คัดลอกลิงก์เเล้ว

[KNB] Kuroko no basuke - DETERMINE 2 (Haizaki x Kise)

โดย _tale

ฟิคสั้น kuroko no basuke คู่เทาเหลือง (haizaki x kise) ต่อจาก DETERMINE ค่ะ

ยอดวิวรวม

905

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


905

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


26
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  8 เม.ย. 58 / 20:40 น.
[KNB] Kuroko no basuke - DETERMINE 2 (Haizaki x Kise) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


 
 

เขียนต่อมาจากเรื่อง "DETERMINE" ค่ะ
เป็นภาคม
.ปลายมั่งนะคะ <3
 *

 
 

 
 
A I Z A K I  K I S E


 




 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 8 เม.ย. 58 / 20:40


 

Title : DETERMINE 2

Pairing : HAIZAKI KISE

Author : TALE

Rate : ตั้งไม่ถูก แต่ไม่เรทนะคะ <3

 

 

 

 

 

IV

 

 

 

 

ความโกรธอาจทำให้เขาทำสิ่งร้ายกาจ..

..แต่ความกลัวสามารถทำสิ่งที่ยิ่งกว่านั้น

 

 

 

 

..แพ้..

 

 

 

ไคโจ 75 : ฟุคุดะโซโก 72

 

 

 

เสียงนกหวีดบอกเวลาจบการแข่งขันดังก้องไปทั่วยิม เสียงร้องโห่ของผู้ชม เสียงความโศกของเพื่อนร่วมทีม.. ถึงอย่างนั้นภายในหัวของเขากลับว่างเปล่า ไม่ได้ยินอะไรเลย..

 

 

 

เขาคือไฮซากิ โชโงะ..

คือคนที่จะ ขโมย แย่งชิงทุกสิ่งทุกอย่างไปจากคิเสะ เรียวตะ

 

 

 

ถึงอย่างนั้นเขากลับแพ้..

กลับเป็นฝ่ายโดนแย่งชิง..

 

 

 

มันต้องไม่ใช่แบบนี้ !!!

 

 

 

ดวงตาสีหม่นจับจ้องไปยังผู้ชนะในนั้นเต็มไปด้วยความเคียดแค้นที่ยากจะปกปิด..เจ้าของเรือนผมสีทองที่เขาแสนจะชิงชัง ใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะร่าเริงและแววตามุ่งมั่นที่มองตรงไปข้างหน้าไม่มีแม้แต่เงาของเขาสะท้อนอยู่ในนั้น

 

 

 

ไฮซากิกัดฟันกรอดเลือกที่จะเดินหนีทุกอย่างตรงหน้าเขาไม่สนแม้รุ่นพี่งี่เง่าพวกนั้นจะรั้งเขาไว้หรือการจับมืออย่างมีน้ำใจนักกีฬาบ้าๆ พวกนั้นด้วย.. เด็กหนุ่มเดินออกจากสนามไปเงียบๆ ทั้งความโกรธมากมายที่มันกำลังปะทุอยู่ภายใน

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

 

..ด้านนอกโรงยิมมืดสนิท นัยน์ตาสีเทาวาววับกวาดมองไปยังผู้คนที่เดินออกจากโรงยิมมองหาร่างของคนที่เขาจงใจมาดักรอ..

 

 

 

คิเสะ เรียวตะ..

 

 

 

เพียงแค่นึกถึงอีกฝ่ายมือหนาก็กำแน่นสั่นระริก ความเจ็บปวดที่ได้รับจากความพ่ายแพ้ใช่ว่าจะไม่เคยสัมผัส..หากนี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกร้าวจนแทบทนไม่ไหว..

 

 

 

บาสของเขาคือการขโมย..

ในเมื่อขโมยไม่ได้.. ก็ไม่เหลืออะไรอีก..

 

 

 

คนที่ตรงข้ามกับเขาทุกอย่าง สดใส..เป็นประกาย..คนที่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่ก็ไม่อาจทำให้หันมามองได้.. ใช่แล้ว..คนที่เป็นฝ่ายไล่ตามไม่ใช่คิเสะหรอก หากเป็นเขาต่างหาก.. หมอนั่นไม่เคยมีเขาอยู่ในสายตาตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ..

 

 

 

ยิ่งคิดกำปั้นหนาก็ยิ่งเกร็งแน่นขึ้นอีก..ในสมองพาลคิดถึงแต่เรื่องที่ว่าจะทำยังไงให้อีกฝ่ายเจ็บปวดได้เท่าๆ กับเขา..หรือมากกว่านั้น..ไฮซากิก็ยังเป็นไฮซากิ เมื่อไม่รู้จะหาวิธีระบายความเจ็บปวดเหล่านี้ยังไง..เจ้าตัวจึงเลือกที่จะมาลงที่คิเสะ..

 

 

 

แต่ดูเหมือนจะมีคนรู้ทันความคิดของเขา..

 

 

 

พวกไคโจยังไม่ออกมากันหรอก

 

 

 

เสียงหนึ่งที่ดังขึ้นจากด้านหลังเรียกเขาให้ลุดออกจากภวังค์ความคิด ไฮซากิหันไปมองอย่างประหลาดใจกับเจ้าของเสียงนั้น ไดกิ?!”

 

 

 

ถ้าคิดจะใช้กำลังแก้แค้นคิเสะล่ะก็ เลิกซะเถอะน้ำเสียงโทนต่ำที่ฟังดูคุกคามกับสายตาเอาเรื่องนั่นทำให้ไฮซากิต้องขมวดคิ้ว จ้องอีกฝ่ายกลับด้วยความไม่ชอบใจ

 

 

 

ฉันจะทำในสิ่งที่อยากทำ มันไม่เกี่ยวกับนาย!จากที่หงุดหงิดอยู่แล้วยิ่งทำให้ทวีคูณขึ้นอีกเมื่อมีคนมาขวาง.. โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคนคนนั้นก็คืออาโอมิเนะ ไดกิ.. ไม่สิ ก็เพราะเป็นอาโอมิเนะทำให้ไฮซากิถึงหงุดหงิดอยู่นี่..

 

 

 

ถ้าเป็นเรื่องบาสฉันจะไม่ว่าอะไร แต่อย่าคิดทำลายการแข่งของพวกนั้นด้วยวิธีโง่ๆ แบบนี้

 

 

 

เขากัดฟันกรอด จ้องอีกฝ่ายเขม็งเหอะ! น่าขำเป็นบ้า.. นี่นายเป็นคนดีขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

 

 

 

ใช่..อาโอมิเนะที่เขารู้จักไม่เคยใยดีคิเสะขนาดนี้.. มันตั้งแต่สมัยม.ต้นแล้วที่คิเสะคอยไล่ตามแต่อาโอมิเนะมาโดยตลอด ไม่ว่าเมื่อไหร่หมอนั่นก็มองแค่อาโอมิเนะคนเดียว.. พยายามเหมือนคนบ้า.. หากไม่เคยมีสักครั้งที่อาโอมิเนะจะหันกลับมามอง.. แต่นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน เรื่องบ้าอะไรที่อาโอมิเนะต้องทำท่าเหมือนแยแสคิเสะแบบนี้!!..ไม่ตลกเลยสักนิด..!!

 

 

 

ไฮซากิแสยะยิ้มหยัน แสร้างทำเป็นไม่สนใจความรู้สึกหวาดหวั่นที่กำลังก่อตัวขึ้นช้าๆ.. “ถ้าเรียวตะรู้คงดีใจจนตัวสั่นเลยล่ะมั้ง

 

 

 

หากอาโอมิเนะไม่สนคำถากถาง เจ้าตัวยังคงพูดต่อไป..ด้วยหวังว่าไฮซากิจะหยุดถ้าเป็นเรื่องบาสฉันจะไม่ว่าอะไร แต่อย่าคิดทำลายการแข่งด้วยวิธีโง่ๆ แบบนี้ นายเองก็รู้ว่าคิเสะ..ว่าพวกนั้นพยายามแค่ไหน

 

 

 

..แต่ไม่..

 

 

 

ฉันไม่สนใจเรื่องบาสงี่เง่านั่นหรอกไฮซากิหัวเราะในลำคอ มองสบตากับอีกฝ่ายด้วยความท้าทาย.. “ถ้าอยากหยุดล่ะก็ลองใช้กำลังดูหน่อยเป็นไง!”

 

 

 

..อยากปกป้องนักก็ลองหยุดเขาให้ได้สิ..

 

 

 

อาโอมิเนะคงไม่รู้ว่าการที่ทำแบบนี้..ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรแต่มันก็ได้ผลตรงข้าม.. ยิ่งออกตัวปกป้องคิเสะมากขึ้นเท่าไหร่ ก็ยิ่งกลายเป็นเชื้อเพลิงรังแต่จะเพิ่มไฟความแค้นในตัวของไฮซากิมากขึ้นเท่านั้น..

 

 

 

"ว่าไง ทำไม่ได้ล่ะสิ.."

 

 

 

หลังคำพูดนั้นอีกฝ่ายปิดตาลงไม่ตอบโต้อะไร นั่นทำให้ไฮซากิยิ้มออกมาอย่างพอใจ.. ความร้อนผ่าวในอกเมื่อครู่เหมือนจะลดลงได้บ้าง..ไม่มีทางอยู่แล้วที่อาโอมิเนะจะยอมเสี่ยงเพื่อคิเสะ.. เสียใจด้วยนะเรียวตะ..ฮีโร่ของนายท่าทางจะไม่ได้แคร์นายขนาดนั้น..

 

 

 

-พลั่ก!!

 

 

 

..ว่ะ

 

 

 

แต่เมื่อรู้ตัวอีกทีร่างของเขาก็ลงไปกองอยู่ที่พื้นเสียแล้ว..

 

 

 

ได้ยินเสียงอาโอมิเนะบ่นกับตัวเองเบาๆ ก่อนเดินหายวับไปในความมืดกอรปกับที่มุมปากเจ็บแปลบขึ้นมาพร้อมรสขมๆ ภายในปากทำให้รู้ตัวว่าคงโดนต่อย..แถมยังเป็นหมัดที่แรงขนาดทำให้คนอย่างเขานอนหมดสภาพลุกไม่ขึ้นอยู่นี่..

 

 

 

..หนอย..เจ้าบ้าไดกิ!!

 

 

 

กำปั้นแกร่งทุบลงพื้นแรงๆ ความเจ็บใจจากแผลที่โดนอีกฝ่ายต่อยแบบไม่ทันตั้งตัวยังไม่เท่ากับได้รู้เรื่องที่ว่าอาโอมิเนะอยากปกป้องคิเสะขนาดเสี่ยงทำร้ายเขา..เสี่ยงที่จะไม่ได้เล่นบาสที่รักนักรักหนา..

 

 

 

เป็นห่วงกันขนาดนั้นเลยหรือไง!!

 

 

 

ภายในอกร้อนผ่าวความรู้สึกอัดแน่นผสมปนเปกันไปมั่ว..เจ็บใจ โกรธ แค้น เกลียด... และที่มากที่สุดก็เห็นจะเป็นความกลัวความกลัวที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน..เพียงแค่คิดว่าอาโอมิเนะเองก็ยอมรับคิเสะ  เพียงแค่คิดว่าถ้าหมอนั่นรู้เรื่องนี้.. แค่คิดว่าความสัมพันธ์ของสองคนนั้นจะเปลี่ยนไป..

 

 

 

...มันก็ใจหาย

 

 

 

มืออีกข้างยกกุมแผ่นอกที่กำลังเต้นระรัว

 

 

 

ต้องไม่ใช่แบบนี้..!!!

 

 

 

ความกลัวที่มองไม่เห็นมันกำลังกัดกินไฮซากิอย่างช้าๆ ..เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะควบคุมมันไว้ได้ยังไง.. ภาพที่เห็นในวันนี้มันชัดเสียยิ่งกว่าชัด.. ภาพที่คิเสะกำลังจะก้าวผ่านเขาไป..นัยน์ตาสีน้ำตาลทองอ่อนไม่ได้มีเขาอยู่ในนั้นเลยสักนิด..

 

 

 

นั่นก็เพราะเขาแพ้..

 

 

ผู้แพ้ก็เป็นได้แค่ทางผ่านให้ผู้ชนะเหยียบย่ำขึ้นไป..

ไปยังที่ที่สูงกว่านั้น..ที่เขาเอื้อมไปไม่ถึง..

 

 

 

นัยน์ตาสีหม่นเป็นประกายท่ามกลางความมืด.. หมู่ดาวบนท้องฟ้าส่องประกายสดใสราวกับกำลังเยาะเย้ยเขา.. หนึ่งดวงนั้นตกร่วงมาสู่พื้นดิน...

 

 

 

เปลือกตาสีเข้มปิดลง..จดจำภาพดาวตกเมื่อครู่ไว้ในหัว..

เขาเองก็จะทำแบบเดียวกัน..

 

 

 

บาสของเขาคือการขโมย..

ในเมื่อขโมยไม่ได้.. ก็ไม่เหลืออะไรอีก..

 

 

 

ในเมื่อขโมยมาไม่ได้..

 

 

 

 

 

เขาก็จะ ทำลายคิเสะ เรียวตะซะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

V

 

 

 

 

'..โชโงะคุง..'

แม้หมอนั่นจะไม่ได้เรียกเขาด้วยเสียงหวานอย่างที่เคยฝัน..

 

 

 

 

 

อ..อือ….”

 

 

 

เสียงครางแหบพร่าดังในลำคอของคนที่เพิ่งได้สติ..แพขนตาหนากะพริบอยู่ชั่วครู่ก่อนจะลืมขึ้น ภายในหัวปวดตุบจนแทบระเบิด.. หรี่ตามองรอบด้านทั้งที่ยังมึนงง.. ที่นี่ที่ไหน...

 

 

 

ตื่นแล้วเหรอ..

 

 

 

เงาของอีกคนในห้องที่เดินเข้ามาทาบทับ คิเสะเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงคุ้นเคย คนตรงหน้าคือไฮซากิ โชโงะ..คนที่เขารู้จักดี...คิดว่าอย่างนั้นนะ..

 

 

 

โช..โงะ..คุง..?"

 

 

 

ร่างโปร่งยันกายลุกขึ้นความหยุ่นนุ่มของที่นอนทำให้รู้ว่าตอนนี้เขากำลังอยู่บนเตียง หากไม่รู้ว่ามาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง..ความทรงจำยังคงไม่ปะติปะต่อนัก ภายในหัวเต้นตุบๆ จนต้องยกมือขึ้นกุมขมับ ฉัน..มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง..”

 

 

 

"ฉันพามาเองแหละ"

 

 

 

"พามา..?"

 

 

 

เรียวคิ้วขมวดเข้าหากันเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายอีกหน..ครั้งนี้ถึงเพิ่งสังเกตุ.. รอยเลือดสีแดงฉานที่มุมปากของไฮซากิ.. มันเป็นแผลสดใหม่.. ไม่ต่างไปจากหัวใจ..บาดแผลที่ได้รับจากการพ่ายแพ้คิเสะ เรียวตะก็ยังสดใหม่อยู่เช่นกัน..

 

 

 

คิเสะทำตาโตทันที โชโงะคุง หน้าไปโดนอะไรมา!

 

 

 

หากอีกฝ่ายกลับหัวเราะหยันในลำคอ.. “ยังมีหน้ามาห่วงคนอื่นอีกเหรอ รู้สภาพของตัวเองซะบ้างสิ.."

 

 

 

น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาเย็นเฉียบจนน่าขนลุก..แม้ที่ผ่านมาความสัมพันธ์ของเขากับโชโงะคุงไม่ได้เรียกว่าดีนักเพราะอีกฝ่ายที่เกลียดเขาชัดเจนมากขนาดนี้..แต่ก็ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่เขาจะรู้สึกหวาดหวั่นกับโชโงะคุงเท่าตอนนี้มาก่อน..

 

 

 

ร่างโปร่งเผลอถดตัวหนี... มันเป็นตอนนั้นเองที่แผ่นหลังเปลือยเปล่าชนเข้ากับกำแพงเย็นเฉียบทำให้รู้ตัวอีกอย่างว่าเขาไม่มีเสื้อผ้าติดกายแม้สักชิ้น.. และคิเสะคิดว่านี่คงไม่ใช่การดีเป็นแน่.. ..เอ่อ..วันนี้ฉันขอตัวกลับก่อนดีกว่านะ

 

 

 

จะรีบไปไหนล่ะ..เรียวตะ

 

 

 

หากไม่ทันไฮซากิที่โน้มกายลงมาทาบทับ ใช้สองมือยันกำแพงกักขังไม่ให้เขาหนีไปไหนรอด.. ไฮซากิเลียริมฝีปากใช้นัยน์ตาสีหม่นคู่นั้นกวาดมองร่างเปลือยเปล่าของเขาอย่างจาบจ้วง "อยู่สนุกด้วยกันก่อนสิ.."

 

 

 

คิเสะกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น เพราะท่าทางแบบนั้นของไฮซากิทำให้ในสมองพาลคิดไปถึงเรื่องต่างๆ นาๆ แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องดีเลยสักเรื่อง เขารีบกวาดสายตามองซ้ายขวาหาทางหนี เห็นเสื้อผ้าตัวเองกองอยู่ที่พื้นเลยไปอีกหน่อยก็เป็นประตู ถ้าแบบนี้คงหนีได้ไม่ยาก..

 

 

 

"อุ๊..!"

 

 

 

ฉับพลันมือใหญ่ก็บีบเข้าที่ปลายคางเขาอย่างแรงบังคับให้เงยหน้าขึ้น "มัวแต่มองอะไรอยู่..ฉันอยู่ตรงนี้"

 

 

 

ทันทีที่สบเข้าไปในดวงตาสีหม่นเนื้อตัวก็สั่นระริกขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้.. นั่นก็เพราะแววตาที่จ้องมองมานั้นว่างเปล่า..ว่างเปล่าจนเกินไป..ราวกับว่าอีกฝ่ายเป็นสัตว์ร้ายที่ไร้ชีวิตจิตใจ จ้องแต่จะทำลายเหยื่อของตัวเองเท่านั้น..

 

 

 

..และเขา..ก็เป็นได้แค่เหยื่อที่หนีไปไหนไม่รอด..

 

 

 

...!!!!!

 

 

 

ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ดีแน่ๆ คิเสะพยายามยันกายอีกฝ่ายออกทันที หากไม่เป็นผล เรี่ยวแรงที่เคยมีไม่รู้หายไปไหนหมด..เขาไม่สามารถต่อต้านอีกฝ่ายได้เลย..

 

 

 

ด..เดี๋ยว โชโงะคุ..—อ อื้อ!

 

 

 

ใบหน้าขาวซีดเผือดเมื่อใบหน้าคมเคลื่อนเข้ามาใกล้ ไล้ริมฝีปากร้อนไปตามลำคอขาว ใช้ฟันคมงับเข้าเนื้อไม่มีสัมผัสของความอ่อนโยนเลยแม้สักนิด

 

 

 

โชโงะคุง..บ้าไปแล้วเหรอ..”

 

 

 

"เงียบเถอะน่า!"

 

 

 

สิ้นคำพูดนั้นริมฝีปากก็ถูกทาบทับลงมาอย่างดุดัน คิเสะพยายามปิดปากตัวเองแน่นแต่อีกฝ่ายกลับเพิ่มแรงบีบที่คางแทรกลิ้นร้อนเข้ามาอย่างถือวิสาสะรุนแรงเสียจนชาไปหมด..

 

 

 

สัมผัสจากมือหยาบกร้านลูบไล้ไปตามเนื้อตัวทำให้ขนลุกเกรียวพร้อมๆ กับในโพรงปากก็ยังถูกรุกรานไม่เลิกรสขมฝาดของเลือดที่ไม่รู้ว่าเป็นของใครไหลลงคอจนเขารู้สึกอยากขย้อนออกมา

 

 

 

ทุกสัมผัสที่ได้รับรุนแรงและสะเปะสะปะ มั่วไปหมดจนเขาเองยังรู้สึกได้.. ถึงความกระหายที่เกินจะจินตนาการ..

 

 

 

"..อื้อ..!!"

 

 

 

มือเรียวทุบไปที่หลังอีกฝ่ายดังตุบเมื่อเริ่มขาดอากาศ ไฮซากิงับเข้าที่ริมฝีปากของเขาแรงๆ หนึ่งทีก่อนจะยอมละออกมา คิเสะสูดอากาศเข้าปอดทันทีที่เป็นอิสระ หอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน.. โชคยังดีที่อีกฝ่ายยังพอเมตตาให้เขาได้ตักตวงอากาศหายใจบ้างไม่งั้นคงได้ตายไปจริงๆ แน่..

 

 

 

"..แค่ก.."

 

 

 

เขาสำลักคายเอาเลือดขมฝาดเมื่อครู่นี้ออกมาจากลำคอ.. "..ทำไม.." น้ำสีใสเอ่อคลอรอบดวงตาเว้าวอน..เสียงหวานสั่นครือน่าสงสารพร่ำพูดแทบไม่เป็นประโยค..

 

 

 

"..ทั้งที่..ฉันคิดว่าโชโงะคุง..เป็นเพื่อน.."

 

 

 

น้ำตาหยาดใสไหลลงข้างแก้มทันทีที่พูดประโยคนั้นออกไป..ตลอดมา..คิเสะไม่เคยเกลียดไฮซากิ..แม้จะเป็นศัตรู แม้จะเคยโดนแย่งคนรัก หรือแม้อีกฝ่ายจะทำตัวแย่ๆ ใส่เขาแค่ไหนก็ตาม.. ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคิดอยู่เสมอว่าอีกฝ่ายเป็นเพื่อน..เพื่อนที่เป็นคู่แข่ง..

 

 

 

คิเสะร้องไห้..ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว..

 

 

 

เพราะตั้งแต่วันนี้ไป...

เขาอาจจะเกลียดโชโงะคุงเข้าจริงๆ ก็ได้...

 

 

 

อีกฝ่ายชะงัก..เพียงแวปเดียวที่ดวงตาสีหม่นคู่นั้นสั่นไหว มันเร็วเสียจนคิดว่าบางทีอาจจะแค่ตาฝาด เพราะวินาทีต่อมาไฮซากิก็โน้มหน้าลงมา เล้าโลมหยาบคายเล่นสนุกกับร่างกายของเขาอีกครั้ง..

 

 

 

คิเสะหลับตาลง..เขาเลือกที่จะหนี..หนีด้วยการไม่มองทุกสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น..ใช่..เขาไม่ใช่คนโง่..ไม่ได้ใสซื่อขนาดจะไม่รู้ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น.. คิเสะรู้ดีว่าอีกฝ่ายจะทำอะไร..

 

 

 

หากไฮซากิกลับไม่ยอมให้ทำเช่นนั้น มือที่ใช้ล่วงเกินเขาเมื่อครู่ย้ายมากดที่ท้ายทอย กระชากผมอย่างแรงรั้งให้ใบหน้าเคลื่อนเข้าไปใกล้ "มองฉัน.."

 

 

 

ใบหน้าหวานส่ายไปมา ไม่ยอมเปิดตาตามคำพูดของอีกฝ่าย นั่นทำให้ไฮซากิยิ่งโกรธ.. "บอกให้มองฉัน!!"

 

 

 

"..ฮึก.."

 

 

 

แรงกดที่ท้ายทอยทำให้ต้องนิ่วหน้า น้ำตามากมายหยดลงบนที่นอนจมหายไปกับฟูกขาว.. เปลือกตาสีอ่อนจำต้องเปิดขึ้นอีกหน.. ใบหน้าของอีกฝ่ายอยู่ห่างเพียงไม่ถึงคืบจนเห็นภาพตัวเองที่กำลังตัวสั่นระริกในแววตาว่างเปล่าคู่นั้นชัดเจน..

 

 

 

"ดีมาก.."

 

 

 

ไฮซากิยกยิ้มพอใจ เขาลงมือช่วงชิงความหอมหวานจากร่างกายที่เคยฝันถึงครั้งแล้วครั้งเล่า..เทียบไม่ได้เลยกับของจริงที่ได้สัมผัส.. ผิวกายเนียนละเอียด กล้ามเนื้อที่เรียงตัวสวยอยู่ตรงหน้า.. ราวกับสิ่งเสพติด ยิ่งได้ลิ้มลองก็ยิ่งต้องการ.. อยากครอบครองไว้ให้เป็นของเขาเพียงคนเดียว..

 

 

 

..ใช่..เพียงเขาคนเดียว..

 

 

 

"..อย่า.."

 

 

 

แม้เสียงหวานจะไม่ได้พร่ำเรียกชื่อเขาเหมือนในฝัน ไม่ได้หลงใหล.. ไม่ได้มีเศษเสี้ยวของความรักเลยสักนิด แม้จะเพียงร่างกาย.. แม้สิ่งที่ได้มานั้นเกิดจากการช่วงชิง.. ต่อให้เป็นการทำลายอีกฝ่าย แบบนั้นก็ไม่เป็นไร..

 

 

 

ไฮซากิแยกขาอีกฝ่ายออกแทรกตัวเข้าไปตรงกลาง.. แล้วมองลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลทองอ่อน..ถึงจะเต็มไปด้วยความหวาดกลัว.. แต่ดวงตาคู่นี้ก็สะท้อนภาพของเขาชัดเจน.. มองแค่เขาคนเดียว

 

 

 

..ใช่..แค่เขาคนเดียว..

 

 

 

-พลั่ก!!

 

 

 

ในจังหวะที่เขากำลังจะเป็นหนึ่งเดียวกับอีกฝ่าย..หมัดหลุนก็ซัดเข้าที่ใบหน้าเต็มๆ.. ตามมาด้วยลูกถีบทำให้เขากระเด็นไปติดกับกำแพงของอีกฝั่ง..

 

 

 

"อุก..!"

 

 

 

ไฮซากิสะบัดหัวด้วยความมึนเล็กน้อย.. เมื่อรู้ตัวเขาก็รีบมองหาอีกฝ่ายทันที แต่ภาพที่เห็นทำให้เขาตัวชาวาบ...

 

 

 

ภาพที่คิเสะรีบลนลานใส่เสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้น.. ภาพที่หมอนั่นตัวพยายามพยุงตัวเองที่ใกล้จะหมดแรงเต็มทีเพื่อรีบออกห่างเขาให้เร็วที่สุด.. ภาพแผ่นหลัง..ที่กำลังเดินห่างเขาไปช้าๆ.. ในดวงตาคู่นั้น..ไม่ได้สะท้อนภาพของเขาอีกแล้ว.. เขา..แพ้แล้ว..

 

 

 

ไฮซากิรู้..

คิเสะ..ไม่ได้อ่อนแอถึงขนาดนั้น..

ไม่อ่อนแอถึงขนาดยอมตกเป็นเบี้ยล่างให้คนอย่างเขาง่ายๆ..

 

 

 

แล้วก็รู้..

ตัวเขาไม่ได้เข้มแข็ง..ถึงขนาดนั้น..

ไม่เข้มแข็งถึงขนาดจะดึงรั้งคิเสะกลับมา..เพื่อต้องเห็นหมอนั่นหนีเขาไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า...

 

 

 

คนที่เขาเคยคิดว่าเกลียดถึงขั้นชิงชัง..

ใช่..ก็แค่เคยคิด..

 

 

 

มันจบแล้วสินะ..

 

 

.

 

.

 

.

 

 

 

สำเร็จแล้ว..!

 

 

 

คิเสะโห่ร้องกับตัวเองในใจ..เขาไม่ได้ยอมแพ้ที่จะหนีตั้งแต่แรก เพียงแค่รอเวลาให้อีกฝ่ายเผลอรอแรงฮึดเฮือกเดียว รวบรวมแรงทั้งหมดแล้วปล่อยหมัดใส่หน้าอีกฝ่ายเต็มๆ.. เขาเดาว่าโชโงะคุงคงต้องใช้ยาสลบ..ไม่ก็ยาอะไรสักอย่างกับเขาแน่ๆ ร่างกายถึงได้ไร้เรี่ยวแรงขนาดนี้..

 

 

 

ร่างโปร่งหยิบเสื้อผ้าที่กองอยู่ที่พื้นมาใส่อย่างรวดเร็ว.. พาร่างที่แทบจะหมดแรงของตัวเองไปทางประตูให้เร็วที่สุด.. เพื่อไปให้พ้นๆ จากที่นี่.. เพื่อหนีจากโชโงะคุง

 

 

 

...หากอีกฝ่ายกลับไม่ไล่ตามมา

 

 

 

ความจริงข้อนั้นทำให้มือที่กำลังจะเปิดประตูชะงักไป.. ไม่รู้ว่าคิดบ้าอะไรอยู่กันแน่เขาถึงได้หันกลับไปมองคนที่เพิ่งทำร้ายตนเมื่อครู่.. แต่ภาพที่ได้เห็นกลับทำให้คิเสะใจหายวูบ..

 

 

 

ภาพของไฮซากิ  โชโงะที่เขาไม่เคยรู้จัก..

 

 

 

ร่างสูงไม่แม้แต่จะขยับเขยื้อน ไหล่กว้างที่เคยแข็งแกร่งบัดนี้กลับลู่ลงอย่างหมดสภาพ เลือดสีแดงฉานไหลรินจากมุมปากหยัก..คิเสะไม่ได้รุนแรงขนาดนั้นเพียงแต่ว่ามันซ้ำกับแผลเก่าที่อาโอมิเนะเคยฝากเอาไว้..

 

 

 

ทำไม..

ทั้งที่เป็นฝ่ายทำร้ายเขาแท้ๆ แต่ทำไมโชโงะคุงถึงได้ดูเจ็บปวดยิ่งกว่าอีกล่ะ..

 

 

 

โชโง..—”

 

 

 

ลองส่งเสียงเรียกดูหากก็ต้องขาดห้วงไปเมื่อมองสบเข้าไปในนัยน์ตาคู่นั้น...

...อัญมณีสีเทาหม่นที่กำลังสั่นระริก

 

 

 

..โชโงะคุงกำลังร้องไห้..

แม้ไม่มีน้ำตา..แต่โชโงะคุงก็กำลังร้องไห้..

 

 

 

เขาจะต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ... คิเสะคิดกับตัวเอง มองคนเบื้องหลังสลับกับประตูก่อนถอนหายใจออกมาช้าๆ ..ตัดสินใจปล่อยมือจากประตูทางออกที่อยู่ตรงหน้า ทั้งที่แค่เปิดมันออกไปเขาก็จะได้หนีไปให้พ้นๆ แท้ๆ.. ทั้งที่ควรจะโกรธ ทั้งที่ควรจะเกลียดอีกฝ่ายที่ทำเรื่องร้ายกาจได้ลงคอ ทั้งที่ควรจะรีบไปไกลๆ จากตรงนี้ซะ

 

 

 

..แต่เขากลับเลือกที่จะอยู่ที่นี่..ข้างๆ สัตว์ร้ายที่กำลังอ่อนแอ

 

 

 

บ้าไปแล้วจริงๆ..

 

 

 

โชโงะคุง..

 

 

 

คิเสะลองส่งเสียงเรียกดูอีกหน..ลอบมองปฎิกิริยาของไฮซากิเงียบๆ เห็นว่าอีกฝ่ายไม่โต้ตอบอะไรก็จึงค่อยหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ ..ลองใช้ปลายนิ้วแตะลงบนตัวอีกฝ่ายอย่างหวาดๆ ไฮซากิดูราวกลับเป็นคนละคนกับเมื่อครู่ ไม่เหลือเค้าคนที่คิดจะทำร้ายเขาเลยสักนิด..

 

 

 

ท..ทำอะไร..

 

 

 

เงียบเถอะ..

 

 

 

เขาถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย..ก่อนใช้เรียวแขนยาวดึงรั้งอีกฝ่ายเข้ามาในอ้อมกอด.. ไฮซากิมีอาการตกใจ ขืนออกเพียงเล็กน้อย นึกสงสัยว่าทำไมตัวเองต้องมานั่งปลอบอีกฝ่ายด้วยทั้งที่เขาเป็นฝ่ายโดนกระทำไม่ใช่เหรอ..?! แต่ไม่นานก็ได้คำตอบ..เพราะร่างที่เริ่มสั่นระริกอยู่ในอ้อมแขนของเขา...

 

 

 

อา..แบบนี้นี่เองสินะ..

 

 

 

เขาเข้าใจแล้ว..เข้าใจแล้วล่ะ..โชโงะคุงก็เหมือนเด็กตัวเล็กๆ แสนจะไร้เดียงสา..แม้แต่แสดงความรู้สึกของตัวเองออกมาตรงๆ ก็ยังทำไม่เป็น..

 

 

 

เด็กน้อยที่น่าสงสาร..ทั้งที่อ่อนแอขนาดนี้แท้ๆ แต่กลับไม่มีใครมองเห็น

 

 

 

คิเสะหลับตาลงคิดว่าไฮซากิคงไม่อยากให้เห็นตัวเองในสภาพนี้แน่ๆ กอดร่างแกร่งให้แน่นขึ้น เมื่อรับรู้ถึงสัมผัสเปียกชื้นที่ซึมผ่านเสื้อตัวบาง.. สัมผัสของสิ่งที่เขารู้จักมันดี.. สัมผัสของความขมขื่นจากความพ่ายแพ้..ที่เรียกว่า..

 

 

 

น้ำตา

 

 

 

คิเสะไม่ได้พูดอะไรอีก..เขาไม่คิดว่าตัวเองจำเป็นต้องพูดอะไร.. ตัวเขาเองเนี่ยแหละที่รู้ดีที่สุด.. ไม่มีคำปลอบใจใดๆ จากผู้ชนะหรอก.. ดังนั้นที่ทำได้ก็เพียงแค่อยู่ข้างๆ...

 

 

 

ใช่ว่าเขาหายโกรธเรื่องเมื่อกี้แล้วหรอกนะ..

พลาดไปอีกนิดเดียว..ถ้าเขาพลาดไปนิดเดียว..

 

 

 

เราอาจจะต้องเกลียดกันจริงๆ แล้วก็ได้..

 

 

 

แต่เห็นแก่ที่โชโงะคุงอุส่าห์เก๊กหลุด หมดสภาพเสียยิ่งกว่าเขาขนาดนี้..

 

 

 

ครั้งนี้จะยกให้เป็นกรณีพิเศษก็แล้วกัน..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

VI

 

 

 

 

..คิเสะ เรียวตะ..

ชื่อของคนที่เขาเคยคิดจะ 'ชิงชัง' ไปตลอดชีวิต

 

ใช่..

ก็แค่ 'เคย'

 

 

 

 

แสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านบางเรียกให้คนบนเตียงรู้สึกตัว.. ไฮซากิยันกายลุกขึ้นจากที่นอนหาวออกมาหนึ่งทีก่อนที่แขนจะปัดไปโดนอะไรสักอย่าง.. อะไรสักอย่างที่อุ่นๆ นุ่มๆ สัมผัสนั้นทำให้ต้องก้มลงไปมอง

 

 

 

ใบหน้าที่ยังคงหล่อเหลาหลับตาพริ้มแบบนี้..เรือนผมสีทองแม้จะยุ่งเหยิงแบบนี้..ริมฝีปากฉ่ำที่ยกยิ้มขึ้นราวกับกำลังยิ้มอยู่แม้ในความฝันแบบนี้

 

 

 

.....เรียวตะ!!!

 

 

 

ไฮซากิเบิกตากว้างจนแทบถลน.. ยังไม่ทันจะคิดว่าทำไมอีกฝ่ายถึงมาอยู่ห้องพักของฟุคุดะโชโกได้ความทรงจำเมื่อคืนก็แล่นเข้ามาในหัวเป็นน้ำป่าไหลหลากเสียก่อน นั่นส่งผลให้ความร้อนจากทั่วร่างไปรวมกันอยู่ที่ใบหน้าจนขึ้นเป็นสีแดงจัด..

 

 

 

เมื่อคืนเขาทำอะไรลงไป!!

 

 

 

เรียกอีกฝ่ายมาเพื่อแก้แค้นไม่ใช่เหรอ..ไหนล่ะทำลาย.. ไม่เห็นซากของอะไรสักอย่าง แถมยัง..แถมยังร้องไห้ต่อหน้าหมอนั่นอีกต่างหาก!! แม้จะภาวนาว่าขอให้เป็นแค่ความฝันแต่เปลือกตาที่หนักอึ้งนี่ก็เป็นหลักฐานชิ้นดีว่าความจริงแน่ๆ ..คิดแล้วก็อยากจะกัดลิ้นตายเพราะความอับอายให้รู้แล้วรู้รอด..

 

 

 

อื้อ..”

 

 

 

เสียงครางอืมอือทำให้เขาสะดุ้ง..มองซ้ายมองขวาอย่างระแวงว่ามีใครอยู่แถวนี้มั้ย..แต่คิดอีกทีมันจะไปมีได้ยังไง.. เมื่อตั้งสติได้แล้วก็หันไปส่งสายตาเคียดแค้นใส่คนที่ยังนอนหลับไม่รู้เรื่อง..

 

 

 

..เกลียด..

 

 

 

มันติดเป็นนิสัยไปแล้วทันทีที่เห็นหน้าอีกฝ่ายภายในหัวก็จะคิดคำนี้ออกมาโดยไม่รู้ตัว..

 

 

 

ไม่สิ..บางทีอาจจะเป็นตัวเขาเองก็ได้ที่ยัดเยียดคำนั้นใส่สมอง..ยัดเยียดให้ตัวเองเชื่อไปแบบนั้น เพื่อกดความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายในลงไปให้ลึกที่สุด.. เพราะกลัว..

 

 

 

ไฮซากิจ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายนิ่ง จับไปที่แขนตัวเองเบาๆ ที่ที่หมอนั่นเคยแตะ.. สัมผัสทุกอย่างยังคงชัดเจน..

 

 

 

อ้อมกอดของคิเสะอบอุ่นกว่าที่คิด.. มือนุ่มที่สัมผัสก็อ่อนโยนกว่าที่เคยฝัน.. เขาไม่แปลกใจเท่าไหร่ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงได้เลือกที่จะย้อนกลับมาทั้งๆ ที่จะปล่อยเขาไว้ตรงนั้นก็ได้..หมอนี่ก็เป็นแบบนี้..เพราะใจดีแบบนี้ถึงได้โดนคนอื่นรังแกเอาได้ง่ายๆ..แน่นอนว่ารวมถึงตัวเขาก็เช่นกัน..

 

 

 

พอลองจับไปที่หน้าอกข้างซ้าย..ภายในเป็นจังหวะรุนแรง..ทั้งที่เป็นแบบนั้นแต่เขากลับรู้สึกสงบอย่างน่าประหลาด..จังหวะแบบที่เขาเคยรู้จัก..ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบคิเสะ เรียวตะ.. ไม่ได้เกิดจากความแค้น ไม่ใช่ความเกลียดที่เขาเคยยัดเยียด..

 

 

 

เป็นอะไรที่ยิ่งกว่านั้น

 

 

 

อือ...โช..โงะ..คุง..”

 

 

 

เสียงละเมอเรียกเชื่อเขาทำให้ริมฝีปากบางเผลอยกยิ้มขึ้น..นัยน์ตาสีหม่นเป็นประกายอ่อนลง.. ตั้งแต่เมื่อไหร่บางทีไฮซากิเองก็อาจไม่รู้ตัวแต่สายตาที่ทอดมองไปยังคนเบื้องหน้ามันเป็นอ่อนโยนอย่างที่ไม่มีใครเคยได้เห็น..

 

 

 

ไฮซากิคิดว่าเขารู้ตัวแล้ว..

สิ่งที่เขาอยาก ขโมย มามากที่สุด..

 

 

 

ใบหน้าคมโน้มลง..ประทับจุมพิตลงบนริมฝีปากอีกฝ่ายอย่างนุ่มนวลรอยเลือดที่มุมปากเกิดจากที่เขารุนแรงเด่นชัด เขาหลับตาลงแล้วค้างไว้อย่างนั้นเก็บเกี่ยวความหอมหวาน ..นาน.. จนกระทั่งอีกฝ่ายเริ่มรู้สึกตัวจึงละออกมา..

 

 

 

ขอบ..คุณ..”

 

 

 

คำพูดที่เพิ่งหลุดออกไปฟังดูกระดากปากไม่น้อย.. นับครั้งได้เลยด้วยซ้ำที่เขาจะพูดคำคำนี้กับใครแบบไม่ได้จงใจเสียดสี..

 

 

 

เอาล่ะ..!”

 

 

 

ไฮซากิลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ..คิดว่าตัวเองในเช้า(หรืออาจจะเที่ยง)วันนี้ชักจะทำตัวน่าขนลุกมากเกินพอแล้วก็ลงมือจับไปที่ผ้าห่มที่คนบนเตียงนอนขดกอดอย่างสบายเห็นแล้วน่าหมั่นไส้สิ้นดี.. แล้วกระชากมันออกมาแรงๆ

 

 

 

...!!!!!!

 

 

 

ร่างโปร่งร่วงลงมาแปะอยู่กับพื้นลืมตาโพลงด้วยใบหน้าเหรอหราหมดสภาพนายแบบสุดหล่อเห็นแล้วน่าขำไม่น้อย..

 

 

 

ไฮซากิก็ยังเป็นไฮซากิ..

 

 

 

ถึงจะยังไม่มีความกล้าพอที่จะพูดคำๆ นั้นออกมา..แม้จะในความคิดตัวเอง

ถึงแม้จะยังไม่มีความกล้าพอที่จะปฎิบัติตัวดีๆ กับอีกฝ่าย..

 

 

 

หากนี่เป็นครั้งแรกที่เขายอมลดทิฐิ..

 

 

 

 

แข่งวันออนวันกับฉันสิ..เรียวตะ

 

 

 

 

…..เพื่อสิ่งสำคัญ

ที่ไม่ว่ายังไงก็ต้อง ขโมย มาให้ได้

 

 

 

 

 

 

 

END.

 

 

ว่าจะไม่เขียนต่อก็เขียนจนได้ ปิโถถ TvT

คราวนู้นมันค้างคาไปหน่อยเนอะ อันนี้แฮปปี้เอนด์.........มั้ย...? 55555555

 

เรื่องนี้อุปสรรคเยอะมากเลยค่ะ คาดว่าคงโดนจิตอาฆาตของมิเนะคุงตามมาหลอกหลอนเป็นแน่แท้.. ทั้งลืมเซฟเอย ต้องนั่งพิมพ์ใหม่เอย บิ้วอารมณ์ไปสองวันก็ยังไม่มาเอย… O<-< เอาน่านาย เทาเหลืองเรื่องสองเรื่องเองนะ >_<

 

แถมพอเขียนออกมารู้สึกแปลกๆ อีกต่างหากโดยเฉพาะช่วงต้นกับกลาง.. เราพยายามจะสื่ออะไรบางอย่างไม่รู้ว่าสื่อไปถึงผู้อ่านมั้ยหรือได้แต่วนอยู่ที่เดิม T_T เราก็ฟันธงไม่ได้ว่าดีหรือไม่ดีเพราะอ่านของตัวเองมันไม่รู้นี่นา ;{}; ถถถถถถ

อ่า..ตอนฉากเทาคุงผีเข้าไม่รู้ว่าเป็นแบบนี้จะใช่หรือเปล่านะ..ไม่อยากให้ออกมาเป็นฉากเรท..แต่สุดท้ายมันก็แอบเรทอยู่ดี ครึ่งๆ กลางๆ มากเลยค่ะ โปรดให้อภัยเก๊าด้วย #กราบ Orz

 

แต่ที่มันออกมาเป็นแบบนี้ที่ยังไปไม่สุดก็เพราะไม่อยากให้โชโงะคุงทำเรื่องแย่ๆ ไปมากกว่านี้อีกแล้ว เราคิดนะคะ..ว่าโชโงะคุงอาจจะต้องการแค่ใครสักคนที่มาหยุดตัวเองเท่านั้นเอง..ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ตาเห็นหรอก T.T

(ที่จริงแล้วก็น่าจะหยุดตั้งแต่โดนหมัดมิเนะแล้ว #จอดสนิทเลยลูกเอ๊ยย55555)

พิมพ์ๆ ไปก็คิดว่าฟ้าเทาก็..ไม่เลวนะ.. T////T ฮือๆ เรามันแย่ที่สุด!

 

ส่งหัวข้อน้ำตาแต่มีน้ำตาอยู่นิดเดียวเอง กรี๊ดดดดดดดด ;; ;;

ครั้งนี้จะขอแถไปว่า..โชโงะคุงเองก็เสียใจแล้วก็น้ำตาตกอยู่ลึกๆ ค่ะ..แต่แสดงออกมาไม่เป็นเนอะ อย่างที่คีจังบอก .///.

 

ก็เช่นเคยค่ะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ รักนะ จุ๊ฟๆ  >3<

 

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ _tale จากทั้งหมด 5 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 16 เมษายน 2558 / 12:20
    อ่านแล้วนะคะ สนุกมากเลยละคะ จะรอผลงานชิ้นต่อไปนะคะ ^-^ ขอบคุขมากๆคะ
    #3
    0
  2. #2 มาการอง
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 17:07
    สุดท้ายก็มีต่อออออ ดีใจ><

    นึกว่าไฮซากิจะทำเรื่องให้เลวร้ายจนคีจังได้หวาดกลัว ได้มีความสุขจริงๆกันสักที











    #2
    0
  3. วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:35
    แงง คีจังน่ารักมากเลยค่ะ ไปกอดไฮซากิด้วยย ;///; 
    อาโอมิเนะมาเห็นจะทำไงเนี่ย 55

    #1
    0