<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 14 : ตอนที่๑๓ ความวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 110
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    11 ต.ค. 59

“ไปกันหมดแล้ว”

เฮียคุคลายมือที่คุ้มครองร่างเล็กออก พอพวกไดซึเกะออกห่างไปแล้วดูไม่มีวี่แววกลับมาอีกแน่ๆ เขาค่อยหายใจได้สะดวก ด้วยสายตาที่เคยท่องราตรีสังหารผู้คนทำให้ภายใต้ความมืดเขาเหมือนเห็นแก้มของหญิงสาวระเรื่อเล็กน้อย ไอโกะยังซบอยู่ที่หน้าอกอวบอิ่มของผู้เป็นเจ้านาย  

“แล้วเราจะเอาไงต่อคะ?”

“คงต้องหนีต่อไปแหละ คนของไดซึเกะหูตาไวจะตาย อาจจะกลับมาฆ่าเราได้ทุกเมื่อ ตอนนี้ข้าก็ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว” เฮียคุหลุดปากออกมาจนต้องเปลี่ยนเรื่อง “เอ่อ... ข้าหมายถึงสถานะของเราไม่เหมือนเมื่อก่อน ข้าไม่ใช่คุณหนูคิโยมิธรรมดา แต่เป็นคนร้ายที่ก่อความวุ่นวายในคฤหาสน์ของไอ้ไดซึเกะแล้วหนีมา”

“แต่เราจะไปทางไหนต่อคะ? กลับบ้านก็ไม่ได้... หรือเราจะไปพึ่งท่านมิโนรุดีคะ?”

“เลิกพูดถึงไอ้ผู้ชายปอดแหกคนนั้นได้เลยนะ”

“ทำไมคุณหนูว่าท่านมิโนรุอย่างนั้นล่ะคะ?

“มันรับปากจะช่วยข้า แต่ถึงเวลาก็ไม่ยอมมา เหอะ พูดแล้วยังแค้น” อดีตหนุ่มหล่อกำหมัดแน่น เรื่องอะไรเขายังพอให้อภัย แต่กับคนที่ปากบอกว่ารักนักรักหนาแต่กับใจไม่กล้า ปล่อยให้เขาแต่งงานกับผู้ชายโสโครกคนนั้น พูดแล้วก็อยากต่อยหน้าสักหลายที

“แหม คุณหนูก็”

“ว่าแต่เจ้าเองก็ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนใช่ไหม?”

“ไม่มีค่ะ ชีวิตของข้ามีคุณหนูแค่คนเดียว”

“ดี งั้นเราคงต้องเหนื่อยหน่อยแล้วล่ะ” เฮียคุมองซ้ายมองขวาแล้วคิดขึ้นมา ถึงเขาจะอยู่ในร่างผู้หญิงอ่อนแอ แต่จิตใจเขาก็เป็นสุภาพบุรุษคนหนึ่ง การปกป้องไอโกะจึงนับเป็นเรื่องจำเป็นและสมควรทำ “ก่อนอื่นเราไปหาโรงเตี๊ยมพักผ่อนก่อนดีกว่า แล้วค่อยเก็บแรงไว้หาทางอีกที”

โรงเตี๊ยมที่เฮียคุเลือกมีคุณภาพระดับกลางๆ ไม่แพงมากจนเกินเหตุ แต่ก็ไม่ได้ถูกมากจนน่าสงสาร ไอโกะเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกาย คราบเหงื่อเหนียวตัวจากการวิ่งหลบหนีทำให้การอาบน้ำวันนี้กินเวลานาน เฮียคุนั่งรอพร้อมคิดอะไรเพลินๆ จนมีคนกระแทกฝ่ามือใส่ห้องแล้ววิ่งเข้ามา

มันเป็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเอาการคนหนึ่ง รูปร่างแข็งแรงบึกบึนอกผายไหล่พึ่ง คิ้วหรือก็เข้มหนาดูสมสง่าชาตรี เฮียคุที่เป็นชายด้วยกันยังรู้สึกชื่นชม

แต่การชื่นชมเรื่องรูปลักษณ์ย่อมเป็นคนละเรื่องกับการที่มันมุทะลุเข้ามาในห้อง

“เห้ย เจ้าเข้ามาในห้องข้าทำไม?”

ไม่มีคำตอบเมื่อชายคนนั้นเหม่อมองสาวงามตรงหน้าตาไม่กระพริบ สตรีที่เขาเห็นช่างงดงามนุ่มนวลน่าทะนุถนอม ชีวิตนี้ผ่านผู้หญิงมาก็มาก ยังไม่เคยทำให้เขาหัวใจสั่นระรัวดั่งมีคนตีกลองได้เท่านี้มาก่อน ด้านเฮียคุพอถูกมองนานๆ ก็รู้สึกไม่สบายใจนัก

“อย่า... อย่ามองสิวะ”

“งามเหลือเกิน”

“งามบ้าอะไรกันล่ะ!?” เฮียคุขนลุกชันเมื่อเจอคนมองด้วยสายตาปลื้มปริ่ม เขาไม่เข้าใจใยฟ้าจึงกลั่นแกล้งเช่นนี้ ใครมาอยู่ในร่างผู้หญิงทั้งที ดันส่งมาเป็นหญิงงามให้ถูกผู้ชายมองอย่างหื่นกาม แค่คิดเขาก็รู้สึกเหมือนจะร้องไห้ “แล้วเจ้าพังห้องข้าเข้ามาทำไม? ออกไปซะ!!”

“ข้า... ข้า...”

“เห้ย ไอ้โชตะมันหนีไปไหนวะ?” เสียงดังโหวกเหวกจากด้านนอกดังเข้ามา ชายหนุ่มคนนั้นหน้าเสียอย่างเห็นได้ชัดจนเฮียคุพอปะติดปะต่อเรื่องราวได้

“เจ้าชื่อโชตะตะเหรอ?”

“ใช่ ข้าเอง”

“งั้นรีบไสหัวออกไปจากห้องข้าเลยนะ” เฮียคุเอานิ้วเรียวงามชี้ไปทางประตู แค่ปัญหาของตัวเองก็วุ่นวายพออยู่แล้ว เขาไม่คิดจะหาเหาใส่หัวช่วยเหลือชายแปลกหน้าที่ไม่รู้ว่ามันดีหรือชั่วด้วยหรอก ขืนเรื่องบานปลายเขาจะยิ่งแย่และแก้ปัญหายากขึ้นไปใหญ่

“ออกไปข้าก็ตายสิ นะ ให้ข้าหลบก่อนนะ เดี๋ยวสักพักข้าก็จะออกไปแล้ว” โชตะเอ่ยอย่างวิงวอนแล้วทำตาปริบๆ เฮียคุเองก็ทำอะไรไม่ถูกเพราะจะปล่อยไว้ก็ไม่ได้ แต่จะไล่เสียงดังไปเดี๋ยวพวกข้างนอกอาจตามเข้ามาทำร้ายและเขากับไอโกะจะโดนลูกหลง ยิ่งสวยๆ อยู่ด้วย

“ไอ้โชตะมันหนีไปไหนวะ?”

“เมื่อกี้เห็นอยู่แวบๆ อย่าให้รู้นะว่าหลบอยู่ไหน”

“แล้วเราจะเอาไงต่อ”

“แยกย้ายกันหา ถ้าไม่เจอก็กลับไปรายงานท่านมินาโตะ”

ฟังเท่านั้นเฮียคุก็หูพึ่ง ถึงเขาจะอยู่ในองค์กรแต่เขาก็รู้เรื่องโลกภายนอกเหมือนคนทั่วไป มินาโตะเป็นพ่อบังเกิดเกล้าของมิโนรุ เขาจึงถามเพื่อความแน่ใจ

“ท่านมินาโตะที่ว่า... ใช่ตระกูลเก่าแก่ที่มีทายาทเป็นมิโนรุหรือเปล่า?”

“นั่นแหละ ข้าหนีมันอยู่”

“กรรมของเวร เอาไงดีวะเนี่ย?”

“ให้ข้าหลบก่อน เดี๋ยวก็ไป”

“เกิดอะไรขึ้นคะคุณหนู?” ไอโกะที่อาบน้ำเสร็จและแต่งเนื้อแต่งตัวเรียบร้อยแล้วเดินออกมา พอเห็นชายที่ไม่รู้จักก็ตกใจ “เจ้า... เจ้าเป็นใครอ่ะ?”

“ชู่ว์ ข้าชื่อโชตะ ขออาศัยหลบชั่วคราว” โชตะส่งสัญญาณให้เงียบๆ “ถ้าขืนเจ้าร้องโวยวายอะไรตอนนี้ มีหวังเราสามคนซวยกันหมดแน่ๆ”

“เจ้าจะซวยก็ซวยไปคนเดียวสิ มาเกี่ยวอะไรกับข้าด้วยล่ะ?”

“เงียบก่อนไอโกะ มันมาแล้ว”

เสียงฝีเท้าของคนภายนอกแว่วมาจากประตูแต่มันก็ดังพอที่เพชฌฆาตร้อยปรลัยจะได้ยิน และก็เป็นโชคดีที่พวกมันเดินผ่านห้องเขาไปจนแน่ใจว่าปลอดภัย แต่นั่นก็ทำให้คนทั้งสามเหงื่อตกเพราะถ้ามันเข้ามาตอนนี้ คงจะแย่แน่ๆ เพราะไม่มีอะไรที่ใช้รับมือมันได้เลย

“เจ้าไปได้แล้ว”

“ข้า... โอ๊ย!” โชตะเอามือกุมท้อง เลือดไหลทะลักออกมากองหนึ่ง คราวนี้เฮียคุเองที่ถามหลังจากที่เกิดเหตุวุ่นวายจนไม่มีใครสนใจอะไร

“เป็นอะไรโชตะ?”

“ข้าโดนพวกมันลอบกัดน่ะสิ”

“พวกลอบกัดเหรอ?” เฮียคุเองพอฟังเท่านี้ก็คิดแค้น เขาล่ะเกลียดนักพวกลอบกัดแบบนี้ เป็นผู้ชายซะเปล่ากลับไม่กล้าออกมาต่อสู้ตรงๆ ต้องใช้วิธีชั้นต่ำอย่างที่เขาเองก็เพิ่งโดนมาจนต้องมาอยู่ในร่างของสตรี พอเห็นโชตะประสบชะตากรรมเดียวกันก็อดเห็นใจไม่ได้ “เอาเถอะ งั้นข้าช่วยทำแผลให้”

“ขอบใจมากนะ...”

“คิโยมิ”

“ขอบใจนะคิโยมิ”

โชตะยิ้มให้หญิงงามด้วยหัวใจพองโต แน่นอน เขาหลงรักนานเข้าให้แล้ว

......................................................................................................................................................

“อะไรนะ? ไอ้โชตะมันหนีไปได้เหรอ?”

“ครับ ท่านมินาโตะ” ลูกน้องหลายคนตอบอย่างเกร็งๆ เพราะกลัวจะโดนลงโทษ “ขนาดแทงมันไปก่อนแผลหนึ่ง มันยังปัญญาหนีไปได้เลยครับ พวกข้าไม่รู้จะทำยังไงแล้ว โชตะเป็นคู่มือที่น่ากลัวจริงๆ ถ้าเจอกันครั้งหน้าคงจะต้องเตรียมกำลังพลไปมากกว่านี้”

“หึ ยังมีครั้งหน้าอีกเหรอ? ป่านนี้มันก็ไหวตัวทันแล้ว!”

“ข้าขอโทษครับ ข้าไม่ได้ตั้งใจให้กลายเป็นแบบนี้”

“เอาเถอะ ที่ผ่านมาแล้วก็ช่างมัน เราคงต้องวางแผนกันใหม่ ให้รัดกุมมากยิ่งขึ้น” มินาโตะเองก็คร้านจะโวยวายใส่ลูกน้อง เพราะการซื้อใจลูกน้องที่มีอยู่น้อยนิดย่อมดีกว่าด่าบ้าๆ บอๆ จนทุกคนหนีกันไปหมด และถ้าเป็นแบบนั้น แผนกู้ชาติก็คงจะไม่ได้ผล

“เป็นเมตตาอย่างยิ่งที่ท่านไว้ชีวิตพวกเรา”

“อืม ไปเถอะ”

พอเหลือมินาโตะเพียงคนเดียว เขาก็ถอนหายใจออกมาช้าๆ ภารกิจกู้ชาตินับเป็นปัญหาข้อใหญ่ จะกระโตกกระตากมากก็ไม่ได้ แท้จริงเขาตั้งใจจะจับตัวโชตะมาเค้นความลับเกี่ยวกับพระราชาและราชวงศ์ แต่โชตะก็เก่งกาจเสียจนพวกของเขาแพ้ราบคาบกลับมา

ตอนนี้ปัญหาเรื่องชาติก็สำคัญ แต่เรื่องลูกก็ไม่น้อยไปกว่ากัน

“เป็นไงบ้างมิโฮะ?” มินาโตะถามคู่หมั้นลูกชายด้วยเสียงเอื่อยๆ และหญิงสาววัยประมาณยี่สิบเจ็ดปีถอนหายใจเฮือกใหญ่กว่าเขาอีก

“ท่านมิโนรุไม่คุยกับข้าเลยค่ะ ปากก็พร่ำหาแต่คิโยมิๆ”

“ฮึ่ม! ไอ้ลูกข้านี่มันดื้อด้านชะมัด!!

“ข้าเองก็จนปัญญาแล้ว หลายปีมานี้ ความดีของข้าไม่เคยทำให้ท่านมิโนรุสนใจข้าได้เลย” อิจิมิโฮะพูดด้วยเสียงเศร้าปนแค้น เรื่องหน้าตานางไม่ได้เป็นรองคิโยมิ ยศศักดิ์ฐานะนางดีกว่าด้วยซ้ำ ทว่าแต่ไหนแต่ไรนางกลับไม่เคยอยู่ในสายตาของชายหนุ่มสักครั้ง

“ตอนนี้ข้าก็ได้ข่าวว่าคิโยมิอะไรนั่นก่อคดีนีออกจากบ้านไอ้ไดซึเกะ ข้าละกลัวลูกชายข้าไปคว้าเมียชาวบ้านมาทำเรื่องงามหน้าจริงๆ”

“ไม่ต้องห่วงไปค่ะ ข้าจะจัดการเรื่องนี้เอง”

อิจิมิโฮะมองออกไปอย่างหมายมั่น นางเกลียดคิโยมิและจะหาทางกำจัดศัตรูหัวใจให้ได้ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #62 หิมะกลางทะเลทราย (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 22:09
    ชุลมุน ปัญหาใหม่มาอีก
    #62
    1
    • #62-1 albaflorecitych(จากตอนที่ 14)
      30 ตุลาคม 2559 / 23:10
      ดีใจมากที่ชอบนะคะ จะตั้งใจรักษาคุณภาพนิยายต่อไป นั่นก็คือความวุ่นวายในชีวิตเฮียคุค่ะ ^ ^
      #62-1
  2. #40 ลูกชุบ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 10:08
    ใครๆก็หลงรักเฮียแหะ555
    #40
    0