[ตีพิมพ์] ◄ TRICK ON YOU ► ยั่วรัก หลอกร้าย ป่วนนายตัวดี

ตอนที่ 4 : [100%] - Chapter 03 คำสารภาพ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,150
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    30 ต.ค. 60


03
คำสารภาพ
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -







พันเก้าบังคับให้ฉันนั่งลงบนโซฟาปลายเตียงที่เขาเพิ่งลุกจากมา ส่วนเขาเองก็ทิ้งตัวลงมานั่งบนที่ว่างข้างๆ ด้วยเช่นเดียวกัน นัยน์ตาสีนิลจ้องฉันไม่กะพริบและนั่นก็ทำให้ฉันรู้สึกเขินๆ เกร็งๆ อยู่ไม่น้อย ก็เลยแกล้งกลอกตามองบรรยากาศรอบๆ ตัวเพื่อกลบเกลื่อนอาการของตัวเอง ถึงจะเปลี่ยนมาอยู่ในชุดที่สบายตัวกว่าเดิมแล้วก็เถอะ แต่ข้างในมันก็ยังเปียกอยู่ดี เสื้อเชิ้ตสีขาวของพันเก้านี่ก็ไม่ใช่ว่าจะหนาเป็นนิ้วๆ เสียเมื่อไหร่ ไม่น่าวางแผนให้ตัวเองมาตกอยู่ในสถานการณ์ล่อแหลมแบบนี้เลยแฮะ

ฉันมองผ่านบานกระจกใสของหน้าต่างห้องซึ่งไม่ได้รูดม่านปิดเอาไว้ออกไปก็พบกับฝนห่าใหญ่ด้านนอกที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกง่ายๆ เลย แถมฟ้าก็เริ่มร้องครืนครางดังขึ้นเรื่อยๆ อย่างกับพายุจะมาอย่างนั้นแหละ โชคดีนะที่พันเก้าพาฉันเข้ามาก่อน ไม่อย่างนั้นมีหวังฉันคงถูกฟ้าผ่าตายคาหน้าร้านแน่ๆ เลย ยัยพนักงานชื่ออลิชาที่ออกมาดูฉันคงต้องหัวเราะเยาะใส่ศพของฉันชัวร์ ในฐานะที่เธอออกมาช่วยแล้วฉันยังทำเป็นหยิ่งใส่

แค่คิดว่ายัยหน้ามึนจะมาหัวเราะใส่ฉันก็รับไม่ได้แล้วละ!

นี่ถ้าฉันถูกฟ้าผ่าตายจริงๆ คงไหม้เกรียมศพไม่สวย… อี๋! ไม่อยากจะนึกภาพเลยแฮะ

ในที่สุดพันเก้าก็หมดความอดทนที่จะเล่นสงครามประสาท เขายืดตัวขึ้นเล็กน้อยโดยที่ยังไม่ละสายตาไปจากฉัน

“ว่าไงยัยตัวแสบ เธอมีอะไรจะสารภาพไหม”

คุณตำรวจเริ่มสอบสวนผู้ร้ายแล้วสินะ!

“ไม่มี” ฉันตอบอย่างไม่ต้องคิดอะไรมาก

ถ้าคิดว่าฉันจะยอมพูดความจริงออกไปล่ะก็นะ บอกเลยว่าคิดไปก็ปวดหัว โฮะๆ ๆ ฉันไม่มีทางทำให้เงินก้อนโตหลุดลอยหายไปกับสายลม สายฝน และคำสารภาพหรอกนะจะบอกให้ ดูด้วยนี่ใคร เจ้านางไงล่ะ!

“โกหก เธอจะไม่อธิบายเรื่องบ้าๆ ที่เธอทำให้ฉันเข้าใจสักหน่อยเลยเหรอ”

“ก็ไม่อยากให้เข้าใจอะ” ฉันตอบหน้าตาย เขาต้องอยากตบหัวฉันแน่ๆ ดูจากสีหน้านั่นน่ะนะ

“นั่นไง แสดงว่าเธอต้องมีอะไรปิดบังฉันอยู่ใช่ไหม บอกมาว่าเธอมาวุ่นวายกับฉันทำไม” พันเก้าไม่ยอมล้มเลิกความพยายามที่จะสืบหาความจริง

“ฮ้า! นายนี่มันขี้สงสัยจริงๆ เลยนะ แล้วถ้าฉันบอกว่าฉันมาที่นี่เพื่อมาเป็นแฟนของนาย นายจะเข้าใจไหม” ฉันสะบัดหน้ากลับมาสบตาพันเก้าอย่างหัวเสีย

พันเก้านี่ช่างเซ้าซี้จริงๆ เลยแฮะ คนแบบนี้ไม่ใช่ผู้ชายในฝันของฉันนะบอกเลย(ยกเว้นหุ่นน่ากัดกินนั่นน่ะ) เพราะฉะนั้น ขั้นตอนสุดท้ายของแผนการที่ต้องทิ้งเขาไปอย่างไม่ไยดีนั้นก็ง่ายมากสำหรับฉัน เพราะฉันไม่มีทางชอบพอกับผู้ชายคนนี้จริงๆ เด็ดขาด ฮิๆ

เอ๋…แต่ถ้ามองในอีกแง่ แบบว่ามีคนบ้าที่ไหนไม่รู้มาวุ่นวายกับฉันอย่างนี้ ฉันก็ไม่ชอบเหมือนกันนะ และก็ต้องอยากรู้เป็นธรรมดาว่ามันจะมายุ่งกับฉันทำไม เฮ้! แต่ฉันไม่ได้ว่าตัวเองบ้านะ แค่ยกตัวอย่างก็เท่านั้น สวยๆ อย่างฉันนี่น่ะเหรอจะบ้า โฮะๆ ๆ ไม่มีทางหรอกน่า

“ไม่เข้าใจ”

“เห็นไหม นายก็ไม่เข้าใจ”

“เรื่องอะไรฉันต้องเข้าใจไอ้เรื่องบ้าๆ ที่มีผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้ว่าร้องแหกปากว่าเป็นแฟนฉันด้วยวะ” คนตัวสูงเกาหัวแกรกๆ

“นั่นไง! นายมันเข้าใจอะไรยาก เรื่องแค่นี้ใครๆ ก็เข้าใจทั้งนั้นแหละ ฉันเป็นแฟนนาย นายเป็นแฟนฉัน ก็แค่นั้นเอง” ฉันอธิบายพร้อมทำเป็นชี้นิ้วไปมาระหว่างตัวเองกับพันเก้าเพื่อประกอบคำอธิบายด้วย ฉันต้องพูดเลี่ยงไม่ให้เขาสงสัยอะไรมากไปกว่านี้ ถึงแม้ตอนนี้เขาจะสงสัยทุกอย่างในตัวฉันก็เถอะนะ

ดวงตาคู่คมกำลังมองท่าทางของฉันอย่างสนใจ เขาเลื่อนสายตาจากใบหน้าของฉันไปยัง ‘ส่วนอื่น’ ซึ่งอยู่ใต้ปลายคางและลำคอของฉัน

“อะแฮ่ม! เข้าใจที่ฉันพูดไหมเนี่ย” ฉันกระแอมเพื่อเรียกสติของคนตรงหน้าให้กลับมา ดูท่าทางแล้วยังขาดความสามารถในการควบคุมตัวเองอย่างมากเลยนะอีตานี่

ฮึ่ม! วันหลังฉันต้องสอนเขาสักหน่อยแล้วว่าการสะกดอารมณ์หื่นตัวเองเขาทำกันยังไง คอร์สเรียนพิเศษจากเจ้านางสุดมั่น ผู้ควบคุมได้ทุกสะ…

“เธอว่าไงนะ…” พันเก้าโน้มตัวมาทางฉันเรื่อยๆ พร้อมกับเอ่ยถาม ดวงตาฉายแววเจ้าเล่ห์ของเขาเลื่อนกลับมาสบตากับฉันอย่างสื่อความหมายบางอย่าง ความคิดของฉันหยุดชะงักอย่างช่วยไม่ได้ ฉันเอนตัวหนีเขาโดยอัตโนมัติจนแผ่นหลังชนเข้ากับที่วางแขนของโซฟา ซึ่งหมายความว่าฉันไม่อาจจะหนีเขาได้อีกต่อไป

“ถอยออกไปนะ!” ฉันออกคำสั่งด้วยเสียงที่พยายามทำให้ฟังดูเป็นปกติที่สุด เพื่อกลบเกลื่อนอาการกลัวที่กำลังก่อตัวขึ้น หมอนี่คงไม่ได้คิดจะทำมิดีมิร้ายกับฉันใช่ไหม

โฮ! ทุกอย่างกำลังอยู่เหนือการควบคุมแล้วล่ะ ฮือๆๆ

“ถอยที่เธอบอกน่ะ…ต้องทำแบบไหนเหรอ” เขาแกล้งทำหน้าซื่อตาใส แถมยังยืดตัวขึ้นอีกนิด เลยดูเหมือนว่าตอนนี้เขาคร่อมฉันอยู่กลายๆ

“ออกป๊ายยย!!!” ฉันหลับตาปี๋ ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาบังหน้าตัวเองเอาไว้ พร้อมๆ กับที่พันเก้าเอื้อมมือผ่านหน้าฉันไปเหมือนจะจับที่วางแขนเพื่อเป็นหลักยึด ก่อนที่ฉันจะรู้สึกถึงแรงดึงดูดอะไรบางอย่าง…

แกร๊ก!

วืดดด~

กึก!

“กรี๊ดดด!”

จู่ๆ ที่วางแขนที่ฉันเอนตัวทิ้งน้ำหนักพิงเต็มที่เพราะกลัวพันเก้าจะลวนลามก็เอนลงไปจนเสมอกับที่นั่ง ส่งผลให้ฉันหงายลงไปนอนราบอยู่ใต้ร่างของเขา ก่อนที่ฉันจะรีบลืมตาขึ้นมาเพราะเสียงหัวเราะหนักๆ นั่น

“ฮ่าๆ ๆ !! หน้าเธอตลกชะมัดเลยว่ะ” พันเก้าลุกออกไปยืนข้างโซฟาแล้วเรียบร้อย เขาหัวเราะอย่างกับไม่เคยเห็นอะไรตลกๆ มาก่อนเลยในชีวิต ขำมากสินะ! ขำจนหน้าแดงก่ำลามไปถึงหู ลูกตาหยีลงเหลือเพียงแค่ขีดสองขีดเท่านั้น

“นายแกล้งฉันเหรอ?!” ฉันกระเด้งตัวลุกขึ้นมานั่งทันที พร้อมกับถลึงตาใส่ร่างสูงด้วยความโมโหและเพราะเขาทำให้ฉันหน้าแตกด้วย ฉันแทบจะหยุดหายใจแล้วไหมล่ะ ตอนที่คิดว่าเขาจะ…จะ…

ฮึ่ย!

“เธอคิดว่าไงล่ะ” เขายิ้มกริ่ม

“ฝากไว้ก่อนเถอะพันเก้า ไอ้คนชั่ว ไอ้คนโฉด ไอ้…!!”

ฉันพ่นลมหายใจร้อนระอุของตัวเองออกมาก่อนจะหันไปแอบเหล่ใต้ที่วางแขนเจ้าปัญหาเมื่อครู่ก็พบว่ามีปลายคันโยกสำหรับปรับระดับโผล่ออกมาเล็กน้อย ฉันอยากจะกรีดร้องไปให้ถึงสวรรค์ชั้นเจ็ดเสียจริง! ทำเอาฉันใจหายใจคว่ำหมดเลยไอ้โซฟาบ้านี่

ถอนตัวออกจากภารกิจตอนนี้ทันไหมนะ แต่เอาเงินสมหญิงออกมาใช้ไปแล้วนี่สิปัญหาใหญ่ เฮ้ออออ แล้วฉันก็คิดว่าคงยังหางานทำในเร็วๆ นี้ไม่ได้แน่นอน เศร้าชะมัดยาด

‘…เลือกงานเลือกเงินแบบแก ชาตินี้คงจะได้ทำหรอกนะงานน่ะ’

ข้อความของสมหญิงใจร้ายลอยกลับเข้ามาในหัวฉันทันทีเมื่อคิดถึงเรื่องงาน

โธ่! แล้วจะให้ฉันทำไงเล่า ก็เงินเดือนแต่ละบริษัทที่เสนอมาให้มันดูถูกสติปัญญาและความสามารถอันล้นหลามของฉันมากเลยนะ ที่ขอไปก็ไม่ได้ มีต่อรองลดเงินเดือนอีก! ถ้าฉันยอมตกลงละก็ ฉันคงเป็นหนี้หัวโตแน่ๆ เพราะมันไม่พอใช้อย่างเห็นได้ชัดเลยล่ะ ยุคข้าวยากหมากแพงแบบนี้ กระดิกตัวนิดเดียวก็เป็นเสียเงินไปหมดแล้ว

“ฉันรับฝากก็ได้…แต่ถ้าอยากเอาคืนล่ะก็บอกนะ ฉันพร้อมเสมอ” พูดจบเจ้าตัวก็ยกยิ้มร้ายพร้อมทั้งยักคิ้วข้างเดียวให้ฉันด้วย

ทำไมฉันถึงได้รู้สึกว่าคำพูดนั้นมันแฝงอะไรแปลกๆ ชอบกลนะ ไหนจะน้ำเสียงทะเล้นๆ นั่นอีก ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาสามารถทำให้ฉันหน้าร้อนผะผ่าวได้ถึงขนาดนี้

“ทะลึ่ง!”

“อะไรของเธอวะ ฉันยังไม่ได้พูดอะไรที่สื่อความหมายอย่างที่เธอว่าเลยนะ เธอนั่นแหละคิดอะไรลามกอยู่ละสิ” ร่างสูงจิ้มนิ้วชี้มาที่หน้าผากฉันแล้วผลักเบาๆ

“ปากไม่ได้พูด แต่หน้าตานายมันสื่อแบบนั้นนี่!” ฉันถลึงตาจ้องเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนจะสะบัดหน้าไปทางอื่น

ฉันคิดถูกหรือคิดผิดเนี่ยที่มารับงานนี้ ไม่น่าหลวมตัวไปกับอีสมหญิงใจร้ายเลย แต่มันเพราะความจำเป็นจริงๆ นี่! ถ้าฉันรู้มาก่อนล่ะก็ว่าสิ่งมีชีวิตนามว่า ‘พันเก้า’ จะร้ายและเจ้าเล่ห์ได้ถึงขนาดนี้ ฉันไม่มีทางรับงานนี้หรอก

ตายแล้ว! ทำไมถึงมีความคิดแบบนั้นโผล่ออกมาจากสมองฉันได้นะ เลิกคิดๆ ๆ เพราะมันเท่ากับว่าฉันจะไม่สามารถเอาชนะใจผู้ชายตรงหน้าได้น่ะสิ บอกเลยว่าต่อให้เขาจะร้ายกว่านี้อีกสักสิบเท่า ฉันก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก ถึงยังไงเขาก็ร้ายไม่เท่าฉันหรอกน่า เชื่อสิ

“เลิกเพ้อเจ้อได้ละ เรามาคุยเรื่องของเราต่อดีกว่า เธอมาทำอะไรที่นี่กันแน่ บอกจุดประสงค์ของเธอมาก่อนที่ฉันจะห้ามตัวเองไม่อยู่” เขาบอกก่อนจะเลียริมฝีปากตัวเองช้าๆ

ฉันรีบยกมือขึ้นมากอดอกทันทีเพื่อความปลอดภัย ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นมองเขาอย่างขุ่นเคือง คนตัวสูงพยายามกลั้นหัวเราะอย่างเห็นได้ชัด

“หัวเราะอะไรของนาย”

“หัวเราะเธอน่ะสิ นี่ถ้าบอกว่ามาเล่นตลกให้ดู ฉันก็จะเชื่อนะเนี่ย ฮ่าๆ ๆ”

หยาบคายที่สุดเลย! กรี๊ด อีตาบ้า ฉันเกลียดนาย ไอ้บ้าพันเก้า ฮือๆ ๆ

“ไอ้บ้า!” ฉันสบถอย่างหัวเสียก่อนจะลุกพรวดพราดแล้วเดินตึงตังไปทางประตูห้อง วันนี้คงต้องยอมแพ้ผู้ชายคนนี้ไปก่อนสินะ เอาไว้ฉันวางแผนมาดีกว่านี้ก่อนเถอะ นายมีแต่จะยอมศิโรราบให้ฉัน บอกเอาไว้ตรงนี้เลย หึๆ ๆ!

“เฮ้! ฉันบอกแล้วไงว่าวันนี้เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก” พันเก้ารีบสาวเท้าเข้ามายืนดักทางฉันเอาไว้อย่างคนรู้ทัน

“หลบไปนะ ฉันจะกลับแล้ว”

“ฉันไม่ให้เธอไปหรอก เจ้านาง จนกว่าเธอจะสารภาพความจริงกับฉัน” เขาเริ่มพูดเสียงนิ่ง ใบหน้าดูจริงจังขึ้นต่างจากเมื่อครู่ราวฟ้ากับดินเลยละ ฉันรู้สึกขนลุก ร้อนๆ หนาวๆ ขึ้นมาเลยแฮะ

“ความจริงอะไร ไม่มีความจริงอะไรทั้งนั้นแหละ ฉันไม่ใช่โคนัน อย่ามา”

“บ้าฉิบ... ก็ความจริงที่ว่าเธอมาวุ่นวายกับฉันทำไมไงล่ะ มาอ้างตัวว่าเป็นแฟน ไหนจะหาว่าฉันไปกินตับเธออีก ทำแบบนี้ไปทำไม อยากได้เงินค่าทำขวัญจากฉันเหรอ”

อยากตอบเลยว่า ใช่! ฉันอยากได้เงิน แต่ไม่ใช่เงินของนายหรอกโว้ยยย~

“ฉันไม่ได้มีเจตนาแบบนั้นสักหน่อย” ฉันเสมองไปทางอื่นเพราะไม่อยากสบตากับพันเก้าตรงๆ แล้วสายตาก็ดันเหลือบไปเห็นนิตยสารเล่มหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ กันนี้เข้าพอดี หน้าปกเป็นรูปผู้ชายสองคนที่ฉันรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่พอสมควร ฉันรีบก้าวสไลด์ด้านข้างไปคว้ามันมาถือไว้ทันทีอย่างคนชาญฉลาดที่คิดอะไรดีๆ ได้ทันเวลา

“จะขโมยหนังสือเหรอ” เจ้าของห้องเบิกตาโพลงเมื่อเห็นว่าฉันแตะต้องสิ่งของของเขา

“โรคจิตหรือไง เอะอะก็หาว่าจะขโมย ก็นายอยากรู้ความจริงไม่ใช่เหรอ ฉันก็มีความจริงจะบอก…” ฉันพูดหยั่งเชิงเพื่อดูว่าร่างสูงตรงหน้าสนใจสิ่งที่ฉันกำลังจะบอกมากน้อยเพียงใด

คิ้วหนาของพันเก้าขมวดเป็นปมอย่างเห็นได้ชัด เขายืดตัวเล็กน้อยพร้อมทั้งยกมือขึ้นมากอดอกไว้ตั้งท่ารอฟัง ดวงตาทั้งสองข้างจ้องมาที่ฉันเขม็ง

“ว่ามา”

 




60%




“ฉันรักนาย!” ฉันหลับหูหลับตาโพล่งออกไป ทางออกที่ดีที่สุดของฉันตอนนี้ก็คือ สร้างเรื่องโกหกให้พันเก้าเชื่อว่าฉันเข้ามายุ่งวุ่นวายกับเขาเพราะอะไรกันแน่ เขาจะได้เลิกสงสัยเสียที เพียงเท่านี้แผนการต่อๆ ไปของฉันก็จะได้ง่ายขึ้น

สีหน้าของคนฟังดูจะตกใจอยู่ไม่น้อย ริมฝีปากสีแดงซีดของเขาขยับออกจากกัน ก่อนจะเปล่งเสียงถามออกมาเบาๆ ทว่าฉันก็ยังได้ยินอยู่ดี

“เธอว่าไงนะ”

“ก็รักนายไง”

“ฉันให้เธอสารภาพความจริง ไม่ใช่สารภาพรัก ยัยบ้า!”

“ก็นี่แหละความจริงของฉัน คืออย่างนี้นะ ฉันไปหาซื้อหนังสืออ่าน แล้วดันไปเจอนิตยสารเล่มนี้เข้า เอ่อ…ฉันหมายถึงเล่มอื่น แต่เป็นฉบับนี้น่ะ ฉบับที่นายกับเพื่อนขึ้นปก... นี่ไงๆ” ฉันชูนิตยสารในมือให้เขาดู พร้อมกับจิ้มหน้าคนบนปกทั้งสองคน ซึ่งก็คือพันเก้ากับภาม

นิตยสารเล่มนี้ฉันเคยเห็นมาบ้าง จริงๆ แล้วไม่เคยซื้อหรอก แต่ฉันต้องขอบคุณมันมากจริงๆ ที่มันอยู่ในห้องของพันเก้าตอนนี้ แล้วก็เป็นเล่มที่เขากับเพื่อนขึ้นปกเสียด้วย จากบรรยากาศภายในรูปแล้วน่าจะถ่ายที่ร้านของพวกเขานี่แหละมั้ง ทั้งสองคนนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ตั้งล้อมรอบโต๊ะตัวเดียวกันอยู่ พันเก้ากำลังโชว์ยิ้มเห็นฟันขาวเรียงตัวสวยให้กับหนังสือในมือของตัวเอง ส่วนภามก็กำลังมีความสุขกับการลิ้มรสกาแฟในถ้วยของเขา และถ้าให้เดา ข้างในคงต้องมีบทสัมภาษณ์ของพวกเขาแน่ๆ

เมื่อฉันกวาดสายตาไปทั่วปกแล้วก็เจอกับประโยคที่สามารถยืนยันความคิดของฉันได้ ‘บทสัมภาษณ์แบบเอ็กซ์คลูซีฟ จาก ภาม-พันเก้า มาสเตอร์ร้านกาแฟ Read N Drink

เอ๊ะ! ฉันว่าฉันเจออะไรดีๆ แล้วแหละ…

ฉันจะต้องไปตามหานิตยสารที่เขาขึ้นปกนี้มาให้ได้เลย บทสัมภาษณ์อาจจะทำให้ฉันรู้จักพันเก้ามากขึ้น และมันก็อาจจะเป็นประโยชน์ต่อภารกิจของฉันไม่มากก็น้อยเลยล่ะนะ

“แล้วไงต่อ” เสียงทุ้มจากคนตรงหน้าทำให้ฉันได้สติกลับคืนมาอีกครั้ง

“แล้วฉันก็รักนายไง มันอาจจะฟังดูงี่เง่าไร้เหตุผลนะ แต่นายเป็นรักแรกพบของฉันเลยอะ รู้หรือเปล่า ทันทีที่ฉันเห็นภาพของนายบนปกนิตยสารเล่มนี้ ฉันก็รู้เลยว่านี่แหละคู่ชีวิต ดังนั้น! ฉันเลยตั้งปณิธานเอาไว้ว่าจะต้องเป็นแฟนนายให้ได้ ทะ...ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้นเล่า?!” ฉันแกล้งทำหน้าบึ้งเมื่อเห็นว่าพันเก้าถอนหายใจพรืดออกมาแล้วส่ายหน้าเนือยๆ ให้กับสิ่งที่ฉันบอก ไม่เห็นต้องทำท่าไม่เชื่อขนาดนั้นเลยก็ได้นี่ ฉันเสียใจนะเนี่ย ตอแหลไปตั้งเยอะอะ ฮือออ

“เธอกำลังเล่านิทานก่อนนอนให้ฉันฟังอยู่เหรอ”

“เปล่านะ! นายไม่เคยมีรักแรกพบหรือไง เลิฟแอตเฟิร์สไซต์อะ แค่ของฉันพบนายครั้งแรกจากนิตยสารในร้านหนังสือก็เท่านั้นเอง แต่มันก็เป็นรักแรกพบได้เหมือนกันแหละน่า” ท้ายประโยคฉันแกล้งทำหน้าเศร้าพร้อมกับเสียงเบาๆ หวังจะให้พันเก้านึกสงสารขึ้นมาบ้าง

ฉันสวยขนาดนี้ไม่คิดจะสนใจกันบ้างหรือไงนะ เฮอะ!

“เคย…และเพราะฉันมี นั่นหมายความว่าฉันมีคนที่ฉันรักอยู่แล้ว เธอตัดใจเสียเถอะ”

ตัดใจ!!! เขาพูดแบบนี้ แสดงว่าเขาเชื่อที่ฉันเล่าอย่างนั้นใช่ไหม กรี๊ดๆ ๆ ได้ผลแฮะ อะไรทำให้หมอนี่โง่เนี่ย

“นายจะมีคนที่รักอยู่แล้วได้ไง ในเมื่อนายมีแต่แฟนเก่า!” คำพูดนั้นทำเอาพันเก้าหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย แต่ครู่เดียวเขาก็ปรับสีให้เป็นปกติตามเดิม

ถามว่าฉันรู้เรื่องแฟนเก่าของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ และรู้ได้ยังไงน่ะเหรอ คำตอบก็คือ เมื่อหลายวันก่อนที่ฉันบุกมาที่นี่ แล้วแอบได้ยินตอนที่ภามเรียกเขาเอาไว้ไงล่ะ แต่ก็รู้แค่คำว่า ‘แฟนเก่า’ เท่าที่ได้ยินนั่นแหละ ฉันไม่รู้อะไรเพิ่มเติมหรอก คงต้องแอบสืบๆ เสียหน่อยแล้ว

“แฟนเก่า หึ... ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะเลิกรักนี่”

“นายจะไปสนใจกับคนที่อยู่ในอดีตทำไมกัน มองฉันนี่สิ แล้วนายจะเห็นอนาคตอันสดใสโชติช่วงชัชวาล คิก!” ฉันไม่ลืมเชิดหน้าชูคอเล็กน้อย แอบมีโพสท่าเบาๆ อย่างสง่างามด้วยล่ะ ก็อย่างว่าแหละนะ ใครที่จะได้ฉันเป็นแฟนเนี่ยมีแต่คนโชคดี ดวงดีทั้งนั้นแหละ หายากนะคนฉลาดและหน้าตาสวยเก๋อย่างฉัน โฮะๆ ๆ

“ฉันนี่แหละจะทำให้นายลืมแฟนเก่าให้ได้เลย รับรอง!” ฉันย่นจมูกแล้วเอานิ้วโป้งของมือข้างที่ไม่ได้ถือนิตยสารมาปัดปลายจมูกของตัวเองเป็นการการันตี

“ฉันไม่อนุญาต”

“ได้ไงเล่า! นายต้องรู้จักเปิดใจสิ อย่าใจแคบ โลกแคบไปหน่อยเลยน่า”

“เรื่องของฉันเหอะยัยบ้า เธออย่ามายุ่งกับฉันอีกนะ ไม่อย่างนั้นจะหาว่าฉันไม่เตือน”

“ฉันไม่ยุ่งกับนายไม่ได้หรอก เพราะว่าฉันไปจากนายไม่ได้จริงๆ ก็นายอะไม่ยอมเปิดใจ ฉันติดอยู่ในหัวใจนายแล้วนะ แบบว่าไปไหนไม่ได้เลยเนี่ย แย่จัง...” ฉันแกล้งพูดเสียงอ่อนเสียงหวาน พร้อมทั้งทำคอพับคออ่อนชนิดที่ใครเห็นเป็นต้องหมั่นไส้แน่ๆ

เฮอะ! ก็มีแต่พวกอิจฉาฉันเท่านั้นแหละที่หมั่นไส้ฉันน่ะ โฮะๆ ๆ

“ฮ้า! เธอนี่มันเป็นผู้หญิงประเภทไหนกันนะ”

“ประเภทสวย เลิศ เชิด เก๋ ที่เหมาะกับผู้ชายเท่ๆ แบบนายมากอย่างยิ่ง เสมือนกิ่งทองกับใบหยก ห่อหมกกับใบยอ สิบล้อกับสติ๊กเกอร์ ทิงเจอร์กับแผลสด รังมดกับจอมปลวก เอ๊ะ! อันหลังเริ่มไม่ใช่ละ ช่างมันเถอะ ถึงยังไงฉันกับนายก็ต้องคู่กันนะบอกเลย ณ จุดๆ นี้” ฉันทำหน้าแบบว่ามัน Meant to be ให้เป็นแบบนี้จริงๆ ช่วยไม่ได้

ทางด้านพันเก้าก็ส่ายหน้าไปมาให้กับความดื้อรั้นของฉัน เขายกมือขึ้นไปเกาหัวแกรกๆ อย่างทำอะไรไม่ถูก และคิดอะไรไม่ออก แต่แล้วไม่นานคนตัวสูงก็พ่นลมหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะอ้าปากพูด

“เอาอย่างนี้นะ ฉันจะเปิดใจให้เธอ…ไสหัวออกไปจากชีวิตฉันซะ ยัยประสาท แล้วก็ไปตรวจสมองบ้างนะ ฉันว่าสมองเธอคงไม่ค่อยปกติสักเท่าไร” เขาทำหน้าเอือมระอา

“แต่มีอย่างหนึ่งที่ฉันปกตินะบอกเลย”

“อะไรอีกล่ะ”

“ก็…” ฉันยิ้มกรุ้มกริ่มพลางบิดตัวไปมา “ฉันรักนายเป็นปกติ Normally! มากๆ เลยล่ะ” เมื่อพูดจบก็ไม่ลืมขยิบตาให้ร่างสูงตรงหน้าไปหนึ่งทีด้วย

“ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับเธอละ จะกลับบ้าน กลับคอนโดฯ กลับโรงพยาบาลบ้า หรือกลับป่าช้าที่ไหนก็ไปเลย ไป!” พันเก้ายีผมอย่างหัวเสียก่อนจะเดินหนีฉันไปทางด้านในห้อง ฉันจิ๊ปากก่อนจะเอื้อมมือไปวางนิตยสารกลับเข้าที่เดิมของมัน

ฉันคงต้องกลับไปเตรียมตัวครั้งยิ่งใหญ่กว่าเดิมแล้วล่ะ…

ในที่สุดฉันก็ออกมาจากห้องของพันเก้าจนได้ ยังไม่ทันที่ฉันจะเดินพ้นหน้าห้องของเขาไปไหนก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้เสียก่อน ฉันหันกลับไปที่ประตูอีกครั้งหวังจะเปิดมันเพื่อกลับเข้าไป แต่แล้วก็ต้องชะงักมือเพราะฉุกคิดอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้…

ถ้าเปิดเข้าไปเลยจะเห็นของดีอะไรอีกหรือเปล่านะ แบบว่าพันเก้าอาจจะมีนิสัยแปลกๆ อย่างเช่นชอบแก้ผ้าตอนอยู่ในห้องคนเดียวอะไรแบบนั้น เคาะห้องเสียหน่อยดีกว่า

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

แกร๊ก...

“ยังไม่ไปอีกเหรอ” พันเก้าทำหน้าเซ็งสนิททันทีเมื่อเปิดประตูออกมาแล้วเห็นว่าเป็นฉัน

“คือแบบว่า ไหนๆ ฉันก็จะกลับแล้ว ขอเอาชุดตัวเองกลับไปเลยก็แล้วกันส่วนชุดนายเอาไว้จะซักมาคืนให้นะ” ฉันบอกพลางสอดส่องสายตาเข้าไปในห้องบริเวณที่ตั้งของโต๊ะตัวกลมหน้าห้องน้ำ

“เออๆ เดี๋ยวหยิบมาให้…” เจ้าของห้องบอกก่อนจะเดินเข้าไปหยิบชุดของฉันมาด้วยความรวดเร็วแล้วยื่นให้แบบส่งๆ “อะ เอาไป”

“ขอบคุณนะ” ฉันรับมาแล้วฉีกยิ้มกว้างให้คนตรงหน้า

“เอากองไว้ตรงนี้แหละ เดี๋ยวพรุ่งนี้ให้แม่บ้านมากวาดเอาไป”

ปัง!

พูดจาไร้เยื่อไร้ใยจบเจ้าของห้องก็ปิดประตูใส่หน้าฉันอย่างแรง ไอ้ฉันที่ยิ้มค้างอยู่ก็เลยรีบหุบยิ้มทันที พร้อมๆ กับสมองที่เริ่มทบทวนอีกครั้งว่าเมื่อครู่เขาพูดอะไรบ้าง

อีตาพันเก้า…อีตาบ้า!

ฉันเดินกระแทกเท้ามาตลอดทางอย่างไม่เกรงใจเจ้าของสถานที่ เมื่อลงมาจากบันไดก็เห็นรองเท้าของตัวเองนอนหงายอยู่จึงก้มตัวลงไปหยิบขึ้นมาถือไว้ในมือ ข้างเดียวกับที่ถือชุดเปียกๆ ของตัวเอง ส่วนมือข้างหนึ่งก็ล้วงเข้าไปในที่ลับเพื่อจะเอากุญแจรถออกมา ทว่า…

กุญแจหาย!!

อ้ากกกกก มันหายไปได้ไงอะ แล้วฉันจะกลับคอนโดฯ ยังไง แล้วๆ ๆ แล้วรถของฉันล่ะ?! โอ๊ยตาย ฉันอยากจะเป็นลมไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด

“อ้าว เธอ…” เสียงของใครบางคนดังขึ้นตรงหน้าทำให้ฉันที่ก้มหน้ากุมขมับตัวเองอยู่เงยหน้าขึ้นมาทันที ฉันพบกับภามที่ยืนกะพริบตาปริบๆ มองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า “เจอแต่ละครั้งนี่มีเรื่องให้ประหลาดใจทุกครั้งเลยนะ ฮ่าๆ ๆ”

ร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีดำกับใบหน้าออกจะขรึมๆ ดุๆ หัวเราะออกมาจนเรียวตาคู่คมของเขาหรี่เล็กลง ทำไมถึงมีแต่คนมองฉันแล้วก็หัวเราะนะ ไอ้บ้าพันเก้านั่นก็ด้วย เฮอะ!

“ประหลาดใจ? ประหลาดใจเรื่องอะไร” ฉันเลิกคิ้วสูงอย่างอดสงสัยไม่ได้

“ก็…”

“หยุด! หยุดก่อน ฉันยังไม่มีเวลาฟัง ฝากถือก่อนนะ…”

ฉันยกมือขึ้นห้ามไม่ให้ภามพูด ก่อนจะยัดรองเท้ากับชุดในมือของตัวเองใส่มือของคนตรงหน้าเสร็จสรรพแล้วหมุนตัวหันหลังวิ่งขึ้นบันไดเพื่อจะกลับไปชั้นสอง แต่ขึ้นไปได้ไม่กี่ขั้นก็ต้องหันกลับมาหาคนที่ยังคงยืนงงๆ อยู่ที่เดิมไม่ไปไหน

“…”

“ฉันว่าฉันต้องคุยธุระนานแน่ๆ เลยล่ะ เผลอๆ อาจจะทั้งคืน ถ้านายเมื่อยหรือจะไปไหนก็วางรองเท้าฉันไว้ตรงนั้นก็ได้นะ ไม่ต้องใจดีเอาเข้าตู้เก็บรองเท้าให้ ส่วนเสื้ออย่าวางบนพื้นนะเพราะมันแพงมาก บนตู้เก็บรองเท้าก็ห้าม ให้เอาพาดไว้ที่ราวบันไดดีกว่า แต่ถ้าจะให้ดี ไปหาเก้าอี้มาวางก็จะเก๋มาก ขอบคุณนะ ฉันไปล่ะ”

ฉันพูดรัวใส่เจ้าของร้านนี้อีกคนพลางชี้นิ้วไปยังบริเวณต่างๆ ตามที่พูดด้วยจนเกือบลืมหายใจ ก่อนจะหันกลับมาวิ่งต่อ และไม่ถึงนาทีฉันก็กลับมายืนอยู่ที่หน้าห้องของพันเก้าอีกครั้ง

“แฮกๆ! ฮึบ!” ฉันยืนพักหายใจหายคอสักครู่ ก่อนจะเคาะประตูห้องเป็นครั้งที่สองหลังจากที่เพิ่งจะทำครั้งแรกไปไม่นาน

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

“ไอ้ภา…เธออีกแล้วเหรอ?!” พันเก้าเบิกตาโตเมื่อพบว่าฉันไม่ใช่คนที่เขากำลังจะเอ่ยเรียก ร่างสูงทำท่าจะปิดประตูลง แต่ฉันก็รีบเอามือดันไว้ได้เสียก่อน

“คือ…คือฉันทำกุญแจรถหาย!...อะ” ฉันทำหน้าสลดจากใจจริง พร้อมกับทิ้งเสียงท้ายประโยคอย่างแผ่วๆ คนฟังเบิกตากว้างขึ้นไปอีกหลังจากที่ฟังจบ

“เธอล้อเล่นใช่ไหม”

“ไม่ล้อเล่นแต่เล่นจริง หายจริง ไม่มีตัวแสดงแทนด้วย ฮือๆ ๆ ทำไงดีอะนาย”

“บ้าฉิบ” พันเก้ายกมือขึ้นกุมขมับตัวเองทันที

ทำไมเวลาใครๆ อยู่กับฉันแล้วมักจะทำท่านี้กันนะ ไมเกรนขึ้นกันเหรอ แต่ช่างเถอะ กุญแจรถฉันสำคัญที่สุดแล้วล่ะตอนนี้ ก่อนออกจากห้องน้ำฉันก็คิดไว้แล้วว่าลืมอะไรสักอย่างแต่ดันนึกไม่ออก ที่แท้ก็กุญแจนี่เอง ไปหล่นอยู่ตรงไหน ตอนไหนกันนะ

เฮ้อ! ทำไมวันนี้อะไรๆ มันก็ผิดแผนไปเสียหมดแบบนี้ละเนี่ย

ชักจะหงุดหงิดแล้วสิ...








- TO BE CONTINUED -

mamind GIFmamind GIF

Talk with writer

รักนาง ชอบนาง เปย์นางนะคะ 5555555555
พรีออเดอร์แล้วจ้าาา <3




หรือทาง inbox เพจก็ได้จ้า

เม้าท์มอยและติดตามข่าวสารได้ที่เพจเลยจ้า
ตามไปได้เลยย




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,126 ความคิดเห็น

  1. #1126 katkatty2 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 17:53
    เริ่มสนุกแล้วล่ะซี~~~
    #1,126
    0
  2. #1102 BEAYTY (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 21:13
    พันเก้าสู้ๆแฮะๆๆ
    #1,102
    0
  3. #1093 Nuch :3 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 14:58
    เจ้านางนี่เเถเก่งง 

    พันเก้าเอจริงๆนางก็น่ารักน้าา

    สู้ๆจ้าไรท์
    #1,093
    0
  4. #1065 Sirigon So Kongto (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 13:06
    ไม่รู้ว่าจะสงสารไครดี//
    #1,065
    0
  5. #1041 GwanGii Shika (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 02:54
    55555 โอียยยยฮ่าน้ำตาไหลลลล
    ให้ตายเหอะ ยิ่งอ่านก็ยอ่งรักเจ้านาง!!
    นางจะบ้าไปไหนค่ะ!! พันเก้า แกก็รับ รับ รักเค้าไปนั่นแหละเออ!!
    ตลกมากกก!! มุกไรด์โคตรพราวเลย ณ จุดๆนี้ ไม่รู้ว่านางเอกบ้า หรือไรด์ต๊อง 5555 ล้อเล่นน้าาาา
    น่ารักมากๆๆๆ ชอบมากกก สู้ๆนะคะ
    #1,041
    0
  6. #803 ★A y ά m i★ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 22:26
    เจ้านางน่ารัก ทำไมชอบนางเอก55555555555
    กุญแจอยู่ในชุดที่ถอดหรือเปล่า 5555555 
    #803
    0
  7. #776 T--dZ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 22:17
    นางแถได้เรื่อยๆจริงๆ



    แต่ละอย่าวก็โคตรฮา! สงสารพันเห้าชะมัด 555
    #776
    0
  8. #364 SMAIL R' (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 13:25
    เจ้านางน่ารักง่าาาา
    #364
    0
  9. #226 TANH_ZEPIA (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2557 / 11:09
    อ่านไปอ่านมา
    กลายเป็นว่าเจ้านางน่ารักขึ้นนะ
    ชีเอาตัวรอดได้เก่งดี
    รักแรกพบจากนิตยสาร? ฮ่าๆๆๆ
    แก้สถานการณ์ได้ไวมากอะ เป็นคนช่างสังเกตมาก
    เค้าเรียกว่ามีไหวพริบ!
    (แม้ว่าสุดท้ายแล้วมันจะฟังดูตลกๆ ก็เถอะนะ โอเค ให้อภัย)

    อิจฉาจริงจัง
    ได้ใกล้ชิดพันเก้า งือออ
    แอบลุ้นเบาๆ ตอนอยู่บนโซฟาด้วยกัน
    พันเก้าขี้แกล้งมาก ใจหายใจคว่ำแทนเจ้านางเลยนะนั่น
    ฉากชวนวาบหวามมาก ฮ่าๆๆ

    มาสเตอร์สองคนนี้นี่เก๋นะ
    ได้ขึ้นปกนิตยสารด้วย
    หากรับจ๊อบเป็นนายแบบเพิ่ม รายได้ท่าจะดีไม่ใช่น้อยนะเคอะ

    ว่าแล้วว่าเจ้านางต้องลืมกุญแจ
    ตะหงิดๆ ตั้งแต่ตอนที่นางเปรยๆ บทที่แล้วแล้วละ
    จนได้.. หาเรื่องปวดหัวให้พระเอกของหนูอีกจนได้
    จะมีบทไหนมั้ยที่นางไม่เปิ่น
    (ไม่น่าจะมี ฮ่าๆๆ)

    ภามดูร่าเริงกว่าเรื่องที่เจ้าตัวเป็นพระเอกแฮะ
    ในมุมมองของอลิชานี่ ภามดูขรึมๆ นิ่งๆ
    แต่พอภามเจอเจ้านางนี่ดูเหมือนมาดจะแตก
    หลุดฮาซะงั้น ฮ่าๆๆ เจ้านางตลกนี่เนอะ
    (ชมอยู่นะเออ!)
    คำผิดเน้อ
    รักออยู่ = รักอยู่ มั่นไส้ = หมั่นไส้
    ประโยคแปลกๆ
    ของพวกแน่ๆ = ของพวกเขาแน่ๆ
    ปรับสี = ปรับสีหน้า
    แต่ก็มีแต่พวกอิจฉา = ก็มีแต่พวกอิจฉา



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 11 ตุลาคม 2557 / 11:11
    #226
    0
  10. #46 MINE(DUCKKY) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 16:08
    รักแรกพบจากนิตยสาร555
    เจ้านาง นางแปลกได้ทุกสถานการณ์
    #46
    0
  11. #32 proudzaa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2557 / 19:51
    โอ้ยยย เจ้านางชีน่ารักอ่ะะ ชอบๆๆๆ ไปอ่านเรื่องอลิชามาแล้วก็สนุกกก ชอบเซ็ตนี้ๆ รออยู่ค่าาา
    #32
    0
  12. #30 chanok- (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 11:39
    บ้าบิ่นคือเจ้านาง ชอบบบบบบ
    #30
    0
  13. #29 fate heria ^o^ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 22:03
    คิดถึงพาเฟ่ต์เลยค่ะ 555
    รีบอัะต่อนะคะ >.<
    มันส์มากก
    #29
    0
  14. #28 P.Zowelln (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 17:14
    เลิฟแอทเฟิร์สไซต์ในปกนิตยาสารเนี่ยนะ!! เชื่อด้วยอ่ะ กิ่งทองกับใบหยก ห่อหมกกับใบยอ สิบล้อกับสติ้กเกอร์55555555555555
    #28
    0
  15. #27 ninjafa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2557 / 20:55
    ติดตามจ้าาาาาา
    #27
    0
  16. #26 Lächeln (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2557 / 18:08
    พันเก้า!! นั่นเชื่อเจ้านางเข้าไปจริงเรอะ!! รักแรกพบจากปกนิตยสาร 5555
    #26
    0