<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 21 : ตอนที่๒๐ ทิ้งไว้กลางทาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 75
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    5 พ.ย. 59

เสียงขลุ่ยฟังไพเราะเสนาะหูผสานไปกับเสียงหรีดหริ่งเรไรยามค่ำคืน อดีตนักฆ่ารูปหล่อบรรจงถ่ายทอดความรู้สึกนึกคิดผ่านทางเสียงเพลง ทำนองจึงมีทั้งความเศร้าความโหยหาแต่ก็ออกมาได้ทำนองน่าฟัง นั่นก็เพราะเขารู้จังหวะในการเป่าให้คนฟังเคลิบเคลิ้ม

เฮียคุเองก็เคลิบเคลิ้ม

ไอโกะก็เคลิบเคลิ้ม

“เป่าขลุ่ยเป็นตั้งแต่ตอนไหนคะคุณหนู?” ไอโกะถามขึ้น นางไม่เคยได้ยินคิโยมิเป่าขลุ่ยมาก่อน หญิงสาวเป็นคนไร้ความสามารถ ที่พอใช้ได้ก็คือฝีมือการวาดรูปที่ออกมาเหมือนจริงมาก เหตุผลที่คิโยมิฝึกวาดก็เพราะเป็นทางเดียวที่นางจะทำภาพในฝันให้เป็นจริงได้ก็เท่านั้น

“เจ้านี่ดูสนใจทุกอย่างของข้าเลยนะ”

“ก็ข้าเป็นสาวใช้ของคุณหนูนี่นา”

บรรยากาศเงียบไป ไอโกะไม่เข้าใจถึงความเปลี่ยนแปลงราวกับเป็นคนละคนของเจ้านายคนสวย นางคุ้นชินกับการดูแลคิโยมิมาตั้งแต่เด็ก สนิทถึงขั้นตัวแทบติดกัน แต่หลังจากที่คิโยมิไปสลบหน้าบ้านกลับมานั้นนางกลับกลายเป็นคนละคน ครู่หนึ่งเฮียคุถามออกมา

“ไอโกะ... ทำไมเจ้าถึงดีต่อข้านัก?

“ท่านไม่เห็นต้องถามเลย ข้าเป็นสาวใช้ของท่าน ไม่ดีต่อท่านแล้วจะให้ข้าดีต่อใครที่ไหน?” ไอโกะซาบซึ้งในตัวคิโยมินัก การที่นางเป็นคนรับใช้ เจ้านายจะจิกหัวสั่งอย่างไรก็ได้ แต่คิโยมิกลับไม่เคยกระทำแบบนั้น หญิงสาวปฏิบัติกับไอโกะเหมือนที่เพื่อนสนิทปฏิบัติต่อกันมากกว่า

มาถึงตรงนี้เฮียคุรู้สึกผิดในใจ

“แล้วถ้าข้าไม่ใช่คุณหนูของเจ้าล่ะ?

“หมายความว่ายังไงคะ?”

“ก็... อย่างเช่นข้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่คิโยมิอะไรอย่างนี้”

“เรื่องตลกแบบนั้นมันจะเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ”

“ข้าสมมติ”

“ถ้าคุณหนูไม่ใช่คุณหนูตัวจริง ข้าก็ต้องตามหาคุณหนูตัวจริงให้เจอแล้วตามไปรับใช้เหมือนเดิมสิคะ แต่ท่านจะเป็นคนอื่นได้ยังไง ในเมื่องามหยดย้อยไม่มีใครเกิน” ไอโกะใช้มือปัดฝุ่นที่ติดแก้มนวลของอีกฝ่ายออก เฮียคุนิ่งไป อย่างไรเขาก็ยังไม่ชินกับสัมผัสนี้

“ข้าอาจจะ...”

“ไอโกะ ฝากบอกคุณหนูเจ้าด้วย ว่าข้าหิวแล้ว”

“เรียกให้มันถูกต้องก่อนนะน้องสาว”

“ไอโกะ ฝากบอกพี่ใหญ่ด้วย ว่าข้าหิวแล้ว” หญิงสาวสะบัดเสียงใส่ห้วนๆ อย่างไม่พอใจ เดินทางมาไกลยังไม่มีอาหารตกถึงท้องทั้งสามคน อะไรก็จะให้นางเรียกว่าพี่ใหญ่อยู่นั่นแหละ นางต่างหากที่สมควรเป็นพี่ใหญ่ ไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนวัยขี้โรคไม่มีอะไรดีนางนั้น

“วันนี้อยากกินอะไรคะมิโฮะซัง? ข้าตามใจเจ้าเลยนะ...”

“หึ นางเด็กบ้าหน้าด้าน เงินก็เงินข้า ก็ต้องตามใจข้าสิ”

“พูดอีกก็ถูกอีก ก็ข้าไม่มีเงินนี่นา”

“ไม่คิดจะทำมาหากินเลยหรือยังไง?” อิจิมิโฮะอดต่อว่าไม่ได้ อีกฝ่ายก็แค่คุณหนูที่ตลอดชีวิตอยู่อย่างสุขสบาย งานการไม่เคยแตะ งานบ้านก็ไม่เคยทำ ไหนจะสุขภาพที่อ่อนแอป่วยไข้ไม่เว้นแต่ละวัน คงจะเป็นพวกเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ ไม่มีความสามารถอะไร

“ข้าไม่ใช่ไม่อยากทำงาน แต่ตอนนี้เราถูกหมายหัวไว้ เจ้าจะให้ข้าทำงานอะไร?”

“สวยมากใช่ไหม? ไปเป็นนางคณิกาซะสิ!!”

“นี่ท่านจะมากเกินไปแล้วนะอิจิมิโฮะ” ไอโกะฉุนเฉียวชนิดที่พร้อมประกาศศึกกับอิจิมิโฮะทุกเมื่อ นางทนกับการที่อีกฝ่ายพูดจาดูถูกเจ้านายสาวจนหลายครั้งแทบทนไม่ไหว แต่เป็นตัวคิโยมิที่ห้ามไม่ให้นางทำอะไรแล้วตอบรับแทนด้วยท่าทีที่ดูไม่มีความโกรธเกรี้ยวเลยแม้แต่น้อย

“มิโฮะซัง ให้ข้าตายดีกว่าทำแบบนั้น”

“งั้นน้ำหน้าอย่างเจ้ามีปัญญาทำอะไรล่ะ?”

“ข้าจะปล้นคนเลว ช่วยพวกเรา”

“นี่ก็เป็นโทษอีกอย่างของการดูหนังมากไป”

“นอกจากหาเรื่องข้าแล้วเจ้ามีวิธีอื่นอีกหรือมิโฮะซัง?

“ก็บอกแล้ว สำหรับคนสวยแต่โง่เหมือนเจ้าก็ไม่มีทางอื่นนอกจากไปปรนนิบัติรับใช้ผู้ชายรวยๆ” หญิงงามยังคงไม่ยอมแพ้ ขอแค่ได้ด่าคิโยมิไว้ก่อนถือว่าพอใจ เรื่องอื่นจะเป็นอย่างไรนางไม่สนใจทั้งนั้น ยิ่งเห็นเดี๋ยวนี้คิโยมิแกร่งกล้าขึ้นก็อดที่จะหาเรื่องเพิ่มขึ้นไม่ได้

“ฟังนะมิโฮะซัง ต่อให้ต้องตายข้าก็ไม่มีวันปรนนิบัติรับใช้ผู้ชายคนไหน ข้าจะปล้นพวกโกงขูดรีดชาวบ้านชาวช่องเอาเงินมันมาใช้ก่อน หาทางไปจนถึงฐานทัพ ยื่นเรื่องขอร้องให้คอนโทรเล่อร์ช่วยคุ้มครองพวกเราและจัดการไอ้ไดซึเกะ ชีวิตเราก็จะง่ายขึ้น”

เฮียคุเอ่ยถึงคอนโทรเล่อร์หรือทหารเอกขององค์จักรพรรดิด้วยความชื่นชม

ในยุคสมัยนี้ โลกได้ถูกแบ่งออกเป็นสี่อาณาจักร แต่ละอาณาจักรมีเกาะเล็กใหญ่หลายหมื่นแสนเกาะ และอาณาจักรไฮโดรเมด้าที่พวกเฮียคุอาศัยอยู่นั้นอยู่ใต้อาณัติขององค์จักรพรรดิ รีโอ ดี โอโร่ โดยที่พระราชาใจโฉดอย่างโนบุรุนั้นได้ปกครองหมู่เกาะส่วนหนึ่งในอาณาจักรไฮโดรเมด้าอีกที

แน่นอนว่าโนบุรุแม้จะไม่ได้ฉลาดเฉลียวมากมาย แต่มันก็พอรู้อยู่บ้างว่าต้องปิดน่านน้ำไม่ให้คนในออกคนนอกเข้าง่ายๆ เพราะถ้าเรื่องไปถึงวังหลวงว่ามันเอารัดเอาเปรียบประชาชนมันจะเดือดร้อนได้ การหาทางออกจากหมู่เกาะเหล่านี้ไปยังฐานทัพจึงเป็นเรื่องยากยิ่ง หนำซ้ำยังเป็นคนที่ไม่ได้มีเงินยัดแล้วด้วย

“แต่ออกจากหมู่เกาะกุเระนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะคะคุณหนู”

“เงินแค่นี้ฟาดหัวเวรยามไม่พอหรอก”

“ข้าถึงบอกว่าเราต้องปล้นไง”

“มองอีกแง่ ถ้าเราปล้นจะยิ่งทำให้พวกไดซึเกะไหวตัวทัน แบบนั้นเรายิ่งตกอยู่ในอันตราย”

“เจ้าพูดมาก็ถูก เราเหมือนอยู่ในทางตัน จะทำอะไรก็ไม่ได้” เฮียคุเองก็ยอมรับในข้อคิดเห็นดังกล่าว พาลนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านเข้ามา “น่าเศร้าจริงๆ ชีวิตข้า เกิดมามีรูปเป็นทรัพย์ กลับต้องเผชิญชะตาบัดซบอย่างนี้ ไม่รู้ไปก่อเวรก่อกรรมอะไรเอาไว้”

“อย่าคิดมากเลยค่ะคุณหนู ยังไงคุณหนูก็ยังมีข้า”

“ขอบใจมากไอโกะ รบกวนเตรียมกับข้าวให้พร้อม”

“มีอะไรหรือเปล่าคะคุณหนู?”

“ข้าจะไปปล้นคน”

“เหอะ น้ำหน้าอย่างเจ้าจะไปปล้นใครได้ พี่ใหญ่... ข้าแนะนำว่าเจ้านอนอยู่ตรงนี้รอข้าเอาเงินกลับมาให้เถอะ” อิจิมิโฮะแม้จะเรียกหาอีกฝ่ายเป็นพี่ใหญ่แต่ก็หาได้มีความเคารพอยู่ในนั้น เฮียคุเองก็ไม่คิดจะว่าอะไร ได้ต่อปากต่อคำกับสาวสวยแบบนี้เขาเองก็มีความสุขดี

“เจ้านั่นแหละ ดึกๆ อย่างนี้จะออกไปปล้นยังไง?”

“เจ้าคิดว่าโลกนี้มีเจ้าคนเดียวที่มีวิชานกฮูกเหรอ?” สาวงามหัวเราะ “คัมภีร์สิงสาราสัตว์ แท้จริงเป็นของเหล่าภูตอุดมการณ์ แต่พอบ้านเมืองนั้นล่มสลาย คัมภีร์ก็คล้ายถูกฉีกเป็นชิ้นๆ และเผยแพร่ไปทั่วโลก มีเพียงวิชาสิงโตที่สิ้นไปพร้อมกับองค์หญิงที่ถูกกพวกบัดซบเลอนาจับขังทรมานจนหมดลมหายใจ”

“พูดถึงพวกนั้นแล้วแค้นไม่หาย พวกเลอนาชั่วช้าต่ำทราม ถ้าข้าได้อยู่ในยุคสมัยนั้นคงฆ่าตัดคอมัน” เฮียคุกำหมัดแน่น อย่างไรเสียเขาก็เป็นชาวไฮโดรเมด้าคนหนึ่ง ย่อมมีจิตใจภักดีต่อจักรพรรดิรีโอ ดี โอโร่ ตลอดจนบูชาภูตอุดมการณ์เป็นธรรมดา

แผ่นดินบนโลกแตกเป็นเกาะเล็กๆ ด้วยการกระทำอันบ้าคลั่งของปีศาจยักษ์ก็จริง แต่เกาะทุกเกาะต่างก็มีผู้ปกครองทั้งนั้น บางเกาะยังมีพระราชาปกครอง แต่บางเกาะก็มีคนของทางการส่งมาดูแล กล่าวคือตกเป็นของจักรพรรดิหรือจักรพรรดินีประจำอาณาจักรนั้นๆ อย่างสมบูรณ์

“ข้าขี้เกียจฟังราคาคุย ไปเถอะ ไปปล้นกัน”

......................................................................................................................................................

ขบวนเศรษฐีกลุ่มหนึ่งกำลังนั่งรถเดินทางยามค่ำคืน พวกมันเหล่านี้ได้ชื่อว่าทำนาบนหลังคน ชอบเอารัดเอาเปรียบชาวนาโดยการเป็นพ่อค้าคนกลางขูดรีด เงินของมันก็เป็นเงินบาป ดังนั้นถ้าถึงคราวคับขัน ขโมยเงินบาปเหล่านี้มาก็คงไม่รู้สึกผิดนัก

“เอาเลยไหมพี่ใหญ่?”

“หยอดยานี่ใส่หูก่อนมิโฮะซัง ข้าจะเป่าขลุ่ยโจมตี”

อิจิมิโฮะรับขวดยามาหยอดเข้าไปในหู พอเฮียคุเห็นนางหยอดเรียบร้อยดีแล้วก็เริ่มบรรเลงเพลงขลุ่ยทันที เสียงขลุ่ยของเฮียคุทั้งไพเราะทั้งน่ากลัวในเวลาเดียวกัน เศรษฐีโฉดและพวกคนรับใช้เริ่มสับสนไปมา เสียงขลุ่ยนี้สร้างความแตกต่างให้มากแม้เพียงได้ยิน

“ใครเป่าขลุ่ย? หยุดนะ! ข้าสั่งให้หยุด!!”

เฮียคุอาศัยความชุลมุนเร่งจังหวะเสียงขลุ่ยให้ดังขึ้นโดยไม่ลืมกดนิ้วลงไปยังกลไกของขลุ่ยให้ลูกดอกพุ่งออกมา อาวุธร้ายพุ่งไปเสียบกลางอกผู้อารักขาคนหนึ่งเต็มแรง อิจิมิโฮะวิ่งเข้าไปในความมืดปะทะฝ่ามือกับชายเหล่านั้นหลายกระบวนท่า หญิงสาวตั้งท่ารับและพอมันยื่นมือมาก็กระชากมาจนเสียหลัก นางใช้เข่ากระแทกเข้าไปกลางท้อง

เหล่าคนรับใช้วิ่งสะเปะสะปะไม่มีทิศทาง กระทั่งเจ้านายมันยังทิ้งเอาไว้ไม่เหลียวแล

“เอาเงินมาซะ ถ้ายังไม่อยากตาย”

“จะเอาไปกี่เหรียญก็เชิญเลยครับ อย่าฆ่าข้าเลย ข้ายังไม่อยากตาย”

“แล้วที่เจ้าเอาเปรียบชาวนาจนหลายคนไม่มีข้าวกินต้องฆ่าตัวตาย เจ้ามีความผิดสถานใด?” อิจิมิโฮะถามอย่างเด็ดขาด สร้างความรู้สึกทึ่งและพึงพอใจต่อเฮียคุเป็นอย่างยิ่ง แม้เปลือกนอกนางจะดูร้ายกาจและหยิ่งยโส แต่แท้จริงนางกลับพอรู้ถูกผิด มีความเห็นอกเห็นใจผู้อื่น

“ข้าผิดไปแล้ว ข้าจะยกให้เจ้าทั้งหมด ต่อจากนี้ข้าจะไปเอาเปรียบใครอีก”

“ถ้าเจ้ากล้าอีกครั้ง ข้าจะเอามีดสั้นเล่มนี้ปาดคอเจ้าซะ ไปให้พ้นหูพ้นตาข้า ไป๊!!

“ครับๆ” เศรษฐีโฉดวิ่งลงจากรถหนีหัวซุกหัวซุนไปทางอื่น อิจิมิโฮะเข้าไปค้นเงินและโกยออกมา นางรวบรวมมันทั้งหมดแล้วไปกองให้เฮียคุดู

“ห้าแสน ใช้สบายไปเป็นปี”

“งานนี้มีเหล้ากินแล้วโว๊ย สมการรอคอย” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #131 Sukanya Paileeklee (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 22:46
    ปล้นได้ห้าแสน แต่ค่าหัวยี่สิบล้าน รู้สึกตัวเลขไม่สมดุลเลย
    #131
    1
    • #131-1 albaflorecitych(จากตอนที่ 21)
      29 พฤศจิกายน 2560 / 23:36
      เพราะพวกคิโยมิถูกหมายตาจากการเป็นคู่หมั้นที่หนีงานแต่งด้วยไงคะ
      เรื่องค่าหัวหลักๆ ไม่ได้มาจากการปล้น แต่มาจากที่ว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ หนีผู้มีอิทธิพลอย่างไม่กลัวต่างหาก
      #131-1
  2. #81 หิมะกลางทะเลทราย (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 23:07
    ทุกยุคสมัยถ้า คนชั่ว มีอำนาจ พังหมด เฮีย จัดการเลย เหอะ อินไปไหมนี้
    #81
    0
  3. #70 ลูกชุบ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 15:13
    เฮียโคตรติดเหล้าอ่ะ55555
    #70
    1
    • #70-1 albaflorecitych(จากตอนที่ 21)
      13 พฤศจิกายน 2559 / 21:54
      เฮียคุชอบมิโฮะแน่นอนค่ะ แต่ไอโกะก็ชอบก่อนอีกนะคะ 5555
      #70-1