<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 25 : ตอนที่๒๔ ศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 49
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 ธ.ค. 59

เฮียคุมองอิจิมิโฮะที่ตาแดงๆ วิ่งออกไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก

ความเจ็บปวดที่เขาได้รับน่าจะมากกว่านางอยู่มากเพราะสุขภาพของร่างกายที่อาศัยอยู่อ่อนแรงเป็นทุน แต่อย่างไรก็ตาม เฮียคุก็เป็นผู้ชายคนหนึ่ง

จิตใจเฮียคุก็เป็นผู้ชายคนหนึ่ง

ชายแก่รูปร่างอ้วนย้วยยืนอยู่ประจันหน้า มันคือไดซึเกะ ไอ้หื่นที่หวังครอบครองร่างกายคิโยมิโดยไม่สนถึงศีลธรรมใดๆ เฮียคุเกลียดคนประเภทนี้นัก ถ้าเขายังมีพลังวังชาอยู่ไม่พ้นฆ่ามันให้ตายคามือ แต่ตอนนี้นอกจากจะเป็นสตรี แล้วยังเป็นสตรีที่โดนวางยาด้วย

“ไงล่ะ... คิโยมิ?”

“หึ จะฆ่าก็ตามสบาย ข้าไม่กลัวเจ้าหรอก”

“โถๆๆๆๆ ข้าไม่ฆ่าเจ้าหรอก ข้ารักเจ้าจะตาย ข้าอยากเข้าหอกับเจ้ามากกว่า”

“หยุดความคิดสกปรกของเจ้าไว้ตรงนั้นเลยนะ”

“อูย... คงหยุดไม่ได้หรอกคนสวย ยังไงคืนนี้เจ้าก็ต้องเป็นของข้า”

“ฝันไปเถอะไอ้ชาติชั่ว!!”

“ปากดีนักนะ” ไดซึเกะตกใจเล็กน้อยที่คิโยมิที่ปกติจะขี้กลัวร้องไห้งอแงกลับกล้าพยศใส่ แบบนี้มันน่าสยบนัก “ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะทนได้อย่างที่พูดหรือเปล่า ยาที่อยู่ในท้องเจ้ามันเป็นยาพิษร้ายแรง ถ้าเจ้าไปได้ยาถอนพิษเจ้าต้องตายในยี่สิบสี่ชั่วโมง”

“ต่อให้ข้าจะตายเพราะยาพิษ หรือเจ้าจะสับข้าเป็นพันชิ้น ข้าก็ไม่มีวันยอมเป็นเมียเจ้า โอ๊ย!” เฮียคุกุมท้องด้วยความอาฆาต “คนอย่างข้า... ข้ามีศักดิ์ศรีพอที่จะไม่ให้สวะชั้นต่ำอย่างเจ้ามาย่ำยี ตายเป็นตายวะ”

สิ้นเสียประกาศ เฮียคุก็หงายตึงลงมาดิ้นกับพื้น นึกถึงโชคชะตาของตัวเอง เหตุใดจึงรันทดปานนี้ก็ไม่เข้าใจ  

......................................................................................................................................................

อิจิมิโฮะที่วิ่งหนีออกมาได้สักระยะหนึ่งหยุดนิ่งเมื่อจะนั่งเรือข้ามฝากไป

นางทำร้ายคิโยมิ... นางกำลังส่งคิโยมิไปลงนรก

ทั้งที่นางทั้งเกลียดทั้งอิจฉาคิโยมิที่ได้รับความรักของมิโนรุไป แต่สิ่งที่นางกับทำอีกฝ่ายถึงว่าหนักหนาอยู่มาก การส่งผู้หญิงบอบบางคนหนึ่งไปให้ผู้ชายข่มขืนเป็นเรื่องที่โหดร้ายมาก แท้จริงหญิงสาวก็ไม่ได้อยากทำแต่ด้วยโดนวางยาจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้

แต่ในความคิดหนึ่งก็ลอยเข้ามา... ถ้าคนที่ถูกวางยาพิษเป็นคิโยมิ นางกลับเชื่อว่าอีกฝ่ายยินยอมตายแต่ไม่มีทางหลอกลวงนาง

คิดได้เท่านั้นอิจิมิโฮะก็ชะงักเท้ากลับมา นางรีบวิ่งไปยังที่พักที่ไอโกะกับโฮชิรออยู่

“ทุกคน เกิดเรื่องใหญ่แล้ว”

“เกิดอะไรขึ้น!?

“คิโยมิ... นางถูกพวกไดซึเกะจับตัวไป”

ตายจริง คุณหนูต้องแย่แน่ๆ” ไอโกะแทบนั่งไม่ติดเก้าอี้เพราะความห่วงใย ต่อให้ระยะหลังคิโยมิจะเข้มแข็งขึ้นมาก แต่อย่างไรก็คงเอาตัวรอดจากคนบ้ากามอย่างไดซึเกะยากอยู่ดี ด้านโฮชิก็คิดอยู่ครู่หนึ่ง นางดูออกถึงท่าทีลนลานผิดสังเกตของสาวงามจึงถามไป

“เรื่องนี้เกี่ยวกับเจ้าใช่ไหม?”

“เจ้าอย่าเพิ่งเซ้าซี้เลย เรามาคิดดีกว่าว่าจะช่วยนางยังไง นาง... นางโดนวางยาพิษด้วย”

“ถ้าโดนยาพิษก็ต้องมียาถอน”

“ไอ้ไดซึเกะมันคงยื่นข้อเสนอให้นางยอมเป็นเมียมันแลกกับยาถอนแน่ๆ”

“เลวจริงๆ ทำได้กระทั่งผู้หญิงอ่อนแอไม่มีทางสู้ แบบนี้เราจะเอายังไงดี? บุกเข้าไปสู้แบบนี้ไม่มีทางชนะอยู่แล้ว...” ไอโกะแม้จะไม่ได้ฉลาดแต่ก็ทราบดีว่าลำพังสตรีสามคนไม่มีทางสู้รบกับไดซึเกะได้แน่ ขืนไปก็ไม่พ้นถูกจับไปอีก ไม่มีใครช่วยใครได้จะยิ่งแย่เข้าไปใหญ่

“ขลุ่ยลูกดอกยังอยู่ตรงนี้ ข้าจะนำมันไปต่อสู้ชิงตัวพี่ใหญ่กลับมา โฮชิ เจ้ามากับข้า ไอโกะรออยู่นี่ เจ้าไม่มีพลังฝีมือ คงช่วยอะไรไม่ได้”

“ไป บุกไปช่วยพี่ใหญ่กัน”

ว่าแล้วสองสาวก็ออกไปตามทาง อิจิมิโฮะมองขลุ่ยลูกดอกในมือแล้วเริ่มเป่าบรรเลงเพลง เสียงขลุ่ยนี้ช่างกังวานไพเราะนัก นางเอกเคยเล่นดนตรีอยู่บ้างจึงขับกล่อมให้เสียงเสนาะหูกว่าเดิม เหล่าคนรับใช้ของไดซึเกะได้ยินยังนึกเคลิบเคลิ้มถึงขั้นเดินออกมา

“จัดการมันโฮชิ!!

คำสั่งของอิจิมิโฮะทำให้โฮชิรีบตั้งท่าทันที หญิงสาวกำหมัดแน่นบ่งบอกว่าพร้อมสู้ เมื่อสมุนคนหนึ่งวิ่งเข้ามาโฮชิก็ใช้ปลายเท้าถีบไปที่ยอดอก ท่าทางของนางคล่องแคล่วปราดเปรียวสมกับที่เป็นนักล่าค่าหัวมาหลายปี การกะจังหวะของนางว่องไวแข็งแรงนัก

เท้าถูกยกขึ้นถีบตามด้วยหมัดที่ใช้ต่อยตีพวกมันอย่างไม่เกรงกลัว อิจิมิโฮะยังคงเป่าขลุ่ยให้เสียงทำลายสมาธิอย่างที่เคยเห็นคิโยมิใช้ จริงอยู่ที่อีกฝ่ายไม่เคยสอนแต่นางก็อาศัยการสังเกตและลองทำตาม ขลุ่ยลูกดอกนี้ต้องยกความดีความชอบให้เจ้าของที่ออกแบบมันมาให้ใช้งานง่ายและอานุภาพเหลือเชื่อ

“ท่านอิจิมิโฮะ ท่านกลับมาทำไม?”

ชายหญิงสองคู่ที่สวมชุดสีน้ำตาลหม่นแต่สัมผัสได้ว่ามีกำลังโดดเด่นเดินออกมา พวกนี้คงซ่อนตัวไว้รอปกป้องไดซึเกะยามมีเรื่อง ฝีมือน่าจะสูงอยู่เพราะพวกมันไม่มีท่าทีพลาดให้กับขลุ่ยลูกดอกแม้แต่นิดเดียว โฮชิถลาเข้าไปตั้งใจจะสู้ด้วยสักตั้งแต่หญิงสาวคนนั้นกลับใช้แขนฟาดเข้าไปจังๆ เรี่ยวแรงของมันสมกับที่ฝึกมาเป็นเวลาหลายปี อิจิมิโฮะเบิกตากว้างครู่หนึ่ง พอตั้งหลักได้ก็พูดด้วยสีหน้าขึงขังจริงจัง

“ข้ากลับมาช่วยเพื่อนข้า ปล่อยนางซะ”

“เจ้าคิดว่าพูดกับใครอยู่เหรอคนสวย?” ไดซึเกะที่สวมเพียงกางเกงตัวเดียวเดินเข้ามา รูปร่างมันนอกจากจะอ้วนเตี้ยและมีน้ำหนักเกือบร้อยกิโลแล้วยังดูสกปรกมากอีกด้วย ขนหน้าอกขึ้นรกและหายลับลงไปในขอบกางเกง กลิ่นเหม็นๆ ประสาคนไม่ชอบอาบน้ำโชยมา แค่ได้ดมก็อดรังเกียจไม่ได้

“ท่านไดซึเกะ ผู้หญิงบนโลกมีเป็นล้าน ย่อมมีคนที่เต็มใจรับใช้ท่าน ปล่อยคิโยมิเถอะ”

“ไม่มีวันซะหรอก ถึงจะมีคนอื่นแต่พวกนางสวยสู้คิโยมิได้ที่ไหน อืม... เอาจริงข้าก็ชักจะชอบเจ้าเหมือนกันนะ สนใจเป็นเมียข้าไหมล่ะ? ข้าจะยกให้เจ้าเป็นเมียน้อยได้เหมือนกัน... สนไหม?

“ชาตินี้ถ้าข้าแต่งงาน ข้าต้องได้เป็นเมียหลวงเท่านั้น แล้วต่อให้เจ้าจะให้ข้าเป็นข้าก็ไม่เอา คนอย่างข้าไม่มีวันแต่งงานกับผู้ชายสกปรกอย่างเจ้า!!”

“เจ้านี่ปากดีไม่แพ้คิโยมิ พวกเจ้าเอายาพิษกรอกปากนางเดี๋ยวนี้”

“หยุดนะ ข้าเป็นลูกสาวคนเดียวของท่านโยชิโนะ ถ้าแม่ข้ารู้นางไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่”

“ก็คอยดูแล้วกันถ้าข้าได้เจ้าเป็นเมีย แม่เจ้าก็ต้องยกเจ้าให้ข้าอยู่ดี”

ชายหญิงคู่นั้นบุกเข้ามา โฮชิพยายามจะสู้แต่มันก็รับหมัดนางได้แทบทุกครั้ง ชายคนหนึ่งฉวยข้อมือนางไว้แล้วบิดจนปวดร้าวพลางใช้เข่าดันเข้าที่ท้องน้อยอีกที ด้านอิจิมิโฮะก็ถูกหญิงสองคนตรึงแขนไว้ ชายโฉดที่เหลือใช้มือบีบปากนางให้อ้าออกแล้วกรอกยาพิษลงไปจนนางล้มลง

“อั่ก!”

“เอานางไปขังไว้กับคิโยมิ ข้านี่โชคดีจริงๆ คืนนี้จะได้เมียพร้อมกันสองคน”

......................................................................................................................................................

เฮียคุแนบหน้าไว้กับพื้น เขากัดริมฝีปากแน่นไม่อยากส่งเสียงน่าอายออกไป เขาเป็นนักฆ่าผู้เก่งกาจ กำจัดคนเลวช่วยเหลือสังคมมายี่สิบปี ไม่เข้าใจเหตุใดสวรรค์จึงไม่เมตตาเขาเลยสักนิด นอกจากต้องมาอยู่ในร่างผู้หญิงอ่อนแอแล้วยังต้องถูกคนชั่วหมายตา จนรอเวลาตายอย่างที่เห็น

“ปล่อยนะไอ้พวกสวะเอ๊ย!”

ร่างระหงถูกผลักเข้ามาในห้อง เฮียคุจำได้และลืมตาทันที

“มิโฮะซัง!?”

คนถูกเรียกหลุบตาต่ำ ทราบดีว่าอีกฝ่ายคงโกรธแค้นนางมากที่หลอกมเข้าขุมนรกนี้ แน่ล่ะ เป็นใครโดนเข้าไปก็ต้องโกรธทั้งนั้น เฮียคุเองก็โกรธไม่น้อย แต่เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะมางอนง้อกัน กระนั้นอิจิมิโฮะก็ยังอดรู้สึกผิดไม่ได้ ต้องบอกความจริงไปแม้จะรู้ว่าจะอภัยได้ยากก็ตาม

“ข้าไม่ได้ตั้งใจ พวกมันวางยาข้า”

“หึ แล้วนี่เจ้าจะกลับมาหลอกอะไรข้าอีกล่ะ?”

“ข้ากลับมาช่วยเจ้าต่างหาก!”

“ช่วย? ช่วยจนเข้ามาอยู่ด้วยกันแบบนี้เนี่ยนะ?”

“ข้าสู้ไม่ได้นี่นา นี่มันก็กรอกยาให้ข้าจนข้าต้องมาถูกขังร่วมกับเจ้า”

“เดี๋ยวนะ... แล้วผู้หญิงที่เหลือล่ะ?”

“โฮชิมากับข้า นางถูกจับไปอีกทางแล้ว ส่วนไอโกะยังอยู่ที่ซ่อนตัว”

คำตอบนั้นทำให้เฮียคุโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย ไอโกะเป็นแค่สาวใช้ธรรมดาที่ไม่มีวิชาติดตัว ให้นางอยู่กับที่คงปลอดภัยที่สุด ส่วนโฮชิเขาก็ไม่ได้นึกลึกซึ้งอะไรมาก จะมีบ้างก็แค่ความห่วงใยประสาคนรู้จัก อีกทั้งนางเองก็มีฝีมือพอตัว แม้จะน้อยกว่าเขาก็ตาม

“ยาพิษนี่จะปลิดชีวิตเราภายในหนึ่งวัน... ข้ายังไม่อยากตาย!”

“ไอ้ไดซึเกะมันจะให้แลกยาถอนพิษกับการเข้าหอของข้า แต่ข้าขอลั่นวาจาไว้เลยว่าข้ายอมตายอย่างทรมานดีกว่าขึ้นเตียงกับมัน จะยาพิษก็ยาพิษสิวะ เจ้าล่ะว่าไง?

“ข้าว่าเราต้องมีทางเลือกที่ดีกว่านี้ เจ้าพอคิดแผนได้ไหม?”

“แผนเหรอ?”

“ใช่ เราต้องหาแผนการ อ่า... ข้าคิดออกแล้ว”

“ยังไงเหรอ?”

“เราสองคนแกล้งยอมมันไปก่อน สองคนช่วยกันจัดการไอ้ไดซึเกะน่าจะอยู่ จากนั้นเราค่อยไปตามโฮชิแล้วพาไอโกะหนีไปพร้อมกัน” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #98 ลูกชุบ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 10:55
    มันต้องแบบนี้สิ
    #98
    0