<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 18 : ตอนที่๑๗ นักฆ่าที่ถูกฆ่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 90
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    27 ต.ค. 59

สำหรับเพชฌฆาตร้อยปรลัยเช้าวันนี้ก็เหมือนวันอื่น

เพชฌฆาตร้อยปรลัยยังคงเป็นองค์กรเพชฌฆาตอันดับหนึ่งที่คนเลวต้องเกรงกลัว นักฆ่าฝีมือดีอย่างคิวจูซานกลับจากการฆ่าคนยามโต้รุ่งในสภาพชุดเปื้อนคาวโลหิต กลิ่นเลือดคาวคลุ้งจนชายหนุ่มต้องถอดกิโมโนออกเผยแผงอกแข็งแกร่งที่มีกล้ามเนื้อขึ้นแน่นไปหมด

“เป็นไงมาไงล่ะท่านคิวจูซาน?” โรคุจูโย่ง นักฆ่าหมายเลข ๖๔ ถือหนังสือเดินเข้ามาทักทาย ด้านเจ้าของห้องพอเห็นคนที่มากกว่าด้วยวัยก็รีบโค้งให้ทันที

“สวัสดีครับ ข้าเพิ่งไปจัดการผู้ใหญ่บ้านชั่วมา รายนี้พยศหนัก ทำซะเสื้อผ้าข้าเปื้อนไปหมด” คิวจูซานชี้ไปทางเสื้อผ้าของตัวเอง เขาไม่ชอบกับการที่ฆ่าคนแล้วติดเลือดกลับมา เพราะถึงเพชฌฆาตร้อยปรลัยจะมีคนคอยรับใช้อยู่บ้าง แต่เสื้อผ้าอาภรณ์ต้องซักเอง การที่มีคราบเลือดแบบนี้เป็นการเพิ่มภาระแทนที่ฆ่าเสร็จจะได้กลับมาพักผ่อน

“อย่างน้อยเจ้าก็ยังได้ออกไปยืดเส้นยืดสาย น่าอิจฉานัก ข้าเองไม่ได้ออกไปฆ่าคนมาหลายเดือนแล้ว โรคที่ข้าเป็นไม่หายสักที เบื่อจริงๆ”

บรรยากาศในห้องเงียบไป คิวจูซานหันมายิ้มให้เพื่อนร่วมองค์กร

“ท่านมาหาข้าวันนี้ ข้าพอดูออกว่าท่านมีธุระจะปรึกษาหารือ มีอะไรก็พูดมาเถอะ คนกันเองทั้งนั้น”

“ข้าล่ะไม่ค่อยสบายใจเลย หมู่นี้องค์กรเรามีแต่เรื่องพิกล ท่านฮะจิ นักฆ่าหมายเลข ๘ ถูกฆ่าตายอย่างทารุณ ท่านนานะจู นักฆ่าหมายเลข ๗๐ กลายเป็นศพอยู่กลางป่า ส่วนท่านโก๊ะจูนิ นักฆ่าหมายเลข ๕๒ หายตัวลึกลับ มันดูไม่ใช่เรื่องปกติเอาเสียเลย” เสียงนั้นมีแววหวาดหวั่น ในขณะที่คิวจูซานยักไหล่เบาๆ  

“เราฆ่าเขาได้ เขาก็ฆ่าเราได้ เราต้องตามสืบหาฆาตกรให้เจอแล้วสังหารมันให้สมกับความผิดที่มันก่อ”

“ท่านยังมาใจเย็นอยู่อีก สมกับที่เป็นเพื่อนท่านเฮียคุจริงๆ เห้อ... นี่ถ้าเป็นท่านเฮียคุจะทำยังไงกันนะ?

“เฮียคุน่ะเหรอ?” คิวจูซานลิ้มรสสุราจนหมดจอก ดวงตามีแววขบขันเมื่อนึกถึงรุ่นน้องหน้าหล่อของตัวเอง “ก็คงจะขอสาเกอีกไหแล้วออกไปจัดการฆาตกรแหละมั้ง”

......................................................................................................................................................

แม้จะเป็นวันเดียวกัน แต่สำหรับอดีตเพชฌฆาตร้อยปรลัยเช้าวันนี้จะไม่เหมือนวันอื่น

“พวกเจ้าเห็นผู้หญิงสวยๆ หน้าตาแบบในรูปผ่านมาทางนี้ไหม?”

ใครก็ไม่รู้หลายสิบคนเดินป้วนเปี้ยนอยู่ด้านนอก แต่ดูจากสภาพแล้วไม่น่าจะเป็นคนดีแน่ สาวใช้คนงามที่ตื่นมารับลมแต่เช้าก้มลงไปมองก็เห็นรูปของคิโยมิและตัวเองเด่นหราอยู่ตรงหน้ากระดาษ ถึงนางจะไม่ได้ฉลาดหลักแหลมแต่ก็พอเดาได้ว่าคงถูกตามล่าตัวเป็นแน่

“คุณหนู แย่แล้วค่ะ”

“เกิดอะไรขึ้น?”

“พวกไดซึเกะน่าจะตามมาถึงนี่แล้วค่ะ”

“ดี สมน้ำหน้า ข้าอยากจะหัวเราะให้ฟันร่วง” อิจิมิโฮะหันมาเยาะเย้ย “นางเด็กบ้า เจ้าเจียมตัวไว้ได้เลย เดี๋ยวท่านไดซึเกะก็ต้องมาตามตัวเจ้ากลับไป สารรูปอย่างเจ้าไม่มีทางรอดไปได้หรอก”

“มันใช่เวลามาหาเรื่องกันไหมท่านอิจิมิโฮะ?”

“ใช่ เจ้าไม่ช่วยก็อย่ามาก่อกวนตอนนี้”

“เอาไงดีคะคุณหนู?

“เราก็ต้องหนี...”

พูดไม่ทันไรเสียงวิ่งตึงตังก็ดังขึ้นมา เฮียคุที่แผลตรงแขนยังไม่หายดีก็ถึงกับคิดหนัก ถ้าเป็นสมัยก่อนให้สู้มือเดียวกับคนพวกนี้ไม่สะเทือนรูขุมขนเขาด้วยซ้ำ แต่เมื่อสถานการณ์พลิกผัน ตอนนี้ต่อให้มีเขาเป็นสิบคนคงสู้พวกมันไม่ได้เหมือนกัน แต่อย่างไรเสียเขาก็แพ้ไม่ได้เด็ดขาด เพราะเขามีเดิมพันเป็นร่างกายที่ตัวเองอาศัยอยู่

“คิโยมิ! พวกเจ้าอย่าคิดหนีไปไหน!”

“ไอโกะ เจ้ามาหลบหลังข้า”

“ค่ะ คุณหนู”

ไอโกะวิ่งมาหลบหลังร่างสูงโปร่ง เฮียคุกระชับมีดในมือแล้วสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ นึกถึงหลักการต่อสู้ที่เคยศึกษาเล่าเรียนมา พอมันพังประตูปุ๊บเขาก็เอามีดเสียบไหล่มันทันที เฮียคุใช้เท้าถีบยอดอกมันอย่างคล่องแคล่วไม่เสียชื่อเพชฌฆาตร้อยปรลัยสักนิดเดียว

จริงอยู่ ถ้าใครมาเห็นสถานการณ์นี้และรับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นอาจจะแปลกใจว่าเหตุใดแม้เฮียคุอยู่ในร่างสตรีอ่อนแอกลับกล้าสู้กับบุรุษที่รุมกันเข้ามา แต่อย่างที่บอก เดิมพันของเขาสูงลิ่ว ถ้าเขาพลั้งพลาดถูกจับตัวไปคงไม่พ้นตกเป็นของเล่นให้ไดซึเกะและไอโกะเองก็คงต้องโดนคนใช้ของมันย่ำยีเหมือนกัน และแม้จะดูเหมือนไม่มีทางรอด แต่หมาจนตรอกอย่างเขาก็พร้อมจะสู้เสมอ

“ไปกันเถอะไอโกะ”

สองคนวิ่งออกจากห้องก็มาเจอตัวสมุนอีกหลายชีวิตวิ่งมาทางบันได เฮียคุหันไปเห็นแจกันที่วางประดับอยู่ก็คว้ามันขึ้นมาโยนใส่พวกมันจนเสียงกระเบื้องแตกสนั่นไปหมด เฮียคุฉวยข้อมือไอโกะแล้ววิ่งไปทางบันไดอีกฝั่งหนึ่ง ทั้งคู่วิ่งลงไปอย่างเอาเป็นเอาตายท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวายของทุกคนที่อยู่ในอาณาบริเวณ

“คิดจะหนีเหรอ? ข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!!

“จะกี่คนก็เข้ามา ข้าจะได้จัดการให้หมดคราวเดียว”

“หึ ปากเก่งจังนะคิโยมิ”

ข้างเหล่าลูกน้องหน้าเหี้ยมเป็นไดซึเกะที่มาถึงที่นี่ ความวิปริตหื่นกามทำให้เฮียคุกลับมาหน้าซีดอีกครั้ง ถึงเขาจะไม่เคยกลัวใคร แต่คนแรกที่เขายอมรับเต็มปากว่ากลัวจริงๆ ตั้งแต่วันนั้นมาจนวันนี้ก็คือไดซึเกะ ความกลัวของเขาก็หาได้ลดน้อยถอยลงแม้แต่นิด

“ไอ้... ไอ้ไดซึเกะ”

“เรียกข้าไม่เพราะเลยนะคนสวย”

“เจ้าจะมาตามล่าข้าทำไม? ผู้หญิงที่ต้องการรับใช้เจ้ามีตั้งมากมายเจ้าจะมายุ่งกับข้าเพื่ออะไรวะ?” เฮียคุพอเข้าใจอยู่ว่าคิโยมิเป็นคนสวย แต่คนสวยก็ไม่ได้มีแค่คนเดียวบนโลก เหตุใดไดซึเกะผู้ร่ำรวยถึงต้องมาคุกคามไล่ตามคิโยมิจนเขากับไอโกะไม่สามารถอยู่อย่างปกติสุขด้วย

“ก็เพราะเจ้าเป็นผู้หญิงคนแรกที่กล้าขัดคำสั่งข้านะสิ ดีเหมือนกัน ในเมื่อข้าจะแต่งเจ้าเป็นเมียดีๆ เจ้าไม่ยอม วันนี้แหละข้าจะจับเจ้ากลับไปในฐานะนางบำเรอส่วนตัว”

“เจ้านี่มันเลวไม่มีข้อบกพร่อง เป็นผู้ชายซะเปล่าแทนที่จะใช้พละกำลังที่มีปกป้องผู้หญิงกลับฉุดคร่าตามอำเภอใจ” เฮียคุชี้หน้าด่าอย่างไม่ยอมกัน เขาเกลียดนักพวกที่ใช้อิทธิพลกร่างใส่คนอื่น ทำร้ายคนที่อ่อนแอกว่า คอยดูเถอะ เขากลับร่างได้เมื่อไร จะเก็บบัญชีพวกนี้ให้เรียบ

“จะเลวไม่เลวยังไงวันนี้ข้าก็ต้องเป็นผัวเจ้าให้ได้”

“พูดมากปากเสีย เก็บปากเจ้าไว้อมรองเท้าข้าเถอะ!!” ด้วยความโมโหทำให้เฮียคุสบถออกมาแบบไม่ใยดีว่าใครจะมองยังไง แม้ในใจเขาจะเริ่มกลัวเพราะพวกของมันมีมากเข้ามาทุกทีแต่เขาก็ต้องตีหน้าขรึมเตรียมรับมือให้ได้ เขาจะไม่มีวันตกเป็นของไดซึเกะเด็ดขาด ถ้าสู้ไม่ได้และมันจะใช้กำลังข่มขืนเขาจริงจัง เขายอมเอามีดแทงคอตายดีกว่า

“พวกเจ้า จับตัวคิโยมิมาเดี๋ยวนี้”

“ไป! พวกเรา!!

เฮียคุผลักไอโกะไปด้านหลังอีกครั้งแล้วรอจนพวกศัตรูวิ่งเข้ามาอีกรอบ คราวนี้เขาไม่รอช้าหยิบกรอบรูปที่แขวนอยู่มาไว้เป็นโล่ป้องกันตัว พวกที่ปล่อยหมัดมาก็โดนกระจกรูปบาดเลือดสาด เฮียคุไม่รอช้าหมุนกรอบใส่คนที่วิ่งมาอีกข้างและใช้ขาเรียวงามเตะกลางลำตัวคนอีกด้าน

อดีตนักฆ่ารูปหล่อหันซ้ายแลขวา เห็นชายหนุ่มอีกคนยืนงงๆ กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็รีบจิ้มกลางหน้าผากจนมันเสียหลักล้มลงไปทับเพื่อนที่ยืนอยู่ด้านหลัง เฮียคุกับไอโกะวิ่งลงมาเรื่อยๆ โดยอาศัยความชุลมุนกะจะหนีไปอีกทาง ทว่าเขาก็ได้ยินเสียงพวกมันดังขึ้นมาก่อน

“เจอผู้หญิงอีกคนอยู่ในห้องครับท่านไดซึเกะ”

“ปล่อยข้านะ! ถ้าแม่ข้ารู้นางเอาเจ้าตายแน่!

“สวยไม่แพ้กันเลยนี่” ไดซึเกะน้ำลายหกออกจากปากทำเอาอิจิมิโฮะที่ยังโดนมัดมืออยู่ดิ้นไปมาด้วยความหวาดกลัว ความจริงแล้วไม่ใช่ว่าสตรีเหล่านี้ขี้ขลาดแต่อย่างใด แต่ผู้หญิงคนไหนมาเจอไดซึเกะในสภาพที่สู้ไม่ได้ก็ต้องหวาดกลัวกันทั้งนั้น กระทั่งชายในร่างหญิงอย่างเฮียคุยังแทบไม่รอด

“มันเกิดอะไรขึ้นไอโกะ? ไหนว่านางจะจับตัวข้าส่งไอ้ไดซึเกะ? นี่พวกนั้นไม่รู้จักกันเหรอ?” เฮียคุหันไปถามสาวใช้คนสนิท ถ้าเขารู้ว่าแท้จริงนางไม่ได้เป็นพวกของไดซึเกะ เป็นตายร้ายดีเขาก็ต้องพานางหนีออกมาด้วยแน่ๆ เพราะต่อให้นางจะนิสัยชั่วร้ายเขาก็ปล่อยให้ถูกไอ้แก่นั่นย่ำยีไม่ได้

“ข้าก็ไม่แน่ใจค่ะ แต่ดูจากตอนนี้น่าจะไม่รู้จัก”

“ฉิบหายแล้วไง เราต้องช่วยนาง”

“แต่คุณหนูคะ นางเป็นศัตรูเรานะคะ”

“ไม่รู้ล่ะ ข้าปล่อยให้มิโฮะซังถูกไอ้แก่ไดซึเกะเอาตัวไปไม่ได้ ข้าจะช่วยนาง” อดีตหนุ่มหล่อยืนยันสิ่งที่ตัวเองคิด เขาจะทำอย่างไรดี ถ้าพูดตามตรงตอนนี้ร่างกายเขาก็เหนื่อยเกินกว่าจะออกไปสู้อีกแล้ว ขาสองข้างสั่นผับๆ พร้อมจะพับลงไปกองกับพื้นตลอดเวลา

“แล้วทำไงดีคะ?

“นั่นสิ ทำไงดี?

ระหว่างที่เฮียคุกำลังคิดหาทางออกอยู่นั้นก็มีกลุ่มควันลอยออกมาจากโรงครัว พนักงานหลายคนวิ่งหนีตายออกมาพร้อมกับกลิ่นเหม็นไหม้ ผู้คนร้องกันสนั่นหวั่นไหว

“ไฟไหม้! หนีเร็ว... ไฟไหม้!

“เห้ย หนีก่อน” ไดซึเกะแม้จะบ้าผู้หญิง แต่มันก็รักชีวิตตัวเองมากกว่าจะมาไล่ฉุดคร่าคนคากองเพลิง พวกมันวิ่งออกจากโรงเตี๊ยมโดยทิ้งสตรีทั้งสามไว้ภายใน ไฟเริ่มลุกโชนขึ้นสู่ที่สูงพร้อมกับหมู่ควันที่ล่องลอยเต็มไปหมด ร่างระหงที่โดนมัดมือไว้วิ่งลงมาจากบันไดด้วยความยากลำบาก ไม้ร้อนๆ ท่อนหนึ่งหล่นลงมาจนนางถอยหนีแทบไม่ทัน

“ข้าขอสั่งในฐานะเจ้านาย เจ้าหนีไปก่อน ไม่ต้องห่วงข้า เร็ว!!” เฮียคุสั่งแล้ววิ่งขึ้นไปช่วยอิจิมิโฮะที่กำลังตระหนกอยู่ด้านบน เขาใช้แรงที่เหลืออยู่ช้อนตัวนางไว้แล้วอุ้มลงมาอย่างไม่สนใจอันตรายตัวเอง อิจิมิโฮะเอนหน้าหลบไอร้อนเข้าหาหน้าอกของเฮียคุโดยไม่รู้ตัว

และทันทีที่ทั้งคู่หนีออกมาจากกองเพลิงสำเร็จ เฮียคุก็สลบลงประสาคนหมดพลังงาน 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #78 หิมะกลางทะเลทราย (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 22:49
    ลุ้นสุดๆๆ หลงรักนางแล้วสิ กลับไปช่วยจนตัวเองสลบเลย เนื้อหาสนุกดี อ่านแล้วลุ้นตลอด เฮียเรานี้แมนมาก เจ้าชู้สุดๆๆ
    #78
    0
  2. #77 หิมะกลางทะเลทราย (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 22:48
    ลุ้นสุดๆๆ หลงรักนางแล้วสิ กลับไปช่วยจนตัวเองสลบเลย เนื้อหาสนุกดี อ่านแล้วลุ้นตลอด เฮียเรานี้แมนมาก เจ้าชู้สุดๆๆ
    #77
    0
  3. #76 หิมะกลางทะเลทราย (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 22:48
    ลุ้นสุดๆๆ หลงรักนางแล้วสิ กลับไปช่วยจนตัวเองสลบเลย เนื้อหาสนุกดี อ่านแล้วลุ้นตลอด เฮียเรานี้แมนมาก เจ้าชู้สุดๆๆ
    #76
    0
  4. #75 หิมะกลางทะเลทราย (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 22:48
    ลุ้นสุดๆๆ หลงรักนางแล้วสิ กลับไปช่วยจนตัวเองสลบเลย เนื้อหาสนุกดี อ่านแล้วลุ้นตลอด เฮียเรานี้แมนมาก เจ้าชู้สุดๆๆ
    #75
    0
  5. #67 ลูกชุบ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 15:10
    มีเซ้นว่าคิวจูซานจะเป็นเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด
    #67
    0