[Yaoi : KHR All59] The Short Series

ตอนที่ 4 : The series 1 : นายคือ...คนไร้หัวใจ fin [1859]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 542
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    24 ธ.ค. 57





ผมยืนแง้มประตูห้องประจำที่ผมจะต้องมารับโกคุเดระทุกครั้ง เมื่อเขาแหกระเบียบของฮิบาริ เคียวยะ ในขณะที่ผมยืนดูอยู่นั้น สิ่งที่ผมไม่เคยพบเห็นมาก่อนจนแทบไม่เชื่อสายตา….

 
 

เขาทั้งสองคนกำลังมีความสุขกัน

เขาทั้งสองคนกำลังคุยกันอย่างอบอุ่น

เขาทั้งสองคนกำลัง........รักกัน

 
 

ซึ่งผมคาดไม่ถึงจนเรียกว่า ตะลึง มากกว่า

ผมยืนดูมาได้นานพอสมควรแล้วล่ะ

ทุกภาพ ทุกการกระทำ ทุกเหตุการณ์

แทบจะฆ่าผมทั้งเป็น มันเรียกว่า ทรมานหัวใจมากกว่าถึงจะถูก

 
 

ใจจริงก็ไม่อยากจะเป็นคนใจดำอะไร แต่ผมเองก็ชอบโกคุเดระ ไม่สิ รักเขามากกว่า

ในขณะเดียวกันทางฮิบาริเองก็คงจะสนใจโกคุเดระ ซึ่งผมก็มองออกอย่างทะลุเพียงแค่แว๊บเดียว

รึจะเรียกว่า เซ้นส์ ของคนที่ชอบ...คนๆ เดียวกันนะ

 
 

ผมจะมีโอกาสได้คุยแบบนั้นกับโกคุเดระบ้างมั้ย

ผมจะมีโอกาสได้กอดเขา สัมผัสตัวเขา จูบเขา แบบนั้นบ้างได้มั้ย

และผมจะมีโอกาส.....เป็นคนรักในใจของเขาได้มั้ย

 
 

....ทำไมฟ้าถึงเล่นตลกกับผมแบบนี้

 
 

ผมคิดว่าตัวผมได้เปรียบมากกว่าใครเพราะเป็นเพื่อนสนิทที่สุดที่อยู่ใกล้ตัวเขารองจากสึนะ

แต่กลับ....ตกไปอยู่ในเนื้อมือของฮิบาริ เคียวยะ

 
 

เพราะอะไรกัน

.......ผมมันไม่ดีหรอ?

หรือเพราะ เวลาที่เราจะได้อยู่ด้วยกันมันสั้นเกินไป

 
 

ทำไมไม่เคยสนใจผมบ้าง ทั้งๆ ที่ผมพยายามหาทุกวิถีทางที่จะได้อยู่กับโกคุเดระได้มากที่สุด

 
 

เรื่องต้องจบแบบนี้จริงๆ หรอ?

ผมตัดใจไม่ได้หรอกนะ โกคุเดระคนเดียวที่ผมรัก

 
 

.......เปิดใจกันบ้างสิ ให้ชั้นเข้าไปในใจบ้างสิ รักชั้นบ้างสิ

ต่อให้รอนานแค่ไหน เพื่อโกคุเดระแล้ว.....

 
 

ผมก็จะรอเสมอ แม้จะนานเท่าไหร่ก็ตาม โกคุเดระ ฮายาโตะ

 
 

ขอแค่เขา....รักผม ก็พอแล้ว

 
 

หลังเลิกเรียน

 
 

“โกคุเดระคุง ทำไมวันนี้แปลกจัง”

สึนะที่กำลังสวมรองเท้าจากใต้อาคารเรียนเพื่อจะกลับบ้านก็เอ่ยถามว่าที่มือขวาด้วยความสงสัยกับโกคุเดระที่ตัวสะอาดจนเรียกว่าเหลือเชื่อ

 
 

“อะไรหรอครับ รุ่นที่ 10”

 
 

“วันนี้ได้ข่าวว่ามาสายแล้วโดนคุณฮิบาริจับไปทำโทษ ทำไมถึงไม่มีรอยช้ำอะไรเลยล่ะ”

เมื่อบอสวองโกเล่เอ่ยปากถามออกไป ทำเอาร่างบางที่กำลังยืนมองและอมยิ้มอย่างสบายอารมณ์ก็เริ่มเหงื่อตกเล็กน้อยและเปลี่ยนสีหน้าทันทีเพราะตกใจกับคำถาม เขาพยายามแก้ตัวโดยคิดอย่างลนลาน

 
 

แย่ล่ะ!! วันนี้เรากับเจ้านั่น....ไม่ได้ๆ ให้รุ่นที่ 10 รู้ไม่ได้เด็ดขาด แถมยังมีเจ้าเอ๋อนั่นยืนอยู่ด้วยอีก

 
 

“อ อ๋อออ วันนี้ผมใช้วิธีการเจรจาครับ”

 
 

“เจรจา!!! ใช้กับคุณฮิบาริได้หรอ”

สึนะถึงกับตะโกนออกเมื่อได้ยินคำตอบอันน่ามหัศจรรย์ เพราะไม่มีใครหน้าไหนกล้าคุยดีๆ กับชายที่เนี๊ยบที่สุดของนามิโมริได้ แถมมันกลับใช้ผลสำหรับโกคุเดระ สีหน้าของชายผมสีน้ำตาลยืนอึ้งจนทำให้ชายเรือนผมสีเงินรีบแถอย่างแนบเนียบต่อไป

 
 

“ก็....เกือบไม่ได้เหมือนกันนะครับ แหะๆ”

 
 

“โห แบบนี้โกคุเดระคุงก็คงจะไม่โดนทำโทษแล้วสินะ”

 
 

“ผมไม่รับประกันตรงนั้นนะครับ อาจจะเป็นอารมณ์เจ้านั่นก็ได้ ใครจะไปรู้ว่าเจ้าบ้านั่นมันเกิดคึกอะไรคุยได้ง่ายๆ น่ะคร้าบ”

 
 

“มิน่าล่ะ วันนี้เห็นตอนเดินตรวจท่าทางดูอารมณ์ดีนะ สงสัยจะเจอเรื่องดีๆ จริงๆ แหละนะ”

สึนะพูดไปพลางยิ้มให้แก่ว่าที่มือขวาอย่างเชื่อคำโกหกที่โกคุเดระพูดอย่างสำเร็จทำให้ร่างบางยิ้มร่าออกมา เพราะความจริงเขากับฮิบารินั้น วันนี้มีความสุขกันยันถึงบ่ายโมงได้ สีหน้าและความคิดของโกคุเดระแสดงออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ แม้บอสวองโกเล่อาจจะไม่รู้แต่นักกีฬาเบสบอลกับยืนมองเขาด้วยความเจ็บช้ำ

 
 

ทำไมต้องหน้าแดงแบบนั้นด้วยโกคุเดระ

ทำไมต้องโกหกชั้นด้วย

นายชอบจริงๆ ใช่มั้ย ฮิบาริน่ะ

แล้วชั้นล่ะ....แค่เพื่อนนายเฉยๆ หรอ

ทำไมชั้นถึงโง่แบบนี้!!

มีเวลาให้ยื้อเขาตั้ง 99 ครั้งที่โกคุเดระจะอยู่กับฮิบาริ

แต่ทำไม....เราเพิ่งมาขัดขวางเขากัน

.....รออะไรกันแน่ รอดูใจโกคุเดระหรอ

เหมือนกับว่า ชั้นมันไอ้งั่งรอเวลาตาย สินะ

ทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ใจว่าฮิบาริสนใจเขามากขนาดไหน แต่ทำไม...

 

เราถึงปล่อยเขาไป

 
 

......เรากลัวจะเสียโกคุเดระไปเพราะคำว่ารัก......

 
 

“โกคุเดระ ขอเอกสารวองโกเล่ที่ฝากให้ช่วยทำหน่อยสิ”

เสียงที่ทุกคนคุ้นหูก็หันไปสนใจต้นเสียงที่กำลังกระโดขึ้นบ่าสึนะ ทำให้ทั้งเจ้าตัวที่ถูกเด็กน้อยอัลโกบาเร่โน่ธาตุอรุณและว่าที่มือขวาวองโกเล่ต้องอุทานพร้อมกันด้วยความตกใจ

 
 

“ร รีบอร์น!! / คุณรีบอร์น!

 
 

“นี่ครับ หวังว่าจะใช้ได้”

โกคุเดระรีบหยิบเอกสารที่ได้จากเมื่อวานยืนให้เด็กน้อยชุดสูทดำอย่างนิ่มนวลและสุภาพ

 
 

“ถ้าเป็นโกคุเดระล่ะก็ ชั้นไม่ห่วงหรอก นายเป็นคนอิตาลี่แปลได้สบายอยู่แล้ว”

เมื่อเจ้าหนูครูพิเศษได้รับเอกสารจากร่างบางก็ยิ้มหลังจากที่พูดให้กำลังใจชายธาตุวายุที่กำลังปราบปรื้มปิติที่นักฆ่าอย่างรีบอร์นเป็นคนพูดออกมาเอง ส่วนสึนะที่ไม่ได้คิดแบบนั้นเพราะกลัวโกคุเดระลำบากก็พูดแทรกสวนอาจารย์ตัวเองที่นั่งอ่านเอกสารบนบ่าของเขา

 
 

“แต่นายก็มาจากอิตาลี่ไม่ใช่หรอ รีบอร์น ไปใช้โกคุเดระคุงได้ไงเล่า”

 
 

“เพราะชั้นเป็นครูฝึกพิเศษของแกไงเลยไม่มีเวลาน่ะ เจ้าเซ่อสึนะ เอาล่ะ วันนี้แกต้องวิ่งกลับบ้านภายใน 10 นาที ถ้าเกินกว่านั้น...ชั้นจะให้เบียงกี้ทำเมนูสุดบรรเจิด รอต้อนรับกลับดีมั้ย”

 
 

“ห โหดร้าย”

 
 

“อะไรนะ เมื่อกี้ไม่ได้ยิน 5 นาทีถึงบ้านดีมั้ยเนี่ยะ”

เขาชักมือเพื่อให้เลออนแปลงร่างเป็นปืนถือจ่อข้างศีรษะสึนะพร้อมกับพูดขู่อย่างจริงจัง ทำให้บอสวองโกเล่หน้าซีดจนเปลี่ยนท่าทีที่เหยาะแหยะเป็นกระตือรือร้นทันตาเห็น เขารีบร่ำลาชายที่ยืนมองสึนะทั้งสองคนแล้ววิ่งใส่เกียร์น้องหมาทันที

 
 

“ร รู้แล้วล่ะคร้าบคุณท่าน งั้นทั้งสองคนชั้นกลับก่อนนะ”

 
 

“รุ่นที่ 10 พยายามเข้านะคร้าบบบบ / กลับบ้านดีๆ นะสึนะ”

หลังจากที่ชายผมสีน้ำตาลเผ่นออกไปด้วยคำสั่งของรีบอร์น ทั้งสองคนที่ยืนมองดูจนสึนะออกจากโรงเรียนไป ยามาโมโตะที่แคลงใจในสิ่งที่เขาพบเห็นเมื่อตอนเที่ยงนั้นก็เปรยด้วยเสียงที่อ่อนแรงเพื่อเรียกร่างบางที่กำลังถือกระเป๋าและกำลังจะสาวเท้าเดินออกไป

 
 

“นี่โกคุเดระ...”

 
 

“อะไร”

ร่างบางชะงักตัวครู่หนึ่งแล้วหันตัวมาสนทนากับร่างหนาที่สีหน้าไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่นัก

 
 

“คือว่านะ....”

 
 

“คือว่า อะไรของแก”

 
 

ทำไม ทำไม ทำไมกัน?

ปากมัน.....พูดไม่ออก

จะบอกยังไงดี จะพูดยังไงดี

 
 

ยามาโมโตะเริ่มหาข้อแกตัวจนเขาอดทนกับความคิดที่ฟุ้งซ่านไม่ไหว เขารีบวิ่งขึ้นไปบนอาคารพร้อมกับพูดตะโกนออกมาแกมสั่งเล็กน้อยเพื่อฉุดให้โกคุเดระอยู่รอเขาก่อน

 
 

“เดี๋ยวชั้นมานะ ชั้นลืมของไว้ รอกลับพร้อมกันนะ เดี๋ยวมาๆ”

 
 

“อ ไอเจ้าบ้าเอ๊ย รีบๆ ซะล่ะ”


 

ที่เราไม่พูด ก็ไม่ใช่ว่าไม่กล้า

และตอนนี้ก็ไม่ได้กลัว

เพียงแต่....ไม่มั่นใจ

 
 

ครืดดดดดดดดดด...ปังงงง!

 
 

“ขอคุยด้วยหน่อย ฮิบาริ”

เสียงทุ้มเข้มพูดอย่างจริงจังทันทีเมื่อเปิดประตูห้องของฮิบาริ เคียวยะ ซึ่งเขากำลังนั่งอ่านเอกสารกองหนึ่งบนโต๊ะทำงานของตน เมื่อนักกีฬาเบสบอลเดินเข้ามาพร้อมกับปิดประตูลง เจ้าของห้องก็หยุดอ่านเอกสารพร้อมกับเงยหน้ามาคุยอย่างไม่สบอารมณ์นัก

 
 

“ชั้นไม่ว่างมานั่งคุยกับแกหรอกนะ ยามาโมโตะ ทาเคชิ”

 
 

“เรื่องของโกคุเดระน่ะ”

เมื่อร่างหนาพูดชื่อของชายที่เขารัก ท่าทีฮิบาริก็เปลี่ยนไป เอกสารในมือเขาวางลงบนโต๊ะพร้อมกับนั่งจ้องตาเขม่งด้วยความสนใจแต่กลับส่งสายตาไม่เป็นมิตรให้กับยามาโมโตะ

 
 

“ก็ว่ามาสิ”

 
 

“เลิกยุ่งจะได้มั้ย”

เขาพูดด้วยแววตาที่จริงจังจนทำให้ชายผมสีดำรัตติกาลถึงกับฉีกยิ้มมุมปากเล็กน้อย แล้วโต้คารมกลับไปเพื่อขู่และดูพฤติกรรมของชายที่มาบุกห้องเขา

 
 

“ถ้าตอบว่า ไม่ ล่ะ”

 
 

“ชั้นจะไม่ปล่อยให้โกคุเดระไปจากชั้นอีกแล้ว”

นักกีฬาเบสบอลพูดพร้อมกับกำมือทั้งสองข้างแน่นราวกับโมโหตัวเองที่ทำทุกสิ่งพลาดไปเพราะเพียงแค่คำว่า....กลัวและไม่กล้า

 
 

ชั้นขอโทษจริงๆ ที่ผิดเอง

เวลามันอาจจะมีมาก มากเกินไปจนเราไม่ได้ใส่ใจกับมันเลย

ใจจริงเรานั่นแหละที่ ระแวงจนคิดไปเองคนเดียว

บ้าชะมัด เรานี่มัน.....สมชื่อ ไอ้เจ้างั่งจริงๆ

 
 

“โอ ปล่อยไปจากชั้น เจ้านั่นเป็นของแกตอนไหนกัน เห็นแค่วันๆ ก็เอาแต่นั่งคุยกันเฉยๆ”

เมื่อเจ้าของห้องพูดจบก็ค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วค่อยๆ เดินมาพร้อมกับทอนฟาคู่ใจในมือทั้งสองข้าง ยามาโมโตะที่ได้ยินประโยคของฮิบาริก็ยืนนิ่งจนแทบจะช็อค

 
 

“...........”

 
 

“แกก็รู้ดีนิ ว่าชั้นคิดอะไรกับเจ้านั่น”

ฮิบาริยืนอยู่ตรงข้ามยามาโมโตะพร้อมกับจ้องนัยน์ตาเปลือกไม้อย่างจิกๆ จนทำให้ร่างหนาที่ยืนจ้องเขาเหมือนจะฉีกให้เป็นชิ้นๆ ก็สวนกลับไปอย่างสงบอารมณ์ไม่ไหว

 
 

“นายเองก็รู้ไม่ใช่รึไงว่าชั้นคิดยังไงกับโกคุเดระ”

 
 

“หึ แกผิดเองนะที่มีโอกาสมากกว่าแต่ปล่อยมันไป ชั้นก็แค่ พยายามที่จะคว้ามา ก็เท่านั้น นี่แอบยืนดูที่หน้าประตูของวันนี้ไม่พอ ยังจะมาหาเรื่องชั้นถึงที่เลยนะ”

เขาพูดไปพลางค่อยๆ เดินสวนยามาโมโตะไปที่หน้าประตูห้องของตนเองอย่างช้าๆ และเมื่อหัวหน้ากรรมการคุมกฏพูดจบ ขาของฮิบาริหยุดยืนที่หน้าประตูชั่วครู่ เขาจงใจเปล่งเสียงให้ดังลอดออกไปจากหน้าประตูห้องของตนทันที ทำให้นักกีฬาเบสบอลทำหน้าอย่างไม่เข้าใจในการกระทำของชายที่ยืนหันหลังให้เขาและเตรียมกระชากประตูออก

 
 

“อยากรู้เหมือนกันว่าเจ้าสัตว์กินพืชที่แอบฟังอยู่ข้างนอกประตูจะคิดยังไงกับชั้น”

 
 

ครืดดดดดดดดดดดดดดดด....

 
 

“โกคุเดระ ฮายาโตะ”

 
 

“อึกกกกก...”

ร่างบางที่ยืนแอบฟังมาได้ซัดระยะก็ตกใจ เพราะเขากำลังจะสาวเท้าออกไปแต่ก็สายไปเสียแล้ว ยามาโมโตะที่เห็นโกคุเดระยืนอยู่หน้าประตูก็ช็อคค้างของแท้จนต้องอุทานออกมาอย่างไม่เชื่อสายตาและคาดไม่ถึงว่าเขาจะขึ้นมาแอบฟัง

 
 

“ก โกคุเดระ นี่นาย...”

 
 

“ก ก็แค่ขึ้นมาตามเฉยๆ แต่แกไม่ได้อยู่ในห้องเรียนเลยเดาเอาว่ามาอยู่ที่นี่”

นัยน์ตามรกตสวยสว่างจ้องมองร่างหนาและเจ้าของห้องพร้อมกับรีบก้มหน้าเพื่อไม่อยากให้เขาทั้งสองเห็นแววตาที่กำลังพูดแต่งเรื่องอย่างด้านๆ

 
 

“ฟังนานพอจะจับประเด็นเรื่องได้แล้วสินะ งั้นชั้นจะถามอีกครั้ง......แกชอบใคร”

ฮิบาริที่ยืนอยู่หน้าก็สาวเท้ากลับเข้ามาในห้องแล้วไปนั่งที่เดิมที่เขากำลังค้างกับกองเอกสารบนโต๊ะพร้อมกับวางทอนฟาลง

 
 

สำหรับแก....ชั้นคงไม่ต้องห่วงอีกต่อไปแล้วสินะ โกคุเดระ ฮายาโตะ

เพราะชั้น....เชื่อใจ

 
 

“...โกคุเดระ”

นักกีฬาเบสบอลเรียกขานชื่อของชายที่เขาตกใจอย่างแผ่วเบาพร้อมกับมองด้วยแววตาที่เศร้าจนเหมือนกำลังจะหมดลมหายใจลงได้ในไม่ช้า โกคุเดระค่อยๆ ก้าวเท้าเดินเข้ามาหายามาโมโตะพร้อมกับใช้มือบางข้างหนึ่งไปตบที่บ่าแกร่งเบาๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงปลอบประโลม

 
 

“ยามาโมโตะ...ชั้นไม่รู้เลยว่าแกคิดแบบนี้กับชั้น เพราะชั้นเห็นแกที่วันๆ ในสมองก็มีแต่เบสบอลเลยไม่ได้สนใจอะไร ทั้งๆ ที่บางครั้ง ชั้นก็จะพยายามสื่อสารและคุยกับนายดีๆ”

เขาพูดไปยิ้มไปเล็กน้อย แววตาของชายธาตุวายุที่ดูจริงจังทำให้ร่างหนาถึงกับรู้สึกแย่จนเริ่มรู้สึกตัวเอง

 
 

“ทำไม....”

 
 

“ชั้นเคยชอบแกนะ ยามาโมโตะ ทาเคชิ......”

ริมฝีปากบางยิ้มออกมาพร้อมพูดความในใจที่ล้วนแต่เป็นความจริง แต่นั่นกลายเป็นอดีตที่ยามาโมโตะคาดไม่ถึง เมื่อชายธาตุพิรุณได้ยินประโยคจากคนที่เขารัก น้ำใสๆ ก็ไหลนองออกมาอย่างยั้งไม่ได้ เขารวบตัวร่างบางที่กำลังตบบ่าตนเองอย่างหยุดร่างกายไม่ได้

 

คำว่าเคย....

นี่ฟังแล้วเจ็บจริงๆ ไม่คิดว่าจะรู้สึกปวดร้าวได้ขนาดนี้

ทำไมชั้นไม่ได้สะกิดใจเลยว่านายกำลังมองชั้นอยู่

โกคุเดระ....



“.....ไม่เป็นไร ไม่ต้องพูดอะไรแล้วโกคุเดระ ชั้นมันรู้ตัวช้าเอง ชั้นปล่อยนายไปเอง ชั้นมันขี้ขลาดไม่กล้าเอง ชั้นมันโง่เอง....ฮึกกกกก”

พิรุณเริ่มโปรยปรายเป็นสาย เขาร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใครจนกระทั่งโกคุเดระต้องคอยลูบผมสีดำที่กำลังเสียใจไม่น้อยแล้วค่อยๆ ผละพันธนาการนี้ออกพร้อมกับพูดย้ำเพื่อให้คนตรงหน้าตัดใจจากเขา

 
 

“ขอโทษนะ แต่ชั้น....ชอบฮิบาริ เคียวยะ”

ว่าที่มือขวาพูดอย่างเสียงหนักแน่นจนทำให้ยามาโมโตะที่กำลังเช็ดน้ำตาให้กับตนเองยืนแนบนิ่งไปชั่วครู่แล้วค่อยๆ ตั้งสติพร้อมกับเดินออกไปจากห้องของฮิบาริ เขาหยุดฝีเท้าไว้ที่หน้าประตูแล้วหันมาพูดกับโกคุเดระก่อนจะออกไป

 
 

“......ถ้าในเมื่อนายยืนยันแบบนั้นก็ไม่เป็นไร แต่ก่อนที่ชั้นจะออกไปจากห้องนี้ ช่วยหันกลับมามองชั้นอีกครั้งจะบ้างได้มั้ย กลับมาสนใจชั้นอีกครั้งบ้างจะได้มั้ย และรักชั้นบ้างจะได้มั้ย โกคุเดระ”

ร่างบางยืนมองยามาโมโตะที่พูดอย่างเอาแต่ใจออกมาแม้จะเหมือนยอมไปแต่โดยดีแต่มันกลับทำให้แววตาสีมรกตยิ่งรู้สึกเจ็บจนแทบจะรั้งตัวเองไม่ไหว

 
 

แก....เจ้าบ้าเบสบอล

อย่าทำแบบนี้กับชั้นจะได้มั้ย อย่าพูดแบบนี้กับชั้นจะได้มั้ย

 
 

ชั้นเคย...ชอบแกมาก่อนนะ

ชั้นเคย...สนใจแกมาก่อนนะ

 
 

ขอร้องอย่าสีหน้าแบบนั้นใส่ชั้นสิ อย่าทำให้ใจชั้นสั่นสะท้านแบบนี้ สับสนนะ!!

...มันทำให้ชั้นเหมือนเป็น คนเลวคนนึง ที่ไม่กล้าไปสารภาพรักกับแกก่อน ชั้นรู้สึกผิดมากเลยนะ

 
 

นี่ชั้นกำลังทำร้ายแกอยู่สินะ ยามาโมโตะ

อย่าทำให้ชั้นรู้สึก.....เจ็บมากไปกว่านี้จะได้มั้ย

เพราะชั้นกำลัง.....

 
 

ตุบบบบบ!!!

 
 

“ไม่ได้!!

เสียงเข้มตะโกนเสียงดังมาจากในสุดของห้องพร้อมกับตบโต๊ะอย่างแรงจนทำให้ความคิดของชายธาตุวายุสะดุดลง เขาไม่พอใจในสิ่งที่ยามาโมโตะพูดเพื่อเปลี่ยนใจโกคุเดระที่กำลังเขวและยืนครุ่นคิดด้วยสีหน้าที่รู้สึกแย่ไม่แพ้กับนักกีฬาเบสบอล

 
 

“ต่อไปเจ้านี่จะเป็นของชั้นคนเดียว”

เขาลุกขึ้นทันทีแล้วรีบเดินไปหาชายผมสีเงินที่กำลังลังเลใจอยู่นานแล้วคว้าเอวบางมากอดต่อหน้ายามาโมโตะที่กำลังยืนมองด้วยสีหน้าที่ใกล้จะแย่ เมื่อโกคุเดระตกอยู่ในอ้อมแขนของฮิบาริเขาพูดพร้อมโวยวายออกมาทันที

 
 

“ห เห้ยยยย เจ้ากรรมการบ้า!! ปล่อยชั้นสิฟ่ะ!

 
 

ใช่ ชั้นกำลังหลงรักชายคนนี้อยู่

ขอโทษนะ ยามาโมโตะ...

 
 

“ถ้าฮิบาริทำให้นายต้องเสียน้ำตาแม้แต่นิดเดียวหรือถ้าทำให้นายเสียใจล่ะก็...ขอให้นึกถึงชั้นเป็นคนแรกและคนสุดท้ายนะ โกคุเดระ...ชั้นไปล่ะ”

แววตาสีเปลือกไม้ขู่ใส่หัวหน้ากรรมการคุมกฏและเพ่งอย่างอาฆาตพร้อมกับเดินจากไปทั้งๆ น้ำตาที่คลอเบ้าเพราะเขารั้งไว้เพื่อไม่ให้โกคุเดระลำบากใจมากไปกว่านี้

 
 

ชั้นผิดเองโกคุเดระ ชั้นผิดเองแหละ

ถ้าชั้นตัดสินใจไปตั้งแต่ตอนนั้น ตอนที่นายกำลังรอชั้น

เรื่องมันคงไม่จบลงแบบนี้สินะ

 
 

พระเจ้า! คุณกลั่นแกล้งผมอีกแล้ว

คราวนี้ผมต้องเป็นฝ่ายรอเขาแล้วสินะ

เพราะผม...มัวแต่สนใจเบสบอลมากเกินไปจนลืมคนที่เขากำลังรอผม

 
 

....หวังว่าซักวัน สิ่งที่ผมรอ

มันจะเป็นจริง

 
 

“ยามาโมโตะ....”

 

ขอบใจนะ เจ้าบ้าเบสบอล

 

เมื่อชายธาตุพิรุณวิ่งออกไปทั้งน้ำตา ทางโกคุเดระที่ทำอะไรไม่ถูกก็ได้แต่อุทานชื่อเขาอย่างแผ่วๆ ส่วนชายที่โอบเอวเขาอยู่ก็รัดกอดแน่นขึ้นด้วยความหึงหวงเพื่อดึงสติให้กลับมาสนใจตนเอง

 
 

“แล้วแกก็ปล่อยชั้นสิว่ะ ฮิบาริ”

 
 

“เคียวยะ เรียกชั้นแบบนี้”

 
 

“ไม่”

 
 

“ไม่งั้นหรอ....”

ใบหน้าหล่อคมเริ่มโน้มหน้าลงมาที่ต้นขาวขาวสวยทันทีไม่รอช้า แถมริมฝีปากหนาเริ่มไต่ลงไปเรื่อยๆ เหมือนบังคับร่างบางและเป็นผลสำเร็จทันตาเห็น โกคุเดระรีบตะคอกเสียงออกมาอย่างเขินๆ ทันทีแม้จะขัดใจตัวเองมากก็ตาม ฮิบาริจึงหยุดกระทำพร้อมกับยิ้มอย่างพอใจ

 
 

“ค เคียวยะ! เออออ”

 
 

“หึ ชั้นจะต้องขอบใจเจ้านั่นสินะ ที่ทำให้รู้ความจริงหนึ่งอย่าง”

ชายธาตุวายุเลิกคิ้วในคำถามแล้วหันกลับไปตอบอย่างที่ตนเองเข้า ทั้งๆ ที่เขายังโดนฮิบาริยืนกอดจากด้านหลังอยู่

 
 

“อะไร รู้ว่ายามาโมโตะชอบชั้น”

 
 

“เปล่า รู้ว่าแกเคยชอบหมอนั่นจริงๆ”

 
 

“..............”

สิ้นเสียงของหัวหน้ากรรมการคุมกฏ โกคุเดระเปลี่ยนสีหน้าทันที มันทำให้เขารู้สึกแย่ที่ชายกำลังกอดเขามารู้เรื่องภูมิหลังในใจแบบนี้ ร่างสูงยังคงกอดเขา และกระชับให้แน่นขึ้น

 
 

“ชั้นไม่สนใจหรอกว่าแกจะเคยชอบใครมากี่คนแล้ว แต่ในเมื่อแกเป็นคนพูดออกมาเองว่า แกชอบชั้น แค่นี้ก็พอ”

มือขวาวองโกเล่ได้ยินประโยคที่ทำให้เขาโล่งใจก็อมยิ้มขึ้นมาทันที เหมือนราวกับเรื่องทั้งหมดต่างๆ ผู้ชายที่ยืนกอดเขาจากด้านหลังนั้น รับได้ทุกอย่าง โกคุเดระที่เริ่มมีสติหลังจากที่คิดรำพึงรำพันมากมายนานาก็เริ่มแขวะบรรยากาศขึ้น

 
 

“....แกปล่อยได้แล้วน่ะ ชั้นจะกลับบ้านแล้วนะ”

 
 

“พูดว่า ปล่อยได้แล้ว เคียวยะ แบบนี้สิ”

 
 

“ท ทำไมเล่า!! นี่ชั้น.....”

ร่างบางที่ระเบิดเสียงออกมาก็ชะงักทันทีเมื่อริมฝีปากหนาจะลุกเขาที่ต้นคอเนียนขาวอีกครั้ง เขาถูกบังคับทางการกระทำจนต้องจำใจฝืนพูดออกมาเพราะเขาอายมากแต่ก็ต้องทำเพราะไม่อยาก....โดนแกล้งมากไปกว่านี้

 
 

“ป ปล่อยได้แล้วน่า เคียวย๊าาาาา!!

 
 

“หึ”

ฮิบาริฉีกยิ้มกว้างอย่างพอใจเมื่อได้ยินและเห็นการกระที่แสดงอาการเขินออกมา เขาลูบผมสีเงินอย่างอ่อนโยนแล้วโน้มใบหน้าลงไปใกล้เพื่อหอมแก้มที่แดงระเรื่อไม่หยุดทันที

 
 

จุ้บบบบ

 
 

“ค่อยรู้เรื่องหน่อย”

และแล้วร่างสูงก็เดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตนเองอย่างอารมณ์ดี มือหนาหยิบแผ่นกระดาษแล้วนั่งอ่านต่อไปจากที่เขาค้างไว้เมื่อไม่นาน ส่วนร่างบางที่ยืนอึ้งก็รีบสาวเท้าเดินกลับออกไปทันทีและก่อนที่เขาจะเปิดประตู โกคุเดระหันกลับไปเพื่อคุยกับเจ้าของห้องก่อนที่จะกลับอย่างปกติแม้ประโยคอาจจะต้องเปลี่ยนสรรพนามตามที่ฮิบาริสั่ง

 
 

“ชั้นกลับล่ะนะ ฮิ...อ เคียวยะ”

 
 

“หึ เข้าใจล่ะ เดินกลับดีๆ เจ้าสัตว์กินพืช”

เขาพูดไปพร้อมกับอ่านเอกสารอย่างชำนาญ ทำให้โกคุเดระที่รู้สึกขัดใจกับฉายาที่ร่างสูงพูดก็สวนกลับไปอย่างไม่ค่อยพอใจ

 
 

“แกเองก็หัดพูดจาดีๆ หน่อยสิ สั่งคนอื่นให้พูดแบบนั้น แบบนี้ แล้วทีตัวเอง...”

 
 

“รักนะ ฮายาโตะ”

 
 

ปรี้ดดดดดดดด

สีหน้าของชายผมสีเงินแดงหนักกว่าเก่า หัวใจเต้นแรงสูบฉีดอย่างเร็วเพียงเพราะคำว่ารัก และชื่อต้นของตนเอง

 
 

เป็นครั้งแรกที่มีคนพูดกับเราแบบนี้

คนบ้า! ฮิบาริ เคียวยะ!!

 
 

“อ เอออออ!!...คนไร้หัวใจ!!

โกคุเดระทั้งเขินจนตวาดเสียงอย่างไม่เกรงใจใส่ชายที่กำลังเพ่งอ่านตัวหนังสือจำนวนมากบนกระดาษสีขาว นัยน์ตาสีดำรัตติกาลหยุดมองกระดาษตัวปัญหามากมายแล้วสบตากับมรกตคู่สวยที่กำลังจ้องเขาอยู่อย่างอายๆ

 
 

“อะไร”

 
 

“ต่อไปนี้ เคียวยะจะมีหัวใจแล้วนะ”

 
 

“ทำไม”

 
 

“เพราะหัวใจของชั้น.....อยู่ที่เคียวยะเสมอ”

เมื่อโกคุเดระพูดจบ เขาก็ยิ้มร่าเหมือนกับเด็กใสซื่อพร้อมกับฉุดประตูออกแล้วรีบปิดเต็มแรงด้วยความเขินและวิ่งลงไปจากอาคารทันที

 
 

ชั้นก็รักนายนะ เคียวยะ

 
 

“.........ชิ เจ้าสัตว์กินพืช อย่าทำให้ชั้นรักแกหนักกว่านี้จะได้มั้ย ชั้นปวดหัวนะ”

เอกสารที่กองเต็มโต๊ะเขาที่ควรจะต้องอ่านให้เสร็จทั้งหมดนั้นกลับถูกวางเพิกเฉยเพราะฮิบาริกำลังนั่งกุมศีรษะเนื่องจากสมาธิเขากระเจิงไปกับพฤติกรรมของชายธาตุวายุเมื่อซักครู่

 
 

“ฮายาโตะ ฮายาโตะ รัก รัก ฮิบาริ ฮิบาริ”

ก้อนกลมขนปุยเหลืองกระพรือปีกซ้ายขวา บินโฉบเข้ามา พูดไปพร้อมกับมานั่งลงจอดบนเรือนผมสีดำอย่างแนบนิ่งด้วยน้ำเสียงสดใส


 

“อืม รู้แล้วๆ ว่าเจ้านั่นก็รักชั้นน่ะ ฮิเบิร์ด”

มือหนาผละออกจากหน้าผากแล้วค่อยๆ อุ้มตัวนกสีเหลืองขนนิ่มปาก จส.ร้อย ลงมาอย่างถนอมมือพร้อมกับใช้นิ้วยาวปั่นหัวเจ้าก้อนกลมเหลืองให้ฟูฟ่อง

 
 

“ฮิบาริ ฮิบาริ ฮิบาริ รัก รัก รัก ฮายาโตะ ฮายาโตะ”

 
 

“วันนี้แกพูดได้ดีนิ”

เขายิ้มอีกครั้งก่อนจะเลิกยีขนเหลืองๆ แล้วไปจับกระดาษเพื่ออ่านเอกสารที่ยังค้างคาต่อให้เสร็จ และคำพูดสุดท้ายก่อนที่เขาจะตั้งสมาธิอ่านนั้นก็เล็ดรอดออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่เขาฉีกยิ้มเป็นประจำทุกครั้งประดับไว้บนโครงหน้าหล่อคม

 
 

“ถ้าพรุ่งนี้แกสูบบุหรี่มาเรียนอีกล่ะก็....ชั้นจะขย้ำแก โกคุเดระ ฮายาโตะ”

 
 

สายลมที่ยากจะหยั่งถึง

ตอนนี้....

กำลังถูกเมฆาโอบรั้งไว้ และจะลอยคู่กันไปด้วยกันตลอดเวลา

 
 

นายคือ...คนไร้หัวใจ fin




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #216 mymintmaple (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 03:04
    สงสารยามะคุงจนวินาทีสุดท้าย แต่พอพายุลูกใหญ่หายไปแล้ว มันก็เจนทันทีว่ามีท้องฟ้าที่สดใสรออยุ่ คุณฮิบาริน่ารักมาก แงงงง พื้นเพเค้าก็อ่อนโยนนะะะ เจ้าหนูก๊กเขินตัวแตกไปแล้ว แงงงง น่ารักๆๆๆๆๆ
    #216
    0
  2. #191 mina.mimi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มีนาคม 2557 / 22:26
    รักพี่ เสียดายน้อง รักท่านฮิ เสียดายยามะ
    ก๊กจังน่ารักล้นมากเลยเจ้าค่ะ ฟินนนนน >/////<
    #191
    0
  3. #184 มากิ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มกราคม 2557 / 17:55
    แล้วยามะพีล้าาา; ;
    #184
    0
  4. #155 CherrYBlossoM (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 20:55
    น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก>W
    #155
    0
  5. #149 คุณเมฆสีขาว ^w^ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 21:18
    อ๊ากกกก อินมากก

    สงสารยามะ T___T

    แต่ก็มีความสุขกับ 1859
    #149
    0
  6. #140 -เปลี่ยนบ่อย- (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 20:59
    สงสารยามะจับใจ... T__T ฮือออออออ
    แต่เค้าอวยคู่ 1859 *ข้ามคห.นี้เถอะจ้า*


    HAPPY HAPPY >O<
    #140
    0
  7. #97 The Ton.Or (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 เมษายน 2556 / 06:35
    อรั๊ยยยยยยยยยย!!! พี่เรกิ 1859 สุดยอดค่ะ
    เขินสุดๆ ไม่ไหวแล้วสิ ส่วนยามะ รอเรื่องหน้าเถอะนะ 555
    รีเควส 1859 เรื่องสั้นอีกค่ะ ชอบๆ ><
    #97
    0
  8. #93 1859 real (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 เมษายน 2556 / 15:16
    กรี๊สสสสสสสสส นั่นไง หัวใจของท่านฮิอยู่ที่หนูก๊ก หนูก๊กก็ด้วย อร๊ายยยยยย

    คิดไว้ไม่มีผิดมาต้องจบแบบนี้ 1859 นี่แหละที่เหมาะสมที่สุดจริงๆ
    #93
    0
  9. #86 LittleLiars (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 22:19
    กรี๊ดดอ่ะ น่ารักมากก!!เขินค่า><
    #86
    0
  10. #74 Poklove.59 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มีนาคม 2556 / 15:32
    ก๊กน่ารักมากเลย หัวใจชั้นอยู่ที่นาย อ่านแล้วละลายเขินแทนๆ 1859 ชาบูๆ
    #74
    0
  11. #70 มิสคลอ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 19:27
    น่ารัก ตอนจบ
    ชอบมากกกกกกกก
    คราวหน้าขอเป็น 1859 อีกนะ ชอบคู่นี้มาก
    เพิ่งอ่านฟิคของไรท์เตอร์ครั้งแรก เป็นกำลังใจให้นะค่ะ
    #70
    0
  12. #68 umi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 09:34
    ท่านฮิขย้ำเลย อย่ารีรอสิค้า//หลบไดนาไมต์
    #68
    0
  13. #48 เบนโบ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2556 / 11:03
    โอ้ยท่านฮิอ่าาาน่ารักมากกกก
    #48
    0
  14. #39 ทามะ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 08:12
    น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #39
    0
  15. #31 Rabbitin.Rock (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:34
    เพราะ หัวใจฉันอยู่ที่นาย -/////- เขินเบย
    #31
    0
  16. #8 ผู้ชอบ 59 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มกราคม 2556 / 15:20
    ขอบใจจ้าาา (แอบเขินนะเนี่ยย >
    #8
    0
  17. #7 Zzz31 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มกราคม 2556 / 12:12
    ต่อไปนี้ฮิบาริจะมีหัวใจแล้วนะ เพราะหัวใจทั่นฮิอยู่ที่หนูก๊กเสมอ
    อ๊ากก อ่านแล้วเขินแทนท่านฮิ น่ารักอ่ะ >_<
    #7
    0