[Yaoi : KHR All59] The Short Series

ตอนที่ 1 : The series 1 : นายคือ...คนไร้หัวใจ (1) [1859]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 936
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    24 ธ.ค. 57



 

 ทุกๆ วัน ผมเอาแต่นั่งเหม่อลอยแหงนหน้ามองท้องฟ้าอยู่ในห้องนอกหน้าต่างทุกครั้งเมื่อผมไม่มีอะไรทำ
 

ทุกๆ วัน ผมเอาแต่สูบบุหรี่อย่างน้อย 1 มวนเป็นอย่างต่ำเพราะมันเสพติดจนกลายเป็นนิสัยเสียที่เป็นเอกลักษณ์ไปเสียแล้ว
 

ทุกๆ วัน ผมเอาแต่เพ่งและจ้อง ขลุกตัวอยู่กับกองเอกสารจากวองโกเล่ แฟมิลี่ที่ส่งมาเรื่อยๆ ไม่มีหยุด เพื่อให้รุ่นที่ 10 สะดวกคล่องตัวในการใช้ชีวิตประจำวัน
 

และทุกๆ วัน ผมก็เอาแต่...มองแต่ผู้ชายคนนี้ ที่มาเปลี่ยนชีวิตผมตั้งแต่วันนั้น...
 

และมันคือความทรงจำที่ผมแทบลืมมันไม่ลง เพราะทุกวันนี้...มันมีประโยชน์สำหรับผมจริงๆ อย่างไม่น่าเชื่อตัวเอง และไม่เคยคิดจะเชื่อเลยแม้ซักครั้งเดียว
 

 

“แก...เจ้าสัตว์กินพืชน่ารำคาญ กฏมีกี่ข้อแกก็จะแหกมันหมดทุกข้อเลยใช่มั้ย?”

เสียงเข้มงวดของชายที่เจ้าระเบียบเนี๊ยบที่สุดของโรงเรียนนามิโมริที่เขารักพูดออกมาด้วยความเบื่อหน่ายกับผู้ชายที่เขาต้องพูดตักเตือนเป็นประจำทุกครั้งเมื่อเจอกัน

 
 

“อะไรนักหนา กฏบ้า กฏบอ อะไร แกตั้งเองทักเอง อย่ามาพูดมากจะได้...อักกกก!

ชายที่ถูกเรียกตัวมาจากห้องเรียนของเขาได้ประมาณ 20 กว่านาทีก็เถียงฉอดๆ คำต่อคำจนทำให้หัวหน้ากรรมการเหลืออดจนต้องงัดไม้เด็ดเพื่อยุติเสียงที่บ่นจนหนวกหู ทอนฟาของฮิบาริถูกชักออกมาแล้วฟาดเข้าที่ท้องอย่างแรงจนโกคุเดระที่มัวแต่ยืนเถียงเอ้อระเหยก็ถูกกระทำเต็มแรงจนแผ่นหลังไปกระแทกกับผนังห้องอย่างรวดเร็วจนเขาไม่สามารถจะพูดต่อไปได้ มือบางได้แต่กุมไว้ที่หน้าท้องเพราะด้วยความรู้สึกเจ็บ ชายที่อยู่ยืนดูเหตุการณ์นี้ด้วยก็เอ่ยเสียงขัดขึ้นมาระหว่างการสนทนา?

 
 

“คะ คุณเคียวยะครับ ผมว่าปล่อยเด็กคนนี้เถอะครับ จะบอกว่าผิดกฏก็ตาม แต่เพราะตั้งแต่เด็กคนนี้ย้ายเข้ามา นี่เป็นครั้งที่ 99 แล้วนะครับที่โดนแบบนี้นะครับ คุณเคียว...”

 
 

“คุซาคาเบะ แกเป็นถึงรองกรรมการคุมกฏแต่กลับอ่อนข้อให้กับคนไร้ระเบียบแบบนี้ แล้วมนุษย์เราจะมีกฏไว้เพื่ออะไร? ออกไปซะก่อนที่ชั้นจะขย้ำแก คุซาคาเบะ!

นัยน์ตาสีดำรัตติกาลเหลือบมองรองกรรมการด้วยสายตาที่เย็นชาและแกร่งกร้าว เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นจริงเป็นจังจนถึงกับทำให้เขาถึงกับหน้าถอดสีและไม่กล้าพูดต่อเพื่อช่วยเหลือชายที่กำลังทรุดตัวและค่อยๆ พยุงตัวเองขึ้นช้าๆ แถมยังโดนไล่ให้ออกจากห้องอย่างไม่ไว้หน้า คุซาคาเบะจึงรีบออกไปตามที่โดนตะคอกใส่เพราะกลัวโดนลูกหลงอย่างไม่รอช้า

 
 

“.......ก็เพราะคนไร้ระเบียบไร้สามัญสำนึกแบบนี้ สังคมถึงได้ก่อตั้งกฏหมายขึ้นมายังไงล่ะ เข้าใจมั้ย?...”

ชายผมสีดำสนิทค่อยๆ สาวเท้าเดินเข้ามาหาร่างบางที่ทรงตัวไม่ค่อยได้ที่เท่าไหร่นัก ริมฝีปากหนาขยับปากพูดจาวางมาดใส่อย่างไม่เกรงใจต่อจนกระทั่งหยุดเว้นวรรคหลังจากที่มือหนากระชากคอเสื้อยืดที่ใส่ร่างบางใส่ทับไว้ข้างในแล้วฉีกยิ้มอย่างพอใจพร้อมเรียกชื่อชายที่กำลังจ้องเขาอย่างจะฆ่าให้ตาย

 
 

“โกคุเดระ ฮายาโตะ”

สิ้นสุดชื่อของชายเรือนผมสีเงินสลวย เขากระชากเหวี่ยงตัวโกคุเดระให้ออกจากผนังห้องและฟาดด้วยทอนฟาอีกครั้งเข้าที่หน้าท้องอย่างแรงจนร่างบางทรุดตัวลงที่ตรงหน้าฮิบาริอย่างช่วยไม่ได้

 
 

“อักกกกก.....แก ไอ้คนไม่มีหัวใจ! ฮิบาริ เคียวยะ!

นัยน์ตามรกตสีเขียวสว่างค่อยๆ เงยหน้าแล้วเพ่งมองอย่างไม่เป็นมิตรใส่ชายที่กระทำเขาอย่างไม่ใยดี พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่โมโหเกินจะทนแล้ว

 
 

“หัวใจ?.......คนอย่างชั้นไม่เคยมีหัวใจ แกเพิ่งจะรู้หรอ”

 
 

“หนอยยยยย....ชิ”

ถ้ามีระเบิดเหลืออยู่ ชั้นจะบอมพ์ให้ห้องนี้เละกระจุยเลย ไอ้กรรมการงี่เง่าเอ๊ย

โกคุเดระทำได้เพียงแต่สบถในใจอย่างเจ็บช้ำเจ็บแค้นเท่านั้น เพราะอาวุธที่เขาใช้ตลอดทั้งชีวิตและเรี่ยวแรงที่เขามีอย่างเหลือล้น บัดนี้มันกลับถูกชายที่กำลังสาวเท้าเข้ามาหาเขาที่ยันตัวลุกขึ้นอีกครั้งขโมยทั้งอาวุธคู่กาย เรี่ยวแรงของตนเอง อีกทั้ง....หัวใจของชายว่าที่มือขวาวองโกเล่

 
 

“จะลงโทษเท่าไหร่ถึงจะเข็ดหลาบ เจ้าสัตว์หน้าหนอนไม่มีสมอง”

ชายธาตุเมฆาหยุดยืนตรงข้ามต่อหน้าร่างบางที่กำลังทำท่าทางเจ็บใจถึงสุดขีดอย่างโมโหจนใกล้จะอาละวาดอย่างบ้าคลั่ง และเมื่อเขาเห็นหัวหน้ากรรมการนักเรียนแสยะยิ้มอีกครั้ง เสียงหวานสุดจะทนตะโกนออกไปอย่างยับยั้งไม่ได้พร้อมทั้งชกหมัดเข้าใส่ชายที่จ้องมองเขาอยู่

 
 

“ว ว่ายังไงนะแก....ฮิบาริ!! ผลักกก...”

 
 

“โอ๊ะ? ยังจะมีแรงเหลืออีก แสดงว่ายังอยากอายุสั้นสินะ”

มือหนารับหมัดอันสุดแรงเกิดที่โกคุเดระมีทั้งหมดอย่างง่ายๆ ไม่ใช่ว่าหลบไม่ได้ แต่เขาเลี่ยงที่จะไม่หลบเพื่อจับข้อมือร่างบางให้แน่น แน่นจนรู้สึกได้ว่าเจ็บ จนกว่าจะรู้ตัวอีกทีเขาก็โดนทอนฟาเหล็กของฮิบาริอัดเข้าที่ใต้คาง ชายธาตุวายุถึงกลับเกือบหมดสติในท่าที่ร่างสูงกำลังจับข้อมือบางไว้อย่างแน่น แล้วเหวี่ยงลงกับพื้นอย่างไม่เกรงใจจนทำให้ร่างกายของโกคุเดระแทบจะบอบช้ำสาหัด

 
 

“อึกกกกกกก!!

 
 

“สูบบุหรี่ในโรงเรียน เสื้อไม่ติดกระดุมซักเม็ด เน็คไทน์ไม่เคยใส่ แถมสีผมยังเด่นกว่าชาวบ้าน ชอบนักใช่มั้ย?....เป็นตัวตลกในโรงเรียนน่ะ”

เสียงทุ้มยังคงพูดต่อว่าเช่นเดิมเหมือนทุกครั้งที่เขาฟังจนสะอิดสะเอียน เมื่อว่าที่มือขวาค่อยๆ เก็บแรงที่เหลือของตนผลักตัวเองให้ลุกขึ้นมานั่งอย่างสะบักสะบอม ฮิบาริยังคงยืนมองเขาอย่างเหยียดหยามจนทำให้โกคุเดระฟิวล์ขาดอีกรอบ แถมรอบนี้เขาพูดรัวจนร่างสูงยืนมองเขาบ่นเป็นกาพย์

 
 

“แกทึกทักไปเองนิเฟ้ยยยย! ตลกไม่ตลกก็ไม่เกี่ยว ชั้นพอใจของชั้นแบบนี้ อย่างแกจะไปรู้อะไร ไอ้เรื่องดูดบุหรี่ ชั้นติดเป็นนิสัยจนเลิกไม่ได้แล้วเฟ่ยยย ตั้งแต่ก่อนมานี่อีก เจ้างี่เง่า! แล้วเรื่องเสื้อผ้าก็แค่นั้น เครื่องแบบอะไรชั้นไม่สนใจหรอก ส่วนสีผมมันก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เกิดแล้วเว่ยยย!

 
 

“...เฮ้อออ....ยังไงก็ยังเป็นความคิดของสัตว์ชั้นต่ำ”

เขาจงใจถอนหายใจแรงๆ เพื่อยั่วโมโหร่างบางและเป็นผลสำเร็จ โกคุเดระลุกพรวดเหมือนมีแรงเต็มเปี่ยมอีกครั้งและเตรียมที่จะพุ่งเข้าใส่ฮิบาริที่ยืนยิ้มเยาะเย้ยที่ชักทอนฟาออกมารอ เสียงหวานตะเบงเสียงอย่างไม่รู้จะสันหาคำอะไรมาสู้ด้วย

 
 

“ฮึ่ยยยยย....ฮิบาริ!!

และเมื่อแขนของโกคุเดระกำลังจะวาดลวดลายออกไป เสียงดังจากประตูที่ถูกชายผู้หนึ่งเลื่อนมันอย่างสุดกำลังจนทำให้ทั้งสองคนชะงักตัวแล้วไปสนใจกับต้นเสียงที่ขัดจังหวะอย่างเอะใจ

 
 

ฟึบบบ ปังงงงงง!!

 
 

“โย่วว โกคุเดระ!

นักกีฬาเบสบอลยืนอยู่ที่หน้าห้องของฮิบาริ เคียวยะและยิ้มร่าเหมือนปกติเช่นเคยแถมยังพูดจาเหมือนไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นในห้องนี้เลย ทันทีที่ฮิบาริหันไปมองพร้อมกับโกคุเดระที่ตกตะลึงกับยามาโมโตะ เขาทั้งสองอุทานออกมาอย่างไม่ได้นัดแนะไว้อย่างตกใจ ขายาวหนาสาวเท้าเข้ามาในห้องของหัวหน้ากรรมการคุมกฏได้เพียง 2-3 ก้าวก็ต้องชะงักลงอย่างช่วยไม่ได้

 
 

“...ยามาโมโตะ ทาเคชิ / เจ้าบ้าเบสบอล!

 
 

“แก...มาทำอะไรที่นี่?”

ทอนฟาคู่ใจที่กำลังจะไปอัดโกคุเดระกลับมาจ่อใต้คางหล่อคมของยามาโมโตะทันทีด้วยความรวดเร็ว นัยน์ตาเปลือกไม้จ้องมองอย่างไม่พอใจแล้วพูดอธิบายให้ฮิบาริฟังด้วยน้ำเสียงระรื่น

 
 

“ก็มันเที่ยงแล้วนะ ชั้นแค่เรียกโกคุเดระไปกินข้าวด้วยกันเป็นประจำเฉยๆ เอง”

 
 

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแก”

ทอนฟาของเขาเริ่มประชิดใต้คางเต็มที แต่ชายที่มาบุกรุกกลับยิ้มพร้อมมองด้วยสายตาที่ดาร์กเหมือนไม่ใช่ตัวตนของยามาโมโตะซักเท่าไหร่และพูดด้วยวาจาที่ยั่วน้ำโหของชายที่ถืออาวุธแค่อีกเพียงไม่กี่เซนติเมตรนักกีฬาเบสบอลก็ได้ลิ้มรสของท่อนเหล็กเป็นแน่

 
 

“ก็โกคุเดระเป็น คนพิเศษของชั้นไง”

 
 

“ถ้ายังอยากจะพูดมากไปกว่านี้ล่ะก็....ออกไปซะ!

เสียงทุ้มตะคอกอย่างเลือดเย็นแต่ก็ไม่เป็นผลกระทบอะไรกับนักกีฬาเบสบอลแม้แต่นิด เขายังคงพูดจาเหมือนไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาวและยังยืนยันคำเดิมไม่เปลี่ยน

 

“ก็ได้ๆ แต่จะพาโกคุเดระไปด้วยนะ ชั้นถึงจะออกไปน่ะ ฮิบาริ”

 
 

“ยามาโมโตะ แกไปก่อนเถอะ เดี๋ยวชั้นจะตามไป อย่าให้รุ่นที่ 10 รอนานสิ เจ้าบ้า”

โกคุเดระที่เพิ่งเก็บของที่ฮิบาริริบเขาไว้ทั้งหมด ทั้งบุหรี่เอย ไฟแช็คเอย ระเบิดไดนาไมท์เป็นกำเอย ยัดใส่เป้เขาอย่างว่องไว เมื่อทุกอย่างถูกนำกลับคืนมาหมดแล้วเขาก็สะพายเป้พร้อมกับพูดเพื่อช่วยเหลือยามาโมโตะที่กำลังมารับตนเองอย่างเป็นห่วงแม้อาจจะฟังดูเหมือนไล่ก็ตาม

 
 

“เคียวโกะกับเพื่อนของเค้าพาสึนะไปก่อนแล้วล่ะ ที่สำคัญสึนะฝากชั้นให้มาตามนายน่ะ”

ร่างหนายิ้มเช่นเคย เขาพูดหลอกล่อโกคุเดระได้เป็นอย่างดีเพียงแค่เอาชื่อของซาวาดะ สึนะโยชิมาเกลี้ยกล่อมก็ทำให้ว่าที่มือขวาใจอ่อนระทวยจนยอมง่ายๆ อย่างไม่น่าเชื่อ

 
 

“ระ รุ่นที่ 10 หรอ...”

นัยน์ตามรกตเขียวสวยเบิกดวงตากว้างพร้อมกับอมยิ้มอย่างมีความสุขทันทีทั้งๆ ที่ปัญหายังไม่จบแท้ๆ แต่ชายที่บุกรุกเข้ามานั้นกลับดีใจเมื่อเห็นใบหน้าของร่างบางอันเปี่ยมไปด้วยความสุขที่โกคุเดระปลื้มปิติกับชายที่เขาเคารพรักนับถือ

 
 

“อื้อ ใช่!

 
 

“ชั้นบอกว่าให้แกไสหัวออกไป!!

ความเห็นนั้นกลับไม่ตรงกับฮิบาริ เคียวยะเลยแม้แต่น้อย เขารีบไล่ตะเพิดยามาโมโตะให้ออกไปจากห้องเขาทันทีเพราะไม่ต้องการให้ชายที่เขากำลังลงโทษหลุดออกไปจากห้องในตอนนี้ แต่การเจรจากลับแย่ลงเพราะฝ่ายที่บุกรุกก็พร้อมที่จะมีเรื่องได้ทุกวินาที

 
 

“ชั้นเองก็บอกแล้วไงว่าจะออกไปแต่พาโกคุเดระไปด้วยน่ะ”

 
 

“แสดงว่าอยากมีคนเจ็บตัว”

 
 

“สงสัยจะพูดดีๆ ไม่ได้สินะ”

 
 

“....ถุ๊ยยยย น่ารำคาญ”

ร่างบางถุยน้ำลายใส่ในห้องของหัวหน้ากรรมการคุมกฏอย่างเสียงดังเพื่อจงใจให้ทั้งสองคนที่โต้เถียงหน้าห้องหันมาสนใจเขาพร้อมกับประโยคที่ชายเรือนผมสีเงินพูดกับนักกีฬาเบสบอลเป็นประจำเหมือนทุกๆ วันแบบปกติ

 
 

“ยามาโมโตะ เราไปกันเถอะ เดี๋ยวรุ่นที่ 10 จะคอยชั้นนาน”

 
 

“แกยังไปไหนไม่ได้! โกคุเดระ ฮายาโตะ”

แล้วท่อนเหล็กอีกข้างก็ง้างแขนขึ้นมาเพื่อกีดกันและหยุดร่างบางที่สาวเท้าเดินตรงไปที่ประตูทางออกเพื่อจะกลับไป นัยน์ตามรกตเขียวสว่างมองด้วยความเบื่อหน่ายแล้วแว๊ดใส่ฮิบาริอีกครั้ง

 
 

“แล้วแกเป็นใครมีสิทธิ์มาสั่งชั้น นอกจากรุ่นที่ 10 ล่ะห๊ะ?”

ทอนฟาที่ฮิบาริควรจะสกัดร่างบางไว้นั้นกลับไร้ปฏิกิริยาทันทีเมื่อเห็นสีหน้าที่ดุเดือดอย่างจริงจังของโกคุเดระ แขนของฮิบาริเหมือนถูกมนต์สะกดให้แขนชาขยับไม่ได้ จึงส่งผลให้ชายว่าที่มือขวาเดินหลุดออกไปพร้อมกับยามาโมโตะอย่างง่ายดายและหายไปจากห้องเขาทันที

 
 

“ไปกันได้แล้ว เจ้าบ้าเบสบอล”

 
 

“โอ๊สสส แล้ววันนี้ โกคุเดระอยากกินอะไรล่ะ”

 
 

“เรื่องของชั้นสิว่ะ เจ้าบ้า!

บทสนทนาเก่าๆ ที่วกไปวนมา คำถามซ้ำๆ ซากๆ ของชายธาตุพิรุณที่เดินอยู่ข้างๆ ชายธาตุวายุที่ตัวสะบักสะบอมก็ก่อกวนให้โกคุเดระสนใจตัวเขา ทั้งสองคนเดินคุยกันไปตามระเบียงจนหายไปเมื่อเขาทั้งสองคนขึ้นบันไดไปบนดาดฟ้าที่ประจำทุกๆ ครั้งและทุกๆ วัน

 
 

นัยน์ตาสีดำคมเข้มรัตติกาลที่ส่อแววอำมหิตนั้นก็ยืนจ้องมองจนแผ่นหลังของชายที่เขาหมายหัวหมายตาไว้นั้นหายไปพร้อมกับเสียงที่เขาคุ้นเคย ฮิบาริฉีกยิ้มพร้อมพูดอย่างไม่แคร์อะไรแล้วค่อยเดินกลับเข้าห้องไปนั่งที่โซฟาตัวโปรด

“หึ....ชั้นไม่ปล่อยให้หลุดมือไปได้หรอก โกคุเดระ ฮายาโตะ โทษของแกมันแค่เริ่มต้นเท่านั้น” 

 



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #213 mymintmaple (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 02:21
    คุณฮิโหดจังเลยค่ะ น้องก๊กเจ็บตัวหมดแล้วนะ แง 555555555
    #213
    0
  2. #188 mina.mimi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มีนาคม 2557 / 22:07
    ฟินอ่ะ ฟินนนนนน พี่เรกิแต่งเก่งจังเลย -//////-
    #188
    0
  3. #162 mint (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2556 / 09:13
    โหดแท้ๆๆๆ
    #162
    0
  4. #152 CherrYBlossoM (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 20:25
    พี่เคียวโหดง่า>W #152
    0
  5. #144 คุณเมฆสีขาว ^w^ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 19:00
    ท่านฮิ เรารู้นะว่าคุณชอบโกคุ!!
    แต่อย่าซึนและทำร้ายคุณเธอให้มาก
    เดี๋ยวไม่ยกลูกสาวให้เลย!!
    (ก๊ก : ตรูเป็นลูกสาวแกตอนไหนฟระ!)
    #144
    0
  6. #138 -เปลี่ยนบ่อย- (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 20:08
    ฮายะจังงงง >///<
    ฮิบะผู้แสนน่ากลัว กับฮายะจังผู้แสนซึน ('')

    คึคึ 

    PS. ฮิยังโหดเสมอต้นเสมอปลายนะ - -
    #138
    0
  7. #130 tukta (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2556 / 20:26
    สนุกมาค่ะ^^ สู้ๆ
    #130
    0
  8. #94 The Ton.Or (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 เมษายน 2556 / 05:58
    นั่นไง 185980 ชัดๆ 555
    ท่านฮิโหดได้ใจมากค่ะ <3
    #94
    0
  9. #90 1859 real (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 เมษายน 2556 / 14:01
    ท่านฮิโหดแต่โดนยามะเนียนเอาก๊กจังไปแล้วนะ เชียร์ 1859
    #90
    0
  10. #83 LittleLiars (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 เมษายน 2556 / 23:37
    หนุกมากๆเลยค่าาา>< แต่งเก่งมากจ้า สู้ๆ
    #83
    0
  11. #71 Poklove.59 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มีนาคม 2556 / 15:19
    เฮือก! 185980 นี่หว่า อ๊ากกกกกก ติดตามค่ะ
    #71
    0
  12. #65 umi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 09:31
    ยามะ!!! ขัดจังหวะอ่า
    #65
    0
  13. #57 ราชันย์จอมมาสาย (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มีนาคม 2556 / 18:23
    สงสารหนูก๊ก
    #57
    0
  14. #45 เบนโบ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มีนาคม 2556 / 10:22
    ท่านฮิโหดอ่ะ สงสารก๊ก
    #45
    0
  15. #36 ทามะ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 07:56
    หนุกๆ >^<
    #36
    0
  16. #30 Rabbitin.Rock (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:31
    -.- โดนยามาโมโตะ คาบไปแ้ลวเว้ยยยยท่านฮิ - - '
    #30
    0
  17. #27 YOSHIKUNI (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2556 / 18:55
    ท่านโกคุน่ารักที่สุดอ่ะ^_____^
    #27
    0
  18. #16 Kaze (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:56
    ฮิโหด=[]= ปต่ก็ชอบบบบบบ>..< รออ่านอยู่น้า~ สู้ๆ
    #16
    0
  19. #3 ผู้ชอบ 59 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มกราคม 2556 / 20:57
    ฮิบาริอยากอยู่กับโกคุก้อไม่บอกนะ
    #3
    0
  20. #1 Zzz31 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มกราคม 2556 / 12:11
    All59 Banzaii!!!
    อ้ากก ทั่นฮิผู้เย็นชา กับหนูก๊กขี้โวยวายมาแล้ว น่ารักเวอร์
    สงสารคุซาคาเบะเล็กน้อย (เอ้ออ คุซาคาเบะนะจ้ะ ไม่ใช่คุซาเบะ แก้ๆ)
    ยังสุดยอดเหมือนเดิม อิอิ

    Edit:: บ่เป็นหยังดอกจ้า 555

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 28 มกราคม 2556 / 13:29
    #1
    0