<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 22 : ตอนที่๒๑ นักล่าฆ่าหัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 63
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 พ.ย. 59

เงินห้าแสนจากเศรษฐีใจโฉดถูกนำมาถลุงโดยซื้ออาหารเลิศรสและสาเกของโปรดมากิน เวลาผ่านไปอีกหลายวัน ทุกคนเริ่มมีหน้าตาเปล่งปลั่งสดใสขึ้น ไม่ซูบเซียวเหมือนตอนที่ต้องใช้จ่ายอย่างประหยัด อิจิมิโฮะหยิบปลาดิบเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ แล้วเอ่ยขึ้น

“วันนี้ตอนออกไปซื้อผ้า ข้ารู้สึกเหมือนมีคนตามมา”

เฮียคุชะงักตะเกียบ สายตาจับจ้องที่อีกฝ่าย

“เจ้าเห็นร่องรอยหรือไม่?

“ไม่เห็นแม้แต่เงา”

“บางทีเจ้าอาจจะระแวงไปเองก็ได้”

“ไม่หรอกไอโกะ อย่าลืมว่าตอนนี้เราไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็นนักโทษหนีคดีที่ใครๆ ก็ต้องการตัว เพราะฉะนั้นจะมีคนตามตัวมิโฮะซังก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร” เฮียคุพูดไปตามความจริง การมีค่าหัวย่อมทำให้พวกโลภมากอยากจะจับตัวเขามากขึ้น ซึ่งเขาจะไม่มีวันยอมแน่

“น่ากลัวจัง คุณหนูกลัวไหมคะ?”

“ข้าไม่กลัวหรอก เจ้าเองก็ไม่ต้องกลัวเหมือนกัน”

......................................................................................................................................................

พอตกถึงค่ำคืน

กลิ่นสุราคลุ้งไปทั่วห้องหลังจากเฮียคุดื่มอย่างสุขใจคนเดียวไปไหกว่า ถึงร่างกายเขาจะไม่ไหวและไอออกมาแต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไร ความปวดท้องไม่สามารถขัดขวางความอร่อยได้ เฮียคุเลียริมฝีปากช้าๆ แล้วยิ้มละไม มองไอโกะทีนอนอยู่ทางซ้าย และอิจิมิโฮะที่มองอยู่ทางขวาใกล้ๆ กัน

“ยิ้มอะไรของเจ้า?

“ก็เจ้าน่ารักดี ข้าเลยยิ้ม”

“หึ ข้าน่ารัก ข้าสวย ไม่มีใครเทียบติด เรื่องนี้ข้ารู้ดีอยู่แล้ว เจ้าไม่ต้องมาชมข้าหรอก แต่จะไปเรื่องที่ข้าเล่าให้ฟังวันนี้ ข้าว่าคนที่ตามข้า...”

“เงียบก่อน!” เฮียคุห้ามอิจิมิโฮะไม่ให้พูดต่อเพราะไม่ต้องการเสียงรบกวนสมาธิการฟัง เขาถูกสอนและฝึกฝนมากับชีวิตแบบนักฆ่ายี่สิบปีเต็มจึงมีประสาทที่ว่องไวเขารู้สึกได้ถึงความไม่ประสงค์ดีที่อยู่นอกวัดร้างที่เขาอาศัยอยู่ ฝีเท้าแบบนี้แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “เตรียมรับมือให้ดี  มันมาแล้ว”

ไม่ทันขาดคำ ประตูก็ถูกพังเข้ามาพร้อมกับร่างอวบอัดของใครคนหนึ่ง นางเป็นคนสวยเลยทีเดียว ผิวขาวผ่อง ตาโตเป็นประกายดุจดวงดาว รอยลักยิ้มบุ๋มข้างแก้ม ผมยาวสลวยทิ้งตัวถึงกลางหลัง เฮียคุฉวยข้อมือหญิงสาวคนละข้างแล้ววิ่งไปอีกทาง ไม่อยากจะสร้างเรื่องให้มาก เพราะแค่นี้ก็มีแต่เรื่องวุ่นวาย

“ไปกันเถอะ ไอโกะ มิโฮะซัง”

“เดี๋ยว” หญิงสาวร้องท้วง “ข้าชื่อโฮชิ เป็นนักล่าค่าหัว ส่วนเจ้าเป็นคนที่อยู่ในป้ายประกาศจับ เจ้าคิดว่าเจ้าจะผ่านข้าไปได้ง่ายๆ หรือยังไง?”

“ข้าไม่อยากเสียเวลากับผู้หญิงมารยาททรามอย่างเจ้า อย่าไปสนใจนางเลย เดินทางต่อดีกว่า ชักช้าเฉื่อยชา เดี๋ยวพวกมันจะตามมาอีก”

“ข้าจะจับเจ้าส่งทางการ อย่าคิดหนีเลย”

“หึ คิดว่าแน่ก็เข้ามา” อิจิมิโฮะผายมือท้าทาย โฮชิถลาเข้ามาปะทะด้วยความว่องไว อิจิมิโฮะฟาดฝ่ามือตั้งใจจะกระแทกกลางอก แต่โฮชิกลับหลบได้กะทันหัน นางจับแขนอีกฝ่ายไว้แล้วผลิกตัวกลับ อิจิมิโฮะกัดฟันกรอด ใช้เท้าเหยียบทีเผลอ อาศัยจังหวะสะดุ้งนั้นพุ่งหมัดเข้าที่แก้มจนนักฆ่าสาวเซไปอีกทาง พอโฮชิตั้งหลักได้ก็รอจังหวะอิจิมิโฮะเข้ามาในวงล้อมอีกครั้งและเตะตัดขาอย่างไม่ปรานี

สภาพตอนนี้สองฝ่ายจัดว่าสูสีกัน เฮียคุยืนกันไอโกะที่ไร้พลังฝีมือให้อยู่ด้านหลังพลางสังเกตความสามารถของแต่ละฝ่าย อิจิมิโฮะจัดว่ามีท่าสวยและยังมีกระบวนท่าคล้ายคลึงกับอิจิ นักฆ่าหมายเลข ๑ ในองค์กรเพชฌฆาตร้อยปรลัยอยู่หลายส่วน ในขณะที่โฮชิแม้จะไม่ได้มีเพลงมวยที่ดูดีแต่ก็ว่องไวและคล่องประสบการณ์มาก บ่งบอกถึงความชำนาญในอาชีพนักล่าค่าหัวอย่างยิ่ง

มองไปอีกที โฮชิยังคงสลับมือตั้งท่าเตรียมรบกับอิจิมิโฮะกลายเป็นฝ่ายป้องกันหลบซ้ายแลขวา รับหมัดที่พุ่งออกมา อาศัยจังหวะโจมตีแต่ก็ยากยิ่ง

“ยอมแพ้ซะเถอะอิจิมิโฮะ”

“ข้าไม่ยอมหรอกน่า”

“งั้นรับนี่ไป” โฮชิดึงมือตัวเองกลับรวบรวมพลัง และตั้งท่าเตรียมฟาดใส่หน้า อิจิมิโฮะชักมีดสั้นออกมาแทงเข้าที่มือพอดี โฮชิร้องโอดโอยกับเลือกที่เสียไปและใช้เท้าที่ยังแข็งแรงถีบเข้ากลางท้องน้อยของร่างระหงอย่างเต็มกำลัง อิจิมิโฮะเจ็บจนล้มลงไป

“มิโฮะซัง เจ้าเป็นอะไรไหม?”

“ข้าเจ็บเหลือเกิน เจ็บเหมือนท้องจะแตก”

“ไงล่ะ? มีอาวุธยังแพ้ไปแล้วหนึ่ง... พวกเจ้าสองคนยังกล้าขัดขืนข้าอีกไหม?” โฮชิกอดอกอย่างยียวนพลางใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มท้าทาย เฮียคุเป็นห่วงสตรีที่อยู่ในการคุ้มครองประกอบกับรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่ปล่อยตนง่ายๆ แน่ จึงจะสู้ให้มันจบๆ ไป ไม่ต้องมาเจอนักล่าค่าหัวมาป่วนชีวิตอีก

“ข้าสู้เอง”

“อั๊ยยะ คนบอบบางอย่างเจ้าสะเออะมาสู้กับข้าเหรอ?”

“หุบปากโฮชิ จะสู้ก็รีบสู้ ข้าไม่ว่างมาทะเลาะกับเจ้าหรอก”

“ได้สิ”

“ไอโกะ ฝากมิโฮะซังด้วย”

“รับทราบค่ะคุณหนู”

“เข้ามา”

สิ้นคำของเฮียคุ โอชิก็ตั้งท่าจะฟาดฝ่ามือปะทะอีกครั้ง เฮียคุรีบอาศัยความคล่องแคล่ว และประสบการณ์ที่เหนือกว่าหลายเท่าหลบหลีก ถึงตอนนี้เขาจะมาอยู่ในร่างผู้หญิงอ่อนแอ แต่อย่าลืมไปว่าความจำในทฤษฎีวิชาต่อสู้ยังอยู่ครบถ้วนไม่หายไปไหน

ฝีเท้าของเฮียคุว่องไว เขาชักมือกระชากแขนโฮชิไว้และยกมันหงายขึ้นพลางตบแรงๆ ที่ต้นแขนจนแขนนั้นแทบพลิกไปอยู่ด้านหลัง เท่านั้นยังไม่พอ เฮียคุจับมืออีกข้างไว้และบิดข้อมือจนโฮชิหน้าเขียว ทว่าพอสู้ยืนระยะยาว เรี่ยวแรงของเฮียคุเริ่มลดน้อยถอยลง กลายเป็นโฮชิที่ได้เปรียบ

โฮชิสะบัดแขนออกจากการจับกุมแล้วต่อยอัดหน้าอกเฮียคุหลายครั้งจนเฮียคุล้มลงกับพื้น อดีตนักฆ่ารูปหล่อจึงรีบกระชากข้อเท้าให้โฮชิล้มลงมาตาม ทั้งคู่ฟาดฟันกันในท่านอนยึดยื้อไปมาหลายกระบวนท่า เฮียคุแสร้งแพ้อาศัยช่วงที่นางลุกขึ้นแล้วเข้าไปจับร่างอวบอัดทุ่มลงกับพื้นทันที

คราวนี้โฮชิเป็นฝ่านพ่ายแพ้แทน

“ข้าไปก่อนนะโฮชิ”

“เดี๋ยว!!”

“มีอะไรอีก?”

“เจ้าไปฝึกวิชามาจากไหน?”

“ข้าไม่จำเป็นต้องบอก”

“เกิดมาข้าไม่เคยแพ้ใคร ข้าตั้งใจไว้แล้ว ว่าถ้าใครชนะข้าได้ ถ้าไม่รับข้าเป็นภรรยา ก็ต้องรับข้าเป็นศิษย์ ท่านคิโยมิ... โปรดรับข้าเป็นศิษย์ด้วย” โฮชิตั้งท่าจะกราบ แต่เฮียคุก็รีบดึงร่างอวบอัดขึ้นมาก่อน สีหน้าของเขาบ่งบอกชัดถึงความตกใจที่รู้สึกอยู่

“ไม่ต้อง ข้าไม่พร้อมเป็นอาจารย์ใคร เจ้าไปเถอะ ต่างคนต่างแยกย้าย”

“อั๊ยยะ หวงวิชาซะด้วย แบบนี้ยิ่งน่าสนใจเข้าไปใหญ่”

“หยุดความคิดของเจ้าไว้เลยนะ ข้าไม่สอนคนนอกอย่างแน่นอน” เฮียคุส่ายหน้าไปมา เรื่องวิชาต่อสู้ของเขานั้นเป็นความลับของเพชฌฆาตร้อยปรลัยที่สั่งสอนกันจากรุ่นสู่รุ่น อย่างเขาก็เรียนมาจากรุ่นพี่อย่างคิวจูซานและเคยศึกษาเพิ่มเติมจากห้องสมุดอีกหลายวิชา เป็นเหตุให้ฝีไม้ลายมือของเฮียคุนั้นกว้างไกลไม่เป็นรองใครในองค์กร เมื่อเป็นแบบนี้เขาจะทรยศองค์กรสอนวิชาให้คนที่เพิ่งจะจับตัวเขากับคนในการปกครองส่งทางการ ด้านโฮชิคล้ายมองเห็นรัศมีความเก่งกล้าสามารถก็ปลื้มปริ่มเป็นกำลัง

“ท่านอาจารย์ นะคะ สอนวิชาให้ข้าหน่อยนะท่านอาจารย์ ข้าอยากเก่งแบบนี้บ้าง... นะคะ” โฮชิเข้าไปเกาะแข้งเกาะขาจนเฮียคุนึกรำคาญใจ บางทีถ้าอีกฝ่ายเป็นชายชาตรีเขาอาจจะถีบยอดหน้าไปแล้ว โชคดีที่โฮชิเป็นผู้หญิง แล้วยังเป็นผู้หญิงที่สวย

และผู้หญิงที่สวยก็ทำให้เฮียคุใจอ่อนจนได้

อาจเป็นเพราะการถูกบังคับและฝืนแบบผิดธรรมชาติที่ห้ามมีความรู้สึกอะไรเกินเลยกับสตรีมายี่สิบปี ทำให้พอควบคุมได้ก็คือควบคุมได้ แต่พอเขาหวั่นไหวจนเสียการควบคุมไปในครั้งแรกไปแล้วครั้งต่อๆ มาก็เป็นไปอย่างง่ายขึ้น อย่างว่า ไอโกะอ่อนโยนและคอยดูแลเขาจนทลายกำแพงในใจลงไปอย่างเต็มคราบ อิจิมิโฮะเองก็สวยเฉี่ยวเสียจนใจบุรุษอดสั่นคลอนไม่ได้ ด้านโฮชิพอออดอ้อนเสียงหวานๆ ก็ทำเอาเฮียคุไปไม่ถูก ลืมเลือนแม้กระทั่งว่าอีกฝ่ายเพิ่งจะจับเขา ต้องพูดดีกับนางเพราะความเอ็นดู

แต่ความเอ็นดูเป็นคนละเรื่องกับการรักษาสัจจะที่ให้ไว้กับองค์กร  

“ปล่อยข้าก่อนน่า โฮชิ”

“ถ้าข้าปล่อยแล้ว ท่านต้องรับข้าเป็นศิษย์”

“ตกลง ข้ารับเจ้าเป็นศิษย์”

หญิงสาวยอมปล่อยออกมา

“ซะเมื่อไร” เฮียคุยิ้มยวนพลางหันไปหาไอโกะกับคิโยมิที่ยืนอยู่อีกทาง เขาต้องรีบพาพวกนางทั้งสองเดินทางต่อ “ไปเถอะ พวกเรา หนี!!”

“ค่ะ คุณหนู”

“อื้อ”

“หนอยแนะอาจารย์ นี่ ท่านกล้าหลอกข้าเหรอ?” โฮชิเดินตาม สีหน้าดื้อดึงบ่งบอกว่าไม่ย่อท้อต่อการตามหาสาวหน้าหวานที่เพิ่งจากไปแน่นอน งานนี้นางหมายมั่นให้อีกฝ่ายสอนวิชาให้ อย่างไรเสียนางก็ต้องหาทางให้ตัวเองได้วิชาอันน่าพิศวงให้ได้” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #82 หิมะกลางทะเลทราย (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 23:12
    อย่าบอกนะว่าขอ3คน ยุ่งแน่ๆๆเฮียเรา
    #82
    0