ด้วยรักดุจหทัย

ตอนที่ 4 : ธิษณามตี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,240
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    5 ม.ค. 61



         ทันทีที่ราชาวัณณุวรรธน์ทรงมีกระแสรับสั่งในเรื่อง พิธีเลือกคู่คณะเสนาบดีต่างยิ้มแย้มยินดีรับสนองพระราชกระแสตระเตรียมเป็นการใหญ่ ราชสำนักโปษัณเกิดความเคลื่อนไหวครึกครื้น เสนาบดีต่างประเทศร่างประกาศและหนังสือเชิญราชอาคันตุกะขึ้นถวายให้ทรงพิจารณาก่อนส่งถึงแคว้นต่าง ๆ ฝ่ายกลาโหมเริ่มซักซ้อมขบวนทหารในวันพระราชทานเลี้ยง ราชอาคันตุกะจะหลั่งไหลจากทั่วทิศ การคุ้มกันควรแน่นหนาหากขณะเดียวกันก็ต้องสวยงามสมพระเกียรติ

        ทั่วทั้งวังมีแต่คน ยุ่ง ที่ยุ่งสุดน่าจะเป็นพระพักตร์ราชาวัณณุวรรธน์

        อีกแล้วหรือ

        ทรงบ่นพอให้พระอนุชาที่ประทับใกล้เคียงได้ยิน เจ้าชายหรรษธรเพียงแย้มสรวลบางพระเนตรระริกรอทอดพระเนตรสมุหพระราชพิธีเข้าเฝ้ากราบบังคมทูลรายงานรายละเอียดต่าง ๆ ที่จะเกิดขึ้นในงาน

        ความคิดเธอทีเดียว

        ทรงบ่นอีกโดยพระเนตรมิพลาดอักษรสักตัวด้วยสมาธิอันเฉียบคม สาส์นเชิญราชอาคันตุกะถูกส่งออกไปแทบทันทีที่ทรงตกลงพระทัยจัดงานดังกล่าวและเพียงไม่นานหลายแคว้นตอบรับคำเชิญ คนสนุกคือคณะเสนาบดี ราชาวัณณุวรรธน์ทรงเพลียพระทัยขณะเจ้าชายหรรษธรทรงทำพระองค์ประดุจเงาที่เอาแต่ยิ้ม!

        กรมภูษามาลาคณะสุดท้ายในวันนี้ถอยออกจากห้อง วรองค์สูงหยัดพระองค์ขึ้นตรง ทอดถอนพระอัสสาสะ-ปัสสาสะดัง

        พอจบงาน เธอว่าพวกเสนาบดีจะว่าอย่างไรถ้าพี่ตอบว่าไม่เลือกสักคน

        คงไม่ว่าอย่างไรนอกจากเซ้าซี้เจ้าพี่ไปเรื่อย ๆ สิพระเจ้าค่ะ

        ฮื่อ ก็ทรงคิดไว้เหมือนกัน เสียเวลาทำอย่างอื่นนะ

        ในพระราชหฤทัยทรงห่วงงานล้นพระหัตถ์ ฤดูหนาวของโปษัณแม้ไม่หนาวจัดแต่ก็ส่งผลต่อการเจริญเติบโตของพืชผลหลายชนิดและยังราษฎรไกลห่างแถบชายแดนฝั่งแคว้นธันยา แถบนั้นจะหนาวกว่าบริเวณริมฝั่งทะเล บางปีกระแสลมหนาวแผ่ลงปกคลุมพื้นที่มากกว่าเคย คนสัตว์พืชพากันย่ำแย่โดยเฉพาะกับครอบครัวยากจน

        ทรงห่วงเรื่องอะไร

        พระอนุชารับสั่งถามราวรู้พระทัย

        หลายเรื่อง

        กระหม่อมไม่เห็นมีเรื่องไหนน่าห่วง เจ้าพี่ทรงจัดการหมดแล้วนี่พระเจ้าค่ะ ทำพระทัยให้สบายดีกว่า กระหม่อมว่าบางที เรื่องเสียเวลา นี่อาจจะมีอะไรดี ๆ แฝงอยู่ก็ได้

 

        แค้วนเมธัส

        ดวงตะวันสีซีดซ่อนตัวอยู่หลังม่านหมอกหนาทึบ ป่าสนสูงเสียดจึงยิ่งแลครึ้มทึม เสียงสวบสาบดังเป็นจังหวะเร็วบ้างช้าบ้างหรือเงียบหายช้านานกว่าจะดังขึ้นอีกครั้งและนาน ๆ ทีจึงสลับกับเสียงหัวเราะใส

        เดี๋ยวซี่อย่าเพิ่งไปอยู่เป็นเพื่อนกันก่อน

        กระรอกตัวน้อยกะพริบตาปริบขยับจมูกดุกดิกราวกับฟังภาษาคนรู้เรื่องแต่แล้วก็วิ่งปรูดไต่ขึ้นตามลำต้นสูงชะลูดแล้วกระโดดแผล็วจากกิ่งหนึ่งสู่กิ่งหนึ่งหายลับจากสายพระเนตร

        โธ่แล้วเราจะอยู่กับใครล่ะ

        เจ้าฟ้าหญิงธิษณามตี ทรงบ่นหากก็มิได้แสดงพระอารมณ์กริ้วกระรอกใจร้ายที่ทิ้งพระองค์โดดเดี่ยวอยู่กลางป่า วรองค์แน่งน้อยเสด็จต่อไปอย่างไม่เร่งร้อน ป่าสนกว้างใหญ่แห่งนี้พระองค์เสด็จประพาสซุกซนแต่ครั้งพระเยาว์จึงยากยิ่งแก่การหลงทาง

        ป่าเงียบสงบทอดพระเนตรทางใดก็เห็นแต่ทิวสนยังดีเสียกว่าประทับอุดอู้อยู่แต่ในพระราชฐาน ฤดูใบไม้ร่วงผันผ่านและต้อนรับฤดูหนาวป่าทั้งป่าสงบงันราวกับหลับใหลรอเวลาฤดูใบไม้ผลิที่จะมาถึงในอีกหลายเดือนข้างหน้า

        ลมหนาวพัดแผ่วต้องพระวรกาย พระหัตถ์บางใต้ถุงพระหัตถ์ทรงจับกระชับพระภูษาขนสัตว์คลุมพระอังสาแน่นเข้า อากาศหนาวบางปีของแคว้นเมธัสฉุดคร่าชีวิตราษฎรรวมถึงสัตว์ต่าง ๆ เป็นจำนวนมากหากแต่สำหรับพระองค์อากาศเท่านี้...กำลังสบาย

        จุดหมายปลายทางเสด็จคือลำธารที่ในฤดูฝนเป็นแหล่งชุมนุมของปลาหลายชนิดหากสำหรับฤดูหนาวเช่นนี้คงจะแห้งขอดไหลเรี่ยหินระเกะระกะ

        เสียงน้ำดังขึ้นทางทิศเบื้องพระพักตร์ เจ้าหญิงธิษณามตีแย้มสรวลใสทว่าต้องทรงชะงักพระองค์เพราะบางสิ่งลอยคว้างลงจากกลางฟ้าลอดผ่านช่องว่างทิวสนตกต้องพระเกศายาวถึงบั้นพระองค์ วงพักตร์งามแหงนเงย ปุยอ่อนนุ่มสีขาวพลิ้วพรมลงต้องปลายพระนาสิก นัยน์เนตรอ่อนใสสีลูกหว้าเต้นระริกถูกพระทัย

        หิมะ กระแสรับสั่งกลั้วพระสรวล เธอจะอวยพรให้ฉันหรือจ๊ะ

        เจ้าหญิงธิษณามตีทรงขึ้นชื่อเรื่องปลุกพระบรรทมได้ยากเย็น ยิ่งในฤดูหนาวจะทรงงอแงเอากับพระมารดา

          ยังมืดอยู่เลยนี่คะอีกอย่างข้างนอกน้าวหนาวแม่ให้หญิงนอนอีกนิดนะคะ

        ไม่เคยทรงเห็นใครพระทัยเย็นและพระทัยดีเท่าพระมารดาเพราะถึงทรงดื้อแต่ก็ทรงมีวิธีจัดการได้แยบยลเสมอ

          หญิงไม่อยากขอพรหรือลูก

          คะ?”

        ทรงผุดลุกขึ้นประทับทั้งสีพระพักตร์งัวเงีย

          ได้ยินว่าวันนี้หิมะน่าจะตก ลูกไม่รู้หรือว่าใครสัมผัสหิมะแรกของปีจะโชคดี แม่ว่าถ้าลูกขอพรคงสมหวังแน่ ๆ เชียว

        เพราะอย่างนี้ ทุกปีเจ้าหญิงธิษณามตีจึงทรงรอคอยหิมะแรกแห่งเหมันต์ หลายปีมาแล้วที่ทรงพลาดหิมะแรก ปีนี้ทรงสมพระทัย

        ...พรนั้นคืออะไรหนอ...

        ทูลกระหม่อมเพคะ ทูลกระหม่อม...

        เสียงร้องเรียกแว่วดังมาจากทิศทางหนึ่งก่อประกายระริกในดวงเนตร พระหัตถ์บางกระชับกระโปรงยาวสีชมพูอมแดงดุจกลีบกุหลาบยกสูงขึ้นเสด็จลัดเลาะหนีเจ้าของเสียงที่เรียกพลางหอบพลางฟังขาดห้วง ชุดยาวกรุยกรายคลุมทับด้วยพระภูษาขนสัตว์หนาไม่เป็นปัญหาต่อการเคลื่อนไหวพระองค์ด้วยทรงเคยคุ้นกับมันเป็นอย่างดี

        เด็จไหนนะถ้าเจอล่ะจะถวายผางให้คอยดูซิ

        เจ้าของเสียงเดิมบ่นกึ่งคาดโทษ นางพระกำนัลสองคนข้างกายจึงกระแซะถามเสียงเย้า

        คุณรมณีย์กล้าหรือคะ ทูลกระหม่อมไม่ใช่พระองค์เล็ก ๆ เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะคะ

        พระพี่เลี้ยงถลึงตาใส่แว้ดเสียงเขียวอย่างคนพื้นเสีย

        แทนที่จะแขวะฉัน ช่วยกันตามหาทูลกระหม่อมให้พบเร็ว ๆ ดีกว่าไหมจ๊ะแม่คุณ

        ถูกเอ็ดเข้าจริงสองสาวเลยยิ้มแหยรับคำ

        ค่ะ ๆ แหมแค่นี้ต้องดุด้วย

        ก็แน่ล่ะซิไม่ได้เรื่องสักคนปล่อยให้ทูลกระหม่อมทรงหนีออกมาอย่างนี้ได้ยังไง

        สาว ๆ ทำหน้าเบ้อยากจะโต้อยู่ว่าถ้าจะผิดน่าจะผิดทั้งขบวนรวมทั้งคุณพระพี่เลี้ยงด้วยน่ะแหละ!

 

        “โฮ้ยจะเป็นลม

        พระพี่เลี้ยงรมณีย์ตบอกแหงนหน้าขึ้นสูดอากาศ นางพระกำนัลสองนางมีอาการคล้ายกันเพียงแต่น้อยกว่าเพราะยังรุ่นสาว

        หรือจะทรงหลงป่าคะ

        คนหนึ่งคาดเดาแง่ร้ายพลอยคนฟังใจเสียไปตามกัน พระพี่เลี้ยงรมณีย์แหวลั่นทั้งใจสั่น

        ปากหรือจ๊ะนั่น ทูลกระหม่อมคุ้นป่านี้คงจะทรงซุกซนอยู่ที่ไหนมากกว่า

        ที่ไหนน่ะมันที่ไหนล่ะคะคุณหาตั้งนานแล้วนะคะเนี่ย

        คิดแล้วก็ใจเสีย ถ้าถึงเวลาเสวยพระกระหารเย็นยังตามหาเจ้าหญิงธิษณามตีไม่พบคราวนี้ล่ะได้หัวขาดกันหมดแน่ ๆ เชียว

        ขณะกำลังอกสั่นขวัญแขวนและเสียวลำคอคุณพระพี่เลี้ยงก็ร้องกรี๊ดพานางพระกำนัลร้องตาม หันมาเห็น ต้นเหตุ นั่นล่ะคุณรมณีย์ถึงได้ถอนใจโล่งอกพร้อมกับถวายผางที่ท่อนพระกรเจ้าหญิงธิษณามตีเข้าให้จริง ๆ เสียทีหนึ่ง

        ทูลกระหม่อมแก้ว ทรงแกล้งคนแก่อย่างนี้หม่อมฉันจะหัวใจวายตายสักวัน

        แก่ที่ไหนจ๊ะ ทรงกอดเอวพระพี่เลี้ยงอ้อน รมณีย์ยังสาวอยู่เลย

        พระพี่เลี้ยงค้อนปะหลับปะเหลือกและทำท่าจะหยิกสองสาวที่หัวเราะกันคิกคัก

        อย่าทรงแกล้งยอคนแก่กลบเกลื่อนความผิดหน่อยเลย

        แหม ฉันแค่ออกมาแป๊บเดียว

        แป๊บที่ไหนกันเพคะ หม่อมฉันหาเสียทั่วจนเอะใจว่าคงจะเสด็จออกมาที่ป่าสนแล้วก็จริง น่าจะถวายผางอีกสักสองที

        เจ้าหญิงธิษณามตีทรงพระสรวลผละพระองค์หนีห่างรัศมีมือพระพี่เลี้ยง

        พอแล้วจ้ะ ฉันก็ออกมาแล้วนี่ไง กลับกันเถอะ

        แน่สิเพคะ ถึงไม่รับสั่งว่าจะเสด็จกลับหม่อมฉันก็บังคับละ

        ถวายเอ็ดเบา ๆ พลางถอนใจเป็นที่ผิดสังเกต เจ้าหญิงธิษณามตีมีรับสั่งถาม

        ถอนใจทำไม มีอะไรหรือ

        เดี๋ยวตอนเข้าเฝ้าองค์ราชาพระองค์คงจะทรงทราบละมังเพคะ หม่อมฉันทราบแต่มีรับสั่งหาให้ขึ้นเฝ้าเป็นการส่วนพระองค์

        สีพระพักตร์เจ้าหญิงธิษณามตีเปลี่ยนเป็นเคร่ง แปลกพระทัย หลังสิ้นพระมารดาพระองค์ทรงอยู่ในความดูแลพระพี่เลี้ยงรมณีย์มาโดยตลอด ความใกล้ชิดระหว่างพ่อลูกเริ่มเลือน ๆ ตามกาลเวลาแม้จะทรงร่วมเสวยพระกระยาหารด้วยแทบทุกมื้อ อาจเพราะตำแหน่งแห่งที่ของพระองค์ที่เป็นรองแม้แต่พระอนุชาต่างพระมารดาซึ่งประสูติแก่พระราชินีองค์ปัจจุบันก็เป็นได้

        มีรับสั่งให้หาคงในฐานะเจ้าหญิงธิษณามตีเข้าเฝ้าองค์ราชาหาใช่พระธิดากับพระบิดา นานแล้วไม่ได้ประทับกับทูลหม่อมพ่อเป็นการส่วนพระองค์เพียงลำพัง คราวนี้เล่า...

        เรื่องอะไรกันนะ

        กระแสรับสั่งพึมพำ ทรงครุ่นคิดไปตลอดทางเสด็จกลับ


โปรดติดตามตอนต่อไป...


.
A FC K a
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,147 ความคิดเห็น

  1. #536 nunpanu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2553 / 16:30
    ลูกฉลาดเจ้าเล่ห์ แต่พ่อฉลาดกว่า
    #536
    0
  2. #125 คนธรรมพ์ตัวจิ๋ว (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 เมษายน 2553 / 16:33
    เจ้าข้าเอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย



    องค์หญิงโดนหลอกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #125
    0
  3. #124 Mashi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 เมษายน 2553 / 15:53
    โอ๊ยยย องค์หญิงจะหลงกลเสด็จพ่อแล้ว



    รีบอัพนะคะไรท์เตอร์ เป็นกำลังใจให้ค่ะ



    สู้ๆๆ
    #124
    0
  4. #123 ยัยหนูปลาย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 เมษายน 2553 / 13:28
    ...

    รอต่อปายยยยยยยยยยย
    #123
    0
  5. #122 Chii_Elda (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 เมษายน 2553 / 21:34
    ไปแล้ว ๆ ใกล้จะพบกันแล้ว
    #122
    0
  6. #121 pretty-p (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 เมษายน 2553 / 09:38

    งอ้อนเหมือนหญิงน้อย สงกะสัย องค์ราชาเราจะได้เนื้อคู่ อิอิ

    #121
    0
  7. #120 คนธรรมพ์ตัวจิ๋ว (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 เมษายน 2553 / 14:27
    อ๊ะ!!~ เกิดอะไรขึ้นทำไมความเห็นเรามาอยู่ข้างล่างนี่ได้ ????



    ไม่เป็นไรเม้นท์ได้อีก วะหะห้า



    องค์หญิงไปเที่ยวที่นู่นดีกว่ามีเรื่องสนุกรออยู่แน่นอน ^^
    #120
    0
  8. #100 คนธรรมพ์ตัวจิ๋ว (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 เมษายน 2553 / 16:10
    รอเนื้อคู่อยู่ไม่ผิดปกติหรอกค่า รับประกัน



    หุๆ



    ปล.คนแถวนี้ก็รออยู่เหมียนกัน วะหะห้า
    #100
    0