-จุมพิตสิเน่หา-

ตอนที่ 19 : บทที่ 11 (2/2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 201
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    8 ต.ค. 59


E-book จุมพิตสิเน่หา พร้อมเสิร์ฟละน้า
คลิกโลด



+++++++++++++++++



สองครั้งแล้วที่ถูกกล่าวหาว่าแย่งผัวชาวบ้าน มุกหน้าชา ปรายตามองเปรมยุดาหมิ่น ๆ หล่อนจะรู้หรือไม่ว่าหากเป็นครั้งกระนู้น ใครหมิ่นหยามบุตรสาวหัวแก้วหัวแหวนพระยาเตหราชถึงเพียงนี้จะถูกลงโทษอย่างหนัก...แต่ทุกอย่างจบสิ้นไปแล้ว มุกพยายามตัดตนเองในอดีตทิ้ง เกิดใหม่อย่างเต็มตัวโดยการกลมกลืนกับสิ่งแวดล้อมใหม่ วิธีการดำเนินชีวิตใหม่เหมือนที่พยายามเริ่มทำตั้งแต่ตื่นเช้าวันใหม่ พูดคุยกับทุกคนในบ้านด้วยวิธีการพูดที่เมษราศีสอน ปัดกฏเดิม ๆ ออกจากใจแล้วเดินทางมาที่ทำงานพร้อมเมษราศีเพื่อดูโลกภายนอก ต่อสู้กับทุกสิ่งให้ได้...แม้กระทั่งคน

“เรื่องของคุณเป็นอย่างไรฉันไม่ทราบ แต่ฉันไม่ขอยุ่งเกี่ยวด้วย”

มุกประกาศทำให้เปรมยุดาเข้าใจว่าหญิงสาวไม่สนใจ ยังยืนยันจะแย่งเมษราศีให้จงได้ ด้วยความต้องการระรานเป็นทุนเดิม นางเอกสาวกระชากวิญญาณนางมารร้ายเข้าสิงสู่ ก้าวประชิดตัวมุก คว้าขยุ้มผมยาวสลวยเต็มกำมือ แค่นเสียงเยาะ

“พูดกันดี ๆ ไม่รู้เรื่องมันต้องโดนแบบนี้”

ศีรษะมุกแหงนเงยไปด้านหลัง หนังศีรษะตึงจนเจ็บเพราะแรงกระชาก หล่อนนึกไม่ถึงว่าหญิงสาวแปลกหน้าจะลงไม้ลงมือ ไม่ทันตั้งตัวจึงถูกจู่โจมก่อน หล่อนพยายามดึงมืออีกฝ่ายออก ยังไม่ทันสำเร็จ พอเปรมยุดาพูดจบก็เหวี่ยงฝ่ามือหมายจะฟาดลงมาบนใบหน้า มุกรีบยกมือขึ้นกันทำให้พ้นจากถูกตบหน้าหวุดหวิด แต่ปลายเล็บนางเอกสาวยังแผลงฤทธิ์เกี่ยวผิวแก้มอ่อนบางให้ได้เลือด

เห็นคู่ควงคนใหม่ของเมษราศีได้รับบาดเจ็บ เปรมยุดาหัวเราะสะใจ แถมยังได้ใจเงื้อง่ามือจะตบให้ได้ระบายความโกรธที่ถูกหักหน้าทำให้หล่อนเป็นข่าวว่าถูกผู้ชายชิ่งไปมีคนใหม่บวกกับหมั่นไส้ในความสวยซึ้งของฝ่ายตรงข้าม

มุกแกะมือเปรมยุดาออกจากผมตนเองสำเร็จ มองอีกฝ่ายอย่างโกรธจัดแต่ด้วยพื้นฐานนิสัยไม่เคยถูกอบรมให้ทำร้ายใครจึงได้แต่ผลักออกห่างตัว ด้วยต้องการป้องกันตัวผสมโมโหแรงผลักจึงมากเป็นพิเศษ ทำเอาเปรมยุดากระเด็นไปชนชั้นเก็บเอกสาร แฟ้มเรียงรายเป็นระเบียบร่วงกรูลงกองกับพื้นทันทีเพราะแรงกระแทก

“อีบ้านี่!” เปรมยุดาผยุงตัวออกจากกองแฟ้มเอกสารอย่างทุลักทุเล ชี้หน้าคนที่คิดว่าไม่มีทางสู้หล่อนได้ในตอนแรกริก ๆ ก่อนกระโจนเข้าใส่เหมือนหมาบ้า

ประตูห้องทำงานเปิดผลัวะก่อนจะมีใครเจ็บตัวมากไปกว่านี้ เมษราศีมองสภาพระเนระนาดในห้องแล้วเบือนสายตามายังเปรมยุดาด้วยสีหน้าถมึงทึง ข้างหลังสองเลขายืนบังประตูเหมือนคุมเชิงหลังจากคนหนึ่งรีบวิ่งไปขอกุญแจสำรองจากฝ่ายบุคคล อีกคนแจ้นไปรายงานนายถึงในห้องประชุมว่ากำลังเกิดศึกใหญ่

ดวงหน้าหวานซึ้งเป็นจุดสุดท้ายที่สายตาเมษราศีเลื่อนมาทว่าทันทีที่เห็นเลือดไหลซึมจากใต้โหนกแก้มลงมาเกือบถึงคางเขาก็สาวเท้าเร็ว ๆ เข้าหา โอบประคองเอวอ้อนแอ้น อีกมือไล้นิ้วโป้งเช็ดเลือด ถามน้ำเสียงห่วงใย

“เกิดอะไรขึ้น เล่าให้ผมฟังซิ”

นึกถึงข้อกล่าวหาว่าแย่งผัวชาวบ้าน มุกขยับตัวออกจากอ้อมแขนอบอุ่น กล่าวตอบเสียงปึ่งชา

“ถามเธอเถิดค่ะ”

พยักพเยิดไปยังเปรมยุดา นางเอกสาวแทบเต้นอยากเข้าไปกระชากตัวเมษราศีออกห่าง ท่าประคับประคองอ่อนโยนอย่างไม่เคยเห็นเมษราศีกระทำต่อใครแม้แต่หล่อนเหมือนยาพิษราดลงบนหัวใจ เมษราศีไม่ต้องการถาม เขาสบตาเปรมยุดานิ่ง ๆ ห่างเหิน...ไร้เยื่อใยจนคนถูกมองใจหาย

“คุณเมษคะฟังยุดาก่อนนะ คือ...ยุดาก็แค่ถามผู้หญิงคนนี้ว่าเขาเป็นใคร อยากทำความรู้จัก แต่...”

“คุณรู้มั้ยว่าทุกซอกมุมของสำนักงานนี้มีวงจรปิด”

คนปั้นน้ำเป็นตัวหน้าเจื่อนแต่ไม่ยอมแพ้ หันมาบีบน้ำตา

“แล้วจะให้ยุดาทำยังไงล่ะคะ ยุดารักคุณนี่ ทำไมถึงมีข่าวแบบนี้ออกมาได้คุณไม่คิดถึงหัวใจยุดาบ้างเหรอว่าจะรู้สึกยังไง ไหนยังเสียหายไม่รู้เท่าไหร่ นางเอกชื่อดังถูกเขี่ยทิ้ง...”

“ต้องการเท่าไหร่”

คำถามของเมษราศีทำมุกสะดุ้ง ตรงข้าม...คนถูกถามหยุดร้องไห้ น้ำตาชะงักราวกับปิดก๊อก แต่มิวายปั้นหน้าเศร้าสร้อย เมษราศีแทบแค่นหัวเราะ

“ทำไมถามแบบนี้ล่ะคะคุณเมษ”

จริตมารยานางเอกสาวมุกตามไม่ทัน หล่อนนึกสงสาร อย่างน้อยก็เป็นผู้หญิงด้วยกัน หล่อนหันไปมองหน้าชายหนุ่ม พิศสีหน้าเขาเพื่อให้แน่ใจว่ารู้สึกอย่างไรทั้งยังรอว่าจะตัดสินใจอย่างไรกับกรณีนี้

เมษราศีพ่นลมหายใจด้วยความหงุดหงิด เอี้ยวตัวหยิบสมุดเช็คจากลิ้นชัก เขียนตัวเลขพร้อมเซ็นลายเซ็นกำกับแล้วฉีกส่งให้เปรมยุดาคนที่ตีโพยตีพาย ปากบอกว่ารักแต่มือรับเช็คหมับอย่างไม่ลังเล

“ตามตกลง ผมขอจบเกมกับคุณแค่นี้”

หน้าเปรมยุดาเปลี่ยนเป็นสีแดงจัดสลับซีด พูดไม่ออกเพราะรู้ว่าพูดไปก็ไม่มีความหมาย ทุกอย่างเป็นไปตามข้อตกลง...ความพอใจร่วมกัน เมื่อฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่ต้องการอีกฝ่ายต้องยอมรับ เพียงแต่หล่อนไม่นึกว่าทุกอย่างจะผิดแผนเร็วอย่างนี้ ดวงตาแต่งไว้เฉี่ยวตวัดขวับอาฆาตมุก...เพราะผู้หญิงคนนี้ นังนี่คนเดียวทำทุกอย่างพังหมด

เปรมยุดาสบตาเมษราศีเป็นครั้งสุดท้ายก่อนเลี่ยงออกจากห้องโดยดีเหมือนยอมแพ้หากแต่ในใจหมายมั่น

ยุดาไม่ยอมหรอกคุณเมษ ในเมื่อเห็นนังโนเนมนั่นดีกว่านางเอกเบอร์หนึ่งอย่างยุดา คอยดู...จะป่วนให้กระเจิงเลย!’

 

“ขออุปกรณ์ทำแผล” เมษราศีสั่งเลขา ไม่นึกว่าแค่ขาดคำสั่งสิ่งที่ต้องการก็ถูกยื่นมาตรงหน้าราวกับเสก สิรียิ้มประจบ คิดไม่ผิดที่รีบให้กีรนันวิ่งไปเอากล่องปฐมพยาบาลทันทีที่เห็นมีการบาดเจ็บถึงขั้นเลือดออก “ขอบใจ ออกไปได้ แล้วไม่ต้องให้ใครเข้ามาถ้าผมไม่สั่ง”

“แม้แต่คุณพลาธิปกับคุณพลทัตเหรอคะ”

“ใช่”

“ทำไมคุณพี่ทำยังงี้ล่ะคะ” มุกยิงคำถามทันทีที่สิรีปิดประตูสนิท

“ผมทำอะไร” ชายหนุ่มไม่เข้าใจ ขมวดคิ้วหงุดหงิดเพราะจะจูงมือหญิงสาวมานั่งที่เก้าอี้หน้าโต๊ะแต่หล่อนเอามือไขว้หลังหลบ

“ผู้หญิงคนนั้นบอกกับน้องว่าเป็นเมียคุณพี่”

“ทำไม หรือมุกหึงพี่”

ประกายความหวังเรืองรองขึ้นในดวงตาชายหนุ่ม ถามอ่อนหวานพานให้ผิวแก้มเนียนจับสีชมพูเข้มขึ้นทั้ง ๆ เจ้าตัวไม่ทันรู้สึก ปากก็ปฏิเสธเสียงเคร่ง

“น้องจะหึงคุณพี่ทำไมเล่าคะในเมื่อน้องเป็นน้อง”

ไม่ใช่...ทั้งทางสายเลือดและความรู้สึก แต่เมื่อตั้งใจจะใช้กลยุทธ์บุกยึดพื้นที่ไม่ให้เหยื่อรู้ตัวเมษราศีจึงไม่กระโตกกระตาก เออออรับ

“ก็จริง”

อาศัยหญิงสาวเผลอตัวจูงมือพามานั่งจนได้ เขาวางกล่องปฐมพยาบาลไว้บนโต๊ะ หยิบแอลกอฮอล์ล้างแผล สำลี ยาแดงและพลาสเตอร์ออกมา เห็นรอยข่วนจนได้เลือดบนผิวแก้มอ่อนใกล้ ๆ อารมณ์โมโหก็กลับมาใหม่ทำให้สีนัยน์ตาจัดขึ้นพานให้มุกเข้าใจผิด นึกว่าเขาไม่พอใจ ปัดมือชายหนุ่มออก

“คุณพี่จะทำอะไรคะ”

“ทำแผล อยู่เฉย ๆ สิ อยากเป็นแผลเป็นหรือไง”

มุกชำเลืองอุปกรณ์ทำแผลนิดหนึ่ง พยายามจดจำว่าสิ่งเหล่านี้คือยาสมัยใหม่

“ใช้อย่างไรหรือคะ น้องทำเอง”

“ทำไม” เสียงชักขุ่น “รังเกียจกันมากนักหรือ”

“ไม่ทราบซิคะ น้องอาจจะผิดหวังก็ได้ ไม่นึกว่าคุณพี่จะเป็นคนไม่มีความรับผิดชอบ เธอเป็นเมียคุณพี่แต่กลับไม่ดูดำดูดีชุบเลี้ยง ไล่ไปอย่างนั้นเธอจะหาเลี้ยงตัวเองได้หรอกหรือคะ” นี่ล่ะแม่มุกของพ่อกับแม่ นิสัยพูดตรงโผงผางในบางครั้งถูกใจพระยาเตหราชนัก

เมษราศีทั้งฉุนทั้งขำ ใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดทำความสะอาดบาดแผลจนได้ มือที่จับสำลีรีบลดน้ำหนักลงเมื่อเห็นหญิงสาวทำหน้าเหย

“เจ็บเหรอ”

หญิงสาวไม่ตอบ หน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุก ทั้ง ๆ ศึกษาในหนังสือและดูทีวีเห็นแล้วว่าหญิงชายสมัยนี้คบหาใกล้ชิดกันได้เปิดเผย แต่หล่อนไม่วายตะขิดตะขวงใจทุกที บุรุษพยาบาลแทบส่ายศีรษะในความดื้อเงียบ ทายาแดงแล้วใช้พลาสเตอร์ตัดเป็นชิ้นเล็กปิดทับบาดแผลอีกชั้น ท่าเก็บอุปกรณ์เหมือนไม่อนาทรร้อนใจขวางหูมุกนัก มันทำให้ความอ่อนไหวในสัมผัสยามได้รับการทำแผลลดลงแทบไม่เหลือ

“คุณพี่ใจร้ายกว่าที่น้องคิด”

คราวนี้เมษราศีปิดฝากล่องปฐมพยาบาลดังปัง ยืดตัวขึ้นกอดอกมองหล่อนนิ่ง ๆ ก่อนอธิบายอย่างพยายามใจเย็นมากที่สุด

“อย่าห่วงเปรมยุดาให้มากนักเลย คุณไม่รู้หรอกว่าปี ๆ นึงเขามีรายได้เท่าไหร่จากการเล่นละคร” เล่นละคร...ทั้งในการทำงานและชีวิตจริง

มุกอ่านหนังสือได้เกือบครึ่งเล่มแล้ว บางท่อนก็อ่านข้ามบ้างเพื่อศึกษาส่วนที่สนใจก่อน พอรู้แล้วว่าผู้หญิงยุคนี้หาเลี้ยงตัวเอง มีสิทธิเท่าเทียมชายทุกประการ แต่ด้วยความเคยชินเก่า ๆ ทำให้ไม่ค่อยเข้าใจนักกับความสัมพันธ์ชั่วครั้งคราว

“แต่เธอบอกว่าเป็นเมียคุณพี่”

“เปรมยุดาเป็นแค่เพื่อน” ตอบเลี่ยงคำว่าคู่ควงได้อย่างงดงาม

“เพื่อนกับเมียต่างกันนะคะคุณพี่ เธอยังบอกด้วยว่ารักคุณพี่”

เมษราศีแค่นหัวเราะออกมาทันที

“คุณจะพูดเพื่ออะไร ให้ผมรับเลี้ยงดูเขาหรือไง”

โดนถามคำถามนี้เข้ามุกตอบไม่ถูก อาจเพราะหล่อนรักความถูกต้องอันเป็นนิสัยอีกส่วนหนึ่งที่ซึมซับจากบิดามารดา ยิ่งพระยาเตหราช ท่านไม่ชอบใจเอาเลยกับความอยุติธรรมทั้งหลาย หากเปรมยุดาเป็นเมียเมษราศีจริง ชายหนุ่มปัดความรับผิดชอบถือว่าใช้ไม่ได้ แต่มุกกลับพูดไม่ออก เจียมตัวในฐานะผู้อาศัย ฉุกคิดได้อีกด้วยว่าคงเผลอพูดจาโผงผางตรงใจมากไป

“ว่าไง”

เมษราศีไล่เบี้ยเสียงขุ่น หงุดหงิดใจที่ผู้หญิงตรงหน้าพยายามผลักไสให้เขารับผู้หญิงอื่นเป็นเมีย

“น้องขอโทษค่ะ” มุกบอกเสียงเบา ไม่ใช่กลัวแต่เป็นความอึดอัดคับข้องใจ ลุกขึ้นเดินเลี่ยงจะหยิบหนังสือมาอ่านต่อแต่เมษราศีคว้าแขน เจ้าของร่างบางไม่ทันระวังตัวจึงเซเข้าปะทะอกอุ่น หน้าผากชนปลายจมูกของคนที่ก้มหน้าลงพอดิบพอดี “คุณพี่!

ใบหน้านวลเนียนไม่แต่งแต้มเครื่องสำอางสักนิดทว่ากลับดูสวยกว่าเปรมยุดาที่ประทินโฉมเสียเต็มคราบหลายขุม ลมหายใจเมษราศีเป่ารดหน้าผากมน มุกหนาวสั่น โกรธระคนหวั่นไหว

“ถ้าคุณพี่รังแกน้อง...”

“จะหนีไปอีก?

เมษราศีเลิกคิ้ว ถามดักคอ กระหวัดแขนรวบกอดเอวคอดรั้งหญิงสาวเข้าหาตัว ทุกส่วนในร่างกายเบียดแนบกันและกัน หัวใจหญิงสาวร้อนวูบวาบ ตัวอ่อนเปลี้ยแทบทรุดเข่าถ้าไม่ได้เขาประคองไว้

“คุณพี่ ปล่อยน้องนะ ทำไมถึงรังแกกันอย่างนี้”

“อย่าไล่ให้ผมไปรับเลี้ยงใครอีก” สั่งเสียงหนัก พยายามบังคับอ้อมแขนและมือไว้ให้อยู่นิ่งทั้ง ๆ อยากทำมากกว่าที่เป็น

“คุณพี่ลงโทษน้องหรือคะนี่ทั้งที่น้องขอโทษแล้ว”

ไม่ใช่ลงโทษ แต่เป็นความอัดอั้นบางประการต่างหาก เมษราศีเองก็บอกไม่ถูก รู้สึกเหมือนกำลังถูกปั่นหัวโดยการทำเป็นไม่สนใจแถมยังขับไล่ไสส่งให้ไปหาคนอื่นอีก

“รับปากสิ” เขาคาดคั้น ไม่ฟังคำพูดหล่อน

“คุณพี่” เสียงหวานสั่นชักเคร่งขึ้น “น้องขอโทษที่ก้าวก่ายเรื่องคุณพี่ แต่จริงไหมเล่าคะที่คุณพี่ทิ้งเมียที่รักคุณพี่อย่างไร้ความรับผิดชอบ”

“มุก...” น้ำเสียงคราวนี้เกือบเป็นท้อแท้ “คุณไม่เข้าใจจริง ๆ หรือแกล้ง เปรมยุดาน่ะหรือจะรักผม ถ้ารักจริงเขาจะยอมรับเช็คอย่างง่ายดายเชียวหรือ คนรักกันจะเห็นแก่เงินมากกว่าผัวได้หรือไง เขาคงด่าทอเอาเรื่องผมให้ถึงที่สุดมากกว่า แต่นี่ไม่ใช่คุณก็เห็น”

มุกเงียบ ตรึกตรอง ไม่ว่ายุคสมัยใดคนดีและไม่ดีย่อมมีชีวิตอยู่ปะปนกัน ผู้หญิงประเภทนั้นในยุคของหล่อนก็มี คนที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่สบาย มียศศักดิ์บารมี บางคนถึงกับฆ่าแกงเมียใหญ่ให้ตนได้ขึ้นแทน

หญิงสาวมัวแต่ชั่งน้ำหนักเหตุผลจนไม่ทันสังเกตว่าอ้อมกอดกระชับขึ้น มารู้ตัวเพราะเมษราศีเอ่ยต่อว่า

“เชื่อพี่ซิ เป็นน้องยังไงถึงไม่เชื่อพี่”

หญิงสาวแจกค้อนวงโต ดันตัวเองออกจากอ้อมกอด ไม่กล้าหันไปมองหน้าชายหนุ่มที่เป็นทั้งผู้ปกครองและคนกำชะตาชีวิตทั้งหมดของหล่อนไว้ในกำมือ

...กาลเวลาไหลรี่ราวกับสายน้ำไม่ไหลย้อนกลับฉันใดก็ฉันนั้น คนบางคนจึงเปลี่ยนแปลงตาม...

มุกไม่เพียงแต่ได้พบยายพวงที่ชาตินี้เป็นจันทกานติ์ หล่อนยังพบใครอีกคนหนึ่งด้วย ยายพวงชาตินี้กับชาติก่อนยังมีความคล้ายคลึงกันอยู่มาก แต่ใครอีกคนแผกไปอย่างสิ้นเชิง เป็นคนใหม่จนแทบไม่เหลือรอยคนเก่า

นายเมษ...พี่เมษ ลูกหลานชนชั้นไพร่ที่เวลานี้โอ่อ่าเป็นคุณเมษราศี

ครั้งกระนู้นชายหนุ่มมีหญิงสาวแอบรักเขาจำนวนมากแต่ไม่เคยชายตามองใคร ยกเว้นแต่...

หญิงสาวถอนใจ เพราะเวลานี้เขาคนนั้นดูเป็นอีกคนที่ไม่แยแสต่อความรู้สึกใครเลย


โปรดติดตามตอนต่อไป...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น