<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 19 : ตอนที่๑๘ ค่าหัวของหญิงงาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 82
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    30 ต.ค. 59

“นี่ นางเด็กบ้า เจ้าตายแล้วเหรอ?

อิจิมิโฮะรีบเข้าไปสำรวจร่างสูงโปร่งที่นอนสลบไม่รู้เรื่องอยู่กับพื้น ตอนนี้ไฟไหม้จนคนแตกตื่นกันหมดแล้วจึงไม่ต้องกลัวว่าพวกไดซึเกะจะกลับมาอีก ด้านไอโกะที่รออยู่ด้านนอกมาเห็นเจ้านายในสภาพนี้ก็ใจหายวาบ วิ่งเข้าไปหาแล้วกอดไว้อย่างนั้น

“เกิดอะไรขึ้นคะท่านอิจิมิโฮะ?

“เมื่อกี้นางช่วยข้า พอมาถึงนี่นางก็เป็นอย่างนี้ไปแล้ว ข้าไม่ได้ทำอะไรจริงๆ นะ” หญิงสาวปฏิเสธทันควัน ถึงนางจะเกลียดคิโยมิอย่างไร แต่ก็แค่อยากกำจัดให้พ้นทางรัก ไม่ได้อยากจะให้มารับอันตรายอะไรถึงชีวิต เรื่องมันชักบานปลายแล้ว นางควรจะกลับไปหาแม่ดีกว่า

“แล้วนี่ท่านจะไปไหน?

“ข้า... ข้าจะกลับบ้าน”

“ทำไมท่านเป็นคนแบบนี้!?

“เจ้าหมายความว่ายังไง?

“ท่านคิโยมิเป็นคนช่วยเจ้าแท้ๆ เจ้าจะดูแลนางหน่อยก็ไม่มี จะรีบกลับบ้านแบบนี้เลยเหรอ?” ไอโกะไม่พอใจมากที่อีกฝ่ายไม่มีท่าทีสนใจอะไรคิโยมิเลย เป็นคิโยมิซะอีกที่ออกอาการเป็นห่วงเป็นใยออกนอกหน้า นางไม่เข้าใจจริงๆ ขนาดโดนกลั่นแกล้งสารพัดยังไปช่วยอีก

“ข้า... ฮึ่ย!” อิจิมิโฮะที่ตั้งท่าจะเดินกลับทรุดตัวลงข้างร่างสูงโปร่งที่บัดนี้ยังไม่ได้สติ ใจยังสับสนไม่เข้าใจว่าเหตุใดคิโยมิที่ขี้ขลาดและร้องไห้อยู่ทุกครั้งที่นางเขียนจดหมายไปด่าทอกลับกลายเป็นคนที่สู้คนหาทางแก้เผ็ดนางได้ แต่พอคราวอันตรายกับกล้าวิ่งเข้ามาช่วย “แล้วเจ้าจะให้ข้าทำยังไงล่ะ?

“เราต้องหาที่หลบก่อน ท่านพอรู้ที่หลบภัยแถวนี้ไหม?

“ข้าเคยได้ยินว่ามันมีวัดร้าง แต่ไม่รู้นะว่ามันจะปลอดภัยหรือเปล่า”

“ยังไงคงไม่แย่เท่ากับมากองกันอยู่ตรงนี้ ท่านรีบพาคุณหนูไปหลบกันเถอะค่ะ”

“อืม ไปกัน”  

สองสาวช่วยกันประคองร่างสูงโปร่งไปยังวัดร้าง ค่อยยังชั่วที่วัดแห่งนี้แม้สถานที่จะสกปรก แต่ก็ไม่มีคนประกอบอาชีพสกปรกมาหลบอยู่ มันจึงเงียบและเป็นแหล่งหลบภัยให้คนทั้งสามได้เป็นอย่างดี

หลับภัย... จนกว่าภัยชุดใหญ่จะมา

......................................................................................................................................................

เฮียคุค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองอยู่บนไม้แข็งหยาบ เขาขยี้ตาตัวเองเชื่องช้าและนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาช่วยอิจิมิโฮะออกมาจากไฟที่ลุกฮือ ไอโกะหรือก็ออกไปก่อนจนไม่รู้นางจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร คิดแล้วก็อดเป็นห่วงพวกนางไม่ได้

“มิโฮะซัง! เจ้าอยู่ไหมมิโฮะซัง?

“อยู่แต่ข้าเนี่ยแหละคุณหนู” ไอโกะเดินเข้ามา ดวงตาของนางดูมีความสุขที่เห็นเจ้านายสาวฟื้นตัว ด้านเฮียคุพอเห็นสาวใช้ก็สบายใจไปเรื่องหนึ่ง ขาดอีกเรื่องที่เขายังกังวลใจ

“แล้วมิโฮะซังไปไหนล่ะ?

“ตื่นมาถึงก็ถามหาแต่ท่านอิจิมิโฮะเลยนะคะ”

“เออน่า นางอยู่ไหม?

“ถามถึงข้าก็ไม่ทำให้เจ้าอายุยืนขึ้นหรอกนะ” ร่างระหงทำหน้าบูดเดินเข้ามาจากอีกทาง เป็นเฮียคุซะอีกที่ฟังคำพูดกระแหนะกระแหนแล้วเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ยิ่งเห็นหน้าตาของนางก็ยิ่งยิ้มได้มากขึ้น ผู้หญิงอะไรถึงจะปากร้ายก็ยังน่ารักน่ามอง ชีวิตนี้ไม่ใช่ไม่เคยเจอหญิงงาม แต่เขาไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้เลยจริงๆ

“ปากยังด่าข้าได้ แปลว่าไม่เป็นอะไรมากล่ะสิ”

“เป็นสิ เป็นคนที่อยากฆ่าเจ้ามาก นางเด็กบ้า เจ้าทำให้ข้ามีค่าหัวแล้วนะ”

“ค่าหัว?

“ใช่ไง ข้า เจ้า และก็ไอโกะ โดนไอ้ไดซึเกะตั้งค่าหัว”

“สุดยอดไปเลย!!” อดีตนักฆ่าหน้าหล่อยกนิ้วให้ตัวเองอย่างลืมตัว เขาภูมิใจนักที่ขนาดเขามาอยู่ในร่างกายของผู้หญิงอ่อนแอยังสามารถต่อสู้เอาตัวรอดได้แม้จะฉุกลุกไปบ้างก็ตามที และการที่ได้ตั้งค่าหัวแบบนี้ เป็นเครื่องยืนยันว่าเขามีฝีมือที่ไม่ธรรมดา

“สุดยอดบ้านเจ้าเถอะ แบบนี้เราตกอยู่ในอันตรายรู้ไหม?

“เอ่อ... ข้าก็ลืมไป”

“ฮึ่ย! เจ้านี่มันตัวขัดขวางความสุขข้าจริงๆ นางเด็กบ้า!” อิจิมิโฮะสะบัดหน้าอย่างอารมณ์เสีย “เมื่อก่อนข้าอยู่ดีกินดี มีที่นอนนุ่มๆ ให้นอน แต่ตอนนี้ต้องออกมาระหกระเหินไกลบ้าน ที่ซุกหัวนอนก็ไม่มี แล้วยังมีค่าหัวให้คนตามล่าอีก เพราะเจ้าแท้ๆ เลย ข้าล่ะเกลียดเจ้าที่สุด”

“เอาเถอะน่า แต่ตอนนี้เราก็โดนตั้งค่าหัวด้วยกันแล้ว เราก็ต้องรอดออกไปให้ได้”

“เจ้าฟื้นแล้ว ถือว่าหมดหน้าที่ข้า บุญคุณถือว่าหายกัน ข้าไปล่ะ”

“เดี๋ยวก่อนมิโฮะซัง เจ้าออกไปตอนนี้ก็อาจโดนจับตัวนะ”  

“ถ้าข้ากลับถึงบ้านข้าเมื่อไรข้าจะปลอดภัย”

“แต่ถ้าเจ้าโดนฉุดไปกลางทางเจ้าจะทำยังไง?

“ก็เพราะใครกันเล่า!?” อิจิมิโฮะโวยวายขึ้นมาอีกครั้ง ปัญหาพวกนี้มันเกิดขึ้นก็เพราะไดซึเกะต้องการตัวคิโยมิ แต่ด้วยความที่เกิดเหตุดังกล่าวขึ้น ความต้องการของชายโฉดจึงเพิ่มขึ้นกลายเป็นต้องการตัวของหญิงสาวอีกสองนางด้วย เฮียคุฟังแล้วก็ยิ้มยวนใส่แบบไม่ยอมกัน 

“ต้นเหตุมันก็เพราะเจ้ามานี่เพื่อแกล้งข้าไม่ใช่เหรอ?” 

“นั่นก็ใช่... แต่...”

“เอาเถอะมิโฮะซัง ในเมื่อเรื่องเป็นแบบนี้ไปแล้วเรามาช่วยกันคิดดีกว่าว่าจะเอายังไง เพราะจะทะเลาะกันไปก็เปล่าประโยชน์” เฮียคุพยายามเกลี้ยกล่อม นาทีนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าความปลอดภัยของทั้งสามชีวิต ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็ต้องรอดพ้นจากเหล่าคนร้าย

“ข้ามีวิชาติดไม้ติดมืออยู่บ้าง เรื่องเวทมนตร์คาถาก็เป็นนิดหน่อย”

“แต่ข้าไม่เห็นเจ้าทำอะไรเป็นเลยนะ”

“ก็เจ้าเล่นมัดข้าแบบนั้นข้าจะสู้ได้ยังไงกันล่ะ? เจ้านั่นแหละพอเป็นอะไรบ้าง?

“เมื่อก่อนข้า...” เฮียคุอึกอัก นึกถึงอดีตสมัยเป็นเพชฌฆาตร้อยปรลัย ฝีมือของเข้าเป็นที่หวาดหวั่นพรั่นพรึงของคนทุกหมู่เหล่า ต่างจากปัจจุบันที่เป็นได้แค่ผู้หญิงบอบบางอ่อนแอ ไม่มีอะไรดีคนหนึ่ง “เมื่อก่อนข้าอาจจะเป็นคิโยมิที่สู้ใครไม่เป็น แต่ตอนนี้ข้าไม่ใช่คิโยมิคนเดิม ข้าจะต่อสู้เท่าที่ข้าจะสู้ไหว”

“ปากเก่งจริงๆ แต่ก็ดี สมกับที่ค่าหัวยี่สิบล้านเหรียญดี”

“ค่าหัวข้ายี่สิบล้านเหรียญเองเหรอ?

“เองเหรอ? นี่เจ้ากล้าพูดมาได้ยังไงว่าเองเหรอ?

“ฝีมืออย่างข้า ความจริงห้าร้อยล้านเหรียญยังน้อยด้วยซ้ำไป” อดีตนักฆ่าบ่นอย่างไม่จริงจังนัก เขามั่นใจว่าฝีมือของตัวเองติดหนึ่งในสิบคนที่เก่งที่สุดในองค์กร ไหนจะสมองที่ใช้คิดสร้างอาวุธต่างๆ นานา ชนิดที่ไม่มีใครรับมืออาวุธเขาได้ ต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไปทุกคน

“ถ้าห้าร้อยล้านเหรียญ ข้าว่าต้องระดับเพชฌฆาตร้อยปรลัยแล้ว ส่วนเจ้าน่ะ อย่าว่าแต่เพชฌฆาตร้อยปรลัยเลย เป็นคนซักถุงเท้าให้เพชฌฆาตร้อยปรลัย ยังไม่คู่ควรด้วยซ้ำไป”

“ท่านเลิกดูถูกคุณหนูข้าได้แล้ว คุณหนูจะเก่งไม่เก่งยังไง ก็เป็นคนช่วยท่านออกมานะ”

“อย่าไปสนใจคำพูดพล่อยๆ ของนางเลย” เฮียคุไม่ได้ติดใจวาจาแสบร้อนของหญิงสาวนัก “จริงสิไอโกะ แล้วค่าหัวเจ้ากับมิโฮะซังนี่เท่าไรเหรอ?

“ของข้าสิบล้านเหรียญ ของท่านอิจิมิโฮะสิบหกล้านเหรียญ”

“ถ้าใครจับตัวเราได้หมดก็รวยเลยล่ะสิงานนี้”

“เราถึงต้องระวังตัวให้มากขึ้นไงคะ”

“เห้อ เราคงต้องวางแผนดีๆ ก่อนจะขยับตัวแล้วล่ะ”

“งั้นเราจะอยู่ค้างที่นี่อีกคืนหรือเดินทางเลย?

“เดินทางก็ดี แต่ข้าว่ากองทัพต้องเดินด้วยท้อง เราไปหาอะไรมากินกันดีกว่า จะได้มีแรงเดินทางต่อสู้กับพวกที่จะมาจับตัวเรา” เฮียคุที่บัดนี้กลายเป็นผู้นำกลุ่มจำเป็นชี้แจง ไอโกะยิ้มแป้นให้ หญิงสาวอาจจะไม่ได้สวยมากมาย แต่เป็นคนที่เวลายิ้ม นอกจากปากจะยิ้มแล้ว ดวงตายังยิ้มอีกด้วย

“ข้ารู้อยู่แล้วว่าคุณหนูต้องหิว ข้าเตรียมของกินมาให้แล้วค่ะ”

“เรามีอาหารด้วยเหรอ?

“มีสิคะ ถ้ามีข้าอยู่ ข้าไม่ปล่อยให้คุณหนูหิวหรอกค่ะ”

อาหารมื้อนี้เป็นไก่ตัวโตที่ไอโกะแอบไปซื้อมาช่วงที่ลูกค้าชุลมุนวุ่นวายและนางก็หาผ้าพันปิดหน้าไป ด้วยความที่ไม่ได้สวยโดดเด่นทำให้ไม่มีใครใส่ใจอะไรเป็นพิเศษ สามารถซื้อไก่อบกลับมาได้ และตอนนี้ไก่ตัวนั้นก็นอนรออยู่ที่โต๊ะ ทุกคนเดินเข้าไปฉีกไก่กินบรรเทาความหิวโหย

“อร่อยไหมมิโฮะซัง?

“กินข้าวแล้วเจอหน้าเจ้า ต่อให้อาหารถูกปรุงด้วยพ่อครัวที่เก่งกาจที่สุด ข้ายังอยากสำรอกออกมา” อิจิมิโฮะสะบัดหน้า เคี้ยวอาหารหงึบหงับ ทำเอาไอโกะเอือมระอาในความหยิ่งยโส ตรงข้ามกับเฮียคุที่มองเป็นของสนุก ยิ่งเห็นนางพยศ เขายิ่งสนุกกว่าเก่า

“แต่เจ้าต้องเจอหน้าข้าอีกนานเลยแหละ อย่างน้อยก็จนกว่าเรื่องบ้าๆ นี่จะจบ”

“ข้าจะขอภูตอุดมการณ์ให้มันจบทุกวัน”  

“งั้นข้าจะขอภูตอุดมการณ์ให้เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆ เจ้าจะได้กินข้าวไม่อร่อยไปอีกนาน” อดีตหนุ่มหล่อยียวนใส่ บางครั้งเฮียคุก็นึกแปลกใจตัวเอง ปกติเขาออกจะเคร่งขรึมดุดัน แต่พอมาอยู่กับไอโกะ จิตใจที่แข็งกระด้างของเขาก็ค่อยๆ อ่อนโยนลง และพอเจออิจิมิโฮะก็พลันรุ่มร้อนโดยไม่ทราบสาเหตุ

“ข้าเกลียดเจ้าจริงๆ นางเด็กบ้า”

“ข้าก็ไม่ได้ต่างกันหรอก มิโฮะซัง” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #79 หิมะกลางทะเลทราย (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 22:54
    ตบจูบไหมเนี้ยะ??ชอบๆๆ
    #79
    0
  2. #68 ลูกชุบ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 15:10
    ชอบมิโฮะ ฮา เหมาะกับเฮียมากกว่า
    #68
    0
  3. #57 *lจ้าxญิJกุxลาUน้ำแข็J* (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 09:53
    เฮียคุจะรวบสองเลยเหรอ 555 สวยคนละแบบ
    #57
    1
    • #57-1 albaflorecitych(จากตอนที่ 19)
      30 ตุลาคม 2559 / 19:38
      ติดตามเอาเองน้า เรื่องนี้ขออุบไว้ก่อนว่าใครจะเป็นนางเอก
      #57-1