-จุมพิตสิเน่หา-

ตอนที่ 18 : บทที่ 11 (1/2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 183
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    10 ต.ค. 59




E-book จุมพิตสิเน่หา พร้อมเสิร์ฟละน้า
คลิกโลด



+++++++++++++++++

            เปรมยุดาปาหนังสือพิมพ์ฉบับวันรุ่งขึ้นลงพื้นแล้วใช้เท้าย่ำๆๆ ระบายอารมณ์ก่อนหยิบขึ้นฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยพร้อมกับร้องกรี๊ด ๆ ลั่นบ้านด้วยความโมโห นักข่าวต้องนั่งเทียนเขียนแน่ถึงลงข่าวมั่วซั่วว่าเมษราศีคิดทิ้งหล่อนไปควงคนใหม่ หรือไม่คงเป็นบางคนที่เคยมีเรื่องกันคิดใส่ร้ายเขียนข่าวเสีย ๆ หาย ๆ ดิสเครดิตนางเอกเบอร์หนึ่งอย่างหล่อนผู้ไม่เคยมีประวัติศาสตร์ถูกผู้ชายหน้าไหนเขี่ยทิ้ง

กับเมษราศีหล่อนวางแผนไว้นานแล้วว่าต้องจับให้อยู่หมัด อาจจะยอมท้องเพื่อเรียกร้องความรับผิดชอบ แต่ฝ่ายชายก็ระวังตัวแจทำให้ไม่สำเร็จสักที ระหว่างนี้หล่อนไม่ล้มเลิกความคิด แต่นึกทางออกอื่นไว้เหมือนกันว่าตอนคบกันจะสูบเลือดเนื้อเมษราศีให้ได้มากที่สุด หากเห็นทีท่าเขาไม่เล่นด้วยแน่จะเป็นฝ่ายบอกเลิกก่อนไม่ให้เสียศักดิ์ศรีนางเอกชื่อดัง

แต่ดูข่าวในหน้าซุบซิบดาราแทบทุกฉบับสิ ทั้งภาพเมษราศีเดินคุยกระหนุงกระหนิงกับสาวสวยคนหนึ่งในห้างดังแล้วยังข้อความบาดใจอีก

            “คุณเมษนะคุณเมษ ทำเป็นไม่รับสายยุดา ที่แท้ก็ไปคั่วนังคนใหม่นี่เอง”

 

            “คุณเมษอยู่มั้ย”

            เปรมยุดาเดินเฉิดฉายผ่านขึ้นมาถึงหน้าห้องประธานกรรมการใหญ่ เอ่ยถามพนักงานสาวสองคนหน้าห้องท่านประธานด้วยท่าเริ่ดเชิดสวยแถมไว้ตัว

            “กำลังประชุมค่ะ นัดไว้หรือเปล่าคะ”

สิรี...เลขานุการเบอร์หนึ่งตอบตามด้วยคำถามเหมือนไม่รู้ว่าใครเป็นใครเรียกเสียงกรี๊ดเบา ๆ จากลำคอเปรมยุดา

“ฉันเปรมยุดา จำหน้าฉันไม่ได้หรือไงฮะ”

นางเอกชื่อดังแห่งยุคระดับหล่อน จะบอกว่ามีใครในประเทศนี้ไม่รู้จักหล่อนไม่เชื่อเด็ดขาด ปลายเท้าบิดไปมาแทนกระทืบเร่า ๆ ด้วยความขัดใจแกมเสียหน้า

“จำได้ค่ะ...คุณเปรมยุดา”

กีรนัน...ผู้ช่วยเลขานุการตอบบ้าง มุมปากยิ้มนิด ๆ ไม่อยากต่อความให้นางเอกช้ำใจหนักเข้าไปอีกว่านอกจากเปรมยุดา พวกหล่อนยังรู้จักดารานางแบบอีกนับไม่ถ้วนที่ตบเท้าเดินขบวนมาหาเมษราศีเป็นว่าเล่นราวกับทิพยภูษาเป็นสำนักงานโมเดลลิ่ง แรก ๆ พนักงานในบริษัทต่างฮือฮาแทบไม่เป็นอันทำงาน แต่พอนานไปเห็นบ่อยเข้าแถมบางคนในจอเป็นนางฟ้านอกจากนางมารชัด ๆ ความสนใจก็ค่อยลดน้อยถอยลงจนสุดท้ายเห็นสาว ๆ เหล่านี้ไม่ต่างจากคนทั่วไป

พออีกฝ่ายบอกว่าจำได้ เปรมยุดาปรายตาเยาะใส่สิรีนิด ๆ พอให้รู้ว่าเห็นไหมใคร ๆ ก็รู้จักฉัน หล่อนมัวไปงมโข่งอยู่ที่ไหนมา

“งั้นก็ไม่ต้องถามว่านัดหรือเปล่า” วางท่าราวกับเจ้านาย “อีกนานไหมกว่าคุณเมษจะประชุมเสร็จ”

“อาจช้าหรือเร็วก็ได้ ไม่แน่นักหรอกค่ะ” กีรนันตอบเหมือนกวนแต่ความจริงคือการประชุมแต่ละครั้งมักกำหนดเวลาแน่นอนไม่ได้

“เอ๊ะ! แล้วพวกเธอเป็นเลขาประสาอะไร เจ้านายประชุมเสร็จกี่โมงยังไม่รู้อีก ใช้ไม่ได้”

สองเลขานุการสาวหน้าตึง หันมองหน้ากัน ความไม่ถูกชะตาคู่ควงขาวีนของเมษราศีอยู่เดิมทำให้ยิ่งชังหน้าเปรมยุดาเข้าไปอีก

“ประชุมนี่คะไม่ใช่ท่องบทจะได้เสร็จตามเวลาเป๊ะ ๆ” สิรีช่วยเถียงแทนเพื่อน พร้อมเสนอทางเลือกเผื่อจะกำจัดแม่นางเอกสาวไปให้พ้นเร็ว ๆ เสียที “คุณทิ้งโน้ตไว้ดีไหมคะ คุณเมษออกมาจะได้ทราบ”

“ไม่ต้อง!” ตะคอกใส่ เหม็นขี้หน้าเลขานุการจอมขวาง คงคิดจะจับคุณเมษเหมือนกันล่ะสิถึงกันท่านัก...เปรมยุดานึกหมั่นไส้ “ฉันจะรอ ขอน้ำส้มคั้นกับของว่างให้ฉันด้วยนะ”

กล่าวจบก็เดินเข้าห้องประธานกรรมการโดยไม่ฟังเสียงห้ามปราม เปิดประตูเข้าไปเท่านั้นเปรมยุดาห่อปาก หรี่ตามองหญิงสาวหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่อันเป็นโต๊ะประจำตำแหน่งเมษราศีที่แม้แต่หล่อนยังไม่เคยได้นั่ง เห็นกำลังอ่านหนังสือเล่มหน้าอย่างเอาเป็นเอาตายอย่างกับเตรียมเอ็นทรานซ์

อาศัยความไวเท่าความคิด เปรมยุดากดล็อคประตูแล้วเดินเข้าหาผู้หญิงคนนั้น ใจร้อนเหมือนไฟรุมด้วยแรงริษยา ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร สำคัญนักหรือไงเมษราศีจึงให้สิทธิ์มากกว่าหล่อน

“สวัสดีค่ะ โอ๊ะ เธอ!

เปรมยุดาอุทาน แทบปราดเข้าไปประทุษร้ายหญิงสาวที่เพิ่งเงยหน้าขึ้นมาให้หล่อนเห็นว่าเป็นคนเดียวกับที่เป็นข่าวเมื่อเช้าไม่ผิด

มุกสะดุ้งเงยหน้าขึ้นจากหนังสือประวัติศาสตร์ตั้งแต่ได้ยินเสียงอุทาน เปลี่ยนความตั้งใจทักทายกลับเป็นลุกขึ้นยืนมั่นเหมือนพร้อมรับศึกเพราะสีหน้าฝ่ายตรงข้าม

“เธอนี่เอง นังหน้าด้านที่คิดจะเขี่ยฉันแล้วเสียบแทน”

อยู่ ๆ ก็ถูกคนแปลกหน้าด่าทอ มุกขมวดคิ้วแน่น กำมือจนสั่นอย่างไม่ชอบใจ กวาดตามองการแต่งกายล่อแหลมกับกิริยาราวกับไร้สกุลรุนช่องก็คิดว่าไม่ควรสุงสิงให้เสียเวลา ตัดสินใจไม่พูดด้วย เดินเลี่ยงจะออกไปขอนั่งกับสิรีและกีรนัน สองคนนั้นถึงแรกพบปั้นปึ่งใส่แต่ไม่ถึงชั่วโมงก็แสดงความเป็นมิตรให้เห็น ไม่เหมือน...

“จะไปไหน!” เร่งฝีเท้าก้าวมาขวางหน้า ริมฝีปากสีสวยเม้มบิดไปมา นึกริษยาความงามหมดจดแม้ไม่แต่งแต้มเครื่องสำอางของหญิงสาวเบื้องหน้า “พูดกันให้รู้เรื่องก่อน เธอเป็นใครไม่รู้หรือไงยะว่าตอนนี้คุณเมษเป็นของใครอยู่”

เมษราศีรู้จักผู้หญิงคนนี้ด้วยน่ะหรือ มุกไม่อยากเชื่อ กิริยาเหลือรับไม่น่าคบหาเท่าไหร่เลย

“ฉันไม่ทราบ”

“อุ๊ยตาย” หางเสียงลากยาว “ไปมุดอยู่ขุมไหนมายะถึงไม่รู้ว่าฉัน...เปรมยุดา นางเอกเบอร์หนึ่ง เป็นคนรักของคุณเมษ”

ลับหลังเมษราศี เปรมยุดาใช้คำ คนรัก เรื่องอะไรหล่อนจะยอมรับให้ช้ำใจว่ายังเป็นได้แค่คู่ควง

ขณะมุกกำลังมึนงงเหมือนถูกค้อนปอนทุบศีรษะ เปรมยุดาถล่มต่อไม่ยั้ง คราวนี้คนฟังมีอาการไม่ต่างจากโดนหมัดน็อคเลยทีเดียว

“คิดจะแย่งผัวชาวบ้านหรือไงยะ”

คนรัก...ผัว

“ว่าไง”

ผลักอกคู่แข่งจนร่างมุกเซถอยหลัง นัยน์ตาคนถูกรังแกลุกวาบ วิญญาณลูกสาวพระยาผู้ไม่เคยยอมใครลุกโพลง

“ข้า...” เกือบเผลอเรียกอีกฝ่ายด้วยสรรพนามคุ้นลิ้นยามโกรธ “ฉันไม่รู้จักคุณ ออกไปเสียเถอะคุณพ...คุณเมษมาเห็นคงไม่ใคร่ชอบใจนักหรอก”

“ดัดจริต!” เปรมยุดาจีบปากว่า “พูดภาษาลิเกอะไรของเธอฮะ ฉันไม่คุยกับใครทั้งนั้น เพราะจะบอกให้รู้ไว้ตรงนี้ว่าคุณเมษน่ะ...ผัวฉัน อย่ามายุ่ง!

โปรดติดตามตอนต่อไป...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น