ด้วยรักดุจหทัย

ตอนที่ 38 : ทรมานใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,343
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    1 พ.ค. 61

.A FC K a




       “อรุณสวัสดิ์พระเจ้าค่ะ” เจ้าชายหรรษธรทรงยืนขึ้นก่อนค้อมพระเศียรต่ำ ตรัสพร้อมระบายรอยแย้มพระโอษฐ์ “ไม่คิดว่าเจ้าพี่จะเสด็จทรงงานตามปกติ”

ห้องทรงงาน ภายในพระราชวังหลวงถูกใช้เป็นที่ทรงงานสำหรับสองพระองค์มาโดยตลอดอันเป็นการสะดวกกว่าเวลามีข้อปรึกษาไม่ต้องทรงเสียเวลาเสด็จไปมาหากัน การตกแต่งภายในสวยงามแกมขึงขังด้วยภาพเขียนเล่าเรื่องราวเหตุการณ์สำคัญของโปษัณบนผนัง ปูพื้นด้วยพรมสีเข้มปราศจากลายปัก ราชาวัณณุวรรธน์เสด็จผ่านชั้นหนังสือเรียงรายมาประทับหลังโต๊ะทรงพระอักษรตัวใหญ่ตรงข้ามกับพระอนุชา ปั้นพระพักตร์เคร่งเกลื่อนพระอาการภายในหากก็ไม่ค่อยมิดชิดนักในสายพระเนตรเจ้าชายหรรษธร

“แสดงว่าถึงคราวเธอจะขอหยุดงานใช่ไหม ได้ พี่อนุมัติ”

พระพักตร์คมคายไม่แพ้กันบิดเหย

“อย่าทรงหาเรื่องให้กระหม่อม” เอียงพระศอ ทรงสังเกตอยู่พักจึงได้คำตอบ อะไร บนพระพักตร์พระเชษฐาที่ขัดสายพระเนตรแต่แรกเห็น “เจ้าพี่ ทำไมขอบตาดำยังงั้น”

ตรัสถามแล้วค่อยทรงคิดได้ ทีนี้ห้องทรงงานเลยคับไปด้วยเสียงพระสรวลลั่น ๆ ราชาวัณณุวรรธน์ทรงเข้าพระทัยความคิดพระอนุชา ป่านนี้คงเดาเลยเถิดไปถึงไหน ทรงคว้ารายงานถวายความคืบหน้าโครงการในพระราชดำริตั้งใหญ่มาวางเบื้องพระพักตร์ หวังบังไม่ให้อีกพระองค์ทรงเห็นสีพระพักตร์ที่คงกำลังเปลี่ยนเป็นสีจัดขึ้นเรื่อย ๆ

ให้เข้าใจไปยังงั้นดีแล้ว เรื่องอะไรจะทรงเล่าให้ถูกหัวเราะเยาะมากกว่าเก่า

นอนข้าง ๆ ตลอดคืน แต่ต้องทนทรมานเพราะคำสัญญาที่ไม่รู้จะสิ้นสุดเมื่อไหร่...รู้ถึงไหนอายถึงนั่น!

      

       ระหว่างองค์ราชาทรงงานยุ่งทั้งวันก่อนการเสด็จแปรพระราชฐานจะมาถึง ราชินีคู่พระทัยทรงวุ่นวายอยู่ในห้องเครื่อง แรกเสด็จเข้าไป เจ้าพนักงานห้องเครื่องต่างทำตัวไม่ถูกเพราะไม่เคยมีเจ้านายพระองค์ใดเสด็จมาก่อนแม้แต่ราชาวัณณุวรรธน์เจ้าของพระตำหนัก

       ราชินีธิษณามตีทรงแย้มพระโอษฐ์นำเป็นการทอดพระราชไมตรี มีพระดำริอยู่นานทีเดียวว่าจะทำอย่างไรจึงกลมกลืนกับชาวโปษัณโดยเร็วที่สุด ทางเดียวคือคลุกคลีกับพวกเขาให้มาก เรียนรู้ประเพณี วิถีชีวิตทั้งเหมือนและแตกต่าง

       ความที่ทรงถูกอบรมให้เป็นกุลสตรี งานถนัดจึงมีแต่การเย็บปักถักร้อยและทำอาหาร ดวงเนตรสีลูกหว้าทอดพระเนตรทั่วห้องเครื่องอย่างชื่นชมในความสะอาดเป็นระเบียบทั้งที่มั่นพระทัยว่าเจ้าของพระตำหนักคงไม่เคยย่างพระบาทเข้ามาตามประสาผู้ชายส่วนใหญ่ซึ่งสนใจแต่รสชาติหาได้ใส่ใจขั้นตอนการทำ

       ราชองครักษ์โภคินยืนสงบอยู่มุมหนึ่งปล่อยหน้าที่ตามเสด็จเป็นเงาให้แก่พระพี่เลี้ยงรมณีย์ นางพระกำนัลอีกสองคนและวายุที่จูงพระบาทเดินตามต้อย ๆ ดวงตาแจ๋วแหววมองซุกซนไปทั่วเหมือนกำลังหาของเล่น

       “ฉันจะขอใช้ครัวสักหน่อย”

       ทรงแจ้งพระประสงค์ หัวหน้าเจ้าพนักงานห้องเครื่องหมอบเฝ้าอยู่เบื้องพระพักตร์เงยหน้าขึ้น

       “จะเสวยอะไรให้พวกกระหม่อมทำให้เถอะพระเจ้าค่ะ ในนี้สกปรกไม่เหมาะจะเสด็จ”

       “สะอาดมากต่างหาก” รับสั่งยิ้ม ๆ “ฉันชอบทำอาหาร รับรองว่าจะไม่มาทำให้ครัวนี้วุ่นวาย”

       วายุพยักหน้าแรง ๆ เหมือนช่วยย้ำทั้งที่ฟังไม่ค่อยเข้าใจ ฝ่ายห้องเครื่องพระตำหนักทิฆัมพรสบตากันเชิงปรึกษาก่อนสรุปได้ในที่สุด

       “ถ้าเช่นนั้นพวกกระหม่อมช่วยนะพระเจ้าค่ะ”

       ได้ลูกมือช่วยงานยิ่งเสร็จเร็ว องค์ราชินีทรงพยักพระพักตร์

       “ดีจ้ะ ขอบใจ”

 

       ก่อนเริ่มปรุงอาหารทรงขอดูวัตถุดิบทั้งหมดที่มีอยู่เพื่อคิดว่าจะทรงปรุงอะไรได้บ้าง หัตถ์บางหยิบจับผักและเนื้อสัตว์พลิกดูอย่างคล่องแคล่วแสดงถึงความเคยชินกับการเข้าครัว มีมือเล็ก ๆ ของวายุคอยช่วยยุ่งช่วยแย่งอยู่ตลอด พระพี่เลี้ยงรมณีย์จะห้ามอยู่หลายครั้งแต่องค์ราชินีมีรับสั่งให้ปล่อย

       “เด็กเล็ก ๆ จะให้อยู่เฉยสงสัยจะผิดวิสัยนะจ๊ะรมณีย์ คอยดูอย่าให้หยิบของมีคมก็พอ”

       ทรงสั่งราชองครักษ์โภคินให้หาเก้าอี้สูงมาสักตัวหนึ่ง วางข้างพระองค์แล้วอุ้มวายุนั่งบนนั้น

       “วันนี้เราจะทำอาหารกัน วายุช่วยฉันนะ”

       “ช่วย ๆ”

       จอมซนยังไม่ยอมพูดยาว ๆ เหมือนเด็กรุ่นเดียวกันสักทีรับคำแข็งขัน ราชินีธิษณามตีทรงวางพระหัตถ์เหนือศีรษะเล็ก โยกไปมา

       “ดีมากเลย แล้วจะทำขนมให้ทาน”

 

       อาหารที่ทรงปรุงทั้งหมดเป็นตำรับของราชสำนักเมธัส เจ้าพนักงานห้องเครื่องเริ่มสนุกกับการเรียนรู้ตำรับอาหารใหม่ พระพี่เลี้ยงนางพระกำนัลเปลี่ยนจากคอยช่วยองค์ราชินีหันมาอธิบายให้ฝ่ายโปษัณฟัง มีแต่ราชองครักษ์โภคินยืนนิ่งเป็นหุ่นเฝ้าประตูอยู่คนเดียวเพราะถึงช่วยคงยิ่งกลายเป็นเกะกะ

       อาหารหน้าตาน่ารับประทานสามอย่างขนมอีกหนึ่งอย่างปรุงเสร็จในเวลาต่อมา กลิ่นหอมของเครื่องเทศฟุ้งอวลชวนน้ำลายสอ ลูกมือทั้งหลายเริ่มนึกในทางเดียวกันโดยไม่ได้นัดหมายเมื่อเห็นปริมาณอาหารจำนวนมาก...จะเสวยอย่างไรหมด แล้วคำตอบก็มาพร้อมรับสั่งให้ตักจัดใส่สำรับถวายฝ่ายในทุกพระตำหนัก

       “ส่วนพวกนี้ให้พวกเธอจัดการ ตักแบ่งให้พวกทหารด้วยนะ”

       หน้าตาเหลอหราของผู้รับพระเสาวนีย์ทำให้ต้องตรัสซ้ำยังความตื้นตันแก่ทุกคน

 

       ห้องทรงงานภายในพระราชวังหลวงถูกใช้เป็นห้องเสวยบ้างในบางครั้งคราวที่ผู้ทรงงานทั้งสองพระองค์ยุ่งติดพันจนไม่อยากเสด็จย้ายห้องให้เสียเวลาเช่นเดียวกับวันนี้

       โต๊ะไม้ทรงกลมขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ถูกยกมาวางกลางห้อง ปูผ้าทอมือสีเรียบโดยไม่มีสิ่งใดวางประดับทั้งแจกันดอกไม้หรือเชิงเทียนเพราะถ้อยรับสั่งเจ้าชายหรรษธรที่ว่า

       “เกะกะ วางมาก ๆ บังหน้ามองกันไม่เห็นอีก วางแต่อาหารพอ”

       สองพระองค์ทรงถูกฝึกให้ติดดิน เรียบง่าย ยิ่งเวลาฝึกทหารเคยทรงเสวยมื้อเว้นมื้อ ประทับกับพื้นไม่เห็นต้องมีโต๊ะเสวยให้ยุ่งยาก

       “ไม่เสด็จกลับไปเสวยกับองค์ราชินีหรือพระเจ้าค่ะ”

       “ไว้มื้อเย็น”

       เพราะหมายจะทรงงานให้เสร็จสิ้นมากที่สุดก่อนเสด็จแปรพระราชฐานนั่นเอง ช่วงเวลาระหว่างนั้นทรงอยากจะตามพระทัยพระอัครมเหสี หากมีพระประสงค์เสด็จไหนก็จะทรงพาไป

       เพียงคำแรกได้ทรงลิ้มรส สองพระองค์ทรงชะงัก วัตถุดิบในพระกระยาหารไม่แผกจากวันก่อน ๆ มีแต่กลิ่นและรสชาติแปลกพระชิวหาเท่านั้นทำให้ต้องมีรับสั่งหาผู้เชิญพระกระยาหาร

       “อาหารนี่เรียกว่าอะไร”

       ราชาวัณณุวรรธน์ทรงถาม มหาดเล็กมองแวบหนึ่งค่อยกราบทูลตอบ

       “ไม่ทราบเกล้าพระเจ้าค่ะ ทราบแต่พระกระยาหารสำรับนี้ปรุงโดยองค์ราชินี”

       “หืม?

       สีพระพักตร์องค์ราชาหลากพระทัย เจ้าชายหรรษธรทรงปรารภ

       “มิน่าถึงแปลกลิ้น ไปเถอะ” มหาดเล็กค้อมคำนับถอยหลังออกจากห้อง เจ้าชายหรรษธรทรงตักพระกระยาหารจากอีกชามหนึ่งลองชิม “คงเป็นตำรับแคว้นเมธัส อร่อยดีเหมือนกัน เจ้าพี่ว่าไหม”

       องค์ราชาไม่มีรับสั่งตอบ สีพระพักตร์เรียบกระตุกนิด ๆ เหมือนกำลังทรงกลั้นพระสรวล แววพระเนตรอ่อนลงโดยไม่รู้พระองค์ และทั้งที่ตั้งพระทัยจะเสวยตามหน้าที่ในตอนแรก พระกระยาหารสำรับนั้นกลับหมดเกลี้ยงไม่เหลือสักอย่างเดียว

 

       บ่ายคล้อยมากแล้วในตอนราชินีธิษณามตีเสด็จออกจากห้องเด็กเพื่อส่งวายุเข้านอนกลางวัน พระตำหนักทิฆัมพรไม่ใหญ่โตนัก ทรงพระดำเนินไม่ทันไรก็ทั่ว ที่โปรดมากคงเป็นป่าสวยรอบพระตำหนัก แม้ในฤดูหนาวต้นไม้เหล่านั้นไม่เขียวสดเช่นหน้าฝนแต่ก็ให้ความสดชื่นยามสูดพระอัสสาสะไม่แพ้กัน

       ทรงนึกถึงลูกม้าแรกเกิดที่ได้รับพระราชทานเป็นของขวัญชิ้นแรก ตั้งแต่วันนั้นยังไม่เคยเสด็จไปทอดพระเนตรสักครั้ง

       “โภคิน”

       คนถูกตรัสเรียกสืบเท้าเร็วขึ้นมายืนชิดเท้าเยื้องเบื้องพระขนองถัดจากพระพี่เลี้ยงและนางพระกำนัลที่ตามเสด็จราวกับไม่ยอมให้คลาดสายตา

       “กระหม่อม”

       “พาฉันไปคอกม้าหลวงที ฉันอยากเห็นลูกม้าตัวนั้น จะโตกว่าเดิมสักแค่ไหนแล้วไม่ทราบ”

       ความไม่ชอบใจในตัวราชองครักษ์ชาวโปษัณยังไม่คลายจากใจพระพี่เลี้ยงรมณีย์ง่าย ๆ นางปรายตามององครักษ์หนุ่มนิดหนึ่งก่อนทูลทักท้วง

       “ทูลกระหม่อมเพคะ รอเสด็จพร้อมองค์ราชาไม่ดีกว่าหรือ นี่บ่ายมากแล้วถ้าเสด็จกลับมาไม่เห็นจะดีหรือเพคะ”

       “ไปครู่เดียวเท่านั้นล่ะรมณีย์”

       แล้วจึงให้พระพักตร์ราชองครักษ์เป็นสัญญาณว่าไม่ยอมเปลี่ยนพระทัย

 

       “ระวังพระเจ้าค่ะ”

       การเสด็จส่วนพระองค์ขององค์ราชินีก่อความโกลาหลเล็ก ๆ ให้แก่เหล่าทหารม้าอีกเช่นเคย พวกกำลังล้างคอกม้าหรือทำความสะอาดม้ามักถอดเสื้อออกพากันหาเสื้อตนเองมาใส่แทบไม่ทัน แต่เพียงไม่นานหลังจากมีรับสั่งให้ทำตัวตามสบาย พระองค์ขอเสด็จมาชื่นชมลูกม้าน้อยเพียงครู่ก็จะสด็จกลับ เหล่าทหารค่อยวางตัวอย่างผ่อนคลายขึ้น

       แต่หลังจากทรงเรียนรู้การเลี้ยงม้าแรกเกิดจากทหารผู้รับผิดชอบคอกอภิบาลแล้วกลับไม่เสด็จกลับดังรับสั่ง หนก่อนหมายพระทัยจะหัดทรงม้ามาคราวนี้จึงไม่อยากทรงพลาดอีก พระพี่เลี้ยงรมณีย์ทูลทักท้วงอีกตามเคยซึ่งผลคือท่าที่เสด็จลิ่ว ๆ ไปยังคอกม้าขนาดกลาง ทรงฟังคำแนะนำในการทรงม้าเบื้องต้นโดยมีราชองครักษ์โภคินถวายการดูแลใกล้ชิด

       คำทูลเตือนดังขึ้นอยู่หลายครั้งพร้อมกับเจ้าของเสียงคอยเดินคุมเชิงข้างม้าสีขาวเชื่องที่สุดในคอกแต่เพราะทรงม้าเป็นครั้งแรก ท่าทางยังเก้กังทำให้ม้ารำคาญผงกหัวขึ้นลงอยู่บ่อย ๆ

       พระพี่เลี้ยงรมณีย์และนางพระกำนัลนั่งอกสั่นขวัญแขวนอยู่ข้างลานฝึก สายตาพระพี่เลี้ยงคอยจับผิดองครักษ์หนุ่มทุกฝีก้าว หากนอกจากไม่มีพิรุธให้เห็นทั้งอีกฝ่ายยังแสดงความห่วงใยใส่ใจในการถวายดูแลทุกฝีก้าวค่อย ๆ เปลี่ยนความคิดนางทีละน้อย

       เราอาจคิดไปเอง...คงไม่มีอะไร

 

       ราชาวัณณุวรรธน์เสด็จกลับพระตำหนักทิฆัมพรไม่ทันเวลาเสวยพระกระยาหารเย็นตามสัญญา ดึกมากแล้วเมื่อเสด็จเข้าห้องพระบรรทมมืดสลัว ความเคลื่อนไหวแผ่วเบาบนพระแท่นบอกพระองค์ว่าพระอัครมเหสีบรรทมสนิท

       วรองค์สูงใหญ่ประทับลงข้างองค์ราชินี กลิ่นหอมกรุ่นจากพระฉวีต้องพระนาสิก ทรงถอนพระทัยทีหนึ่ง ไม่ทรงทราบ ที่พระอัครมเหสีเข้าบรรทมก่อนเพราะทรงงอนหรือต้องการหนีพระองค์แน่ หากทำตามพระทัยได้ แม้ทรงหลับอยู่อย่างนี้ก็จะช้อนพระองค์ขึ้นกอดประทับรับขวัญให้สมกับทรงคะนึงถึงแทบตลอดวัน

       “ราตรีสวัสดิ์ ขอให้ทรงฝันดี”

       ทรงแตะพระโอษฐ์กับกลีบโอษฐ์หวานแทนพระนลาฏอย่างทรงคิดในตอนแรก ความหวานอันอ่อนโยนกระตุ้นพระอารมณ์ปรารถนาขึ้นอีกเท่า

       ธิษณามตี หม่อมฉันให้เวลา...แต่ไม่ใช่ตลอดไป อย่าทรมานกันนานนัก





โปรดติดตามตอนต่อไป...




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,147 ความคิดเห็น

  1. #1146 pretty-p (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 17:36
    ทำไมทรงเข้าบรรทมไวนักกระหม่อม
    ภรรยาต้องตื่นก่อน นอนทีหลังจะเจ้าคะ
    #1,146
    0
  2. #1145 fsn (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 10:39
    อดเปรี้ยวไว้กินหวานซินะคะ น่ารักเชียว
    #1,145
    0
  3. #833 Stella (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2553 / 18:30
    อยากให้องอ์ราชาสมหวังกับองค์ราชินีจัง

    ยายโภคินจะได้ลงแดงตายไปซะเลย โหดดี สะใจ 555+

    ขอโทดด้วยค่ะ ไม่ได้เม้นให้ซะนาน ไม่ค่อยมีเวลาเข้ามาอ่านเลย

    อยากได้เรื่องคมเสน่หามากมาย เเต่ไม่รู้ว่าจะหาได้จากที่ไหนดี

    มาช้าเกินไปก็เป็นแบบนี้ T^T แต่เห็นเรื่องเจ้าชายในฝันวางอยู่ที่

    แผงหนังสือ ก็เลยหยิบขึ้นมาดูแล้วก็วางลงที่เดิม 555+

    ล้อเล่นค่ะ ชอบนิยายของพี่อัคนีมาก แต่เสียดายที่เพิ่งได้อ่านแค่ 2 เรื่อง

    เอง คือ พยาบาทหวาม กับเรื่องนี้



    มาอัพเร็วๆเน้อ รออยู่จ้า

    #833
    0
  4. #832 ที่ตักดิน (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2553 / 12:24

    จงสู้ต่อไป!555

    #832
    0
  5. #831 MOH (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2553 / 07:54
    น่าร๊ากกกจังเลยยยย



    สู้ๆ ค่า พี่อัคคคคค รอติดตามมมม
    #831
    0
  6. #830 Chii_Elda (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2553 / 01:48
    ถึงจะอด "รัก"
    แต่ก็ทำคะแนนได้เยอะนะ

    คำว่า "รัก" คงอีกไม่ไกล
    #830
    0
  7. #829 ]b'ditxJV' (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2553 / 22:40
    น่ารักดี แต่ความสุขย่อมมาพร้อมกับความทุกข์เสมอ
    #829
    0
  8. #828 pittanan (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2553 / 21:21
    องค์ราชา หึงผิดคนแล้วววว

    นังโภคินมันไม่ได้ชอบราชินี

    แต่ก้อเอาเถอะ อย่างน้อย นังนั่นก้อได้อยุห่างองค์ราชินีสักพัก

    #828
    0
  9. #827 weelyone (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2553 / 18:30
    อุ้ยตายหรือว่าพระแม่เลี้ยงรู้จักโภคิน  เข้มข้นหวาน มันนะค่ะ  เปนกำลังใจนะค่ะมาอัพไวๆๆๆๆๆนะรอนะนะ
    #827
    0
  10. #826 rinchie (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2553 / 15:20
    ยัยแม่เลี้ยงนั่น จะทำอะไรเจ้าหญิงของฉาน



    เด๋วเถอะๆ
    #826
    0
  11. #825 aoistar (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2553 / 14:49
    นังโภคิน....
    #825
    0
  12. #823 คนธรรมพ์ตัวจิ๋ว (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2553 / 10:33
    เตรียมตัวลั่นกลองรบ



    วะหะห้า



    ส่วนโภคิณเนี่ยสมน้ำหน้า ทำตัวเองทั้งนั้นมาโกรธองค์ราชินีได้ยังไง



    วะหะห้า
    #823
    0
  13. #822 puppashown (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2553 / 08:55
    น่ารักอะ
    > #822
    0
  14. #821 Chii_Elda (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2553 / 22:02
    แหม ต่อให้กำจัด ใครต่อใครได้จริง แล้วองค์ราชาจะมามอง ป่าเดียวกันเหรอไงเนี่ย

    เหอ ๆๆๆ
    #821
    0
  15. #818 nunpanu (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2553 / 15:28

    โภคิน พยายามเหลือเกินนะ องค์ราชาไม่มองเจ้าหรอก

    #818
    0
  16. #817 คนธรรมพ์ตัวจิ๋ว (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2553 / 08:54
    วางแผนได้แยบยลยิ่งนัก ท่านราชองครักษ์



    แต่ไม่สมหวัง



    วะหะห้า (สะใจ!!~)
    #817
    0
  17. #816 tookta12 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2553 / 08:47
    อ่านมาเยอะมากพึ่งมาเจอนางร้ายเป็นผู้ชาย น่ากลัวจังเล่นถึงตายเลยนะคะ ส่งแรงใจมาช่วยนางเอกค่ะ
    #816
    0
  18. #815 RedDevil with BlackMagic (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2553 / 08:14
    ราชองค์รักษ์หึงได้ร้ายกาจมาก มารยายิ่งกว่าผู้หญิงอีก
    #815
    0
  19. #814 โกเมนเกศ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2553 / 07:35
    ไม่เคยเจอผู้ชายหึงผู้ชายมาก่อนเลยค่ะคุณไร้ทเตอร์ น่ากลัวมาก กว่าจะจบองค์ราชินีของเรา

    คงน่วมไปตัว
    #814
    0
  20. #812 Bellentine (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2553 / 05:15
     โห... ร้ายลึกจริงๆ ตีเนียนได้เก่งมากเล้ย... โภคิน
    #812
    0
  21. #811 พิริสา (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2553 / 02:02
    โภคินช่างใจร้ายจริงๆ
    #811
    0
  22. #810 ยัยหนูปลาย (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2553 / 01:36

    สงสารใครดีระหว่างโภคินกะองค์ราชินี
    แต่ที่น่าสงสารที่สุุดคงเป็นพี่อัคนีของเรา
    ท่าทางจะหนัก
    อิอิิ

    #810
    0
  23. #809 puppashown (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2553 / 22:44
    คุณโภคินนี่น้า
    อยากอยู่ใกล้องค์ราชาไม่ใช่รึไง
    ยิ่งทำไม่ดีก็ยิ่งห่างไกล
    แต่ก็สมควรแล้วล่ะ
    เจ๊โภคินเอ๊ย
    #809
    0
  24. #808 rinchie (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2553 / 22:16
    โอ้ แม่เจ้า

    โภคิน หึงฝังหุ่นจิงๆ

    แม้ เหลือผู้ชายไว้ให้ผู้หญิงบ้างก็ได้
    #808
    0
  25. #807 กุหลาบขาว (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2553 / 22:12
    ร้ายจังเลยนะ ท่านองค์รักษ์โภคิน
    #807
    0