<สงครามปีศาจ, 3> - สุสานฝังดอกไม้แดง

ตอนที่ 7 : ตอนที่๔ บารมีวีรบุรุษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 76
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 ม.ค. 61

“ไหน? ลูกอีบ้ามันทำอะไร?”

อาจารย์วิ่งเข้ามาหน้าตาเคร่งเครียด แค่ได้ยินชื่อไรอัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร เขาก็พร้อมจะเข้ามาจับผิดและลงโทษอยู่แล้ว ราอูลตีหน้าคนดีอย่างไม่แนบเนียนแต่ทุกคนก็ถือว่ามันแนบเนียนแล้วสร้างบรรยากาศให้มันจริงจังขึ้น หวังว่าจะได้แกล้งไรอันให้กระอักเลือด

“มันขโมยของจากวิหารพระบิดาครับ”

“ทั้งรูปเขียน กับเงินทำบุญ มันเอาไปหมดเลย”

“ไม่นึกเลยว่ากับอีแค่คนเขาไม่บริจาคเงินให้ ต้องหิวเงินขนาดนี้”

“ขโมยจากที่ไหนไม่ว่า ไปขโมยของพระบิดา แม่มันฆ่าภรรยาเขา ยังมีหน้ามาขโมยเงินที่คนถวายให้เขาอีก” ฟรังซัวเสริมหลักสูตรชนิดที่ได้หลอกด่าไปในตัว ไรอันพยายามอดทนทั้งที่อยากวิ่งไปเอามีดแทงคอพวกมันคนละที อาจารย์ทั้งหลายมองหน้ากัน และเห็นพ้องต้องกันว่ามันเป็นเรื่องจริง

“ขโมยของในพระวิหารผิดศีลธรรมร้ายแรง เจ้าไม่สมควรเป็นคน เจ้าทำแบบนี้ได้ยังไง?”

“อาจารย์ ข้าสาบานได้ว่าข้าไม่ได้ทำ”

“คำสาบานจากปากคนสามานย์อย่างเจ้าใครเขาจะเชื่อ”

“ทำไม? ปมด้อยเหรอ? ถึงต้องคอยเรียกร้องความสนใจด้วยการทำตัวแบบนี้?

“ข้าไม่ได้ทำ พวกมันใส่ร้ายข้า ให้ข้าสาบานให้ข้าโดนสับเป็นพันชิ้นก็ได้ ข้าไม่ได้ทำจริงๆ วันนี้ข้าไปกราบพระบิดา ตั้งใจอธิษฐานขอพร ว่าให้ความดีความซื่อสัตย์ของข้า มีคนมองเห็นบ้าง ข้ากับพระบิดา โดนด่าเรื่องชาติกำเนิดเหมือนกัน ทำไมพวกท่านให้โอกาสข้าไม่ได้ แต่ให้โอกาสพระบิดาได้ ทั้งๆ ที่พระบิดาก็เป็นลูกขโมยกับโสเภณี” ไรอันพูดอย่างคนควบคุมสติ ไม่ได้มีเจตนาล่วงเกินคลาวิคแต่อย่างใด

“เจ้ากล้าหมิ่นท่านคลาวิคเหรอ?”

“นี่มันหมิ่นตรงไหน ข้าแค่พูดถึงเฉยๆ ถ้าแค่นี้เรียกหมิ่น แล้วที่ทุกคนทำกับข้าไม่เรียกว่าย่ำยีเลยหรือ พระบิดาข้าก็รัก ข้าถึงได้ไปอ้อนวอนขอให้ความดีชนะความชั่ว”

“พระบิดา? เจ้าพูดออกมาหน้าไม่อายเลยนะ?”

“อีบ้าฆาตกรฆ่าพระมารดาแท้ๆ เจ้ายังกล้าเรียกหาท่านคลาวิคเป็นพระบิดา ถ้ามีคนฆ่าเมียเจ้า แล้วลูกมันมาเรียกเจ้าว่าพ่อ เจ้าจะยอมรับไหม?” คำพูดนั้นแทงใจดำคนฟังเข้าไปเต็มๆ “แต่คงไม่มีผู้หญิงคนไหนยอมเป็นเมียเจ้าหรอกนะ ต่อให้โสเภณีที่เป็นโรคเรื้อนคงไม่ขายตัวให้เจ้าเลย ต่อไปนี้ข้าขอออกคำสั่งห้ามเด็กชั้นต่ำอย่างเจ้าเรียกผู้ชายที่สูงส่งเป็นพระบิดาอีก เลือดหัวเจ้า เป็นน้ำราดส้วมให้พระบิดายังไม่คู่ควร”

ในเวลาปกติ ทุกคนก็มีท่าทีรังเกียจเขาอยู่แล้ว และพอมีเรื่องให้ด่าเขาได้ ก็แสดงออกชัดเจนมากขึ้น ชนิดที่ว่า เขาดูออกว่าอาจารย์อยากฆ่าเขาให้ตายด้วยซ้ำ

“ไม่เรียกก็ไม่เรียก ที่ข้าจะพูดคือยืนยันความบริสุทธิ์ว่าข้าไม่ได้ทำ ข้าโดนพวกมันใส่ร้าย อย่างตอนทำข้อสอบข้าก็ไม่ได้โกง ข้าทำได้ทุกข้อจริงๆ ท่านก็ไม่ฟัง ข้าจะสอบใหม่ท่านก็ไม่ให้ ไอ้ราอูลมันใส่ร้ายข้าทุกอย่างท่านก็ไม่เชื่อ” เด็กหนุ่มหันไปทางคู่อริ มันทำหน้าซื่อตาใส

“ไรอัน ทำไมเจ้าพูดอย่างนี้ล่ะ?”

“อย่ามาตอแหล เห็นแล้วหมั่นไส้ เจ้ากล้าพูดไหมว่าวันนี้เจ้าไม่ได้ไปวิหาร?

“ข้าไม่ได้ไปวิหาร”

“เอาอย่างนี้ไหมครับ ข้ามีหลักฐานว่าข้าไม่ได้ขโมยแน่ๆ”

“หลักฐานอะไร?”

“ไปที่วิหารกับข้า ราอูล เจ้าก็ต้องไปด้วย”

“ก็ได้ ข้าจะได้บอกให้ทุกคนรู้ว่าข้าต่างหากที่โดนใส่ร้าย ถ้าเจ้าโกหกเจ้าต้องโดนลงโทษอย่างหนัก แล้วเราจะได้เห็นดีกัน ไอ้คนลวงโลก” ราอูลพูดแล้วลุกออกไปที่วิหาร คิดว่าอย่างไรเสียก็ชนะ ทุกคนก็กระหยิ่มยิ้มย่องคิดว่าไรอันต้องเถียงข้างๆ คูๆ แต่เขาหารู้ไม่ว่าคราวนี้เขาพลาดชุดใหญ่

รูปปั้นของคลาวิคตั้งเด่น ไรอันพูดเสียงเรียบ

“ราอูล เจ้าแบมือมาสิ”

เด็กอันธพาลแบมือ เห็นฝ่ามือเปื้อนฝุ่นและเศษสี

“รูปเขียนวางอยู่ตรงนั้น มีร่องรอยฝุ่นรอยสี เหมือนที่มือมันมีไม่มีผิด แล้วนี่ ข้าวของราอูลตกอยู่ตรงตู้ทำบุญ เจ้าต่างหากที่เอาเงินหลวงเข้ากระเป๋าตัวเอง” ไรอันพูดแล้วเชิดหน้า ราอูลเถียงไม่ออกเพราะหลักฐานคาตา อาจารย์พากันกลืนน้ำลายลงคอ เห็นว่าศิษย์รักผิดเต็มประตู

“ท่านอาจารย์...”

“ว่าไง?”

“เสียแรงที่ข้าเชื่อใจเจ้า นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะเล่นอะไรไม่เป็นเรื่อง”

“เล่น?” ไรอันทวนคำอย่างปวดหัว ทีเขาโทษหนักหนาราวกับไปฆ่าคนตาย แต่กับราอูลนอกจากจะขโมยของแล้วยังใส่ร้ายคนอื่นอาจารย์กลับไม่มีท่าทีร้อนรนอะไรเลยแม้แต่น้อย “หมายความว่าอย่างไร? ตกลงการขโมยของในพระวิหารเป็นเรื่องใหญ่หรือเรื่องเล่นกันแน่? ข้างงไปหมด!

เด็กทุกคนทำหน้าเจื่อน เพราะราอูลเองยังแก้ตัวไม่ถูก

และเมื่อแก้ตัวก็ไม่ได้ ก็ต้องใช้มุกเดิม

น้ำตาจระเข้หยดแหมะ...

“อาจารย์ครับ ข้าอาจจะทำผิดไปก็จริง แต่ข้าไม่ได้เจตนาร้ายกับไรอันเขานะครับ ข้าก็แค่โกรธที่เขามักหาเรื่องข้า ทำตัวขวางโลกขวางกระแส ข้าก็แค่อยากมีเพื่อนเยอะๆ อยากเป็นเพื่อนกับทุกคนแม้แต่กับไรอัน ท่านก็รู้ พ่อข้าตายไปแล้ว ข้าก็เหงาและไม่มีใคร ท่านพ่อบอกว่า เป็นลูกผู้ชายอย่าคิดเล็กคิดน้อย แต่ข้าก็อดเสียใจกับเรื่องไรอันไม่ได้ ทั้งที่ข้าพยายามเข้าหาชวนคุยด้วย เขากลับเข้าใจว่าข้ากลั่นแกล้ง”

“โธ่ ราอูล เจ้าช่างน่าสงสารจริงๆ”

“น่าสงสาร!?”

“เป็นเพราะท่านเปรโตสละชีวิตช่วยคนหมู่มากเลยไม่ได้อยู่กับเจ้าแบบพ่อลูกสินะ ข้าเห็นใจเจ้าจริงๆ ราอูล เจ้าคงจะเหงามาก แต่ถูกก็ว่าไปตามถูก ผิดก็ว่าไปตามผิด”

ไรอันรอลุ้นอยากรู้โทษของมันจะเป็นอะไร

“ข้าจะหักค่าขนมเจ้าเดือนนี้ร้อยเหรียญ”

“แค่ร้อยเหรียญ?” ไรอันอุทานออกมากับความอยุติธรรมที่เห็นได้ชัด “อาจารย์ ค่าขนมข้าสักเดือนยังไม่เคยได้ เงินติดตัวก็ไม่มี ทั้งวันกินแต่ที่โรงอาหาร ราอูลได้เงินเดือนละเป็นพัน ยังไม่รวมที่ท่านๆ เอาของกินมาแบ่งมัน ซึ่งมันก็แทบไม่ต้องควักเงินเองอยู่แล้ว มันใช่เหรอครับ?”

“งั้นเจ้าจะให้ลงโทษเขายังไง? ต้องตีให้หลังหักไหม?”

“แล้วทีท่านตีข้า บอกตามตรง โกงข้อสอบโทษยังหนักน้อยกว่าขโมยของวิหารหลวงด้วยซ้ำ”

“อย่ามาเถียงนะ เดี๋ยวข้าฟาดไม่เลี้ยงเลย ไอ้เด็กบ้า” อาจารย์เงื้อมมือขึ้นมาพร้อมฟาด ราอูลเสแสร้งเป็นคนดีแล้วรีบเข้ามาช่วย เพื่อที่จะได้ให้อีกฝ่ายเชื่อตัวเองมากขึ้น

“อย่าว่าไรอันเขาเลยครับ ทุกวันนี้ เขาคงอับอายมากพออยู่แล้ว”

“เจ้าช่างเป็นคนจิตใจดีจริงๆ” ชายวัยกลางคนดึงตัวราอูลเข้ามากอดให้กำลังใจ ซึ่งราอูลก็ไม่ต่างจากนางร้ายในละครหลังข่าวที่แสยะยิ้มมุมปากอยู่ด้านหลัง วันนี้พ้นไปก่อนเถอะ วันหลังยังไงเขาก็หาเรื่องให้ไรอันโดนตีได้อยู่ดี แค่นี้มันง่ายมากสำหรับคนที่มีพวกมากกว่าอย่างราอูล

......................................................................................................................................................

ตกดึกคืนนั้น ไรอันนั่งอยู่ตรงที่นอน เพราะไม่รู้จะหลบไปที่ไหน ตอนดึกมีคนคุมตึกเข้มงวด จะไปซ่อนในห้องน้ำก็กลัวมันจะใส่กลอนจากด้านนอก

ถ้าถามว่าเขารู้สึกอย่างไรกับทุกวันนี้ มันก็มีทั้งโกรธ โมโห เบื่อหน่าย รำคาญ เต็มไปหมด หลายคนอาจฆ่าตัวตายไปแล้ว แต่สำหรับไรอัน เขาเชื่อมั่นว่าความดีของเขาต้องมีคนเห็นค่าเหมือนคลาวิคสักวัน และเหนือสิ่งอื่นใด ในเมื่อคนที่เขาเกลียดอยากให้เขาตาย เรื่องอะไรจะยอมให้มันสมหวัง

เรื่องหนี ฟังดูเหมือนง่าย แต่มันเป็นไปไม่ได้เพราะเขาไม่มีเงิน และต่อให้มีเงิน ด้วยการเป็นคนดังในฐานทัพ จะออกจากฐานทัพย่อมเป็นเรื่อง เรือที่ไหนอยากรับเขาโดยสาร อย่าว่าแต่ถึงขั้นนั่งเรือออกจากเกาะเลย แค่ออกจากเขตโรงเรียนยังเป็นเรื่องยาก เขาไม่ได้รับอนุญาตจากลิควิดให้ออกจากเขตนี้ยกเว้นมีกิจพิเศษด้วยซ้ำ

มีอยู่บ้างที่ไรอันนึกคลั่งและอยากจะหามีดสักเล่มมาแทงพวกราอูลให้รู้แล้วรู้รอด แต่ไม่ว่ามันจะตายหรือไม่ สิ่งที่ตามมาคือเขาไม่พ้นต้องโดนประหารตามแน่ และอย่างว่า เด็กหนุ่มจะไม่ตายให้ใครหน้าไหนสะใจและเอาซากศพเขาไปเป็นอาหารอีแร้งทั้งนั้น

“เป็นไงวะ? นึกว่าจะแน่!”

“ต่อให้ลูกอีบ้ามีหลักฐานแน่นกว่านี้กี่ร้อยเท่า มันก็ทำอะไรข้าไม่ได้”

“เพราะเจ้าเป็นลูกวีรบุรุษเปโตร”

ดาร์โก้กับฟรังซัวพูดขึ้นตามด้วยเสียงปรบมือจากทั่วห้อง ราอูลหันมายักไหล่แล้วยิ้มอวดฟันทุกซี่ก่อนจะลุกขึ้นมาเดินด้วยความกร่างประสาเด็กเอาแต่ใจ

“พ่อข้าชื่อเปรโต วีรบุรุษที่สละชีวิตช่วยท่านลิควิดเลยนะโว๊ย ถ้าไม่ได้พ่อข้า พวกเจ้าไม่มีที่ซุกหัวนอนแล้ว” คำพูดนั้นทำให้คนฟังปรบมือดังกว่าเก่า ส่วนหนึ่งก็ชอบในความอันธพาลจึงชื่นชม ส่วนหนึ่งก็กลัวในความอันธพาลจึงคล้อยตาม อย่างว่า ใครมีเรื่องกับราอูลดูไม่จืดกันทั้งนั้น

เด็กบางคนถึงขั้นโดนจับแก้ผ้า เอาหัวจุ่มชักโครก หรือมัดแล้วทิ้งไว้ในถังขยะ ไรอันเองก็เกือบจะโดนแบบนั้นหลายครั้งแต่ก็รอดอย่างหวุดหวิดทุกครั้ง แต่สิ่งที่เขาโดนมันสะสมมาเป็นสิบๆ ปี ไม่เป็นโรคประสาทอาละวาดไล่ฆ่าคนก็นับว่าเป็นความอดทนสูงสุด ใครกันจะทนได้อย่างเขา

“ท่านเปรโตเท่มากเลย ท่านเสียสละเพื่อพวกเรา ใครๆ ก็เลยรักเจ้า ไม่เหมือน... ลูกฆาตกรบางคนหรอก ไปไหนคนก็เกลียด ข้าพูดไว้ตรงนี้เลยนะ ต่อให้มันหนีไปไกลสุดขอบโลก มันก็หนีคำว่าลูกอีบ้าที่แปะอยู่ที่หน้าผากไม่ได้หรอกโว๊ย” ฟรังซัวหัวเราะแล้วเขวี้ยงไม้จิ้มไส้กรอกใส่ร่างบาง

......................................................................................................................................................

“แคลเซียม ที่เราทำไป ท่านคิดว่า...”

อาจารย์คนแรกหันไปถามอาจารย์อีกคนที่มีตำแหน่งเป็นคอนโทรเล่อร์สายของแข็ง แคลเซียมถอนหายใจ นึกถึงครอบครัวตัวเองที่ถูกสังหารโดยมาลาดา ทำให้คำว่าเมตตามันสลายไปเหลือเพียงแต่ความแค้น ไหนจะเปโตรที่เป็นเพื่อนจากบ้านเกิดเดียวกันอีก

“ย่อมถูกต้องแล้ว เด็กเลวคนนั้น ถึงเรื่องนี้มันจะไม่ได้ทำ แต่เรื่องอื่นมันก็ต้องทำ ส่วนราอูล เขายังเล็กนัก มีอะไรก็ต้องค่อยๆ สั่งสอนไป เจ้าจำสิ่งที่เปรโตสั่งเสียไว้ก่อนตายด้วยยาพิษของเลอนาได้หรือไม่?”

การตายของข้า เมื่อช่วยทุกคนได้ มันนับว่าคุ้มค่าแล้ว เดิมทีข้าไม่มีอะไรต้องห่วง แต่ตอนนี้ข้ามีลูกชาย ข้ารู้ดีว่าราอูลอาจจะไม่ใช่เด็กน่ารัก แต่พวกท่าน ช่วยรักเขาสักหน่อยเถอะนะ

เสียงของเปรโตยังดังอยู่ในใจ ทั้งสองมองหน้ากัน คงถูกแล้วที่ตัดสินใจไป 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น

  1. #88 PiiNG_DEvIL (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 20:46
    เจ้าเองสินะที่ทำไรอันเสียคน .พยักหน้า อืมๆ
    #88
    0