<สงครามปีศาจ, 3> - สุสานฝังดอกไม้แดง

ตอนที่ 10 : ตอนที่๖ พี่ชายกับน้องชาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 65
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 เม.ย. 61

“พี่เคลวิน!”

ไรอันตะโกนเรียกพร้อมวิ่งเข้าไปหาร่างสูงโปร่งที่เดินเข้ามา ที่ใบหน้าของเด็กหนุ่มมีแผลจากการบาดเจ็บอยู่ไม่น้อย ไม่ต้องถามว่ามันมาจากไหน ไม่พ้นต้องเป็นฝีมือของพวกราอูล แต่เขาก็ไม่คิดจะบ่นหรือพูดอะไรออกมาให้ชายตรงข้ามไม่สบายใจ นานๆ ทีได้เจอกัน ขอมีความสุขจะดีกว่า

“ว่าไงไอ้น้องชาย?

เคลวินอุ้มร่างบางขึ้นตัวลอย

“ท่านเล่นเหมือนข้าเป็นเด็กห้าขวบ ข้าสิบห้าแล้วนะ” ร่างบางบอกด้วยรอยยิ้ม มันเป็นความอบอุ่นที่เขาไม่ได้สัมผัสมาหลายสิบปีแล้วตั้งแต่ถูกพราดออกจากอกแม่ เขารอทั้งสัปดาห์เพื่อที่จะได้เจอกับเคลวิน คนๆ เดียวบนโลกใบนี้ที่ดีกับเขาและไม่เคยคิดรังเกียจ

“เจ้าสิบห้า ข้ายี่สิบเอ็ด เจ้าก็เด็กกว่าข้าอยู่ดี”

“แต่ข้าไม่เด็กขนาดที่ท่านจะอุ้มเหวี่ยงเล่น”

“ตัวเจ้าเบาจะตายไป ข้าอุ้มเจ้ากลับบ้านยังได้เลย”

“ท่านก็อุ้มกลับไปเลยสิ ข้าอยากอยู่กับท่าน” ไรอันพูดอย่างมีความหวัง แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าเป็นไปไม่ได้ เพราะต่อให้เคลวินอยากพาเขาไปอยู่ด้วย แต่ลิควิดก็คงไม่ยอม ด้วยเหตุผลที่ว่าลูกอีบ้าต้องอยู่ในความดูแลของรัฐบาลอย่างใกล้ชิดทุกฝีก้าว ไม่อย่างนั้นอาจเป็นภัยต่อส่วนรวมได้

“ไว้เจ้าโตกว่านี้ก่อนแล้วกันนะ”

“พวกเขาจะกักขังข้าไปจนถึงเมื่อไร?”

“เรียนจบแหละมั้ง”

“พ่อแม่ท่านจะรังเกียจข้าไหม?”

“เขาจะว่ายังไงก็ช่างเขา ข้าไม่สนใจเรื่องไร้สาระพวกนั้น นับเป็นพอ” เคลวินเองก็ไม่อยากพูดว่า แม้แต่พ่อแม่ของเขาก็ยังอคติกับไรอันและคอยปรามไม่ให้เขาเข้าใกล้ แต่ชายหนุ่มไม่เชื่อ เขาเชื่อเหลือเกินว่าคุณธรรมของคนไม่ได้อยู่ที่ชาติกำเนิด บางคนมาจากตระกูลดีกลับชั่วช้า บางคนมาจากตระกูลทรามกลับประเสริฐศรี

“ไว้วันไหนท่านพาข้าไปเที่ยวบ้างได้ไหม?”

“ข้าว่างที่ไหนเล่า ข้าเป็นออรัมนะเจ้าก็รู้ ออรัมที่เด็กที่สุดในประวัติศาสตร์โลกด้วย”

“พี่เคลวินของข้าเก่งอยู่แล้ว เก่งกว่าตาแก่ลิควิดนั่นเยอะเลย”

“เจ้าก็พูดไป ข้าจะไปเก่งกว่าเขาได้ยังไง”

“ด้วยฝีมือท่านอาจจะสู้ไม่ได้ แต่ท่านฉลาดกว่า ข้านับวันมาแล้ว ท่านรับตำแหน่งคอนโทรเล่อร์ประจำธาตุตอนอายุเท่ากับท่านลิควิดก็จริง แต่เร็วกว่าหนึ่งเดือน” ไรอันยักคิ้วให้ชายหนุ่ม ภูมิใจที่พี่ชายเขาเหนือกว่าผู้คุมกฎนั่น “คนอะไรไม่รู้ หน้าก็แก่ นิสัยก็ดักดาน ไม่ให้โอกาสคนอื่น”

“เขาก็เป็นอย่างนี้แหละน่า อย่างน้อยก็ยังบริหารบ้านเมืองดี”

“ถ้าท่านได้เป็นผู้คุมกฎแทนท่านแมทธิวคงจะดีกว่านี้ ปกติตำแหน่งผู้คุมกฎคนเขาก็ไม่ได้อยู่นาน มีแต่รุ่นนี้ที่นอนอยู่บนคานอำนาจเป็นร้อยปี เมื่อไรจะหมดยุคนี้ไปสักที หรือต้องรอให้แก่ตายคาตำแหน่งไป?” เด็กหนุ่มบ่นปอดแปด เบื่อหน่ายกับความหวงที่ของพวกผู้คุมกฎ

“เบาๆ น่า”

“ท่านไม่ต้องห่วง ถึงเสียงข้าจะดัง แต่เสียงของความจริงจะเบา”

“เจ้านี่พูดอะไร ฟังไม่รู้เรื่อง”

“ท่านรู้แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้”

“ก็ได้ แต่เจ้าต้องรู้อย่าง ประชาชนติดภาพพระบิดา ทหารติดภาพพระบิดา ข้าราชการก็ติดภาพพระบิดา ใครๆ ก็ติดภาพพระบิดา” เคลวินอธิบายถึงเหตุผล คนทั่วโลกยังไม่สามารถลืมเลือนคลาวิคได้ วิธีรักษาอำนาจก็คือรักษาความเป็นคลาวิคให้คงอยู่มากที่สุด แม้ว่าคลาวิคจะจากไปแล้วก็ตาม

ไรอันกรอกตา ครู่หนึ่งจึงพูดขึ้น

“ข้าอยากกินเหล้า”

“รับไปสิ ช้าๆ ล่ะเดี๋ยวจะสำลัก” หนุ่มผมดำยื่นสุราให้น้องชาย สบประมาทไว้ว่าอีกฝ่ายดื่มไปสองอึกคงจะสำลัก แต่หาได้เป็นเช่นนั้นไม่ เมื่อกลิ่นยวนใจลอยเตะจมูก ไรอันรับมากระดกเข้าปากรวดเดียวหมดขวดจนเขาต้องรีบแย่ง“พอแล้ว! เดี๋ยวก็ความดันแตกตายพอดีหรอก!

“ข้าไม่ตายน่า มีอีกขวดไหมพี่เคลวิน?”

“มี แต่ข้าไม่ให้เจ้าแล้ว มาดูของที่ข้าเอามาให้เจ้าดีกว่า”

“อะไรเหรอ?”

“ตุ๊กตาปู”

“พี่เคลวิน ข้าเป็นผู้ชายนะ ท่านคิดยังไงเอาของแบบนี้มาให้ข้า”

“มันไม่เกี่ยวกับผู้ชายหรือผู้หญิงเลยแหะ บรรพบุรุษของข้า บรรพชนยังให้ตุ๊กตาตัวนี้กับท่านเสี่ยวฉวนที่เป็นลูก แล้วท่านเสี่ยวฉวนก็ยกให้ภรรยา แล้วก็เป็นมรดกตกทอดให้ลูกหลาน ไม่เห็นแปลกตรงไหนเลย” เคลวินหยิบตุ๊กตาปูสีฟ้าหน้าตาน่ารักให้กับไรอัน “เขาชื่อเบ๊บ”

“พี่เคลวิน ข้าไม่เล่นตุ๊กตา”

“ข้าก็ไม่ได้บอกให้เจ้าเล่นตุ๊กตา ข้าให้เจ้าเก็บไว้ มันเป็นสัญลักษณ์ของความรักและคำสาบาน ว่าจะปกป้องกันตลอดไป เจ้าเป็นน้องชายของข้า ข้าก็ต้องปกป้องเจ้าด้วยชีวิต” คอนโทรเลอร์ออรัมวางปูลงบนมือของเด็กหนุ่ม “ถือเป็นสัจจะวาจา เป็นคำสาบานของข้า ว่าข้าจะปกป้องน้องชายของข้าตลอดไป”

เคลวินลูบหัวไรอัน บ่งบอกว่าความรู้สึกที่เขามีให้เป็นความสัตย์จริง

......................................................................................................................................................

แต่การที่ทุกคนยังคงเกลียดชังไรอันก็เป็นความจริง

“ออรัม ข้ามีเรื่องจะพูดด้วย”

“ว่าไงครับท่านลิควิด?” ออรัมหรือเคลวินขานรับขณะที่กำลังจะเดินกลับเข้าห้องทำงาน แต่ก็เห็นร่างลำสันยืนหน้าเครียดคุมเชิง คิ้วขมวดเข้าหาจนแทบจะติดกัน ใบหน้าเหี่ยวย่นกังวล เคลวินถอนหายใจ เอาเข้าจริงไม่ต้องฟังก็รู้ว่าจะต้องได้ยินเรื่องอะไร เขาเตรียมใจไว้แล้ว

“คิดยังไงถึงไปสนิทกับลูกอีบ้า”

“ข้าไม่ได้สนิทกับลูกอีบ้า ข้าสนิทสนมกับไรอัน”

“ลูกอีบ้าก็คือไรอัน”

“หาไม่ ข้าขอชี้แจงในเรื่องที่ท่านยังไม่เข้าใจ ลูกอีบ้าก็คือลูกอีบ้า ไรอันก็คือไรอัน ไรอันคือเด็กดี เด็กฉลาด เด็กขยัน เด็กที่ไม่เหมือนใคร เด็กที่จะเป็นกำลังสำคัญของบ้านเมือง” เคลวินมีรอยยิ้มชื่นชมเมื่อนึกถึงความสามารถของน้องชาย ต่างจากลิควิดที่ส่ายหน้าจนหัวแทบหลุดจากคอ

“ใช่ มันจะเป็นกำลังสำคัญของบ้านเมือง... บ้านเมืองชาวต่างชาติ บ้านเมืองศัตรู!”

“ท่านมั่นใจได้อย่างไรว่าเขาจะเป็นคนอย่างนั้น?”

“แม่มันเป็นฆาตกร มันฆ่าพระมารดา ฆ่าประชาชน”

“นั่นเป็นความผิดของมาลาดา”

“เชื้อไม่ทิ้งแถวหรอกท่านออรัม ท่านอย่ามองโลกในแง่ดีเกินไปนักเลย หยุดจินตนาการของท่านเอาไว้ตรงนั้นเถอะ ลูกอีบ้ามันก็เป็นลูกอีบ้าอยู่วันยันค่ำ ไม่มีวันได้ดีกว่านั้นไปได้ เด็กคนนี้หน้าตาร้ายจะตาย โตขึ้นมาก็ต้องเป็นฆาตกร การที่มันฉลาดเป็นเครื่องบ่งบอกว่ามันจะน่ากลัว” ลิควิดตะคอกเสียงเหี้ยม

“มาลาดาอาจฆ่าพระมารดา ฆ่าประชาชน แต่นับว่าเป็นการฆ่าคนอื่น นาดีนที่ฆ่าได้แม้แต่แม่ พี่ ลูก นับว่าเป็นการฆ่าคนในครอบครัว แล้วยังฆ่าได้ทุกคนเพื่อผลประโยชน์และความสะใจถือว่าเลวกว่ามาก พระบิดายังเป็นคนดีได้เลย” เคลวินยกตัวอย่าง เพราะถ้าเทียบกันแล้ว มนุษย์ที่จะชั่วช้ากับนาดีนคงหามีไม่

“นั่นมันพระบิดา!”

“แต่สถานการณ์มันก็เหมือนกัน”

“พระบิดาเป็นหนึ่งในล้านล้านล้านล้าน เป็นหนึ่งเดียว อย่าได้เอาลูกอีบ้ามาเทียบพระบิดา!”

“ท่านไม่เคยเข้าใจ”

“ข้าเข้าใจทุกอย่าง ออรัม ท่านอย่าคิดว่าการที่ท่านเป็นทายาทท่านเสี่ยวฉวนแล้วข้ายังต้องเกรงใจ” ลิควิดใช้อำนาจที่มากกว่ากดดัน “อำนาจการทหารและการปกครองอยู่ในมือข้า ท่านเป็นคอนโทรเลอร์ ข้าเป็นผู้คุมกฎ เป็นผู้คุมกฎที่ใช้งานได้คนเดียวในตอนนี้ ท่านต่างหากที่ควรจะเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้าง”

“ท่านมีอำนาจการทหารและการปกครองข้าไม่เถียง แต่ท่านไม่มีอำนาจบังคับจิตใจคน”

“ข้าจะบังคับ อยู่ห่างลูกอีบ้าซะ”

“ตกลง ข้าจะอยู่ห่างลูกอีบ้า แต่ข้าจะอยู่กับไรอัน”

เคลวินพูดจบก็สะบัดผ้าคลุมเดินกระดกเหล้าจากไป

“ออรัม! เจ้ากลับมาเดี๋ยวนี้นะ! ฮึ่ย!” ลิควิดกำหมัดแน่น โมโหที่เคลวินเป็นคนเดียวที่ไม่ได้ดั่งใจ ทั้งที่เขาเป็นถึงผู้คุมกฎที่กุมอำนาจทุกอย่างชนิดที่แม้แต่จักรพรรดิอาณาจักรอื่นยังต้องเกรง “คอยดูเถอะ ลูกอีบ้ามันจะนำภัยมาสู่แผ่นดิน เจ้าเข้าข้างมัน อีกหน่อยเจ้าก็ต้องกลายเป็นกบฎ”

“นิยายเรื่องใหม่เหรอท่านลิควิด? ข้าท่านจะเขียนเรื่องนี้บอกไว้เลยนะว่าเรื่องย่อมันห่วยมาก!” เคลวินดื่มเหล้าลงคอท่าทางยียวนหน้าตาย

“ออรัม! เจ้า! โว๊ย!”

ลิควิดหอบหายใจ ปวดหัวกับเคลวินผู้ไม่เชื่อฟัง  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น

  1. #91 PiiNG_DEvIL (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 21:11
    เริ่มน่าถีบละ 55555555555555555
    #91
    0
  2. #16 nater (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2557 / 21:44
    พระเอกเริ่มร้ายขึ้นเรื่อยๆแฮะ // สรุปแร้ว เชียงเชียงมีคู่แน่นอนสินะ^^
    #16
    0