<สงครามปีศาจ, 3> - สุสานฝังดอกไม้แดง

ตอนที่ 6 : ตอนที่๓ ลมหายใจที่ไม่มีใครต้องการ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 79
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 ม.ค. 61

“เอ้า นักเรียนทุกคน ออกมาขอบคุณผู้มีพระคุณด้วย”

อาจารย์เรียกเด็กๆ ให้มายืนต้อนรับและขอบคุณบรรดาผู้ร่วมบริจาคเงินช่วยเหลือเด็กกำพร้า ซึ่งก็มีเงินใส่ซองเป็นจำนวนมาก แต่ที่น่าเจ็บใจก็คือ...

“ข้ายินดีมอบเงินของข้าให้เด็กๆ ทุกคน ยกเว้นลูกอีบ้า” คนใจบุญกล่าวแล้ววางซองเงินไว้ที่โต๊ะ สายตาที่มองเด็กคนอื่นอย่างเอ็นดูเปลี่ยนเป็นชิงชังไรอันทันทีที่เห็นหน้า ตามมาด้วยซองเงินอีกหลายซองที่จ่าหน้าเหมือนกันว่าไม่ให้ลูกอีบ้า ไม่ให้ลูกฆาตกร ไม่ให้ลูกผู้หญิงโรคจิตที่ฆ่าคนเป็นผักปลา

“ขอบคุณครับ ท่านผู้มีพระคุณ พวกเราสาบานว่าจะตั้งใจเรียน”

“พยายามเข้านะ เป็นคนดี อย่าริอ่านไปเป็นคนชั่วฆาตกร เพราะไปไหนใครก็รังเกียจ” ท้ายประโยคนั้นรู้ได้ทันทีว่ากระแนะกระแหนใคร มันจะเป็นใครไปได้นอกจากไรอันที่คนเกลียดกันทั่วโลก

“แล้ววันนี้ท่านซ้งจะนำขนมมาแจกเด็กๆ ด้วย ดีใจไหม?”

“ดีใจครับ ท่านซ้ง!”

เด็กหนุ่มหันไปทางชายแก่คนหนึ่ง ซ้งเคยเป็นคอนโทรเลอร์แต่สูญเสียพลังไปจากการต่อสู้เพื่อปกป้องชาวบ้าน ทำให้ถึงแม้จะไม่มีพลังเลิศล้ำแล้ว แต่ทุกคนก็ยังเคารพเหมือนเดิม ซ้งเป็นคนใจดีมาก ความจริงร่ำรวยระดับมหาเศรษฐีแต่ใช้ชีวิตสมถะ รักเด็กๆ และมักจะนำของกินมาแจกเสมอ

“เอ้า มาเข้าแถวนะ เดี๋ยววันนี้ข้าจะแจกไก่ทอดสูตรพิเศษ ข้าทำสุดฝีมือเลย”

ซ้งเอาไก่ทอดมาแจกเด็กทีละคนๆ ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มพร้อมพูดคุยไปด้วยอย่างมีไมตรี จนกระทั่งไรอัน...

เขามองซ้ายมองขวา มองข้ามหัวเหมือนไม่รู้ไม่เห็น ไรอันยืนหน้าชาตัวเกร็งไปกับความเย็นชาที่อีกฝ่ายมอบให้ ซ้งแม้จะสงสารไรอันอยู่บ้างแต่เขาก็ทำใจญาติดีกับลูกชายของผู้ที่สังหารพระมารดาไม่ได้ คนที่อยู่ข้างหลังชักรอนานจึงยกเท้าถีบไรอันที่ตัวเบากว่ากระเด็นไปด้านหน้า

และภาพที่เจ็บปวดก็คือซ้งหันกลับมาทันที และแจกไก่ทอดต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไรอันอ้าปากค้างกับความใจดำที่เห็นได้จะๆ แม้มันจะไม่ใช่ครั้งแรกที่โดนกระทำ แต่เขาก็อดรู้สึกแย่ไม่ได้

ร่างบางกลับไปนั่งในห้องน้ำเพราะตึกนอนไม่เปิดให้ขึ้นและเขาก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เดินเล่น เขาได้ยินเสียงคนด้านนอกกำลังคุยถึงเขา แน่นอนว่าคำที่ถูกใช้ประหนึ่งสรรพนามก็คือ ลูกอีบ้า

“ข้าล่ะเกลียดขี้หน้ามันจริงๆ ลูกอีบ้านั่นยังกล้ามาเข้าแถวรับเงินบริจาค”

“ข้าก็ไม่ได้อยากพามันลงมานักหรอก แต่โรงนอนปิดอยู่ก็เลยให้มันลงมา ไม่รู้จะไล่มันไปไหน” อาจารย์บ่นอุบด้วยความอารมณ์เสีย “ทั้งๆ ที่แผ่นดินนี้ไม่มีที่ของมันแม้แต่ตารางนิ้วเดียว ไม่รู้จะหน้าด้านหน้าทนมีชีวิตอยู่ไปทำไม ไฮโดรเมด้าเขาเกลียดครอบครัวมันทั้งโคตร”

“อย่าว่าแต่ไฮโดรเมด้าเลย จะกอรี่กอรี่ เลอนา ยูโธเปีย เขาก็เกลียดมันด้วยกันทั้งนั้น ต่อให้เป็นพวกที่คิดกบฏก็ยังเกลียด เพราะแม่มันก็ไปฆ่าตระกูลกบฏเหมือนกัน คนอย่างมันไปที่ไหนก็มีแต่คนขับไล่ ท่านลิควิดนะท่านลิควิด ช่วยมันมาทำไมก็ไม่รู้ เป็นข้าเจอได้เด็กเวรนั่น ข้าจะจับหักคอตั้งแต่ทารกเลย ข้าเอาหัวเป็นประกันได้ ว่าคนอย่างมัน โตมาก็ไม่พ้นคนชั่ว ฆาตกร เนรคุณแผ่นดิน”

“ใครๆ ก็คิดอย่างนั้นแหละ แถมมันยังชอบทำตัวสร้างปัญหา เพื่อนเล่นด้วยนิดหน่อยก็ทำเป็นโวยวาย ไม่แปลกใจที่ไม่มีใครอยากรับมันเป็นเพื่อน”

ไรอันกุมขมับ เขาอยากกรีดร้องออกมา พวกราอูลไม่ได้เล่นกับเขา สิ่งที่มันทำคือการกลั่นแกล้งชัดๆ บางทีถึงขั้นจับเขามัดแล้วรุมกระทืบจนเลือดกบปาก แต่ถึงเขาตายคาตีน ทุกคนก็ยังโทษเป็นความผิดเขาอยู่ดี แล้วไม่พ้นโยนศพเขาให้นกการุมทึ้ง ไม่มีพิธีกรรมส่งวิญญาณด้วย เขารู้

“ได้ข่าวว่า มันโกงข้อสอบด้วยหรือ?”

“ก็ใช่นะสิ ลองมันไม่โกง มีปัญญาตอบถูกทุกข้อได้ยังไง พระบิดายังทำไม่ได้เลย”

“สันดานชั่วเหมือนแม่”

“นั่นแหละ แม่มันเป็นฆาตกร ลูกมันก็คงไปไม่ไกลกว่านี้ มันต้องเป็นภัยต่อสถาบัน ต่อความมั่นคงของอาณาจักร ข้าล่ะอยากให้มันตายๆ ไปสักที อยู่ไปก็ไร้คุณค่า มีแต่คนรังเกียจขยะแขยง เมื่อไรมันจะจบชีวิตที่น่าอนาถของมันไปก็ไม่รู้” พูดพลางล้างมือเดินออกจากห้องน้ำไป

ไรอันเดินออกมาที่เดิม มีคนปาซองเปล่าใส่

ให้เด็กทุกคน ยกเว้นลูกอีบ้า

ข้อความในนั้นทำให้ไรอันบีบมือกรอด เขาไม่อาจทนอยู่ตรงนี้ได้อีกต่อไป เด็กหนุ่มเดินหลบไปในวิหารที่เงียบสงบ หวังจะใช้ความสงบนี้ทำให้ใจเย็นลง

......................................................................................................................................................

“ท่านคลาวิค...”

ไรอันคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า เขาเกลียดทุกคนที่นี่ จะเว้นอยู่คนเดียวก็คือคลาวิค

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ได้รับการยกย่องว่าเป็นพระบิดา คำนี้ไม่ใช่ได้มาเพราะเป็นพ่อของจักรพรรดิ แต่เป็นเพราะคุณธรรมที่สูงส่งจนคนทั้งอาณาจักรเรียกหาเหมือนพ่อด้วยความเคารพรัก พ่อที่ให้ชีวิตใหม่ ไม่ต้องตกเป็นทาสของชาวต่างชาติที่คิดแต่จะย่ำยีพวกตน

คลาวิคเป็นลูกของอังตวน โจรขโมยน่องไก่น่าทุเรศที่ใครๆ ก็รังเกียจ ส่วนแม่ของเขาก็ไม่พ้นนาดีน โสเภณีจอมละโมบแล้วยังสารเลวจนไม่รู้จะหาคำไหนมาประณาม คิดฆ่าได้กระทั่งแม่ พี่และลูกตัวเอง ทีแรกใครๆ ต่างก็ไม่อยากยอมรับคลาวิคให้ขึ้นมาเป็นผู้คุมกฎเพราะรับไม่ได้ในชาติกำเนิด แต่พอนานเข้าความสามารถและความดีของคลาวิคก็ทำให้ทุกคนเทิดทูนเขาได้ แม้พวกอาณาจักรอื่นโดยเฉพาะยูโธเปียจะขบขันก็ตามที

พวกต่างชาติมักหัวเราะชาวไฮโดรเมด้าว่า กราบได้กระทั่งหลานขี้โมย

ไม่มีใครหนีความจริงได้ คลาวิคเป็นลูกขี้ขโมย ไฟท์ก็เป็นหลานขี้ขโมย

สิ่งที่คลาวิคทำและทำให้ไรอันประทับใจมากคือการให้โอกาสคนอื่น พระบิดาผู้ทรงอิทธิพลเปิดโรงเรียนสำหรับเด็กกำพร้า โดยส่วนใหญ่รับเด็กที่พ่อแม่ตายในสงคราม มีเพียงเขา ลูกมาลาดาที่คนตราหน้าไม่ต่างกัน ได้เข้ามาเรียนท่ามกลางลูกวีรบุรุษวีรสตรีที่ใครๆ บอกว่ายิ่งใหญ่หนักหนา

ข้าเปลี่ยนความจริงไม่ได้ แต่ข้าก็เป็นคนดีให้บ้านเมืองได้

คลาวิคเคยพูดไว้อย่างนั้น และก็ทำให้ไรอันรู้สึกซาบซึ้ง แม้ชีวิตของเขากับพระบิดาจะไม่ได้เหมือนกันมากก็ตาม นาดีนเป็นผู้หญิงเลวจริงและคลาวิคได้เห็นความชั่วนั้นกับตา แต่ไรอันไม่เชื่อว่ามาลาดาจะเลวร้ายเช่นนั้น ภาพที่เขาจำได้คือแม่ที่คอยกอดเขา จูบแก้มเขา ป้อนนมป้อนน้ำให้เขากิน

ผู้หญิงแสนสวยที่อ่อนโยนแบบนั้นจะเป็นฆาตกรสังหารพระมารดาได้อย่างไรกัน?

มันต้องมีอะไรผิดพลาดสักอย่าง มันอาจเกิดจากความเข้าใจผิดหรือไม่ก็เป็นกลลวงของใครบางคน มันต้องมีคนใส่ร้ายแม่เขา ขนาดเขาตั้งใจอ่านหนังสือจนสอบได้คะแนนเต็มยังโดนหาว่าโกงข้อสอบได้เลย คนเลวตัวจริงมันอาจจะใส่ความมาลาดาอย่างไรก็ได้

“ท่านคลาวิค ได้โปรดช่วยเหลือข้าด้วย ขอให้พวกเขาเห็นถึงความบริสุทธิ์ของข้า และให้ความเป็นธรรมกับข้าสักทีเถอะ” ไรอันพนมมือวิงวอนกับรูปปั้นที่มีขนาดเท่าตัวจริง เป็นรูปปั้นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ใส่เสื้อคลุมย้วยๆ ถือดาบเล่มยาว หน้าตาสงบนิ่งมีความเมตตาอยู่ในที

ชาวไฮโดรเมด้าเชื่อเรื่องโลกหลังความตาย ถ้าพระบิดามีจริง ก็ต้องเห็นใจเขาสิ

ระหว่างนั้นเอง ก็มีพวกชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านมาวิหารคลาวิคพอดี มันหันไปซุบซิบแล้ววิ่งออกไปเล่าให้ราอูลฟัง พวกนี้สนุกกันนักกับการกลั่นแกล้งคนอื่นให้เขาเจ็บใจ

“นี่ ลูกอีบ้ามันนั่งขอพรพระบิดาอยู่ว่ะ หน้าไม่อายจริงๆ แม่มันไปหาเมียเขา ยังมีหน้าไปขอพรเขาอีก ข้าไม่เคยเห็นใครหน้าด้านหน้าทนขนาดนี้มากก่อน” เด็กชั่วพูดอย่างออกรสออกชาติ นึกถึงหน้าของไรอันแล้วคึกอยากรังแก ราอูลเลียริมฝีปาก บิดขี้เกียจไปมาแล้วลุกขึ้น 

“ฟังแล้วคันมือคันไม้ว่ะ เจ้ารออยู่นี่นะ พอมันกลับมาให้ถ่วงเวลาให้มันอยู่นอกห้อง”

“เจ้าจะทำอะไรเหรอ?”

“แกล้งมันหน่อยไง ในวิหารมีของมีค่าตั้งเยอะ ข้าจะเอามายัดใส่กระเป๋ามันแล้วฟ้องท่านอาจารย์”

“ฉลาดมากเลยครับราอูล ท่านช่างสมเป็นผู้นำแห่งผองเรา” ฟรังซัวชมเปาะแล้วปรบมือให้ชนิดที่ไม่รู้เลยสักนิดว่าสิ่งที่ตนทำอยู่คือการปรักปรำคนอื่น

ราอูลแอบไปวิหาร เจอไรอันเดินสวนมาพอดี

“ไง? ลูกอีบ้า?”

“อย่ายุ่งกับข้าเถอะ ขอร้องล่ะ” ไรอันพูดด้วยความอดทนแล้วรีบเดินออกไปเพราะไม่อยากทะเลาะด้วย ราอูลยักไหล่แล้วเดินเข้าไปในวิหาร คว้าภาพเขียนมีราคาเข้ามาแล้ววิ่งกลับเข้าไปในโรงนอน ระหว่างนั้นไรอันก็โดนพวกมันดักไม่ยอมให้เข้าไป ทำให้เขารู้สึกหวั่นว่ากำลังจะโดนอะไรสักอย่าง

“ไรอัน อยู่คุยกับข้าหน่อยสิ”

“มีอะไรก็ว่ามา ข้าจะขึ้นไปอ่านหนังสือ”

“ก็อยากถามว่า ตอนนั้นคิดยังไงถึงโกงข้อสอบหืม?”

“ใครทำอะไรไว้ย่อมรู้ดีแก่ใจ ข้าไม่ได้โกง ก็คือไม่ได้โกง”

“อย่ามาตอแหลน่า คนเขาเห็นกันทั้งห้องว่าเจ้าจดโพยเข้าไปในห้องสอบ”

“ถ้าเจ้าคิดอย่างนั้นแล้วจะเลิกรังควาญข้าก็คิดไปเถอะ ข้าคร้านจะเถียงกับคนอย่างพวกเจ้า” ร่างบางส่ายศีรษะเอือมระอา ทั้งที่ราอูลเป็นคนใส่ร้ายเขาและทุกคนก็เห็นกับตาแต่กลับยืนยันที่จะหาว่าเขาทุจริต ดาร์โก้ตรงเข้ามาตบหัวเล่นแล้วยืดอกจนกล้ามกระตุกเป็นคลื่น

“ทำไม? คนแบบพวกข้ามันทำไม?”

“คนอย่างพวกเจ้ามัน...”

“เห้ย! ลูกอีบ้ามันขโมยรูปภาพที่วิหารว่ะ!” ราอูลตระโกนขึ้นมาจากด้านบนด้วยเสียงยียวน แน่นอนว่าทุกคนก็รู้ว่าไม่จริงแต่ก็พากันสนุกที่จะได้ใส่ความไรอัน ก็ทำเป็นตื่นเต้น วิ่งเข้ามาดูฮือฮากันยกใหญ่เหมือนกับทุกครั้งที่รุมแกล้งไรอัน ฟรังซัวพาร่างเตี้ยแคระของตัวเองวิ่งเข้ามาคนแรก

“ไหนวะ?”

“อู้หู รูปนี้เป็นหมื่นนี่หว่า”

“สงสัยมันจะอิจฉาพวกเราที่ได้เงินบริจาคแต่มันไม่ได้ว่ะ”

“ก็อย่างว่าแหละน่า คนน่ารังเกียจอย่างเจ้า ไม่มีใครเขาอยากช่วยเหลือนักหรอก มีแต่คนเขาสาปแช่งให้ตายห่าตายโหงทั้งนั้นแหละ” ดาร์โก้เยาะเย้ย จังหวะนั้นได้ยินเสียงสมุนอีกคนที่ไปตามอาจารย์มาจัดการ ราอูลส่งสายตามาทางดาร์โก้ และดาร์โก้ก็หยิบแจกันขึ้นมาเขวี้ยงลงพื้นอย่างรู้งาน

“ท่านอาจารย์ ช่วยด้วยครับ ไรอันมันบ้าอีกแล้ว ทำลายข้าวของ ไม่รู้ว่าจะทำร้ายใครอีกเนี่ย”

ไรอันกรอกตาแปดตลบ ทั้งโมโหทั้งเบื่อหน่ายกับสิ่งที่เป็นอยู่ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น

  1. #87 PiiNG_DEvIL (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 20:18
    เห็นด้วยกับคุณ nater ใส่ขรี้ลงไปด้วยยิ่งดี ภาคที่แล้วโคตรรักคลาวิคเลย ตอนนี้เริ่มสงสัยละ 55
    #87
    0
  2. #10 nater (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 12:48
    เอาเรยไรอัน เปนผมนะจะไม่ใส่หรอกน้ำส้วมหน่ะใส่ยาถ่ายสนุกกว่าเยอะ 555
    #10
    0