-จุมพิตสิเน่หา-

ตอนที่ 26 : บทที่ 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 293
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    30 ต.ค. 59


E-book จุมพิตสิเน่หา พร้อมเสิร์ฟละน้า
คลิกโลด



+++++++++++++++++


            จันทกานติ์โวยวายใส่หลานชายด้วยความยาวกว่าครึ่งชั่วโมงแต่เมษราศีทำเป็นหูทวนลมได้ชนะเลิศจนป้าสะใภ้ค้อนขวับ งอนตุบป่องเดินขึ้นชั้นบนทันทีที่ถึงบ้าน

“ลูกชายสุดที่รักทำอะไรให้คุณแม่โกรธ”

พลาธิปเดินสวนกับมารดาที่หน้าห้อง ลงมาถึงชั้นล่าง ถามไถ่น้องชายที่มองตามร่างอ้อนแอ้นผละจากไปอย่างรวดเร็วโดยอาศัยช่วงจังหวะเขาทักทายเมษราศี คนเป็นน้องส่งตาขุ่น

“ผมซิต้องโกรธคุณป้า”

“อ้าวทำไม”

ถูกถามย้อนให้ต้องนึกถึงเรื่องที่ร้านอารมณ์เดือดเหมือนภูเขาไฟก็กลับมาอีก

“ก็พามุกไปที่ร้านอาหารเพื่อน ไปรู้จักมักจี่ไอ้หนุ่มที่ไหนไม่รู้...ไม่เข้าท่า!

หน้าเคร่ง ๆ ของพลาธิปคลายลงทันทีเพราะเจ้าตัวหัวเราะขลุกขลัก กอดอกมองน้องชายอย่างพิจารณาจริงจังเป็นครั้งแรก

“รู้ตัวหรือเปล่าว่าเป็นอะไร”

“ผม?” ชี้อกตัวเอง “ทำไม”

“คลั่งเหมือนไอ้หนุ่มขี้หึง”

เมษราศีหยุดกึก ทบทวนตัวเองแล้วต้องยอมรับว่าใช่ เขาไม่เคยเป็น ไม่เคยรู้สึกอย่างนี้กับใครมาก่อน ที่แล้ว ๆ มาข้างกายมีแต่ผู้หญิงคอยง้องอนพะเน้าพะนอ เขาทั้งนั้นเป็นฝ่ายตัดสัมพันธ์ก่อน ไม่เหมือนมุก หล่อนอ่อนหวานแต่ก็ไว้ตัว อ่อนโยนแต่ไม่อ่อนปวกเปียกจนยอมเขาหมดทุกอย่าง ผิดกับผู้หญิงทุกคนในโลกนี้ที่เขาเคยรู้จักทำเอาความรู้สึกปั่นป่วนเหมือนทะเลเวลาท่ามกลางลมพายุตอนเห็นหล่อนใกล้ชิดผู้ชายอื่น

ชายหนุ่มมองกลับไปยังเส้นทางสู่เรือนเล็ก อยากไปหามุกเพื่ออธิบายให้เข้าใจแต่เชื่ออีกว่าหล่อนไม่พร้อมจะฟัง ได้แต่ปลอบตัวเองว่าพรุ่งนี้ก่อน...รอพรุ่งนี้ โบกมือลาพี่ชายแล้วเดินเลยผ่านขึ้นห้องโดยไม่พูดสักคำ

 

มุกมองข้อมือตัวเองที่มีรอยแดงจาง ๆ จากการถูกจูงกึ่งลากติดอยู่ด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก จะว่าโกรธเพราะไม่ชอบการใช้กำลังก็ใช่ สั่นไหวในหัวใจก็ไม่เชิง หลายครั้งแล้วที่เมษราศีใกล้ชิดหล่อนเกินไป มากกว่าชายคนไหนเคยได้ทำหรือนับกันจริง ๆ แล้วไม่เคยมีใครได้ใกล้กรายหล่อนเลยต่างหาก นอกจากเขาคนนี้

หญิงสาวผ่อนลมหายใจสั่น ๆ เสียทีหนึ่ง ตัดสินใจเข้านอน ไม่ลืมสวดมนต์เหมือนที่ทำอยู่ทุกคืน ขอให้ชีวิตใหม่ครั้งนี้ราบรื่นเป็นสุข ให้หล่อนเข้าใจทุกอย่างอย่างดี...แม้แต่ใจคน

 

กลับขึ้นมาถึงห้องเมษราศีโยนหนังสือเล่มหนาของฝากจากฐานิกาที่ถือติดมือจากรถโครมลงบนโต๊ะเพื่อระบายอารมณ์ เดินวนเป็นหนูติดจั่นระหว่างใจขุ่น ๆ นึกถึงภาพชายหนุ่มลูกเพื่อนจันทกานติ์พูดคุยกับมุกพลางยิ้มพลาง มองหล่อนนัยน์ตาอ่อนเชื่อม

มุกอยู่ที่นี่ไม่เท่าไหร่ก็เริ่มปรับตัวได้ วันนี้ได้รู้จักอิทธิ แค่มองตาผู้ชายด้วยกันก็ดูออกว่าฝ่ายนั้นตกหลุมรักหญิงสาวจังเบ้อเร่อ แล้วถ้านานไปไม่มีผู้ชายแปลกหน้าโผล่มาอีกนับไม่ถ้วนหรอกหรือ

ลมหายใจเมษราศีระอุเพราะอุณหภูมิร่างกายที่เดือดสูง ไม่นึกเลยว่าพอรู้จักพิษรักแรงหึงก็มากถึงขั้นอยากจะเก็บมุกไว้แต่ในบ้านไม่ให้เจอใครทั้งนั้น รอยยิ้มของหล่อน เสียงหวาน ๆ ขนมกับข้าวฝีมือหล่อนก็เหมือนกัน เขาไม่เห็นอยากเผื่อแผ่แบ่งใคร อยากเตะตัวเองเป็นกำลังค่าที่เอ่ยปากอนุญาตแล้วตอนนี้จะกลับคำก็ไม่ได้ รู้ล่ะว่าอารมณ์หึงบ้า ๆ ของตัวเองเข้าขั้นจำกัดสิทธิส่วนบุคคล แต่...

เมษราศีเตะขาโต๊ะหนังสือปัง เดือดจนลืมเจ็บเท้า ใจเริ่มคิดหาวิธีใหม่ ไม่ต้องการประวิงเวลาอีกต่อไป มุกต้องเป็นของเขา...โดยเร็วที่สุด!

สายตาแรงร้อนกวาดไปเรื่อยจนหยุดลงที่หนังสือที่ถูกโยนอย่างไม่ไยดี เวลาโมโหสมองมักทึบคิดอะไรดี ๆ ไม่ออก ชายหนุ่มข่มใจก้าวมานั่งหลังโต๊ะหนังสือ หวังดับอารมณ์ด้วยการอ่าน

Art of Siam” Author: Yohan Davids

หนังสือภาษาต่างประเทศเกี่ยวกับงานศิลป์ของไทยในอดีตที่เขียนโดยนายโยฮันเล่มนี้เก่ามากทีเดียว เมษราศีลองเปิดดูผ่าน ๆ จากต้องการดับอารมณ์ขุ่นมัวเริ่มเปลี่ยนเป็นสนใจพลิกกระดาษค่อนข้างเหลืองกรอบตามกาลเวลาอย่างเบามือมาถึงรายละเอียดช่วงตอนเกี่ยวกับงานจิตรกรรมฝาผนัง

นึกถึงฐานิกา หล่อนรู้ใจเขาไม่น้อยถึงเลือกซื้อหนังสือเก่า ๆ เล่มหนึ่งมาให้เพราะคงรู้ว่าแม้สภาพหนังสือเก่าจนคนหลายคนไม่อยากพลิกเปิดแต่หากภายในเป็นเรื่องเกี่ยวกับจิตรกรรมฝาผนังแล้วเขาย่อมสนใจถึงขั้นเปิดอ่านบ่อย ๆ

คราวนี้เมษราศีเริ่มอ่านใหม่ตั้งแต่ต้นถึงทราบว่ารวบรวมข้อมูลและเขียนขึ้นมาชื่อว่านายโยฮัน ดาวิดส์ เป็นชาวฮอลแลนด์หรือเนเธอแลนด์ในปัจจุบัน ติดตามเพื่อนเดินทางมาค้าขายกับประเทศสยามแล้วเกิดติดใจในศิลปด้านต่าง ๆ เพราะครอบครัวเขาตั้งแต่รุ่นปู่ลงมาเป็นช่างทั้งสิ้น จึงตัดสินใจปักหลักอยู่ในสยามจนเขียนหนังสือได้เล่มหนึ่งชื่อ Art of Siam ที่ถืออยู่นี้

หนังสือที่เล่าถึงประเทศสยามด้วยภาษาไม่หรูหราจนเกินไปเต็มไปด้วยเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยที่หนังสือประวัติศาสตร์หลายเล่มไม่มี ภายหลังนายโยฮันเดินทางกลับประเทศก็ได้พิมพ์หนังสือออกขาย แม้ไม่ได้รับความสนใจเท่าไหร่แต่ลูกหลานก็เก็บต้นฉบับไว้เป็นอย่างดีและคัดลอกทำซ้ำอีกหลายครั้งด้วยฝีมือลูกหลานรุ่นต่อ ๆ มา ทั้งหมดนี้อยู่ในรายละเอียดส่วนแรกบันทึกโดยทั้งตัวนายโยฮันเองและลูกหลานของเขาด้วย

เสียงพลิกหน้ากระดาษหลายต่อหลายครั้งดังขึ้นเพื่อข้ามไปยังบทตอนของจิตรกรรมฝาผนัง เมษราศีอ่านมาหลายเล่มเพิ่งมีเล่มนี้ที่กล่าวเล่าถึงช่างเขียนมากเป็นพิเศษ ชายหนุ่มอ่านเพลินจนเหมือนถูกดึงเข้าไปในเนื้อหา ลืมเลือนเวลาจนมาสะดุดหยุดลงตรงนายโยฮันเล่าว่า

“ผมรู้จักกับช่างเขียนมากฝีมือหลายท่านแต่ที่ประทับใจเห็นจะไม่มีใครเกินนายเมษลูกชายช่างแม้น นายเมษคนนี้ฝีมือดีทีเดียว เป็นคนหนุ่มที่หายากคนหนึ่ง งานของเขาสื่อถึงความรู้สึกนึกคิดและหัวใจได้อย่าเฉียบขาดแม้ยังเป็นเพียงช่างเขียนผู้ช่วยก็ตาม...”

พออ่านถึงชื่อ นายเมษหัวใจเมษราศีก็กระตุกวูบคุ้นเคยเหมือนชื่อนั้นเป็นชื่อตน ไม่ใช่เพราะออกเสียงเหมือนหากเป็นความรู้สึกมากกว่านั้น ตัวชาอึ้งอยู่ครู่กว่าจะไล่สายตาอ่านต่อไปอีก

“นายเมษอัธยาศัยดีทีเดียวในตอนที่ผมเข้าไปทำความรู้จักด้วยสำเนียงแปร่ง ๆ หลังจากหัดพูดอย่างชาวสยามอยู่หลายปี ผมแลกเปลี่ยนความคิดกับเขาหลายอย่าง ถูกใจเข้าจึงขอวาดภาพเขาไว้ด้วยเท่าที่พอมีฝีมือ...”

ภาพร่างเค้าโครงหน้าบุรุษชาวสยามนามว่านายเมษ ไว้ผมทรงหลักแจวหรือที่รู้จักกันในชื่อทรงมหาดไทย คือไว้ผมยาวกลางศีรษะและโกนรอบ ๆ สั้น ไม่สวมเสื้อ ปรากฏอยู่ด้านล่างข้อความ แม้ภาพจะเล็กแต่เมษราศีถึงกับตะลึงมองอย่างไม่เชื่อสายตาเพราะให้มองอย่างไรมุมไหน ภาพวาดตั้งแต่ช่วงไหล่ขึ้นไปก็เหมือนเขาไม่ผิดเพี้ยน

เมษราศีจ้องภาพวาดนายเมษอยู่นานสองนานก่อนปัดความตะลึงโดยคิดเสียว่าตัวเองหน้าโหล อ่านต่อ นายโยฮันเล่าสู่ถึงความสนิทสนมของเขากับนายเมษอีก ยังบอกได้อีกด้วยว่านายเมษได้รับมอบหมายให้เขียนภาพจิตรกรรมฝาผนังที่พระอุโบสถวัดใดบ้าง ในจำนวนนั้นรวมถึงวัดสุวรรณารามริมคลองบางกอกน้อย

“ผมสังเกตงานเขียนฝาผนังของนายเมษและจับได้ในวันหนึ่งว่าหลายภาพเป็นสุภาพสตรีคนเดียวกัน ข้อนี้นายเมษไม่เคยเล่าให้ผมฟังจนบังเอิญรู้เข้าเองจากการสังเกตแล้วก็ได้แต่เห็นใจ เพราะนายเมษตกหลุมรักบุตรีพระยาเตหราชแต่ด้วยความเจียมตัวว่าฐานะต่ำต้อยกว่าลูกสาวขุนนางอย่างหล่อนจึงได้แต่เก็บงำไว้ในใจ...”

เลือดในตัวเมษราศีเหมือนหยุดไหลเวียน ร่างกายแข็งทื่อเป็นท่อนไม้ในทันทีที่อ่านจบความ ภาพคนที่ปรากฏบนจิตรกรรมฝาผนังจะว่าหน้าเหมือน ๆ กันหมดก็ไม่เชิง ยิ่งถ้าคนเห็นทุกวันและใกล้ชิดช่างเขียนด้วยแล้วคงสังเกตเห็นหลายอย่างจนนำมาสรุปความจริงได้

...นายเมษหลงรักบุตรีพระยาเตหราช...


*******************************
ตามที่บอกไว้ตอนแรกว่าจะอัพให้อ่านประมาณ 50%
เรื่องราวก็เดินทางมาถึงตรงนั้นละ
ตอนนี้จึงเป็นตอนสุดท้ายที่จะลงให้อ่านเน้อ
หวังว่าคงได้รับความสนุกสนานพอสมควรนะฮับ ^ 3 ^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น