<สงครามปีศาจ, 3> - สุสานฝังดอกไม้แดง

ตอนที่ 14 : ตอนที่๑๐ ปีศาจถือกำเนิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 57
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 เม.ย. 61

“ท่านรู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา?”

ลิควิดตบโต๊ะดังโครม คลาวิคคือคนที่เคารพเหนือเกล้า

“ข้ารู้ตัว ท่านต่างหากที่ไม่รู้ตัว ความจริงย่อมเป็นความจริงอยู่วันยันค่ำ แม้ท่านคลาวิคจะยิ่งใหญ่เทียมฟ้าก็เปลี่ยนความจริงไม่ได้ และก็ไม่เคยตัดสินใครที่ชาติกำเนิด ไม่อย่างนั้นคงไม่รับลูกของพวกชั่วมาเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรม ท่านเอาแต่พูดว่ารักพระบิดา แต่ทำไมกลับไม่สนใจคำสอนของพระบิดา?”

“มันไม่เหมือนกัน ท่านคลาวิคเป็นคนดี ไรอันมันชั่วช้า”

“ไรอันทำอะไรที่ว่าชั่วช้า? ท่านเชื่อจริงเหรอว่าพวกราอูลไม่เคยกลั่นแกล้งไรอัน? อาจารย์ที่สั่งสอนเถรตรงยุติธรรม? ท่านไม่รู้ใช่ไหมว่าความผิดเดียวกันราอูลแค่โดนตำหนิแต่ไรอันที่โดนใส่ร้ายกลับจะเล่นให้กระอักเลือด? ท่านไม่รู้หรือแกล้งไม่รู้เพื่อสนองความสะใจส่วนตัว?”

เคลวินถามต่อ ไม่มีท่าทีเกรงกลัวแต่อย่างใด

“ข้ายุติธรรมเสมอ”

“ท่านอย่าหลอกตัวเอง ท่านไม่เคยยุติธรรม รักแรงเกลียดแรง หาเหตุผลไม่มี”

“หุบปาก... เจ้าก็แค่คอนโทรเลอร์! ข้าเป็นผู้คุมกฎ!”

“เอาอย่างนี้ดีกว่าท่านผู้คุมกฎ ถ้าไม่รบกวนเกินไป ช่วยตอบคอนโทรเลอร์ต้อยต่ำอย่างข้าสักหน่อย ถ้าท่านไม่ได้เป็นลูกแอลลายน์กับเอ็ดเล็น แต่เป็นลูกอีบ้ากับผู้ชายที่ไหนสักคน แล้วโดนกระทำแบบนี้เป็นสิบๆ ปี โดนเพื่อนร่วมชั้นกระทืบ ให้ร้าย ใส่ร้ายว่าทำชั่วทั้งที่ท่านไม่เคยทำ แล้วอาจารย์ที่ดูแลก็คอยลงโทษแบบไร้เหตุผล ความดีของท่านทำไปก็ไม่มีใครสนใจ โดนจักรพรรดิผู้เป็นใหญ่ปาของใส่หน้า ท่านจะทำอย่างไร?”

ลิควิดนิ่งงัน อย่างไม่อาจรู้คำตอบ

เขาเฉไฉไปอีกประเด็น

“เด็กคนนี้ปล่อยไว้ไม่ได้ มันเป็นภัยต่อบ้านเมือง”

“ถ้าไรอันเป็นภัยต่อบ้านเมือง ก็เป็นเพราะบ้านเมืองเป็นภัยต่อไรอัน ข้าขอพูดไว้ตรงนี้เลยว่าถ้าไรอันทำร้ายแผ่นดิน มันก็มาจากการกระทำของพวกท่านทั้งนั้น ท่านด่ามาลาดาว่าอีบ้า ท่านก็ไม่ต่างจากไอ้บ้าที่ทำอะไรบ้าคลั่งไร้เหตุผล ท่านจะเป็นคนบีบบังคับให้ไรอันเดินทางนี้เพราะท่านปิดทางความดีจนเขาไปต่อไม่ได้ ไม่เห็นแก่ข้าก็เห็นแก่ส่วนรวม ข้าขอความกรุณา ยกเลิกโทษประหารซะ!!”

แม้จะใช้คำว่าขอความกรุณา แต่สีหน้าของเคลวินไม่ได้เป็นการร้องขอแต่อย่างใด ตรงกันข้าม ยังเหมือนออกคำสั่งเสียด้วย ลิควิดเจื่อนลงแต่ยังเก็บความหวั่นไว้ได้

“กับอีแค่ลูกอีบ้าท่านจะอะไรนักหนา?”

“ข้าขอร้องล่ะท่านลิควิด เรียกน้องชายของข้าให้น่าฟังหน่อย”

“ข้าลั่นวาจาไว้ว่า ใครคิดช่วยไรอันคือกบฏ และข้าจะประหารทั้งโคตร”

“ตามสบาย โคตรของข้าพร้อมแล้ว ถ้าท่านมั่นใจว่าจะประหารได้ก็เชิญ แต่ไม่ว่าจะได้หรือไม่ ข้าไม่กลัวหรอกนะ ตายอย่างมีศักดิ์ศรี ดีกว่าอยู่แบบนั่งตำแหน่งสูงศักดิ์แต่ประพฤติตัวเสื่อมเสีย” ออรัมตอกหน้าผู้คุมกฎไปอีกรอบ ลิควิดตวัดทวนประจำกายขึ้นมาแต่ไม่แทงทันที

มาถึงตรงนี้ก็เหมือนจะรู้ว่าตัวเองผิดเหมือนกัน

“ถ้าข้าจะประหารเจ้าจริงๆ คงเรื่องใหญ่เลยล่ะ เอาอย่างนี้ดีกว่า ถ้าเจ้าให้ข้าเอาทวนนี้แทงเจ้า การตายของเจ้าจะกลายเป็นแค่อุบัติเหตุ และข้าจะยกเลิกโทษประหารให้

“แบบนี้ก็ดี ไม่ต้องมีเรื่องวุ่นวายตามมา จะฆ่าก็ฆ่า แต่ขอความกรุณารอบสุดท้าย หลังจากข้าตาย อย่าบอกเรื่องนี้กับไรอัน ข้าไม่อยากให้เขารู้สึกแย่กับไฮโดรเมด้าไปมากกว่านี้ และปฏิบัติกับเขาให้ดีด้วย แค่นี้แหละที่ข้าจะสั่งเสีย” เคลวินยิ้มสบายๆ ลิควิดกระชับทวนในมือก่อนจะโยนทิ้งไป

“บ้าที่สุด!”

เคลวินมองขอบตาที่ร้อนผ่าวของอีกฝ่าย

“ท่านไม่ฆ่าข้าแล้ว?”

“เห็นแก่ความดีความชอบของท่าน ข้าจะไว้ชีวิตลูกอีบ้าสักครั้ง แต่คืนนี้ขังมันไว้ก่อน ส่วนท่านก็ไสหัวไปได้แล้ว เอาขวดเหล้าท่านกลับไปด้วย แล้วข้าบอกไว้เลยนะว่าถ้ามันยังก้าวร้าวอีกแม้แต่ครั้งเดียว ข้ากุดหัวมันแน่ แล้วท่านเองก็จะไม่รอดเหมือนกัน ตอนนี้องค์จักรพรรดิประทานอำนาจให้ใคร ท่านน่าจะรู้อยู่”

ลิควิดตัดใจพูดเพราะเถียงกลับไม่ได้สักคำ

......................................................................................................................................................

ห้องขังที่ไรอันถูกกุมตัวถูกลงกลอนหลายชั้นและมีทหารคุมอยู่ร่วมยี่สิบคน

เด็กหนุ่มกัดฟันกรอด นึกแค้นใจทุกคนที่นี่ สำหรับชาวไฮโดเมด้า ชีวิตของเขาคงด้อยค่ายิ่งกว่าอะไรทั้งปวง ไม่มีใครเห็นใจแม้แต่น้อย โดนพวกราอูลกลั่นแกล้งมาเป็นสิบปี ที่มันกระทืบนับว่าเจ็บแล้ว โดนลิควิดตบนับว่าเจ็บกว่า โดนคนที่ตัวเองรักดุจพี่ชายเมินนับว่าเจ็บที่สุด

ถึงทุกคนอยากให้เขาตาย แต่เขาจะไม่ยอมให้มันสมหวังเด็ดขาด

ไรอันเดินรอบห้องขัง เคยได้ยินมาว่าคุกในฐานทัพมักจะมีร่องรอยทางประวัติศาสตร์ที่คาดไม่ถึงอยู่ หันไปเจออุโมงค์ลับที่เขียนภาษาโบราณ แล้วมีหรือที่เขาจะอ่านภาษานี้ไม่ออก เด็กหนุ่มที่ขลุกอยู่กับกองหนังสืออย่างเขา เรื่องแบบนี้ถือว่าง่ายยิ่งกว่าง่ายด้วยซ้ำ แม้มันจะเลือนไปตามกาลเวลาบ้างก็ตามที

ปกป้ององค์หญิงซีเปีย

องค์หญิงซีเปียได้ชื่อว่าเป็นบุคคลที่กล้าหาญ แม้จะเป็นสาวสวยบอบบาง แต่จิตใจแกร่งไม่แพ้ผู้ชาย นางต่อสู้กับพวกที่มารุกรานบ้านเมืองอย่างไม่เกรงกลัว ภายหลังถูกจับไปขังเพื่อที่จะให้บอกวิชาสิงโตคำราม แน่นอนว่าซีเปียไม่ยินยอม นางที่หมดเรี่ยวแรงแล้วถูกกระทำอย่างทารุณและส่งไปขัง

เพราะไม่อยากตายด้วยมือศัตรู ซีเปียตัดสินใจปลิดชีพตัวเอง

ไรอันก้มหน้ามอง เห็นตัวอักษรถูกเขียนกลับหลัง แต่มันก็ไม่มากเกินความสามารถที่จะเข้าใจ

ที่เขียนอยู่เป็นสมการเชิงอนุพันธ์ ไรอันหาคำตอบและแทนค่าตัวแปรด้วยลำดับตัวอักษร

นิ้วเรียวกดตัวเลขที่ทางอุโมงค์ เด็กหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย มั่นใจว่าเขาทำโจทย์ได้ และไม่มีทางตอบผิด แต่อุโมงค์กลับไปเปิด ฉับพลันเขาก็คิดขึ้นมาได้ว่าต้องเล่นลำดับอักษรย้อนหลังสมกับที่โจทย์เองก็เขียนกลับหลัง ไรอันแทนค่าใหม่แล้วกดคำตอบใหม่ลงไปด้วยความเร็ว

แต่อุโมงค์ยังไม่เปิด...

นึกถึงตอนแอลลายน์กับเอ็ดเล็นติดอยู่ในเลอนา ทั้งคู่ใช้ความเป็นชาวไฮโดรเมด้าที่ดีโขกศีรษะลงจนประตูเปิด ไรอันก็คิดได้ แต่แทนที่จะก้มลงกลับใช้เท้ากระทืบแรงๆ ที่พื้นด้วยความแค้นเคือง ใจหนึ่งอยากให้เสียงดังไปถึงคนคุมด้านนอกให้ได้ยิน เผื่อจะได้เห็นว่าเขาหยามรากเหง้าพวกมันแค่ไหน

เพราะคนไฮโดรเมด้าไม่มีค่าพอให้แสดงความเคารพอีกต่อไป

อุโมงค์โง่งมถูกเปิดออก ไรอันเดินเข้าไป แม้จะไม่มีประสบการณ์เดินทางลับมาก่อนแต่เขาก็สามารถลอดไปได้ เขาถอดรหัสภาษาโบราณได้ทุกอย่างจนรู้ว่าทางไปตำหนักหลวงไปทางไหน ช่องทางนั้นแคบชนิดที่ผู้ชายตัวผอมอย่างเขายังเข้าลำบาก และเมื่อเข้ามาในทางนั้นน้ำพลันซึมขึ้นมาจากพื้นดิน คล้ายเป็นกลไกของมัน

ภูตอุดมการณ์ได้ชื่อว่าฉลาดเฉลียวการสร้างกลไก อุโมงค์ลับคงต้องการคนที่มีความสามารถพอและเป็นพวกเดียวกันไปช่วยซีเปีย น่าเสียดายที่ไรอันผู้ฉลาดเฉลียวมีความสามารถพอ แต่เขาไม่คิดจะเป็นพวกเดียวกับไฮโดรเมด้าอีกต่อไป เด็กหนุ่มบุกไปยังตำหนักจักรพรรดิพร้อมกับน้ำที่ท่วมอุโมงค์

บางทีทางลับนี้ แม้แต่คอนโทรเลอร์อาจยังไม่รู้ ไม่อย่างนั้นคงไม่ปล่อยให้มันอยู่ถึงวันนี้ได้ แต่ก็ดีแล้ว คอนโทรเลอร์มันโง่ ไรอันสำรวจโดยรอบ พบว่าตัวเองอยู่เขตตำหนักตรงส่วนของคลังสมบัติ เงินทองกองล่อตาล่อใจ เขาหยิบฉวยใส่ถุงเปล่าโดยเลือกของที่มีมูลค่าและมีคุณค่าสำหรับประชาชน

เด็กหนุ่มนึกถึงตอนโดนใส่ร้ายว่าขโมยของ เขาไม่ได้ขโมยของ แต่ใครๆ ก็ยัดเยียดและบังคับให้รับโทษ ตอนนี้ก็จะเป็นขโมยแล้วจะไม่ยอมรับโทษด้วย คลังสมบัติจักรพรรดิมีเครื่องทรงรวมถึงแก้วแหวนที่พระบิดาซื้อให้พระมารดา ไม่ได้หรูหราอลังการ ดูเรียบง่ายแต่ก็เดาได้ว่าราคาแพง ไรอันชอบ

แต่แก้วแหวนมันก็ไม่ได้เตะตาเท่ากล่องไม้สลักลายสิงโต มีช่องไว้ไขกุญแจ

“คัมภีร์สิงโตคำราม?”

ไรอันหยิบกล่องไม้ออก เห็นลังขนาดใหญ่ เขารีบเปิดอ่านด้านใน เห็นข้อมูลทางการทหารเต็มไปหมด ไรอันรีบอ่านและจดจำเนื้อความอย่างรวดเร็ว มันมีวิชาการต่อสู้ จุดอ่อนจุดแข็ง การทำสารเคมี อาวุธสงคราม แผนที่ฐานทัพ เด็กหนุ่มแสยะยิ้ม หยิบหลอดสารมาสองสามชนิด คว้าถุงสมบัติไปกับกล่องไม้แล้วหาทางเผ่น

วิ่งไปเหมือนทางในแผนที่ ทหารหลายคนเห็นเขาแล้วกู่ร้องลั่น

“ลูกอีบ้ามันแหกคุกหนีมา”

“จับมันเลย”

“ฆ่ามัน นี่เป็นคำสั่งของท่านลิควิด”

ลูกอีบ้ากัดฟันวิ่งหนี หลอกล่อให้อีกฝ่ายปล่อยพลังแก๊ส จัดการผสมสารเคมีอย่างระมัดระวังแล้วโยนใส่คอนโทรเลอร์ที่วิ่งไล่ ควันปะทะแรงลมกระจายไปโดยรอบจนพากันสำลักแสบตากันหมด ไรอันฉวยหลุดมาถึงด้านหลังฐานทัพ เหนื่อยล้าจนแทบยืนไม่ไหว ยืนหอบหายใจและหาทางหนีไปจากนรกบนดินสักที

เรือลำหนึ่งจอดอยู่

ขายาวเหยียบลงไป ใช้ความรู้ที่มีขับเรือหนีด้วยความรวดเร็ว

เรือแล่นออกไกลแล้ว กลุ่มควันยังไม่มีวี่แววจะจางลง

“ทำไมท่านไม่มา...?”

จะว่าโง่ก็ได้ ลึกๆ ไรอันยังหวังให้เคลวินมาหา แต่เคลวินก็ไม่มา ไม่มีใครมาอีกแล้ว ชาวไฮโดรเมด้าทุกคนยินดีถ้าเขาจะตาย ถ้าเป็นเช่นนั้นแล้ว มีเหตุผลใดที่ไรอันควรรักคนที่นี่ มีเหตุผลใดที่ไรอันควรรักคนที่ทำร้ายเขา มีแต่ความคับแค้นอยากจะเอาคืน อยากจะทำให้พวกมันทุกข์ทนทรมานเหมือนที่ตัว

“สักวันข้าจะกลับมา... เหยียบไฮโดรเมด้าให้จมดิน”

กระแสเสียงถูกเปล่งออกจากลำคออย่างยากลำบาก

ดวงตาเกร็งช้ำเหมือนจะร้องไห้แต่ก็ไม่ร้อง ชีวิตเขาเลยจุดจะมาร้องไห้คร่ำครวญอีกแล้ว ต่อจากนี้ไป เด็กหนุ่มจะไม่ถือว่าตัวเองเป็นชาวไฮโดรเมด้า แต่เขาถือว่าตัวเองเป็นศัตรูไฮโดรเมด้า

“ในเมื่อเป็นคนไม่ได้ ข้าจะเป็นปีศาจให้ดู”

ก็ในเมื่อทำดีแล้วไม่เคยได้อะไร จะขอเลวเข้าไป... เพราะอย่างน้อย ความสะใจมันได้แน่นอน!! 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น

  1. #80 หยาดน้ำบนยอดหญ้า (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 02:26
    ที่เสียผู้เสียคน... ตัวเองสำคัญสุด

    เพราะสุดท้าย (ใจ) ตนเองนั่นแหละ
    เลือกว่า ทำดี หรือ ทำชั่ว...

    ไม่ว่าจะมีคนด่า คนทำร้าย คนกลั่นแกล้ง เพื่อนฉุดลงต่ำ...
    นั้นเป็น "ปัจจัยภายนอก"
    ล้วนมีส่วนทำให้เกิด "ความเห็นผิด"
    คิดเอาเองว่า "ทำดีไม่ได้ดี"
    ประกอบกับ เห็นคนอื่นทำชั่วแล้วไม่ได้ชั่ว

    ซ้ำร้าย เมื่อตัวเองทำชั่วบ้าง ก็ไม่ได้รับผลชั่ว
    (ต่างจากตอนที่ตัวเอง ทำดีแล้วได้ชั่ว)

    ด้วยมุมมองตัวเองในระยะเวลาสั้น หรือ แค่ช่วงเวลาหนึ่ง
    คือ ไม่ได้มองเห็นความจริงตลอดทั้งชีวิต...

    ไม่ได้รู้ซึ้งถึง จิตใจของคนทำชั่ว (แม้ความชั่วยังไม่ส่งผล)
    เดือดร้อน เป็นทุกข์ ไม่มีความสงบสุข ไม่มีความสบายใจ...

    ไม่เข้าใจถึง จิตใจของคนทำดี (แม้ความดียังไม่ส่งผล)
    แล้วสุขใจ สบายใจ ภูมิใจ เป็นสุข...

    ผลสรุป เกิดความเห็นผิด ทำให้เสียผู้เสียคน

    #80
    0