<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 16 : ตอนที่๑๕ ไม่ง่ายอย่างที่คิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 90
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    31 ต.ค. 59

เช้าวันรุ่งขึ้น

“ข้าไปก่อนล่ะคิโยมิ”

“จะไปไหน?” เฮียคุถามออกมาโดยไม่ทันยั้งปาก ถึงเขาจะไม่ชอบอีกฝ่ายที่ชอบส่งสายตาหวานซึ้งมาให้ แต่ความกังวลเพราะบาดแผลยังไม่หายดีก็มีอยู่บ้าง เพชฌฆาตร้อยปรลัยสอนให้เขาโหดเหี้ยมกับคนชั่ว แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องคอยช่วยเหลือคนดีด้วย

“ข้าก็ต้องกลับไปทำงานของข้าน่ะสิ”

“น้ำหน้าอย่างเจ้ามีงานทำด้วยเหรอ?”

“อย่าดูถูกข้าไป ข้านี่แหละ คนสนิทของพระราชา” โชตะตบอกเปาะอย่างภาคภูมิใจ เฮียคุนิ่งไปเล็กน้อย พอปะติดปะต่อเรื่องราวได้ว่าชายตรงหน้าอยู่การเมืองคนละขั้วกับมินาโตะ ไม่แปลกที่จะส่งคนมาทำร้ายเอาชีวิต แต่เขาก็แสร้งทำหน้าใสซื่อไม่รู้เรื่อง

เอาเข้าจริงเฮียคุไม่ชอบพระราชากับราชวงศ์นัก เพราะพระราชาองค์นี้เป็นคนที่เห็นแก่ความสุขของพวกตนเป็นใหญ่ ไม่เคยทำงานเพื่อราษฎรซ้ำยังกดขี่ข่มเหงขูดรีดประชาชน บ้านเมืองถึงได้โกลาหลวุ่นวาย ต้องมีเพชฌฆาตร้อยปรลัยมาช่วยกำจัดภัยสังคม

แต่ถ้าถามว่าเฮียคุรักใคร่อะไรราชวงศ์เก่าอย่างพวกมินาโตะไหม เขาเองก็พูดไม่เต็มปากว่าชอบ ต่อให้ตัดอคติที่พวกนั้นไม่ยอมยื่นมาเข้ามาให้ความช่วยเหลือตอนที่เขาแต่งงานจนเขาต้องมาลำบากแบบนี้ก็ตาม นั่นก็เพราะว่าเฮียคุเติบโตอยู่ในองค์กร ไม่ได้ออกมาซึมซับชีวิตภายนอกมากจึงไม่มีความผูกพันกับสถาบันนัก แม้จะรู้จากการฟังๆ มาว่าราชวงศ์นี้ส่วนใหญ่ดีกับประชาชนก็เถอะ

“ไม่น่าเชื่อว่าคนสนิทของพระราชาจะเป็นคนเช่นนี้”

“เอ้า เจ้าหมายความว่ายังไง?”

“คนไร้สาระอย่างเจ้า ไม่น่าทำการใหญ่ได้จริงๆ”

“เจ้ารู้จักข้าน้อยไปซะแล้วคนสวย ข้ากับน้องสาวข้าน่ะ บุคคลสำคัญของชาติเชียวนะ” โชตะยังคงโม้ถึงหน้าที่การงานของตัวเอง “ป่านนี้พระราชาคงกังวลที่ข้าหายไปจะอาทิตย์กว่าแล้ว ข้าต้องรีบกลับไปรายงานตัวก่อน ไว้เดี๋ยวว่างๆ ข้าจะหาทางมาหาเจ้าใหม่”

“ไปเถอะ ไม่จำเป็นต้องกลับมา”

“เจ้าจะพูดอะไรให้มันน่ารักเหมือนหน้าตาไม่ได้เลยเหรอคิโยมิ?”

“ข้าบอกแล้วไงว่าข้าเกลียดคำว่าน่ารัก อยากตายนักใช่ไหม?” เฮียคุเข้าไปกระชากคอเสื้อโชตะแต่ด้วยความที่มือของคิโยมิเรียวเล็กจนไม่อาจสะเทือนร่างบึกบึนของชายหนุ่มได้แม้แต่นิดเดียวจนเป็นเขาเองที่สะบัดมือออกแล้วส่งเสียงอย่างหงุดหงิด “ฮึ่ย!!”

“ไปฝึกมาอีกสามสิบปีนะคนสวย ไปล่ะ ไว้เจอกัน”

และแล้วโชตะก็พุ่งตัวหายออกไปจากประตู ความไวของเขาทำให้เฮียคุยังนึกทึ่งอย่างชื่นชม เรื่องฝีมือเขาไม่แน่ใจนักว่าใครเหนือกว่าแต่ถ้าเรื่องความไวดูเหมือนโชตะจะไวกว่าเขาเล็กน้อย ไอโกะเห็นก็ตาโตในความสามารถ อดหันมาพูดกับเจ้านายไม่ได้

“โชตะเขาก็เก่งเหมือนกันนะคะ”

“แค่นี้เจ้าไปชมมันทำไม ข้าอาจจะเก่งกว่าก็ได้” เฮียคุไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเหตุใดเขาจึงไม่พอใจที่เห็นไอโกะแสดงท่าทีแบบนั้นกับอีกฝ่าย เอาเข้าจริงไอโกะเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้เขาสับสนมากขึ้นว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่ เพราะหลายๆ ครั้งเขาเปลี่ยนไปแบบไม่เคยเป็นมาก่อน

“ตลกแล้ว คุณหนูจะไปมีวิชาแบบนั้นกันได้ยังไงคะ?”

“มันก็ไม่แน่ ของแบบนี้ ช่างมันเถอะ หาอะไรกินดีกว่า”

เงินที่เฮียคุเก็บไว้ตอนออกจากบ้านตั้งแต่ก่อนส่งตัวยังเหลืออยู่จำนวนหนึ่ง แม้จะไม่ได้มากมายมหาศาล แต่ก็มากพอที่จะใช้ประทังชีวิตอีกเป็นเดือน ทั้งคู่เดินออกมาจากห้องแล้วลงมาสั่งอาหารที่อยู่ด้านล่างกินบรรเทาความหิวเพราะน้ำย่อยเริ่มออกมาจนแสบท้อง

เครื่องดื่มที่เฮียคุชอบย่อมเป็นสาเก ส่วนอาหารที่เฮียคุโปรดปรานก็เป็นราเมง

วันนี้ราเมงน้ำข้นถูกยกมาวางอยู่ตรงหน้า กลิ่นอาหารหอมกรุ่นเตะจมูกทำให้เฮียคุแทบกระโจนใส่พนักงานที่หยิบชามมาให้ด้วยซ้ำแต่เขาก็มีสติพอที่จะนั่งชะโงกหัวอยู่กับเก้าอี้ น้ำซุปกระดูกหมูเข้มข้นสีขาวเข้ากันดีกับราเมงเส้นสีเหลืองอ่อนเหนียวนุ่มที่ลวกมาพอดี ไม่แข็งหรือนิ่มจนเกินไป หมูชิ้นโตๆ แล่มาพอดีคำมีไขมันแทรกเล็กน้อยจนละลายในปาก ไหนจะสาหร่ายอบแผ่นใหญ่กับเห็ดหูหนูหั่นฝอยเพิ่มรสชาติอีก เฮียคุดูดเส้นเข้าปากอย่างหิวโหยและสดน้ำซุปเสียงดังบ่งบอกว่าอาหารในจานรสเลิศแค่ไหน

“กินเยอะๆ นะคะคุณหนู ข้ากลัวคุณหนูจะผอมไป”

“จะกินเยอะได้ยังไงกัน เงินเรามีจำกัด ข้าเองยังไม่เห็นทางหาเงินเพิ่ม”

“งั้นถ้าไม่รังเกียจ คุณหนูกินส่วนของข้าไปก็ได้นะคะ ส่วนเรื่องหาเงินเดี๋ยวข้าจะลองทำงานรับจ้างดู ข้าไม่ยอมให้คุณหนูต้องลำบากหรืออดอยากหรอกค่ะ” คำพูดของไอโกะสะท้อนถึงความซื่อสัตย์ที่นางมี เฮียคุนึกประทับใจที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ กลับมีจิตใจที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้

“เห้อ ถ้ากลับบ้านไปตอนนี้นางแม่เลี้ยงใจร้ายนั่นมีหวังจับข้าส่งตัวไดซึเกะแน่ๆ ในเมื่อกลับบ้านไม่ได้ สุขก็ต้องสุขด้วยกัน ทุกข์ก็ต้องทุกข์ด้วยกัน ข้าจะปล่อยให้เจ้าลำบากแทนข้าได้ยังไง” เฮียคุเองก็ยังหาทางออกไม่ได้ แต่ก็ใช่ว่าจะให้ผู้หญิงมาเหนื่อยโดยที่เขาอยู่สบายๆ ได้อย่างไร

“ซาบซึ้งกันดีนะ”

เสียงหนึ่งแทรกขึ้นมา คนทั้งสองมองย้อนขึ้นไป

......................................................................................................................................................

โชตะมองบาดแผลตัวเองด้วยรอยยิ้ม ผ้าพันแผลที่มือนุ่มนวลเป็นคนพันให้เขาทำให้เขาคิดถึงแต่นางมิรู้ลืม โชตะพึงพอใจในตัวคิโยมิเป็นอย่างมากที่นอกจากจะสวยมากแล้วยังมีนิสัยใจคอแตกต่างจากผู้หญิงทั่วไป นั่นทำให้นางโดดเด่นจนเขาลืมเลือนไม่ได้

“ท่านโชตะครับ พระราชามีพระราชโองการให้เข้าเฝ้าครับ”

“ไปเดี๋ยวนี้แหละ”

ชายหนุ่มสวมเสื้อผ้าตัวใหม่แล้วเดินไปจนถึงตำหนัก พระราชาตาปรือหน้าแดงก่ำบ่งบอกว่าเมื่อกี้คงเพิ่งไปดื่มเหล้าเคล้านารี ชีวิตของราชาองค์นี้เน้นแต่ความสุขสบายส่วนตัวโดยไม่ได้สนใจเลยว่าประชาชนส่วนใหญ่ยังอดอยากชนิดไม่มีข้าวสารกรอกหม้อกิน

“คารวะฝ่าบาท”

“หายไปไหนมาโชตะ?”

“มีคนลอบทำร้ายข้า ข้าจึงได้หลบซ่อนและรักษาตัว ปลอดภัยจึงค่อยกลับมาพะยะค่ะ” โชตะตอบไปตามความจริงแต่เลี่ยงที่จะกล่าวถึงคิโยมิไป เพราะคิโยมิเป็นสาวสวย ถ้าพระราชารู้เข้าอาจจะอยากเรียกเข้าวังก็เป็นได้ เรื่องแบบนี้เขาต้องระมัดระวังไว้ก่อน

“พวกไหนล่ะ?” 

“น่าจะเป็นพวกมินาโตะ”

“มันบังอาจอย่างนั้นเลยหรือ?” พระราชาโมโหจัดที่โดนท้าทายอำนาจ เขาลุกขึ้นประกาศกร้าวไม่พอใจ “แค่ข้าไว้ชีวิตตระกูลมันไม่ฆ่าทิ้งเจ็ดชั่วโคตรก็เป็นบุญแล้ว ยังบังอาจมาจัดการคนของข้าอีก แบบนี้เจ้าเห็นว่าฆ่าล้างโคตรมันตอนนี้ดีหรือไม่?”

“อย่าดีกว่าพะยะค่ะ อย่างไรเสียบ้านเมืองเราก็ยังมีความขัดแย้งด้านการเมืองอยู่มาก พวกที่ยังจงรักภักดีกับมินาโตะก็มีอยู่ไม่น้อย ถ้าเราทำแบบนั้นอาจจะทำให้ประชาชนบางกลุ่มลุกฮือขึ้นมา การปกครองอาจจะยากขึ้นไปอีก และอีกอย่าง ถึงตระกูลมินาโตะจะเกี่ยวพันกับราชวงศ์เก่าก็จริง แต่ก็ไม่ใช่ระดับหัวแถว ไม่น่าจะต้องกังวลนัก เราทำอะไรแบบค่อยเป็นค่อยไปดีกว่า” 

“แล้วเจ้าหาผู้หญิงให้ข้าเพิ่มได้หรือยัง?”

“จากที่ไปเกณฑ์สาวชาวบ้านมามีสาวงามอีกหลายสิบคนจะมาถวายตัวคืนนี้พะยะค่ะ”

“ดี ไปสั่งนางกำนัล เตรียมห้องหับให้พร้อม อย่าให้ข้ารอนาน”

“ฝ่าบาทจะให้ถวายตัวกี่นางดีพะยะค่ะ?”

“สิบเลย ข้าไหว” พระราชาพูดด้วยสายตาหื่นกาม แน่ล่ะว่าเรื่องบ้ากามไว้ใจเขาได้อยู่แล้ว เพราะอย่างว่า พระราชาองค์นี้คอยแต่หาเรื่องสุขสบาย เดี๋ยวก็กิน เดี๋ยวก็นอน เดี๋ยวก็เที่ยว การบริหารบ้านเมืองจึงตกเป็นหน้าที่ของขุนนางทหารชั้นสูงอย่างเช่นโชตะนั่นเอง 

......................................................................................................................................................

“เจ้าเป็นใครน่ะ?”

เฮียคุถามอย่างงงๆ เมื่อเห็นหญิงสาวแปลกหน้าที่มายืนค้ำหัวอยู่ นางเป็นหญิงงามที่ทรวดทรงองค์เอวน่ามองจนเขาอดที่จะมองไม่ได้ ใบหน้าสวยโฉบเฉี่ยวและทรวงอกอวบทะลักแทบทิ่มหน้านั้นทำให้เฮียคุลอบกลืนน้ำลายอยู่นาน ไอโกะเองไม่ค่อยพอใจนัก

“ท่านอิจิมิโฮะ ท่านมาทำไม?”

“รู้จักกันด้วยเหรอ?”

“คิโยมิ เจ้าอย่ามาทำไขสือ” อิจิมิโฮะหันมาแหวใส่ร่างสูงโปร่งที่นั่งมองตาไม่กระพริบ “จะมองทำไม? ตะลึงในความงามของข้าน่ะสิ!!

“ถึงหน้าตางดงามแต่จิตใจต่ำช้าอย่างท่านก็สูญเปล่า ไปกันเถอะค่ะคุณหนู” ไอโกะตำหนิหญิงงามอย่างไม่เกรงกลัว ด้านเฮียคุพอเห็นกิริยาทั้งคู่ก็พอเดาได้ว่าตนน่าจะมีความเกี่ยวข้องกับอิจิมิโฮะไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง และการที่นางบอกเขาว่า อย่ามาทำไขสือก็แปลได้ว่าตัวคิโยมิน่าจะเคยรู้จักนางมาก่อน

เขาพลาดแล้วไง...

“เดี๋ยว คิดจะไปง่ายๆ เหรอ?”

“เจ้าต้องการอะไรจากข้าก็ว่ามา”

“หึ คืนวันเข้าหอเจ้าสองคนหนีออกจากคฤหาสน์ท่านไดซึเกะ ตอนนี้ข้าก็จะตามพวกเจ้ากลับไปไงล่ะ” อิจิมิโฮะแสดงวัตถุประสงค์อย่างชัดเจน พอได้ยินคำว่าไดซึเกะเท่านั้นเฮียคุก็หน้าซีดทันที บุรุษผู้ไม่เคยกลัวใครอย่างเฮียคุต้องมาเสียท่าให้ผู้ชายลามกคนนั้นคนเดียว

“ถ้าเจ้าคิดว่าจะจัดการข้าง่ายอย่างนั้นเจ้าคิดผิดแล้วล่ะ” เฮียคุลุกขึ้น ประจันหน้าอิจิมิโฮะชนิดแทบจะติดกัน “แน่จริงเจ้าลองตบข้าสักครั้งสิ”

“ไม่บอกข้าก็อยากทำอยู่แล้ว” หญิงงามเงื้อมมือขึ้นมากำลังจะฟาดเข้าไปที่แก้มอีกฝ่าย แต่เฮียคุก็รีบคว้าข้อมือของนางไว้แล้วหันร่างระหงไปอีกทาง ด้วยวิชาการต่อสู้ที่เคยฝึกฝนมาทำให้เขารีบดึงมืออีกข้างของหญิงสาวมาประสานกันแล้วใช้เชือกที่พกไว้มัดมืออิจิมิโฮะไว้สำเร็จในที่สุด

“ว่าไงล่ะ? จัดการข้ายังง่ายอยู่ไหม... มิโฮะซัง?”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #65 หิมะกลางทะเลทราย (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 23:30
    สู้ๆๆๆคนแบบนี้ต้องโดนซะบ้าง
    #65
    0
  2. #42 ลูกชุบ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 10:09
    ลึกๆเฮียเป็นคนดีมากนะ
    #42
    0