[Fic The Avengers] Little Steve Rogers!

ตอนที่ 9 : Chapter8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 117
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    6 ก.ค. 62

 สวัสดีทุกคน! ผม ปีเตอร์ พาร์คเกอร์ หรือชื่อในวงการคือ สไปเดอร์แมน ฮีโร่เพื่อนบ้านที่แสนดียังไงหล่ะ! หืม ผมมาได้ยังไงหน่ะหรอ? ก็ เออ....เรื่องมันก็ยาวอยู่พอสมควรนะ คงต้องย้อนกลับไปเมื่อราวๆสองสามชั่วโมงก่อนหน้านี้ที่โรงเรียนของผม คือ เรื่องมันก็มีอยู่ว่า.....

คุณอยากจะหาอะไรทานระหว่างฟังผมเล่าไหม? ป๊อปคอร์นหรือไส้กรอกอะไรพวกนั้นหน่ะ

ไม่หรอ? โอเค งั้นจะเริ่มเล่าแล้วนะ....
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
แน่ใจจริงๆหรอว่าจะไม่เอาป๊อปคอร์น--- โอเคๆ เรื่องทั้งหมดก็มีอยู่ว่า...

------------------------------------------------------------------------------------------------------

เป็นไปตามอย่างที่โทนี่คาดการณ์เอาไว้ ดร.ดูมเป็นคนฉลาดและรอบคอบมากพอ รังสีแกรมม่าที่ปล่อยออกมาจากไทม์สโตนนั้นไม่เสถียร มันผลุบๆโผล่ๆคล้ายกับผีร้าย เป็นจุดสีเขียวเข้มบนแผนที่โลกจำลองจากโปรแกรมค้นหาที่โทนี่และแบรนเนอร์ช่วยกันเขียนโปรแกรมขึ้นมาอีกครั้ง นั่นทำให้พวกเขาต้องเปลี่ยนแผนจากการตามหามณีเป็นติดตามร่องรอยของมันแทน ยังโชคดีที่พวกเขาพบว่าร่องรอยรังสีสุดท้ายของมันหยุดค้างอยู่ที่ประเทศรองเท้าบู้ตแห่งทวีปยุโรปมาสองสามวันแล้ว

" อิตาลีหรอ? ดร.ดูมไปทำอะไรที่นั่นกัน "

คลิ้นท์เอ่ยถาม สองมือถือชามขนมทอดกรอบ พร้อมกับหมุนเก้าอี้ล้อเลื่อนที่ตนนั่งอยู่ให้หมุนไปมารอบๆโต๊ะประชุม นาตาชาได้แต่มองการกระทำนั้นอย่างเหนื่อยหน่ายใจ...แค่สตีฟกลายเป็นเด็กไปคนเดียวก็เกินพอแล้ว นี่ยังจะมีคนทำตัวเป็นเด็กเล็กๆอีก ให้ตายสิ!

" ไม่รู้สิ สงสัยอยากลองกินพิซซ่าหน้าปลาแอนโชวี่หล่ะมั้ง อร่อยมากเลยนะ พวกคุณน่าจะได้ลอง "

" โทนี่ ขอร้องเถอะ "

" อะไรกัน หมอนั่นถึงจะเป็นวายร้ายแต่ก็ยังเป็นมนุษย์นะ ใครจะไปรู้หล่ะ ประวัติของเขาที่หน่วยชีลต์รู้ไม่ได้เขียนเรื่องหน้าพิซซ่าที่เขาชอบเอาไว้นี่หน่า "

แบล๊ควิลโดว์ได้แต่กรอกตากลับไปมาอย่างเหลืออดก่อนจะปฏิเสธชามขนมของคลิ้นท์ที่ถูกยื่นมาให้ หมายจะทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นจากสถานการณ์ที่เจออยู่ ธอร์ที่นั่งอยู่อีกฝั่งหลุดหัวเราะพร้อมพึมพำอะไรบางอย่างที่น่าจะเป็นคำว่า ง้อนแง้น-- บรูซเองก็ได้แต่ยิ้มพร้อมกับส่ายหน้าให้กับเหล่าเพื่อนร่วมทีมของตนก่อนจะกลับไปให้ความสนใจกับค่าความเข้มของรังสีแกรมม่าจากไทม์สโตนในชาร์ตแสดงผลในมือตนต่อ เพื่อว่ามันจะเริ่มมีการขยับเขยื้องเพิ่มขึ้นหรือลดลงจากเมื่อวานบ้าง

" ทำไมเราไม่ไปที่อิตาลีกันหล่ะ? ไหนๆเป้าหมายของเราเองก็ไม่ได้ขยับไปไหนมาสองสามวันแล้ว บางทีเขาอาจจะเริ่มสร้างแหล่งกบดารใหม่แล้วก็ได้ "

" เห็นด้วยกับแนต! "

มือธนูหนุ่มรีบออกความเห็นตาม โทนี่หันกลับมามองสมาชิกอีกสองคน เดอะฮังค์และเทพสายฟ้าเองก็ดูจะเห็นด้วยกับความคิดนั้น มหาเศรษฐีหนุ่มมองจุดสีเขียวที่ลอยเด่นอยู่บนแผนภาพจำลองสามมิติกลางโต๊ะอีกรอบก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

" ตกลง งั้นพวกเราไปตรวจสอบที่อิตาลีกันเถอะ "

----------------------------------------------------------------------------------------------

" ว้าว ผมไม่เคยไปอิตาลีเลยหล่ะครับแต่เคยอ่านจากหนังสือที่โรงเรียน ที่นั่นต้องสวยมากแน่ๆเลยหล่ะครับ "

และแน่นอนว่าสตีฟไม่ได้ไปด้วยอย่างแน่นอน มันเสี่ยงเกินไปที่จะเอาเด็กชายไปเจอศัตรูด้วย เขาจะติดต่อเพพเพอร์ให้มาดูแลสตีฟระหว่างที่ทีมออกไปตามล่าตัวดร.ดูม บางทีเธออาจจะพาเขาไปเซ็นทรัลปาร์คเพื่อดูช้างดูเสือ ไม่ก็ อาจจะส่งให้ไปอยู่ที่บ้านพักตากอากาศของเขาที่ฮาวายเลยก็ได้ 

" งั้นเดี๋ยวฉันจะโทรเรียกเพพเพอร์ให้มาดูแลเธอระหว่างที่พวกเราไม่อยู่ จะสั่งพิซซ่ากินกันก็ได้นะ ฉันทิ้งบัตรเครดิตไม่จำกัจวงเงินไว้ให้แล้ว--... "

" แต่โทนี่...คุณไม่ได้ให้เพพเพอร์ลาพักร้อนไปแคนาดาหรอกหรอครับ? "

" ห๊ะ? อะไรนะ "

โทนี่ละมือจากกระเป๋าเสื้อผ้าที่ตนกำลังจับยัดอยู่ หันมามองหน้าร่างเล็กผมบลอนด์ที่นอนเล่นอยู่กับกูสบนพรมห้องนอนของเขา โวววววว ถ้าเป็นเวลาอื่นนะ เขาคงจับสตีฟขึ้นมานั่งดีๆแล้วไล่ไอแมวนั่นออกไปข้างนอกไปเรียบร้อยแล้วหล่ะแต่ตอนนี้เขากำลังสนใจบทสนทนามากกว่า เรื่องแมวจึงต้องถูกเมินไป กัปตันอเมริกาวัยเยาว์เงยหน้าขึ้นมาจากเจ้าเหมียว ลูกแก้วสองสีสบกันอยู่ชั่วขณะจนเมื่อสตีฟมั่นใจแล้วว่าโทนี่น่าจะลืมไปแล้ว เขาจึงขยายความต่อ

" ก็เมื่อวันก่อน...คุณดีใจมาก แบบมากๆๆๆๆๆ เรื่องโปรแกรมหรืองานประดิษฐ์ของคุณทำงานสำเร็จ พอเพพเพอร์บ่นว่าปวดหัวจากภาระงานเอกสาร คุณก็เลยอนุมัติวันลาพักร้อนให้เธอ พร้อมกับเครื่องเจ็ทส่วนตัวส่งไปแคนาดา ผมยังจำสีหน้าเพพเพอร์ตกใจตอนนั้นได้อยู่เลยที่คุณยอมอนุมัติให้เธอไปพักหลังจากโยนงานมหาศาลขนาดนั้นให้ แล้วก็.... "

" พอๆ โอเค ฉันว่าฉันจำได้แล้ว "

โอ้ย โทนี่อยากจะตบปากตัวเองสักหลายๆที ทำไมถึงพูดอะไรไม่คิดแบบนั้นออกไปได้กันนะ เพพเพอร์ไม่อยู่แล้ว จะให้ตามตัวกลับมาจากแคนาดาก็คงจะยากพอสมควร เพราะหญิงสาวจะไม่เปิดโทรศัพท์หรืออ่านข้อความระหว่างที่เธอกำลัง ' พักผ่อน ' เพพเพอร์ให้ความสำคัญกับคำๆนี้มากๆ ก็เข้าใจอยู่ว่าการเป็นเลขาให้กับสตาร์คมันคงจะวุ่นวายน่าดูแต่โทนี่ก็ไม่คิดว่ามันจะวุ่นวายอะไรขนาดนั้นหรอกนะ

" งั้นเธออยู่กับแฮปปี้แทนได้ใช่ไหม? ถึงเขาจะดูแลเธอได้ไม่ดีเท่าเพพเพอร์ก็เถอะ "

สตีฟพยักหน้ารับให้แทนคำตอบ แหม อยากให้ตอนโตมาเป็นคนว่าง่ายๆแบบนี้จังเลยนะคุณปู่หวานเย็น โทนี่นึกพึมพำในใจก่อนจะกดสายติดต่อไปหาคนขับรถส่วนตัวของตนเองแต่ทันใดนั้น เขาก็นึกขึ้นมาได้ว่าเพิ่งจะส่งแฮปปี้ไปดูแลเด็กอีกคนที่ควีนส์ โอ้ ให้ตายสิรายนั้นก็ดันไม่ว่างเสียแล้ว ถ้าเป็นแบบนี้เขาควรจะทำยังไงดีหล่ะ...เอาสตีฟไปด้วยงั้นหรอ? ไม่มีทาง ขืนทำแบบนั้นจริงต้องโดนทั้งนาตาชาทั้งฟิวรี่เทศน์เช้ายันเย็นของอีกวันเลยแน่ๆ

" โทนี่ คุณโอเคนะ? "

" เออ...ฉันสบายดีจ๊ะที่รัก ขอบคุณที่เป็นห่วงแค่แบบว่า...... "

ตื้อดึ่ง~~

เสียงข้อความเข้าดังขึ้นพอดี นักประดิษฐ์หนุ่มลูบหน้าก่อนจะหยิบสมาร์ทโฟนของตนเองขึ้นมาเปิดเช็ค ภาวนาขอให้เป็นเพพเพอร์ทักมาบอกว่าเธอขอยกเลิกทริปแคนาดาเพื่อที่จะกลับมาช่วยงานเขา แต่ทันทีที่หน้าต่างข้อความเด้งขึ้นมาเขาก็ต้องผิดหวังเพราะชื่อที่จ่าหัวอยู่ด้านบนนั้นคือ ปีเตอร์ พาร์คเกอร์....สไปเดอร์แมน ฮีโร่ในสังกัจ(?)ของเขานั่นเอง เรื่องส่วนมากที่เด็กหนุ่มมักจะส่งมาก็จะเป็นเรื่องเล่าว่าในแต่ละวันเขาไปทำอะไรมาบ้าง หรือไม่ก็บ่นเรื่องทั่วๆไป

' คุณสตาร์คครับเมื่อวานผมได้ไปช่วยคนแก่ข้ามถนนด้วยหล่ะครับ! แล้วก็จัดการโจรวิ่งราวอีกสองคน แต่วันนี้ผมเบื่อมากๆเลยหล่ะ โรงเรียนกำลังจะหยุดยาวแต่ผมยังไม่มีแพลนอะไรจะทำเลย ถ้าคุณมีงานอะไร ผมยินดีช่วยเสมอเลยนะครับ! '

ครั้งนี้เองก็ไม่ต่างจากครั้งอื่นๆ โทนี่กดปิดมือถือ เขายังไม่อยากให้ปีเตอร์รู้เรื่องที่พวกเขาจะไปอิตาลีเพื่อทำภารกิจใหญ่ สไปเดอร์แมนอาจจะเก่งกาจแต่ถึงอย่างไรเขาก็ยังคงเป็นเด็กหนุ่มวัย16 โทนี่คิดว่าประสบการณ์ของปีเตอร์ยังไม่เพียงพอที่จะรับผิดชอบงานใหญ่ อีกอย่างหากเด็กคนนั้นเป็นอะไรไป....เขาคงยกโทษให้ตัวเองไม่ได้แน่ๆ เอาเถอะ นั่นยังไม่ใช่ปัญหาตอนนี้ เจ้าของสตาร์คอินทรัสทรี้เหลือบมองสตีฟที่เดินตามกูสไปเล่นอยู่แถวๆหน้าตู้เสื้อผ้าของเขาอีกรอบ เพพเพอร์ไม่อยู่ แฮปปี้ไม่ว่าง หรือบางทีเขาควรจะพาสตีฟไปฝากกับทีชาล่า วาคานด้าเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยมากๆพอกับความสวยงามของมันแต่ ตอนนี้ บัคกี้ หรือ เจมส์ บาร์น อยู่ที่นั่น เขาคิดว่ายังไม่ถึงเวลาที่จะให้สองคนนี้เจอกัน ก็นะ...เพื่อความปลอดภัยและสบายใจของทั้งคู่ ไม่มีเรื่องส่วนตัวเข้ามามีเอี่ยวเลยแม้แต่เล็กน้อย โทนี่ขอสาบานต่อเตาปฎิกรณ์อาร์คกลางหน้าอกของเขาเลย

' ถ้าคุณมีงานอะไร ผมยินดีช่วยเสมอเลยนะครับ! '

จู่ๆข้อความของใครบางคนก็ผุดขึ้นมาในความคิดของโทนี่ จริงสิ! ทำไมเขานึกวิธีนี้ไม่ออกตั้งแต่แรกกันนะ ต้องขอบคุณมันสมองอันแสนชาญฉลาดของเขา! ว่าแล้วก็สั่งฟรายเดย์ติดต่อไปหาแฮปปี้ เขาว่าเขารู้แล้วว่าจะจัดการเรื่องนี้ยังไงดี

------------------------------------------------------------------------------------------

ปีเตอร์ พาร์คเกอร์ ถูกจับกักบริเวณในห้องสำนึกผิดหรือห้องอะไรสักอย่างเป็นรอบที่สามของสัปดาห์นี้ เพราะอาจารย์ให้เหตุผลว่าเขาเหม่อลอยในคาบและทำสารเคมีระเบิดในคาบเคมี ก็ช่วยไม่ได้นี่หน่า เขากำลังคิดค้นสูตรใยแมงมุมแบบใหม่ให้ตัวเองอยู่แต่ผิดพลาดทางเทคนิกเล็กน้อย เล็กน้อยเท่านั้นจริงๆ ภาคปฏิบัติคลาดเคลื่อนไปจากภาคทฤษฎีที่เขาคำนวนเอาไว้ตอนแรก สองสามจุด มันเลยทำปฏิกิริยารุนแรงไปหน่อย....รุนแรงจนทั้งห้องต้องหันมาดูเลยหล่ะว่าเขาทำเรื่องอะไรไว้ สุดท้ายไม่ว่าจะเถียงยังไงเขาก็จบลงด้วยการนั่งโง่ๆสองชั่วโมงก่อนกลับบ้าน ฟังคลิปวีดิโอกัปตันอเมริกาพูดเรื่องอะไรสักอย่างวนไปวนมา ปีเตอร์ชักอยากจะรู้ว่าพวกรัฐบาลกล่อมให้เขามาพูดอะไรแบบนี้ได้ยังไงกัน นึกเบื่อๆเขาจึงส่งข้อความไปหาคุณสตาร์ค รู้ทั้งรู้ว่ายังไงเขาก็ไม่ตอบกลับแต่ยังไงก็อยากจะส่งไปคุยด้วยอยู่ดีแหละนะ สมาร์ทโฟนเครื่องถนัดมือถูกวางคว่ำหน้าลงกับโต๊ะเลคเชอร์ ปีเตอร์ก้มหน้าฝุบหลับ เอาหน่า อีกแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้นเองเดี๋ยวก็จะเป็นไทแล้ว...

แต่ทันใดนั้นเองโต๊ะทั้งโต๊ะก็สั่นครืนจากแรงสั่นสะเทือนของมือถือ ปีเตอร์จำได้ว่าเป็นเสียงข้อความเข้า หรือว่าจะเป็นคุณสตาร์คตอบข้อความเขาแล้ว!!!! เด็กหนุ่มรีบกดเปิดข้อความก่อนจะต้องผิดหวังแล้วฝุบกลับลงไปนอนอีกรอบเพราะมันเป็นข้อความจากเนด เพื่อนรักของเขาชวนไปต่อกันพล้าหลังจากที่เขาหมดโทษกักบริเวณ...หลังจากนั้นโทรศัพท์ก็สั่นอีกรอบ ครั้งนี้ใครอีกหล่ะ ปีเตอร์นึกในใจ เขากดเปิดหน้าจออย่างงวนงุน เปิดเข้าไปในกล่องข้อความ ข้อความจากแฮปปี้นั่นเอง ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเบิกกว้างด้วยความตื่นตกใจ ออดเลิกเรียนดังกังวาลขึ้นไปทั่วห้อง เด็กหนุ่มรีบกวาดทุกอย่างลงกระเป๋า กึ่งวิ่งกึ่งกระโดดออกจากห้องกักบริเวณ เอ่ยขอโทษเนดที่ยืนรออยู่หน้าโรงเรียนเพราะวันนี้เขามีนัดแล้ว! เยส! ในที่สุดสไปเดอร์แมนก็ได้ออกโรงสักที ฮีโร่ชุดแดงรีบกระโดดขึ้นรถเก๋งคันสีดำของแฮปปี้ที่จอดรออยู่ไม่ไกลนักจากหน้าโรงเรียนของเขา เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นสุดขีดหลังจากที่ไม่ได้ทำภารกิจใหญ่มานาน

" คุณสตาร์คมีอะไรให้ผมช่วยงั้นหรอครับแฮปปี้!!!! "

" ไว้ไปถึงที่นั่นแล้ว เธอก็จะรู้เอง "

--------------------------------------------------------------------------------------

โทนี่ยืนรออยู่แล้วในห้องทำงานของเขา นาตาชาโทรเร่งให้เขารีบไปสนามบินเป็นสายที่หก เห้ ทำไมเขาต้องรีบขนาดนั้นด้วยหล่ะ นี่มันเครื่องบินส่วนตัวของเขา พวกเขาก็ต้องรอเขาได้ไม่ใช่หรือยังไง?  โอเค เขาล้อเล่น.... ก็กำลังรีบอยู่นี่ไง มีใครเห็นเขานั่งชิวจิบมาร์ตินี้ไหมหล่ะ?

" คุณสตาร์ค!!! "

ประตูเปิดออกพร้อมกับร่างของเด็กหนุ่มพุ่งเข้ามาหา สีหน้ายิ้มแย้ม ดูกระตือรือร้นที่จะทำงาน ไม่ค่อยแปลกใจสักเท่าไหร่นักแต่ก็ไม่รู้ว่าหลังจากรู้รายละเอียดงานแล้วยังจะอยากรับผิดชอบอยู่อีกไหม ที่จริงโทนี่เองก็ไม่มั่นใจว่าปีเตอร์มีความรับผิดชอบมากพอไหมที่จะช่วยดูแลสตีฟระหว่างที่อเวนเจอร์ไม่อยู่ คิดแง่บวกนี่ก็ถือว่าเป็นบททดสอบความรับผิดชอบของสไปเดอร์แมนได้อยู่นะ

" คุณมีอะไรให้ผมช่วยงั้นหรอครับคุณสตาร์ค!? "

" ภารกิจหน่ะ.... "  โทนี่จงใจเว้นช่องคำพูดยาวๆให้เนื้อหาของบทสนทนาดูน่าสนใจเพิ่มขึ้นไปอีก และดูเหมือนว่าจะได้ผลดีเสียด้วย " ฉันมีภารกิจอยากจะฝากให้เธอทำระหว่างที่อเวนเจอร์ไม่อยู่ เป็นภารกิจ-ที่-สำคัญ-มาก-พอ-สม-ควร เธอแน่ใจนะว่าอยากจะรับผิดชอบ คือมันแบบว่า.... "

" ผมพร้อมรับผิดชอบครับ! ขอเพียงแค่คุณสั่งมา! "

โทนี่ยิ้ม ติดกับแล้วไหมหล่ะเจ้าหนู

" สตีฟ เธอช่วยวางมือจากสมุดภาพระบายสีแล้วมานี่หน่อยได้ไหม? "

สตีฟ? สตีฟ โรเจอร์? กัปตันอเมริกาหน่ะหรอ ปีเตอร์ชะเง้อมองไปทางที่โทนี่กวักมือเรียกชื่อฮีโร่คนแรกของอเมริกา ทำไมเขาถึงไม่ทันสังเกตเห็นตั้งแต่ตอนแรกกันนะว่าทางนั้นมีคนนั่งอยู่ด้วย และเขาก็ต้องงงเข้าไปอีกเมื่อคนที่เดินมาไม่ใช่ชายหนุ่มผมทองหุ่นนักกีฬาแต่กลับกลายเป็นเด็กชายตัวเล็ก...เล็กมาก วัยประมาณ4-5ขวบและสมุดภาพระบายสี เด็กคนนั้นมองหน้าปีเตอร์ก่อนจะส่งยิ้มให้ สไปเดอร์เซ้นต์บอกว่าเขาคุ้นเคยกับรอยยิ้มนั่น เหมือนจะเคยเห็นที่ไหนมาก่อนแต่เดี๋ยวก่อนนะ....ไม่จริงใช่ไหม?

" สตีฟนี่ ปีเตอร์ พาร์คเกอร์ ฉันจะให้เขามาช่วยดูแลเธอระหว่างที่เราไม่อยู่ ปีเตอร์ นี่สตีฟ โรเจอร์ เรื่องมันยาวแต่ฉันคิดว่าเธอน่าจะจำเขาได้ใช่ไหม? "

ปีเตอร์พยักหน้ารับก่อนจะลอบกลืนน้ำลาย...อา ถ้าจะเป็นแบบนี้รู้งี้เขาไม่น่าตอบรับภารกิจนี้เลย....

---------------------------------------------------------------------------------

เซอร์ไพรส์!!!!!! ไรท์เอานิยายมาฝากแล้ว55555 ปั่นไฟลุกพรึบพรับมากๆเลยหล่ะ ถ้าตอนนี้สั้นไปหรือยังไงก็บอกกันได้นะ ไรท์จะได้ปรับปรุงให้;-; เจอกันตอนหน้านะทุกคน อย่าลืมเม้น&กดใจให้กันด้วยหล่ะ ไปและ บรัย~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

31 ความคิดเห็น

  1. #16 zomweeri (@zomweeri) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 22:46
    อยากเห็นพีทเลี้ยงกัปตันแล้วอะ ต้องป่วนๆแน่ๆ
    #16
    0
  2. #15 animenight (@animenight) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 11:00
    น่ารักกันจัง
    #15
    0
  3. #13 เสี่ยวยาหลี (@chaleehigh) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 09:59
    น่ารักมากๆค่ะ อยากเห็นเจ้าหนูพีทเลี้ยงแคปปปป
    #13
    0