<สงครามปีศาจ, 3> - สุสานฝังดอกไม้แดง

ตอนที่ 5 : ตอนที่๒ ความยุติธรรมมีแค่ฝันไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 88
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 ม.ค. 61

ดูเหมือนการที่ไปต่อยหน้าราอูลจะทำให้ทุกอย่างแย่ลง บรรดาแม่บ้านของเหล่าเด็กกำพร้าพากันด่าทอไรอันว่าทำนิสัยแบบนี้ไม่พ้นอีกหน่อยจะเป็นฆาตกรโรคจิตเหมือนแม่และคงจะคิดปองร้ายต่อองค์จักรพรรดิสักวัน ไรอันไม่อยากจะพูดอะไรหรืออธิบายใดๆ เพราะรู้ว่าพูดไปก็ไม่มีคนฟังจึงหนีมาเปิดพัดลมอ่านหนังสือเงียบๆ

แต่ดูเหมือนมันจะไม่เงียบ!!

ราอูลเดินเข้ามาแบบผู้กำชัย แย่งพัดลมที่วางไว้แล้วกระชากหมอนรองหลังของอีกฝ่ายจนเสียหลัก หนำซ้ำยังตบหัวทิ้งท้ายก่อนจาก

ไรอันมองย้อนอย่างไม่เข้าใจ เขาไม่เคยทำอะไรให้ ทำไมต้องคอยรังควาญกันด้วย 

"ต้องการอะไรวะ?"

"ต้องการความสนุกในชีวิตไงไรอันเพื่อนรัก" รอยยิ้มอันน่ายกเท้าไปลูบไล้ปรากฏขึ้น แน่นอนว่ามันไม่มีแม้กระทั่งฝุ่นของความจริงใจ มีแต่ความจัญไรที่ใครเห็นเป็นต้องโมโห "อุตส่าห์เล่นดีๆ เห็นว่าไม่มีใครคบก็เลยอยากเป็นเพื่อนด้วย อย่าลุกขึ้นมากัดอาละวาดเหมือนวันก่อนล่ะกัน"

ไรอันมองย้อน กำหมัดแน่นแล้วด่าในใจ รอเป็นใหญ่ก่อนเถอะ เขาจะเอาคืนให้หมด เพราะตอนนี้ สิ่งสำคัญของเด็กหนุ่มคือการศึกษา เพราะอย่างน้อยๆ ถ้าโตเมื่อไร ยังใช้ไปหาเงินได้

เชาจึงก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ ทว่า...

"อ๊าย! ราอูล!!"

ซาร่าและผองเพื่อน กลุ่มสาวคิดว่าสวยตะโกนเรียกหนุ่มอันธพาลอย่างคลั่งไคล้ ไรอันแม้จะหล่อกว่า หน้าตาดีกว่า แล้วยังฉลาดกว่าไม่รู้กี่ร้อยเท่า แต่ด้วยปมด้อยนั้นทำให้ไม่มีใครอยากยุ่ง ถ้ายุ่งก็เป็นการหาเรื่องแกล้งนั่นแหละ ด้านราอูลพอโดนสาวตามกรี๊ดก็ออกไปหาประสาหนุ่มดัง

"สวัสดีซาร่า เป็นอย่างไรบ้าง?"

“ไม่ค่อยสบาย คิดถึงเจ้าจังเลย”

เสียงดัดจริตทั้งสายตาปานจะกลืนนั่นทำให้ไรอันหมั่นไส้นักหนา เพราะสาวๆ กลุ่มนี้มักมองเขาแล้วหันไปซุบซิบนินทา โดยมีประโยคด่าแม่เล็ดลอดออกมาให้ได้ยินบ้างเป็นระยะ ซึ่ง พวกมันก็จงใจให้ไรอันได้ยินแต่ไม่พูดชัดมาก เพราะถ้าไรอันด่ากลับขึ้นมา ซาร่าก็จะบอกว่าไรอันทำร้ายผู้หญิง และคิดมากไปเอง

"ราอูล ออกมาหาข้าหน่อยสิ"

"รอก่อนนะ เดี๋ยวนี้เดินต้องระวัง หมาบ้าเยอะ"

"เยอะที่ไหน แค่ตัวเดียวไม่ใช่เหรอ?" เด็กสาวจีบปากจีบคอ มองดูร่างบางที่กัดฟันอ่านหนังสืออย่างขยันขันแข็ง พลางส่งสายตากระแดะๆ ไปหาหนุ่มหัวโจก พูดคุยหนวกหูน่าปวดหัว

ไรอันถอนกายใจ จะหญิงจะชาย ทุกคนที่นี่ก็สันดานต่ำทุกคน  

......................................................................................................................................................

ในที่สุดการสอบประจำปีก็มาถึง

แท้จริงไรอันเป็นเด็กฉลาด เรียนเก่งที่สุดในโรงเรียนแห่งนี้ แต่จะมีคนเมตตาหรือเห็นความตั้งใจก็ไม่มี ใครๆ เอาแต่ตั้งป้อมแห่งความเกลียดชังไว้ในใจ

"รับกระดาษไปแล้วสอบได้"

อาจารย์ยื่นข้อสอบให้ ไรอันเปิดทำอย่างตั้งอกตั้งใจ สติปัญญาเขาไม่แพ้คลาวิคแน่ๆ ด้วยการที่อ่านทบทวนมาอย่างดี ประกอบกับวันๆ ไม่มีอะไรให้ทำจึงเอาแต่อ่านหนังสือ จึงทำข้อสอบได้ครบทุกข้อด้วยความรวดเร็ว ส่วนพวกอันธพาล ก็จดโพยมาลอกอย่างสนุกมือ

และความซวยจะไม่มาถึง ถ้าอาจารย์ไม่เดินตรวจไล่ไปทีละโต๊ะจนใกล้ถึงโต๊ะราอูล มันกลัวความผิด จึงรีบโยนเศษกระดาษใส่ตักไรอันทันที

"ฉิบหาย"

เหมือนฟ้าผ่าฟาดลงต่อหน้าต่อตา ไรอันพึมพำเบาๆ อย่างรู้ดีถึงเหตุการณ์ซวยๆ ที่กำลังจะมาถึง ตอนแรกตั้งใจหาทางเอาตัวรอด แต่ยังไม่ทันคิดว่าจะเอาไปทิ้งทิศทางไหน ราอูลตัวดีชี้เป้ามาพร้อมกับสายตาคนทั้งห้อง อาจารย์หันขวับ แหกปากประจานเสียงดังลั่น

"ทุจริต"

"ข้าไม่ได้ทำนะท่านอาจารย์"

"หลักฐานคาหนังคาเขา เจ้ายังกล้าโกหกอีกเหรอ!?"

"ไม่ใช่นะ ราอูลมันโยนกระดาษแผ่นนี้มา..."

ผู้เป็นอาจารย์ไม่ฟัง ฉวยข้อสอบมาดู แล้วตะคอกอีก

"ตอบได้ถูกต้องทุกข้อแบบนี้ ยังจะมีหน้ามาบอกว่าไม่ได้โกงหรือไง?"

ข้าอ่านของข้ามาจริงๆ ไม่เชื่อให้ข้าลองทำใหม่อีกกี่รอบต่อหน้าท่านเลยก็ได้ครับ ข้าก็สามารถทำให้ได้เต็มเหมือนเดิมเพราะมันออกมาจากความพยายามที่สุจริต แล้วเมื่อกี้ราอูลมันโยนใส่ข้า ข้าบริสุทธิ์" ไรอันเถียงทั้งความรู้สึกหนักอึ้งในใจ ชายวัยกลางคนหันไปทางหนุ่มหน้ากวน 

"จริงหรือเปล่าราอูล?"

"ไม่จริง อย่ามาใส่ร้ายอะไรบ้าๆ นะไรอัน ตัวเองจดเข้ามาแท้ๆ ก็ยอมรับผิดกับท่านอาจารย์ไปสิ" ราอูลเน้นคำว่าบ้าอย่างสะใจ “ข้าเป็นคนดี เป็นลูกชายคนเดียวของท่านวีรบุรุษเปรโต ข้าจะไปทำเรื่องเลวร้ายอย่างนั้นได้ยังไง ท่านเคยได้ยินไหม? พ่อแม่เป็นอย่างไรลูกก็เป็นอย่างนั้น?”

"ใช่ๆ ถ้าราอูลโยน ก็ต้องมีคนเห็นสิ" ดาร์โก้สนับสนุนเป็นการแก้แค้น ซึ่งด้วยความอันธพาลของพวกมันทั้งสาม บวกกับรังเกียจไรอันเป็นทุนเดิม ทำให้ทุกคนพยักหน้าเออออ

"มีอะไรจะแก้ตัวอีกไหม?"

"ข้าไม่ได้ทำจริงๆ"

"ทำผิดก็ไม่ยอมรับ" อาจารย์ทอดสายตาลงต่ำ "เลวเหมือนมาลาดาไม่มีผิด รู้ไหมใครๆ เขาก็พูดแบบนี้ ตอนนั้นท่านลิควิดไม่น่าช่วยเจ้ามาเลย น่าจะปล่อยให้ตายๆ ไปซะ"

“แล้วตอนนั้นข้าบอกเหรอว่าอยากได้รับการช่วยเหลือ” ไรอันย่นจมูก เชิดอย่างท้าทาย กับพวกอริ มันยังแค่โกรธแค้น แต่กับผู้ใหญ่ที่อ้างตัวว่าดีหนักหนา กลับทำตัวแบบนี้ ไรอันจึงเสื่อมศรัทธากับคำว่า ความดีลงทุกวัน เพราะบรรดาคนที่พูดอย่างนี้ ล้วนแต่เป็นคนใจร้ายเข้าข้างคนผิด

“เนรคุณ” อีกฝ่ายทนไม่ไหวเงื้อไม้ขึ้นมาตีรอบแล้วรอบเล่า พวกราอูล ดาร์โก้ ฟรังซัว ยิ้มร่าอย่างเย้ยหยัน ที่นอกจากจะรอดพ้นจากความผิดแล้ว คนที่อยากแกล้งยังต้องรับแทนด้วย

ร่างบางกอดอก แววตาแข็งกระด้าง ไร้ซึ่งการแสดงออกถึงความอ่อนแอสักนิดเดียว คล้ายว่าไม่สะทกสะท้านกับไม้ที่ฟาดลงบนเนื้อด้วยซ้ำ ทั้งนี้เพราะเขาไม่ได้เจ็บที่ตัว แต่มันเจ็บที่ใจ

ทำไมทำดีเท่าไร ก็ไม่มีใครเคยสนใจเลย!!?  

หลังจากโดนฟาดเสร็จ ไรอันก็เดินไปขึ้นเขาโดยไม่ต้องรอให้อาจารย์ไล่ เด็กหนุ่มขึ้นมาบ่อยมากทุกครั้งที่เขา ป้องกันตัวหรือ ปกป้องแม่จากการโดนแกล้ง ทั้งๆ ที่ถูกหาเรื่อง ถูกรุมซ้อม แต่ไรอันก็กลายเป็นคนผิดตลอดทุกครั้ง พวกราอูลอย่างมากก็แค่โดนอบรม ชนิดที่ไม่ถึงสิบนาที มันก็เดินออกมาถากถางเขาอีกรอบแล้ว

ทำก็ไม่ได้ทำ ผิดก็ไม่ได้ผิด แล้วให้สำนึกนะเหรอ...

“ถึงตายก็ไม่มีวัน!!”

ไรอันกล่าวออกมาขณะเดินขึ้นเขา ไม่แยแสหลุมศพและป้ายวิญญาณของใครทั้งสิ้น ก่อนจะลงมือคัดคำว่า 'ไม่สำนึก' ด้วยความแค้นเคือง

......................................................................................................................................................

ในที่สุดเดือนแห่งการโดนลงโทษก็ผ่านพ้นไป

สำหรับไรอัน เขาค่อนข้างเสียดายด้วยซ้ำ เพราะอยู่บนนั้นมันสงบสุข แค่แหกขี้ตาตื่นมาเคาะสัญญาณปึงปังให้คนด้านล่างเช้าใจว่าตื่นมาทำความเคารพสิ่งศักดิ์สิทธิ์ แล้วค่อยนอนต่อ ที่สำคัญคือพวกราอูลไม่มีปัญญาปีนไปหาเรื่องด้วยทุกวันหรอก อย่างมากก็หลายวันส่งตัวแทนมากวนประสาทที

แน่นอน ว่ามันก็สุดจะอัดอั้น

"ลูกอีบ้าลงมาแล้วว่ะ"

"เห้ย! หายยังวะ?"

"อย่ามาอาละวาดคนอื่นมั่วซั่วนะเว้ย คนเขามีพ่อมีแม่ เป็นคนเหมือนกันด้วยนะ ไม่ใช่มีแม่เป็นหมาบ้า... บ้าผู้ชายจนหาพ่อไม่เจอ ทั้งๆ ที่บ้าแต่กลับท้องได้ ร่านไหมล่ะ?” ราอูลพูดเย้ยหยันถึงชาติกำเนิดของไรอันที่มีแม่เป็นมาลาดา และไม่มีใครรู้ว่าพ่อไปใคร ฟรังซัวได้ทีก็เอามือทาบอกทำเป็นกลัว

“หูย... พูดอย่างนี้ไม่กลัวโดนกัดหรือไง?”

“ลองกัดดูสิ มันได้ตายไปรออีนั่นที่นรกแน่”

“เล่นเอาตายเลยเหรอ?” ฟรังซัวทำปากยื่นเหมือนตื่นตาตื่นใจมาก เขาชอบนักเวลาช่วยสร้างบรรยากาศแย่ๆ ให้กับคนอื่น โดยเฉพาะไรอัน ไอ้หน้าหล่อเรียนเก่ง เห็นแล้วหมั่นไส้หนัก พวกราอูลกับดาร์โก้ก็คงคิดอย่างนั้นเหมือนกัน ไหนจะนิสัยกร่างชอบหาเรื่องคนอื่นเป็นทุน พอเห็นใครที่สู้ไม่ได้ก็อดไม่ได้ที่จะแกล้ง  

“เอาตายเลยหรือแค่เป็นบ้าดี”

“ข้าว่ามันบ้าอยู่แล้วเหอะ”

“ทั้งแม่ทั้งลูกบ้าหมด สุดยอดเลยครอบครัวนี้”

“ฮ่าๆๆๆๆ"

สามเดนนรกหัวเราะเยาะเย้ยลั่น หลังจากรับส่งบทด่าได้อย่างสมบูรณ์แบบ ตามด้วยเสียงขำพรืดของพวกเด็กคนอื่น โดยเฉพาะซาร่าที่แสยะยิ้มอวดฟันเหลืองอ๋อย ไรอันกำหมัดแน่น อยากต่อยกลับแต่มันดันมีพวกเป็นสิบ ต่อยไปก็เท่ากับวอนหาแผลให้ตัวเอง ซึ่งมันไม่มีประโยชน์

ใช่ ถ้าบุกเข้าไปสู้ตอนนี้ คงสู้มันไม่ได้

แต่ถ้ามีแผนก็ไม่แน่!!

ไรอันรีบหลบไปอีกทางพร้อมกับวางแผนแก้แค้นในใจ ใครก็ตามที่ด่าว่ามาลาดา มันจะต้องได้รับผลที่มันก่อ ถ้าตอนนี้อยากหัวเราะก็หัวเราะเข้าไปเถอะ... เพราะหากเอาคืนเมื่อไรมันจะขำไม่ออก!! 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น

  1. #86 PiiNG_DEvIL (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 20:12
    #ทีมไรอัน เชียร์ค่ะ ฆ่ามานนนนนนนนนนนนนนน .โบกธง
    #86
    0
  2. #23 ใจฉัน อยู่กับเธอ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2557 / 08:11
    หนุกดีครับ แต่งต่อไปนะ รออ่านอยู่
    #23
    0
  3. #9 nater (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 12:42
    แก้แค้นมันโหดๆเรยไรอัน^^
    #9
    0
  4. #7 Pang_Gnap (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2557 / 18:05
    ต่อๆๆๆๆๆๆๆ อยากอ่านตอนเเก้เเค้นอ่ะ
    #7
    0