[Yaoi : KHR All59] The Short Series

ตอนที่ 17 : Speacial Fic HBD Hibari Kyoya : ก็เลือกไม่ถูก...ให้แบบนี้ผิดมั้ยล่ะ? (1859)**

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,239
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    24 ธ.ค. 57





Title :: ก็เลือกไม่ถูก...ให้แบบนี้มันผิดมั้ยล่ะ?
Pair :: 1859
Rate :: NC-18

Category :: Romantic
Writer :: TheSeeker Reki.

 

P.S. ** กรณีมีเครื่องหมายนี้ด้านหลังชื่อเรื่องเมื่อไหร่ โปรดทำใจ..."เอ็น.ซี-18" มาแล้วครับท่าน 5555

 

ขอร้องเรื่องคอมเมนท์ อย่าพิมพ์อะไรที่มันส่อขนาดแบบ...อ่านะ (ละไว้ในที่เข้าใจเถอะ 555)
แบบว่า...ไม่เคยคิดจะแต่งแล้วลงแบบนี้ กลัวโดนแบนรุนแรงมาก ดังนั้นใครไม่ชอบขอให้ปิดไปซะ
และเป็นไปได้ กรุณาออกไปแบบเงียบๆ กดแบนไม่ต้องก็ได้ หนูขอร้องงงง!! T T
เพราะเอ็น.ซี 18+ ไม่เคยแต่งค่ะ 555 อยากลองซาวน์เสียงดูบ้างว่าอ่านเข้าใจไหม?
(ยังจะลองหาเสียงแบบนี้อีกร๊อออ!!) //เอ๊ะ! ยังไง? 555


วันที่ 5 เดือน พฤษภาคม

 

โรงเรียนนามิโมริ ห้องหัวหน้ากรรมการคุมกฎฮิบาริ เคียวยะ'

 

เวลา 08.59 น.

 

...แกจะจำวันนี้ได้รึป่าวนะ วันนี้คือวันพิเศษสำหรับชั้น ฮายาโตะ...

 

ชายหนุ่มเรือนผมสีดำรัตติกาลนั่งเหม่อมองไปเรื่อยเปื่อยอย่างไร้จุดหมายในห้องสีเหลี่ยมที่กว้างและสะอาดสายตา ขาทั้งสองข้างสาวเท้าเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มือหนาค่อยๆ ปลดล็อคกุญแจที่หน้าต่างบานใสสะอาด เพื่อรับสายลมเย็นๆ ให้พัดโชยเข้ามา วายุที่ทั้งไร้สีสัน ไร้รูปร่าง ต่างพัดกระทบเข้าโครงหน้าหล่อคมอย่างเบาๆ ราวกับปุยฝ้าย เส้นผมสีดำสนิทต่างก็ไหวปลิวไปตามกระแสลม นัยน์ตาสีนิลเอาแต่เหม่อมองนอกห้องตนเองไปอย่างไร้จุดหมายปลายทาง เพราะมีเพียงแค่ปลายทางเดียวที่เขาคิดถึง....

 

"ชั้นจะไขว่คว้าสายลมมาเป็นของชั้นได้มั้ยนะ"

 

"ฮิบาริ ฮิบาริ ฮิบาริ รอใคร รอใคร รอใคร"

เสียงของก้อนหน้าขนสีเหลืองอ๋อยปุกปุยบินมาอยู่รอบๆ ศีรษะของฮิบาริ และบ่นไปๆ มาๆ เหมือนจะรู้ใจเจ้านายตัวเอง

 

"แกก็รู้นิ ว่าชั้นรอใคร"

เจ้าของนกน้อยขนฟูฟ่องเหลืองอร่ามเปรยออกมาอย่างหน่ายๆ

 

...ชั้นกำลังรอคอยบางสิ่งบางอย่าง ก็เท่านั้น แม้จะไม่ได้คาดหวังอะไรก็ตาม แค่ขอให้นายมาหาชั้นก็พอ...

 

"ฮายาโตะ ฮายาโตะ ฮายาโตะ"

นกแสนรู้ก็พูดอย่างตรงไปตรงมาและค่อยๆ กางปีกแสนเล็กน่ารักบินมาที่หน้าตักของเจ้านายตนเองอย่างช้าๆ

 

"อือ ใช่แล้วล่ะ เจ้านั่นจะรู้มั้ยนะ ว่าวันนี้คือวันอะไร เจ้านั่นจะจำได้รึป่าวนะ ฮิเบิร์ด"

เสียงอันแสนอ่อนล้าหลุดปากมาอย่างน้อยใจ นัยน์ตาที่ดูเข้มงวดขรึมโหดในวันนี้มันกลับเป็นนัยน์ตาที่กำลังรอคอยและคาดหวังบางสิ่งบางอย่าง ร่างสูงยังคงนั่งริมขอบหน้าต่างและรับสายลมเบาๆ อยู่เรื่อยๆ

 

"รู้ รู้ รู้ ฮายาโตะ รู้ รู้"

เจ้าปาก จส.ร้อย ตัวดีก็พูดไม่ให้นายของตนต้องมาคิดกังวลใจ ทำให้ฮิบาริคลี่ยิ้มบางๆ ออกมาอย่างอ่อนโยน

 

"อือ ขอบใจนะ"

 

อีกมุมหนึ่งที่กำลังวุ่นวายในห้องแคบๆ แต่เต็มไปด้วยระเบียบไม่แพ้กัน โกคุเดระ ฮายาโตะ

 

"โว๊ยยยย อะไรดี เลือกไม่ถูกเลยแฮะ จะชอบอะไรกันนะ เคียวยะ? ชั้นไม่รู้ว่านายชอบอะไร ให้ตายสิๆ ทำยังไงดีเนี่ยยย โว๊ยยๆๆๆ ชั้นมันบ้าจริงๆ!!"

ร่างเล็กบ่นสบถไปมา แถมยังแหกปากโวยวาย เขานั่งครุ่นคิดมาตลอดแต่เมื่อคืน เพราะไม่รู้ว่าคนรักของตนเองนั้นชอบอะไร เขาตั้งใจจะมอบให้ในวันเกิด แต่ก็ดันเลือกไม่ได้เพราะกลัวเลือกไปแล้วไม่ถูกใจอีก มือบางขาวสวยขยี้หัวตัวเองอย่างไม่เข้าใจ แล้วเอาแต่นั่งเปิดกองหนังสือนิตยาสารของขวัญมากมายเต็มโต๊ะของตนเอง

 

"เคียวยะ นายชอบอะไรกันนะ คนอย่างนายนี่เลือกของให้ลำบากชะมัดเลย เฮ้อออ...."

เหมือนยังวิตกกังวลไม่เลิก โกคุเดระเดินวนเวียนป้วนเปี้ยนในห้องของตนเองอย่างกระสับกระส่าย จนแข้งขาเรียวเล็กก็ค่อยๆ ทรุดตัวที่หน้าประตูห้องและนอนแผ่กับพื้นแล้วกลิ้งไปกลิ้งมาอย่างเป็นบ้า เพราะเขาคิดไม่ออกว่าจะให้อะไรเป็นของขวัญสำหรับคนรักของตนเอง

 

"ชั้นจะทำยังไงดีเนี่ย นี่ก็ 10 โมงกว่าแล้วด้วย ชั้นจะทำยังไงดี๊! เคียวยะ นายชอบอะไรเนี่ยยย คิดไม่ออกเว๊ยยยย ทำไมแกต้องเกิดมาเป็นฮิบาริ เคียวยะด้วยห๊ะ!"

สุดท้าย ร่างบางเล็กก็ตัดสินใจได้ มือขาวสวยจึงยันตัวเองลุกขึ้นมาจากพื้นห้องที่ตนเองเพิ่งจะกลิ้งวกไปวนมาเหมือนกับลูกแมวและฮึดใจเต็มที่

 

"เอาว่ะ ไหนๆ ก็ไหนๆ เลือกซักอย่าง ปีหน้าค่อยแอบถามแล้วให้ของที่ชอบล่ะกัน เคียวยะ ชั้นขอโทษนะ เพราะคนอย่างแกมันเลือกของขวัญอยากจริงๆ"

 

เวลา 18.59 น. ในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง

 

"ตกลง......อันนี้แหละครับ"

 

"ซื้อให้แฟนหรอคะ? น่ารักเชียว เสียดายจังที่คุณมีแฟนแล้วนะคะ ทั้งหมด 590 เยนค่ะ"

พนักงานสาวที่ยืนขายของหน้าร้านท่าทางน่ารักคนหนึ่งพูดอย่างยิ้มแย้มเหมือนจะเดาถูกว่าซื้อไปให้แฟน แต่หารู้ไม่ว่ามันไม่ใช่ในลักษณะนั้น....

 

"ขอบคุณครับ...เฮ้ออออ ซื้อมาจนได้ บ้าชะมัด! แล้วจะทำยังไงกับไอ้นี่ดีฟร๊ะ?"

ร่างบางถอนหายใจเฮือกใหญ่แทบจะทั้งวัน ไม่ใช่ว่าเกลียดการซื้อของขวัญให้คนรัก แต่เพราะกังวลและกลัวจัดที่คนรักจะไม่ชอบสิ่งที่ซื้อไปให้ โกคุเดระค่อยๆ นั่งลงบนเก้าอี้ในสวนหย่อยเล็กๆ ข้างทางแล้วก็ยังคงบ่นไม่เลิกกับสิ่งของที่อยู่ในถุงหิ้วที่ตนเพิ่งสอยมันมา

 

"ขอเวลานั่งทำใจก่อนได้มั้ยนะ เฮ้อออ เพราะนายนะ เคียวยะ ปีนี้ แค่ปีนี้เท่านั้นนะโว๊ยยยยย!"

ในที่สุดเจ้าของเรือนผมสีเงินจึงยันตัวลุกขึ้นแล้วค่อยๆ ลากขาสาวเท้าเดินออกจากเมืองไปอย่างเอ้อระเหยเพื่อขอเวลาเตรียมใจกับของที่เขาซื้อมาอย่างคิดลวกๆ เท่านั้น

 

ร่างบางเล็กเดินไปเรื่อยๆ ในเมืองวนไปวนมาไม่รู้จักเมื่อยขาและไม่รู้จักพอเพราะสมองเขาเอาแต่ครุ่นคิดวิตกไม่จบกับสิ่งที่ตนเองตั้งใจเตรียมไว้ให้เพื่อคนรักที่เฝ้ารอมาแต่เช้าของวันนี้ กว่าโกคุเดระจะหยุดฝีเท้าลงได้ เวลาก็เดินไปพร้อมๆ กับเขาไล่ๆ กัน

 

"ส สามทุ่มกว่าแล้ว!? นี่เราเดินคิดมากถึงขนาดนี้เลยหรอเนี่ย ช่างเถอะ ถ้างั้นรีบๆ....บ้าเอ๊ย! บ้าเอ๊ย! ไอ้เจ้าฮายาโตะบ้า!! นี่ชั้นคิดอะไรอยู่!?"

ทั้งเดิน ทั้งบ่น ทั้งด่า ทั้งแหกปากโวยวายสารพัด เพราะเขากำลังรู้สึกกดดันและบีบบังคับจิตใจลึกๆ ที่ต้องกระทำบางสิ่งบางอย่างให้แก่แฟนสุดที่รักของตนเองแบบ...ทุ่มสุดตัวไม่น้อย เพราะสิ่งของที่ตนเองหิ้วมานั้นมันเป็นอะไรที่เกินความคาดหมายของใครหลายคนหรือแม้กระทั่งตนเองด้วย

 

"จะเปลี่ยนใจยังทันใช่มั้ย? นี่เราคิดอะไรเนี่ยยย! โธ่เว๊ยยย! เจ้าบ้า!"

เสียงหวานยังคงบ่นไม่รู้จักเหนื่อย แต่มันคงจะช่วยอะไรไม่ได้เพราะดันซื้อของเหล่านี้มาแล้ว ยังไงก็คงต้องทำใจเพื่อรับเหตุการณ์อนาคตข้างหน้าที่จะเกิดขึ้น ด้วยความคิดอันสุดน่ารักแสนจะบรรเจิดแม้มันจะต้องลงทุนมากแค่ไหนก็ตาม

 

ขาเล็กเรียวบางขาวสวยรีบสาวเท้าเดินกลับไปที่ห้องของตนเองเพื่อเตรียมการให้พร้อมกับของขวัญที่จะมอบให้แก่ชายที่นั่งหมกมุ่นกับกองเอกสารบนโต๊ะหรือไม่ก็เอาแต่นอนบนโซฟาตัวโปรดของเขา

 

ในห้องของโกคุเดระ

 

"ทำไมเวลาถึงต้องบังคับใจชั้นด้วยนะ! ต้องรีบออกไปให้ถึงก่อนเที่ยงคืนแล้วสิ แต่เรายัง...ทำใจไม่ได้เล๊ย! คิดดีแล้วหรอ โกคุเดระ ฮายาโตะ! แกเป็นบ้าอาร๊ายยยย! กะอีแค่ของขวัญก็เลือกไม่ได้! ถึงต้องลงทุนทำแบบนี้เลยหรอฟร๊ะ!!"

ถึงปากบางจะอ้าปากบ่นๆ ด่าๆ โอดครวญยังไงก็ตาม แต่ตัวของโกคุเดระกลับวิ่งพล่านออกจากห้องไปอย่างเร่งด่วนรีบร้อนเพื่อนำของขวัญไปให้แก่คนที่รออยู่ในนามิโมริ

 

"สุดท้ายก็ได้แล้ว.... ของขวัญ เฮ้ออออ~ ชั้นจะต้องทำใจอีกนานแค่ไหนเนี่ย! เฮ้ยยยย!? เวลาช่างไวอะไรขนาดนี้นะ! สาบานได้ว่าปีนี้ปีเดียวจริงๆ ที่ชั้นจะทำให้แก เคียวยะ!"

 

ระหว่างที่โกคุเดระวิ่งสวนผ่านแก๊งค์วัยรุ่นชาย ประมาณ 2-3 คน ปัญหาก็ได้เกิดขึ้นทันที แม้เพียงอีกไม่กี่เมตรก็ถึงนามิโมริแต่เขากลับโดนเด็กพวกนี้มาก่อกวนเสียก่อน

 

"ใครว่ะนั่น สวยชะมัด จะรีบวิ่งไปไหนเนี่ย"

ชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยปากขึ้นมาในระหว่างที่กำลังจะจุดบุหรี่มาสูบ แต่เพราะเห็นโกคุเดระวิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็วก็ชะงักมือแล้วไปสะกิดเพื่อนๆ ในวง ทำให้ทุกสายตาของเด็กวัยรุ่นมองเป็นตาเดียวกัน

 

"จริงด้วย สวยน่ารักสุดๆ เลยแหละ เหมือนจะไปโรงเรียนข้างๆ นี่มั้ง จะเอาไงดีล่ะ”

 

“หึหึ ซักหน่อยจะเป็นไรไปล่ะ”

และแล้วเจ้าแก๊งค์เด็กวัยรุ่นชายที่กำลังยืนดูดบุหรี่ทั้งแก๊งค์ก็เปลี่ยนท่าทีแล้วรีบวิ่งพล่านตามหลังและไปดักหน้าโกคุเดระที่กำลังวิ่งอย่างมาราธอน

 

"น้องสาวว~ จะรีบไปไหน มาเที่ยวกับพี่ มาม๊ะ คนสวยยย~"

เสียงของชายคนหนึ่งดังขึ้นทำให้ร่างบางชะงักตัวแล้วหันไปมองหน้าอย่างหงุดหงิด และเมื่อโกคุเดระหยุดเร่งฝีเท้าลงก็เรียกว่าพลาดเสียแล้วเพราะมือของเด็กวัยรุ่นอีกคนรีบคว้ามาจับที่ข้อมือเล็กทันที เพื่อไม่ให้ร่างบางเล็กหลุดรอดไปได้

 

"เฮ้ยยยยย! แกปล่อยชั้นนะเฟร๊ยย ชั้นไม่มีธุระอะไรกับพวกแก ปล่อยสิ ชั้นรีบนะ!"

เสียงหวานตะคอกออกไปอย่างโมโหเพราะเขากำลังรีบ เพียงอีกไม่กี่ก้าวก็จะเข้ารั้วนามิโมริแล้วแต่กลับโดนกลุ่มเด็กที่ไม่รู้จักเวลามารั้งตัวอย่างน่ารำคาญ

 

"น่าๆ รีบร้อนไปไหนล่ะ ไปเที่ยวกับพี่ดีกกว่า จะไปโรงเรียนทำไมตอนนี้ แม่คนสวย~"

ชายสามสี่คนแสนจะน่ารำคาญดันมาขัดจังหวะว่าที่มือขวาและไล่ต้อนให้ร่างบางเล็กจนมุม ทำให้โกคุเดระดิ้นไม่หลุดกลายเป็นโดนเด็กวัยรุ่นล้อมตัวไม่มีที่ให้หนี

 

"พวกแก.....คิดจะทำอะไรน่ะ ปล่อยมือสิเห้ย! ก็บอกให้ปล่อย....เวรล่ะ ไม่ได้ติดระเบิดมา!"

ร่างเล็กเริ่มจนตรอกงานเข้าขึ้นมาทันที เพราะการแต่งตัวที่ทำให้มันรุ่มร่ามทำให้พลาดลืมอาวุธติดตัวมา จึงไม่สามารถจะขัดขืนหรือสู้ได้แม้แต่น้อย และที่สำคัญสภาพของโกคุเดระตอนนี้มันยากที่จะลงไม้ลงมือได้เต็มแรง เรียกว่าโชคไม่เข้าข้างสุดๆ

 

แต่ก็ใช่ว่าโชคจะไม่เข้าข้างซะทีเดียว เพราะเจ้าชายขี่ม้าขาวก็โผล่ออกมา เนื่องจากเสียงของโกคุเดระที่เอะอะโวยวายมันดังก้องกังวานในเวลาค่ำคืนไม่น้อย ซึ่งมันก็ไม่ไกลจากนามิโมริมากนัก และชายที่เกลียดการสุมหัวก็มักจะเป็นกล้องวงจรปิดอย่างดี ทำให้...

 

พลักกกกกกกก

 

ชายที่รั้งข้อมือบางไว้ก็ถูกชกเต็มๆ เข้าที่หน้าด้วยอาวุธแท่งเหล็กคู่โปรด ทำให้โกคุเดระหลุดจากเด็กวัยรุ่นที่เกรียนยกแก๊งค์ และเมื่อมีช่องว่างก็ทำให้โกคุเดระวิ่งเข้าไปหาฮิบาริที่อยู่ไม่ไกลตัวนักอย่างรวดเร็ว

 

"กรุณาอย่ามาสุมหัวในเขตโรงเรียนครับ เป็นไปได้ก็ออกไปซะ ก่อนที่แกจะโดนชั้นขย้ำให้เละ ไอ่สัตว์กินพืช! อ้อ ขอเตือนอีกเรื่อง เด็กคนนี้ ของผมคนเดียวครับ"

ประโยคอันแข็งกร้าวที่ขู่คำรามออกมา ส่งผลให้พวกแก๊งค์เด็กเกรียนวิ่งหนีไปด้วยความไวแสงทันที เหลือแต่ฮิบาริที่จ้องจิกอย่างไม่พอใจกับโกคุเดระที่อยู่เบื้องหลังของชายขี่ม้าขาว

 

"เป็นอะไรมั้ย? เอ๊ะ! นี่....แต่งตัวอะไร"

นัยน์ตาสีดำรัตติกาลจ้องมองคนรักของตนเองที่เพิ่งจะโดนลวนลามทางสายตาไม่นาน แล้วลอบยิ้มออกมาอย่างกึ่งขำกึ่งแปลกใจ เพราะร่างบางเล็กแต่งตัวกลายเป็นเด็กผู้หญิงน่ารักๆ ตั้งแต่หัวจรดเท้า ซึ่งไม่แปลกเลยที่จะโดนเด็กเกรียนในระแวกนี้สนใจ ต่อให้บอกว่าเป็นผู้ชายก็คงจะไม่มีใครเชื่อ

 

ทรงผมที่ถูกรวบรัดด้วยโบว์สีแดงสองข้าง เสื้อพอดีตัวแขนตุ๊กตาสีดำสนิทแต่มีลายกะโหลกประดับนิดหน่อยช่วงปลายเสื้อ กระโปรงสีดำ-แดงลายสก็อตสั้นๆ ถุงเท้ายาวๆ สีดำที่สวมขึ้นมาถึงเข่า ข้อมือมีกำไลหลากสีหลายๆ ชิ้น รองเท้าคัชชูส้นสูงพอดีสีขาวสะอาด ริมฝีปากทาลิปมันอมชมพูเล็กน้อย เพราะหน้าตาของโกคุเดระไม่จำเป็นจะต้องแต่งหน้าเลย ถ้าจะให้พูด น่ารักกว่าผู้หญิงทั่วไปซะอีก

 

"ก ก๊ะ ก็แล้วไงล่ะ....ช่างเหอะ"

เสียงหวานพูดอย่างตะกุกตะกักอ้ำอึ้งเหมือนไม่เป็นตัวของตัวเองนัก และเอาแต่ก้มหน้ามองแต่พื้นไม่กล้าสบตาชายที่เพิ่งช่วยเหลือตนเองเลยแม้แต่น้อย ฮิบาริที่ยืนมองได้ซักพักก็หมดอารมณ์ เขาสาวเท้าเดินเข้าไปใกล้แล้วช้อนตัวร่างบางทันที

 

"อ๊ะ.......เฮ้ยยยย ปล่อยชั้นนะเฟร๊ยยยยย เคียวยะ!"

 

"หึ"

มีแค่เพียงเสียงหัวเราะในลำคอของชายเรือนผมสีดำรัสติกาลเบาๆ เท่านั้นที่ทำเอาฝ่ายที่ถูกอุ้มหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาและเลิกดิ้นไปเองโดยปริยาย

 

ในห้องของฮิบาริ เคียวยะ

 

"ปล่อยชั้นได้แล้วนะ เคียวยะ!!!"

โกคุเดระเริ่มใช้มือเล็กๆ ทุบหน้าอกหนาที่ฉุด(?)ขึ้นมาจากหน้านามิโมริให้ปล่อยตัวเอง เพื่อจะได้เป็นอิสระ ร่างสูงฉีกยิ้มแล้วก็ปล่อยตัวร่างบางตามคำร้องขอ ทำให้เขาถูกโยนลงบนโซฟาตัวโปรดในห้องของหัวหน้ากรรมการนักเรียนอย่างแรงทันที

 

ตุ๊บบบบ....

 

"เฮ้ยยยย! เจ็บนะเฟร๊ยยย เบาๆ หน่อยสิ"

เสียงหวานรีบเอ็ดร่างสูงที่ยืนมองอย่างไร้ชีวิตชีวาทันทีที่มีอิสระ แต่ทว่าเขากลับถูกเมินใส่อย่างไร้เยื่อใย ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ จากเจ้าของห้องเลยแม้แต่คำพูดเดียว

 

"................"

ร่างเล็กเริ่มสังเกตสะกิดใจเห็นท่าทีของคนรักแปลกไป จึงเอ่ยปากถามด้วยความเป็นห่วง

 

"เป็นอะไรไปน่ะ เคียวยะ"

 

"................"

โกคุเดระจึงเลิกถามคำถามที่ไร้สาระแล้วลุกขึ้นมานั่งบนโซฟาข้างๆ ฮิบาริที่นั่งชิดขอบโดยไม่สนใจและไม่มองร่างบางเลยเอาแต่มองไปทางอื่นเหมือนกำลังบ่งบอกว่า....น้อยใจ

 

"เคียวยะ......นายโกรธอะไรชั้น?"

 

".......เปล่า......"

 

"โกรธชั้น...ใช่มั้ย? เคียวยะ"

โกคุเดระเหมือนสัมผัสกับพฤติกรรมที่ผิดปกติของฮิบาริได้ ทำให้เจ้าตัวลุกขึ้นแล้วเดินไปหาเพื่อต้องการจะมองหน้าคนรักของตน

 

"................"

และก็ยังเหมือนเดิม ฮิบาริไม่ตอบอะไรโกคุเดระซักคำ แถมยังเบือนหน้าหนีไม่คิดจะมองหน้าชายหน้าสวยที่กำลังง้อเพราะรู้ตัวว่า....กำลังโดนโกรธเอามากๆ

 

“ถ้าไม่พูด ชั้นจะกลับนะ เคียวยะ”

ด้านของโกคุเดระเองก็ง้อคนไม่ค่อยเก่งพอสมควร กลายเป็นงอนใส่กลับอีก ขาบางเรียวยาวสาวเท้าเดินออกจากโซฟาตัวโปรดของฮิบาริเพื่อจะออกจากห้องนี้ไปเพราะหาทางง้อไม่ไหว ทำให้เจ้าของห้องที่กำลังน้อยใจกลายเป็นฝ่ายพูดความน้อยใจออกมาก่อนเพื่อต้องการรั้งให้ร่างบางอยู่กับตนเองแม้จะยังเคืองใจก็ตาม

 

"แก...ลืมไปแล้วใช่มั้ย? วันนี้น่ะ.... / Happy Birth Day เคียวยะ!"

กลับกันซะอีก กลายเป็นทั้งสองคนพูดพร้อมกันแต่ต่างกันที่ประโยคคำพูด นัยน์ตาสีดำรัตติกาลเบิกตากว้างอย่างแปลกใจกับเสียงที่ได้ยิน ส่วนโกคุเดระเองก็หันมาพูดอย่างยิ้มแย้มน่ารักแล้วก็วิ่งพุ่งกระโดดกอดร่างสูงที่นั่งอึ้งบนโซฟาทันที

 

"ชั้นไม่ได้ลืมหรอกนะ เพราะหาของขวัญไม่ได้ซักทีก็เลยมาช้า ส่วนของขวัญก็...นี่แหละมั้ง ก็ชั้นนึกไม่ออกนิ ว่าเคียวยะชอบอะไร"

ร่างบางเล็กกอดรัดเจ้าของห้องอย่างแน่นและเอาโครงหน้าของตนซบไหล่หนาไปยอมปล่อยเพราะเขาทั้งเขินทั้งบ้าที่ทำตัวเป็นเด็กน้อยน่ารักที่สรรหาของขวัญให้คนรักไม่ได้ ทำให้เจ้าของห้องแสยะยิ้มออกมาพร้อมกับกระซิบหูบางอย่างแผ่วๆ

 

"หึหึ ทำเป็นสาวน้อยไปได้นะ ของขวัญคือแก....งั้นหรอ?"

 

"ก ก็ ชั้นคิดไม่ออกจริงๆ แกผิดเองนะที่ดันหาของขวัญให้ยาก ถ้าไม่ชอบของขวัญชิ้นนี้ก็ไม่ต้องเอานะ ชั้นกลับบ้านอย่างสบายใจไงเล่า!

 

"อะไรกันของขวัญชั้นไม่ต้องการเลย ชั้นต้องการแค่ให้แกอยู่กับชั้นทุกๆ วัน ตลอดไปก็พอ ฮายาโตะ"

 

“ค เคียวยะ”

ร่างบางเงยหน้าขึ้นมาแล้วมองหน้าฮิบาริที่อมยิ้มอย่างอ่อนโยน โกคุเดระจึงก้มหน้าลงไปหอมแก้มร่างสูงที่ร่างบางนั่งตักเบาๆ อย่างเขินๆ

 

จุ๊บบบ...

 

“งั้นวันนี้ ชั้นกลับก่อนนะ”

ว่าแล้วร่างบางก็ลุกจากหน้าตักหนาแต่ก็ไม่สามารถขยับตัวได้เพราะมือหนาโอบเอวบางไว้อย่างแน่นพร้อมกับจ้องมองอย่างไม่ค่อยพอใจ

 

“ไม่ได้ กลับไม่ได้”

มรกตคู่สวยเบิกตากว้างอย่างแปลกใจแล้วถามกลับไปอย่างไม่เข้าใจ

 

“ท ทำไมล่ะ!

ฮิบาริถอนหายใจเบาๆ แล้วค่อยๆ ไล่จ้องมองทีละอย่างให้โกคุเดระไล่มองตาม

 

“....แต่งตัวน่ารักๆ แบบนี้ ไหนจะกระโปรงสั้นๆ เห็นขาเล็กขาวๆ แล้วก็ทำตัวอ้อนแบบนี้อีก แล้วก็คืนนี้วันเกิดของชั้น...”

ยังไม่ทันพูดจบ หัวหน้ากรรมการคุมกฎก็เริ่มไซร้ซอกคอเนียนขาว แล้วจูบไปทั่วซอกคอขาวเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ส่วนมือหนาข้างหนึ่งก็ลูบไล้ต้นขาขาวสวยค่อยๆ คลานขึ้นไปใต้กระโปรงช้าๆ ทำให้ร่างบางเริ่มสั่นและครางเบาพร้อมกับพยายามขืนใจฮิบาริด้วยการเถียงและดิ้น

 

"อ๊ะ...พอได้ แล้ว...อืออ เคียวยะ ปล่อย อื้ออ"

โกคุเดระเริ่มครวญครางออกมาอย่างรั้งเสียงไม่ไหวจนทำให้ชายที่กำลังจูบต้นคอผละออกอย่างพอใจแล้วพลิกตัวร่างบางให้นอนแนบกับโซฟาตัวโปรดของตนอย่างไม่รอช้า ฮิบาริจึงเริ่มจับข้อมือบางทั้งสองข้างไว้และเริ่มบรรเลงความต้องการที่รอคอยมานาน ริมฝีปากหนาค่อยๆ ไล่จูบริมฝีปากบางเบาๆ แต่มันตรงกันข้าม ลิ้นเล็กๆ กลับเป็นฝ่ายแทรกเข้าโพรงปากหนาก่อน และเริ่มรุกเร้าลิ้นหนาเป็นอย่างดี ซึ่งทำให้เป็นการกระตุ้นต่อมความอยากของฮิบาริ ลิ้นหนาจึงสอดเข้าโพรงปากเล็กทันทีที่โกคุเดระกำลังสอดเข้าโพรงปากของตนอย่างเร่าร้อน ทำให้ร่างบางเล็กเริ่มหมดแรงและใกล้จะขาดอากาศหายใจ ทำให้ร่างสูงต้องผละจูบแสนลึกล้ำแล้วเปลี่ยนมาไซร้ซอกคอขาวสวยไม่หยุด

 

"จ เจ้าบ้า เคียวยะบ้า! พอได้...แล้ว.ว...ว อื้ออ..."

ร่างสูงจึงค่อยๆ เลิกทำคิสมาร์คบนต้นคอขาวสวย แล้วจูบที่หน้าผากร่างบางพร้อมกับเอ่ยประโยคเบาๆ

 

"ชั้นรักแก ฮายาโตะ"

 

"ช ชะ ชั้นก็....รักนายนะ เคียวยะ"

 

"ของขวัญวันนี้คือแกสินะ ฉะนั้นชั้นจะแกะให้หมดเปลือก ไหนๆ แกก็ให้ชั้นแล้ว งั้นแกก็เป็นของชั้นคืนนี้ซะเลย หึ!"

สิ้นประโยคของฮิบาริ โกคุเดระก็โดนร่างสูงจูบเข้าอีกครั้งอย่างไม่รอเวลาทำให้ต่างคนต่างเพลินในอารมณ์ของความต้องการ แขนบางทั้งสองโอบหลังหนาและจูบกับเจ้าของห้องโดยไม่ได้ใส่ใจกับร่างกายตนเองที่กำลังโดนมือหนาแกะกระดุมเสื้อออกหมดเรียบร้อยเสียแล้ว มือหนาเริ่มซุกซนเล่นกับเม็ดสีชมพูสวยทำให้ร่างบางสั่นสะท้านไปทั่วร่างและครางออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ฮิบาริผละจูบแสนน่ารักแล้วลงไปไล่เลียช่วงหน้าอกขาวที่มีจุดชมพูอ่อนพร้อมกับขบเบาๆ

 

“อ อ๊าาาาห์ อื้อออ อาาาา...”

 

“ฮายาโตะ ชั้นขอนะ”

จบประโยคสิ่งที่อยู่ใต้กระโปรงของร่างบางก็ถูกถอดออกทันที ทำให้โกคุเดระร้องโวยวายออกมาอย่างตกใจ

 

“จะ จะบ้ารึยังไง จะทำอะไรในห้องของแกห๊ะ!! เคียวยะ!!

 

“ทำในสิ่งที่ควรทำ”

ว่าแล้วโครงหน้าหล่อคมก็ลงไปเล่นกับส่วนที่อ่อนไหวของโกคุเดระ ลิ้นหนาเริ่มไล่โน้มเลียอย่างช้าๆ ตั้งแต่ปลายขึ้นไปที่โคน พร้อมกับใช้มือของตนไล่ขึ้น ไล่ลง ไปตามจังหวะ ทางด้านของร่างบางกลับจะใกล้จะสติแตกกับสิ่งที่โดนกระทำด้านอารมณ์ เพราะเขาใกล้จะถึงเสียแล้ว ร่างบางพยายามดิ้นเพื่อจะให้ตนเองหลุดใช้มือของตนผลักหัวฮิบาริที่มัวแต่ทำในสิ่งที่ตนเองยังไม่พร้อมแต่มันก็สายไปเสียแล้ว....

 

พรืดดด....

 

น้ำขาวขุ่นร้อนระอุทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ทำให้โกคุเดระแทบหมดแรง ฮิบาริจึงแสยะยิ้มแล้วค่อยๆ ปลดกางเกงตนเองออกมาพร้อมกับคลานขึ้นคร่อมไปหาร่างบางที่ตัวอ่อนปวกเปียกบนโซฟาอย่างไร้เรี่ยวแรง

 

“ขอโทษนะ วันนี้จะช่วยชั้นได้มั้ย ฮายาโตะ”

 

“....คนบ้า!! ชั้นไม่เคยนะ แกทำให้ชั้นหมดแรงจะแย่อยู่แล้ว เคียวยะ”

 

“ขอโทษจริงๆ”

 

“ชั้นรักนายนะ เคียวยะ”

เมื่อโกคุเดระพูดจบก็ค่อยๆ ดันตัวเองลุกขึ้นมาจูบริมฝีปากหนาที่กำลังทำท่าจะพูดอะไรต่อ สุดท้ายก็กลายเป็นจับตัวร่างบางขึ้นมานั่งคร่อมตนเองและจูบกันอีกครั้ง และในระหว่างที่กำลังจูบกัน ส่วนที่ใหญ่ร้อนของร่างสูงก็ค่อยๆ แทรกเข้าที่ด้านหลังของโกคุเดระอย่างช้าๆ ทำให้เสียงหวานร้องออกมาอย่างเจ็บปวดไม่น้อย

 

“อ๊าาาาา จ เจ็บ...เคียวยะ..อึกก อื้ออออ...”

 

“ขอโทษนะ ชั้นจะค่อยๆ ใส่มันนะ”

ว่าแล้วฮิบาริก็จูบปลอบโยนโกคุเดระที่กำลังร้องอย่างเจ็บปวด มรกตคู่สวยเริ่มคลอน้ำใสๆ ที่เบ้าตาเพราะความไม่เคยโดนกระทำมาก่อน

 

แต่ไม่นานนักแกนกลางของฮิบาริก็เริ่มเข้าที่กับช่วงล่างของโกคุเดระทำให้ทั้งสองขยับสะโพกตามจังหวะพร้อมกันอย่างไม่รู้ตัวและกลายเป็นพวกเขากำลังทำอย่างคนรักที่รอเวลามานาน ช่วงล่างของโกคุเดระค่อยๆ ขยับขึ้นขยับลงตามแกนกลางที่ฮิบาริใส่เข้ามาเรื่อยๆ จากช้าเนิบๆ กลายเป็นเร่งความเร็วไปเรื่อยๆ และในที่สุด....พวกเขาก็เสร็จภาระกิจของคืนนี้ไปอย่างเกินความคาดหมาย น้ำสีขาวขุ่นทะลักออกมาจนหมดความต้องการ

 

ร่างสูงค่อยๆ ล้มลงนอนกอดและประคองร่างบางที่หลับคาหน้าอกของตนเองอย่างช้าๆ

 

“ขอโทษที่ชั้นทำรุนแรงแบบนี้ แต่ชั้นรักแกแค่คนเดียวนะ ฮายาโตะ”

ในที่สุดทั้งสองคนก็หลับคาโซฟาในสภาพที่กอดกันอย่างน่ารักที่ห้องกรรมการนักเรียนอย่างอ่อนล้าและมีความสุข
 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #204 mina.mimi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 10:08
    นี่เราเห็นฉากอะไรต่ำกว่า 18+ รึป่าวนะ
    ไม่นิ ไม่เห๊นนนนน ไม่เห็นเลยค่ะ 5555 เห็นแต่ฮิเบิร์ดดดด
    คู่ไหนก็ไม่เท่า 1859 จริงๆ ขอเลือดให้หนูหน่อย =,,= ใกล้ตายแล้วค่ะ
    ฟินโคตรๆ และโคตรฟินสุดๆ
    #204
    0
  2. #180 มิสคลอ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2556 / 20:30
    สนุกมาก คำเดียว สั้นๆ
    #180
    0
  3. #177 The Ton.Or (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2556 / 18:38
    มันสุดยอดมากค่ะ ได้แต่ร้องอ๊าก อ๊าก แล้วก็อ๊ากกกกกก หน้าคอมคนเดียว
    เป็นคนบ้าไปแล้ว เพราะมันแบบว่ามัน มัน อ๊ากกกกกกกก //สลบตามๆ กัน เลือดหมดตัว
    1859 บันไซๆ เย้ๆๆๆ!!!
    #177
    0
  4. #167 Silver_Necklace (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2556 / 12:24
    เลือดหมดตัวมากเลยค่ะ -.- พี่เรกิแต่งครั้งยอดสุดยอดจริงๆ!!เอาใจไปเลยย!O{}O!!
    #167
    0
  5. #161 My name's Pokky (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 10:58
    ดีที่บ้านเพิ่งไปซื้อทิชชู่มา พี่เรกิกั๊กแน่ๆ เลย
    แต่แต่งได้รวบกระทัดรัดใจความมากเลยล่ะค่าา เข้าใจและเห็นภาพง่ายจัง
    หลังๆ มันชัดเจนดีจัง -,,-
    #161
    0
  6. #150 Akina Karuta (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 23:54
    ลาก่อนโลกอันแสนสวยงาม(?)//ตายอย่างสงบ สยบทุกความเคลื่อนไหว เนื่องจากตายอนาจ เลือดหมดตัว...-,,- แอร๊ย~~ ท่านฮิทนมิด้ายแล้วเหรอคะใ >////< ก็แหง ของขวัญน่ารักขนาดน้านนนน
    #150
    0
  7. #148 ผู้ชอบ 59 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 20:58
    รักตายเลยยย ถ้าก๊กให้ของขวัญแบบนี้ >///
    #148
    0
  8. #147 yoru (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 20:45
    เป็้นของขวัญที่สุดยอดมากค่ะ
    #147
    0
  9. #143 คุณเมฆสีขาว ^w^ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 18:24
    NC กระชากเลือดดดด//นอนตายอย่างสงบ
    #143
    0