<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 10 : ตอนที่๙ คลุมถุงชน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 96
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 ต.ค. 59

“ท่านก็น่าจะรู้นี่นาว่าข้าต้องการอะไร”

ไดซึเกะตั้งท่าพูดด้วยท่าทีหื่นกาม คุณท่านกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอด้วยความลำบากใจ ลูกก็รักอยู่ ถ้าส่งไปอาจจะทุกข์แค่หนึ่ง แต่ถ้าดื้อจะไม่ส่งตัวแล้วมีหวังจะซวยยกโคตร และถึงเวลาคิโยมิก็คงถูกฉุดกระชากลากถูเอาตัวไปโดยที่เขาก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

“แต่ท่านไดซึเกะครับ ข้าว่าคิโยมิยังไม่พร้อม”

“ไม่พร้อม? แล้วเมื่อไรจะพร้อม?”

“เมื่อนางโตกว่านี้ ตอนนี้ข้าว่าคิโยมิของข้ายังเล็กนัก อาจไปทำอะไรให้ท่านไม่พอใจ...”

“มีอะไรให้ไม่พอใจ! ข้าอยากรู้นักว่ามีอะไรที่ทำให้ข้าไม่พอใจ!?” ไดซึเกะทุบโต๊ะดังโครม ความอยากได้เมียสวยทะลักออกมาจากเบ้าตาที่กำลังถลน ชนิดที่คนเป็นพ่อได้แต่สะดุ้งตัวลีบ ครุ่นคิดหาวิธีที่ทำให้อีกฝ่ายอยากวางมือจากความต้องการที่จะครอบครองลูกสาวตน แต่คิดมากี่ปีก็ไม่มีประโยชน์และคว้าน้ำเหลวไปหมด

“ใจเย็นก่อนครับท่านไดซึเกะ”

“ข้าไม่เย็นแล้ว ฟังข้านะ ถ้าภายในสัปดาห์นี้ข้าไม่ได้แต่งงานกับคิโยมิ พวกท่านทุกคนน่าจะรู้ดีว่าจะต้องเจอกับอะไร” เสียงเหี้ยมๆ กดดันให้เร่งร้อนจัดพิธี

เมื่อไม่มีทางเลือกที่ดีกว่าก็จำเป็นต้องจัดพิธี

......................................................................................................................................................

“ห้ะ!! แต่งงาน!?”

เฮียคุตะโกนลั่นบ้านเมื่อได้ยินข่าวนี้จากปากสาวใช้คนสนิท ใบหน้าที่เคยสงบนิ่งบัดนี้ไม่สามารถควบคุมได้ เขาเบิกตากลมกว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าสวยหวานซีดเผือดราวไร้สีเลือด แค่แต่งงานก็นับว่าเลวร้ายพอแล้ว เจ้าบ่าวที่เขาต้องเจอก็ดันมาเป็นไดซึเกะอีก ไม่กลัวก็ไม่รู้จะว่ายังไง  

“เบาๆ สิคะคุณหนู”

“เจ้าก็ดีแต่บอกให้ข้าเบา เป็นเจ้าๆ เบาลงเหรอ?”

“แหม คุณหนูก็...” ไอโกะเองก็อึกอัก เจอเรื่องแบบนี้เข้าไป ผู้หญิงคนไหนก็คงเบาลงไม่ถูก ก็แหงล่ะ เล่นถูกพ่อบังเกิดเกล้าบังคับให้แต่งงานกับคนที่น่ารังเกียจเข้าไส้ แค่คิดก็ขนลุกด้วยความสยองแล้ว จะสงบนิ่งหรือก็คงไม่มีใครในโลกที่ทำได้

“ไม่รู้ล่ะ ข้าต้องไปคุยกับท่านพ่อ”

“ข้ามาแล้วคิโยมิ”

เป็นนายท่านที่มาถึงก่อน ชายหนุ่มเปิดประตูห้องลูกสาวคนเล็กเข้ามาด้วยสีหน้าหดหู่ ริ้วรอยตีนกาที่ไม่เคยมีบัดนี้ผุดขึ้นมาเต็มหน้าหมด

“ท่านพ่อ...”

“คิโยมิ” คนเป็นพ่อน้ำตารื้น “ข้าขอโทษ”

เฮียคุใจหายวาบเมื่อเห็นหยดน้ำใสๆ คลออยู่ที่ดวงตาของอีกฝ่าย จริงอยู่ที่เขาในฐานะลูกสาวกำมะลอก็ไม่ได้รักอะไรมากมายแต่ในแง่ความเห็นใจก็พอมีอยู่บ้าง พ่อปกติที่ไหนก็คงไม่อยากยกลูกตัวเองให้เป็ยภรรยาผู้ชายกักขฬะสกปรกหื่นกามหรอก

“ท่านพ่อ ข้าไม่อยากแต่งงาน”

“ข้าก็ไม่อยากให้เจ้าแต่งงาน”

ทั้งคู่เงียบไปหลายอึดใจ คล้ายว่าคราวนี้การสื่อสารด้วยสายตาจะมีประโยชน์อยู่บ้าง คุณท่านยังคงน้ำตาไหลไม่หยุดอย่างรู้สึกผิดที่ไม่สามารถปกป้องลูกสาวตัวเองได้ เฮียคุเองก็เห็นใจเช่นกัน แต่ครั้นจะยอมแต่งงานและใช้ชีวิตที่เหลือในฐานะผู้หญิงเขาก็ทำไม่ได้เหมือนกัน

“เราพอมีทางเลือกอื่นไหมคะ?”

“ไม่มี ข้าทำมาทุกวิธีแล้ว แต่เขาไม่ยอมถอดใจเลย”

“แล้วข้าต้อง... แต่งงานเมื่อไร?”

“ภายในสัปดาห์นี้”

“สัปดาห์นี้!?” เฮียคุทวนคำทั้งสีหน้าตะลึงตะลานเป็นไก่ตาแตก เขาจะหาทางอย่างไรจึงจะรอดพ้นจากเรื่องเลวร้ายครั้งนี้ มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ที่จะหาคำตอบได้อย่างไม่ต้องลำบากอะไร ระยะเวลากระชั้นชิดแบบนี้เขาจะแก้ไขปัญหานี้นี้ด้วยวิธีการแบบไหน

“ใช่ ข้ายืดให้เจ้าได้อีกอย่างมากก็เจ็ดวัน แต่หลังจากนั้นข้าคงช่วยอะไรเจ้าไม่ได้อีก”

“แต่ท่านพ่อ!!”

“ข้าเข้าใจเจ้านะ” คนเป็นพ่อลูบศีรษะลูกอย่างอ่อนโยนพร้อมกับน้ำตาที่รินไหลลงมาอย่างเจ็บใจในศักดิ์ศรี “เจ้าเป็นลูกที่เกิดจากข้ากับเมียที่ข้ารัก ก่อนแม่เจ้าตายนางก็ฝากข้า แต่ข้าก็ไม่สามารถปกป้องเจ้าได้ตลอดรอดฝั่ง ข้าคงเป็นพ่อที่ใช้ไม่ได้ใช่ไหมคิโยมิ?”

“ไม่หรอกท่านพ่อ ท่านเป็นพ่อที่ดีที่สุดแล้ว”

“แต่มันก็ยังดีไม่พอ เจ้าถึงต้องมีชะตากรรมที่น่าอดสู ด้วยรูปสมบัติของเจ้าน่าจะได้เจอคู่ครองที่ดีกว่านี้เยอะเลย” ชายวัยกลางคนพูดอย่างเสียดาย หน้าตางดงามอย่างคิโยมิสมควรได้พบกับชายที่หล่อเหลา ร่ำรวย และนิสัยดี ไม่ใช่อัปลักษณ์แล้วยังถ่อยต่ำอย่างไดซึเกะ

“ช่างมันเถอะค่ะท่านพ่อ ถ้าฟ้าสั่งให้ข้าแต่ง ข้าคงต้องแต่ง”

เฮียคุแสร้งพูดอย่างยอมรับชะตากรรม

ทว่าแท้จริงเฮียคุหาได้ยอมรับชะตากรรม

ไม่มีใครยอมรับชะตากรรมอันน่าเจ็บปวดเช่นนี้ได้ทั้งนั้น ร่างสูงโปร่งเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องชนิดเท้าแทบลุกเป็นไฟ การที่เขาใจเป็นชายแต่ต้องมาอยู่ในกายที่เป็นหญิงและต้องแต่งงานก็แย่พออยู่แล้ว ยิ่งคู่วิวาห์ยังเป็นคนที่น่ารังเกียจอย่างไดซึเกะก็ยิ่งแย่ขึ้นไปอีก

“คุณหนูทำใจได้แล้วเหรอคะ?”

“ทำใจได้บ้าอะไรล่ะ?” เฮียคุหันกลับมาโวยใส่สาวใช้ประจำตัว แล้วยกมือลูบคางตัวเองไปมาอย่างคนมีแผน “ข้าแค่ต้องทำเป็นเหมือนทำใจได้เพื่อให้ท่านพ่อไม่วิตกกังวลจนเกินเหตุนะสิ เพราะบางทีข้าอาจจะหาทางเอาตัวรอดที่ดีกว่านี้ได้ด้วยตัวเอง”

“คุณหนูดูเก่งและแกร่งขึ้นเยอะเลยนะคะ”

“ก็แหงแหละ”

“แล้วคุณหนูจะแก้ปัญหายังไงคะ?”

“อืม... ในบรรดาคนที่มาจีบข้ามีใครใหญ่เท่าไดซึเกะไหม?

“ไม่มีนะคะ ท่านไดซึเกะมีตำแหน่งใหญ่สุดแล้ว เป็นถึงคนในตระกูลขุนนางเก่าของพระราชา ใครจะกล้ามาสู้เขา” ไอโกะเล่าให้ฟังด้วยท่าทีกังวล นางก็ไม่อยากให้เจ้านายต้องตกเป็นของคนอย่างไดซึเกะ แต่ด้วยอำนาจของชายคนนั้นมีไม่น้อยหน้าใครทำให้คงหาทางรอดยาก

“ไม่มีสักคนเลยเหรอ?”

“อืม... ไม่มีเลยค่ะ”

บรรยากาศเงียบกริบเหมือนตกอยู่ในห้วงอวกาศ เฮียคุพอเข้าใจสถานการณ์ชีวิตของคิโยมิดี ด้วยความที่นางเป็นสาวสวยรวยเสน่ห์ ผู้ชายไม่น้อยคงหวังอยากสู่ขอมาเป็นภรรยา แต่พอเห็นไดซึเกะที่มีอำนาจบาตรใหญ่ประกาศตัวแล้วคงค่อยๆ ถอยห่างไปทุกคน

ผู้ชายก็เป็นแบบนี้ทุกคน

ผู้ชายอาจไม่เป็นแบบนี้ทุกคน

“เดี๋ยวนะ ท่านมิโนรุล่ะ?” ในความคิดของเฮียคุพลันบังเกิดชายหนุ่มคนหนึ่งขึ้นมา เท่าที่เขาสัมผัสได้ มิโนรุดูจะเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดในบรรดาคนที่เข้ามาจีบคิโยมิทั้งหมด อย่างน้อยยังมีความเป็นสุภาพบุรุษและไม่ได้หวังแต่จะครอบครองเรือนร่างของนางอย่างเดียว

“ท่านมิโนรุยิ่งไม่ได้เข้าไปใหญ่ค่ะ”

“ทำไมล่ะ?”

“ถึงท่านมิโนรุจะร่ำรวยมากก็จริง แต่ก็มีเชื้อสายของราชวงศ์ก่อน ถ้าเกิดลองงัดข้อกับท่านไดซึเกะขึ้นมาคงได้บานปลายกลายเป็นปัญหาการเมืองแน่ๆ”

ทั้งห้องกลับมาอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

“ข้านึกออกแล้ว!!”

“ยังไงคะคุณหนู?”

“ข้าจะขอให้ท่านมิโนรุช่วย ยังไงซะข้าก็อยากแต่งงานกับผู้ชายที่ข้ารักแทนที่จะเป็นไอ้แก่บ้ากามอย่างไดซึเกะนั่นอยู่แล้ว” เฮียคุพูดด้วยความสัตย์จริง แน่นอนว่าจิตใจเขายังเป็นชายแท้ ที่เขาพูดนั้นเป็นไปเพื่อให้แนบเนียนต่อการแสดงเป็นคิโยมิเท่านั้น

“ไม่ได้นะคะคุณหนู”

“ไม่ได้ก็ต้องได้ ข้าจะเขียนจดหมายแล้วเจ้าต้องเอาไปส่งให้ข้าด้วย”

“แต่ว่าเรื่องนี้มันจะบานปลาย...” ไอโกะยังกังวลเพราะปัญหาระดับชาติที่อาจจะตามมา ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลไดซึเกะกับมิโนรุอาจถูกจุดเป็นเพลิงได้จากเรื่องผู้หญิง ทว่าเฮียคุไม่สนใจอยู่แล้วว่าโลกจะถล่มดินจะทลายอย่างไร เขาต้องรอดพ้นจากการแต่งงานและต้องได้กินเหล้า

“ไม่ต้องพูดแล้วไปเทสาเกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้”

“แต่...”

“เดี๋ยวนี้!!”

อดีตหนุ่มหล่อออกคำสั่งกับสาวใช้คนสนิทพลางนั่งลงกับเก้าอี้แล้วบรรจงเขียนจดหมายด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือก็ยกเหล้าขึ้นดื่มแก้ความหงุดหงิดที่มี ดื่มไปอุณหภูมิของจิตใจก็สูงไป เอาเข้าจริงก็ไม่รู้จะรอดไปได้อีกกี่น้ำ แต่เขาไม่ใช่คิโยมิที่จะบีบน้ำตายอมแพ้ชะตากรรมให้ใครลากไปปู้ยี่ปู้ยำง่ายๆ ลูกผู้ชายอย่างเฮียคุให้ตายยังดีกว่าเสียศักดิ์ศรี เขาจะสู้จนกว่าจะขาดใจตาย เรื่องจะให้แต่งงานกับไอ้แก่ไดซึเกะแล้วตกเป็นเมียเบี้ยล่างมันไปตลอดชีวิตสู้ให้เฮียคุถูกมีดสักห้าพันด้ามแทงอกยังสบายใจกว่า 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #55 หิมะกลางทะเลทราย (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 00:21
    โอ๊ยๆ ลุ้นๆๆๆๆๆๆ อยากอ่านต่อแล้ว ช่วยได้มั้ยเนี่ย
    #55
    0
  2. #36 ลูกชุบ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 10:06
    สู้เขานะเฮีย
    #36
    0
  3. #15 *lจ้าxญิJกุxลาUน้ำแข็J* (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 21:14
    เฮียคุสู้สู้ แต่เหล้าให้มันน้อยๆหน่อยได้ป่ะ กลัวคิโยมิจตับแข็งตายซะก่อน
    #15
    0