่ว่าเขาจะจิตใจดีมีเมตตาหรอก แต่เขารู้ดีว่าส่งไปก็เท่านั้น ไดซึเกะมีอิทธิพลสูงมาก ส่งไปไม่พ้นมันยัดใต้โต๊ะแล้วออกมาลอยหน้าในสังคม และการฆ่ามันก็ไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้อง เขาเป็นเพชฌฆาตที่ถูกสอนมาให้ฆ่าคนผิดเพื่อผดุงความยุติธรรมไม่ใช่เพราะความแค้นส่วนตัว ขณะฆ่าจิตต้องว่างเปล่าปราศจากกิเลสทั้งปวง ตอนนี้เขากำลังอยู่ในห้วงแห่งโทสะ จะฆ่ามันไม่ได้เด็ดขาด

“แต่มันจะฆ่าเรา จะข่มขืนเรานะ”

“ใช่ ข้าโกรธมันมาก แต่ข้าทำอะไรมันตอนนี้ไม่ได้จริงๆ”

“งั้น... ทรมานมัน เอาให้มันไปทำร้ายคนอื่นไม่ได้”

“เป็นความคิดที่ดี” เฮียคุกระตุกยิ้มมุมปากนิดๆ ถึงกฎบอกจะห้ามฆ่า แต่ไม่เคยบอกว่าห้าทรมาน ไหนๆ มีคนขอมาแล้วเขาก็ต้องจัดให้ “มิโฮะซัง ข้าขอยืมมีดเจ้าหน่อย”

“เจ้าจะทำอะไร?”

“ส่งมาเถอะน่า ข้าไม่ได้จะฆ่ามันสักหน่อย”

มีดสั้นถูกส่งมาในมือของเฮียคุ

“ไดซึเกะ...” เสียงนั้นน่ากลัวนัก คนถูกเรียกกรอกตาไปมา รู้ว่าตัวเองคงจะไม่ปลอดภัย แต่ด้วยผ้าที่อุดปากไว้ทำให้ทำอะไรไม่ได้นอกจากร้องอู้อี้ในลำคอ ในเวลานี้สาวสวยเสน่ห์แรงอย่างคิโยมิกลับมีแววตาอำมหิตชวนขนลุก ไม่เหลือเค้าความอ่อนแอแม้แต่นิดเดียว

มือเรียวถอดกางเกงมันออก เผยชิ้นส่วนของบุรุษเพศที่อยู่กึ่งกลางขา

“ชอบกดขี่ผู้หญิงนักใช่ไหม?”

ประโยคนี้ทำเอาไดซึเกะดิ้นเร่าๆ ด้วยความกลัว เฮียคุกดมีดลงไป ตัดขาดในคราวเดียว!!

“อ๊ากกกกก!!” เสียงของไดซึเกะลั่นเข้าหู อิจิมิโฮะเบือนหน้าหนีความสยองและกลิ่นคาวเลือด เฮียคุลุกจากที่แล้วเข้าห้องน้ำล้างมือ ไม่มีท่าทีหวาดเกรงใดๆ

“พี่ใหญ่ เจ้ากล้าทำได้ยังไง?”

“ต้องได้สิ มันเป็นคนโฉด ต้องได้รับโทษบ้าง”

“มัน... มันจะตายไหม?”

“ไม่ตายหรอก เดี๋ยวพวกมันก็คงเข้ามาเอง” เฮียคุตอบเรียบๆ ไม่สะทกสะท้าน สักพักความปวดท้องก็ทำให้เขาต้องคิดหาทางเอาตัวรอดต่อ “มิโฮะซัง เราไปหายาถอนพิษกันเถอะ”

ว่าแล้วทั้งคู่ก็เดินออกจากห้อง เฮียคุออกคำสั่งด้วยมาดอันน่าเชื่อถือ

“ท่านไดซึเกะอยากฟังเสียงขลุ่ยเพราะๆ เจ้าเอามาให้ข้าเดี๋ยวนี้”

คนฟังขมวดคิ้วตั้งข้อสงสัย ไม่อยากเชื่อนัก

“เอ้า ยังมัวนิ่งอีก ท่านไดซึเกะบอกให้นางมาเอาขลุ่ยไปเอง เจ้ากล้าขัดคำสั่งคุณหญิงคิโยมิเหรอ? เดี๋ยวข้าก็ตบซะเลย!!” ร่างระหงช่วยอาละวาด ด้านคนรับใช้พอเห็นทั้งคู่ออกมาโดยพร้อมหน้าก็คิดไปว่าไดซึเกะคงอนุญาตจริงๆ ไม่เช่นนั้นนางคงไม่สามารถออกมาแน่

“นี่ครับ ขลุ่ยลูกดอกของท่าน”

“ดี ไสหัวไปได้แล้ว”

พอพวกนั้นเดินออกไปพ้นระยะสายตา เฮียคุก็หยิบขลุ่ยขึ้นมาจรดริมฝีปาก

เสียงขลุ่ยอันไพเราะแว่วมา พร้อมกับสมาธิของคนรอบข้างที่กระเจิดกระเจิงไป 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #99 ลูกชุบ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 10:56
    หลงรักเฮียคุหนักขึ้นไปอีก
    #99
    0
  2. #92 *lจ้าxญิJกุxลาUน้ำแข็J* (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 06:23
    555 ไดซึเกะนี้ไม่รู้จักจำเนอะ แต่ก็สมควรแล้วแหละโดนแบบนี้ เฮียคุเป็นนักฆ่าที่มีจรรยาบรรณมากเลย ถ้าเป็นเรื่องส่วนตัวก็ไม่ฆ่า โคตรเท่เลยอ่ะ
    #92
    1
    • #92-1 albaflorecitych(จากตอนที่ 26)
      25 ธันวาคม 2559 / 22:58
      เฮียคุเป็นคนหนักแน่น ยึดถือกฎระเบียบขององค์กรทุกเรื่อง (ยกเว้นเรื่องผู้หญิง 5555)
      #92-1