ด้วยรักดุจหทัย

ตอนที่ 37 : ฐานะที่เปลี่ยนไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,353
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    24 เม.ย. 61

.A FC K a..



       คืนราชาภิเษกสมรส หมู่ดาวพร่างพรายเต็มฟ้ายิ่งกว่าคืนไหน รอบพระตำหนักทิฆัมพรสว่างเรืองรองด้วยแสงชวาลา ในความเงียบอันเยือกเย็นแทรกผสานด้วยอวลไอเกษมศานต์

       ชายหนุ่มผิวเข้มสวมเครื่องแบบทหารราชองครักษ์ยืนหลบใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ ใบหน้าแหงนเงยขึ้นมองชั้นบนของพระตำหนักส่วนพระองค์ราชาวัณณุวรรธน์ มือข้างที่ยกแตะแผลเป็นเหนือคิ้วซ้ายตกลงข้างตัว

       ความจงรักภักดีแลกได้ทุกอย่างยกเว้นสิ่งที่เขาต้องการสินะ...ราชองครักษ์โภคินถามตัวเองอย่างขมขื่นใจ

       ความสุขที่จะได้กลับมาอยู่ในตำแหน่งแห่งที่ใกล้ชิดองค์ราชาเช่นเดิมดูคล้ายหมอกยามเช้าที่พอแดดทอก็พลันหาย เขาจะมีสุขยั่งยืนในใจได้อย่างไรในเมื่อความสมหวังเทียบไม่ได้กับความเจ็บปวด ราชินีธิษณามตีจะประทับเคียงคู่องค์ราชาที่พระตำหนักนี้ ใกล้ชิดสนิทเสน่หาให้เขาได้เห็นทุกเมื่อเชื่อวัน

       แค่มองขึ้นไป สมองก็พานคิดไกลจนไม่อาจทนดูอยู่ได้นาน รีบหันหลังเหวี่ยงกำปั้นใส่ลำต้น แรงกระแทกของเนื้อหนังมนุษย์กับความแข็งของเนื้อไม้ทำให้เลือดซึมออกมาทันที เจ้าของมือหาได้ใส่ใจไม่ ในความนึกคิดมีเพียงวงพักตร์งามลออ

       กระหม่อมจะกำจัดฝ่าบาทให้ได้!’

 

       ในห้องพระบรรทมที่ราชองครักษ์โภคินเฝ้าเหม่อมองอยู่นานนั้นไม่มีเสียงพูดคุยจะมีก็แต่เสียงขยับแผ่วเบาของสองพระวรกายบนพระแท่น

       ราชาวัณณุวรรธน์ทรงพระบรรทมหงายลืมพระเนตรโพลงอยู่ค่อนคืนด้วยความทุกข์ทรมานเพราะต้องทรงต่อสู้กับความปรารถนาบางประการที่ไม่เคยเกิดขึ้นอย่างรุนแรงเช่นนี้มาก่อน กระทั่งใกล้รุ่งสางความอ่อนเพลียเริ่มคืบคลาน ทรงขยับพระองค์ตะแคง เท่านั้นพระพักตร์ก็แทบจรดกับอีกพระองค์ที่คงจะทรงหนาวถึงเขยิบเข้ามาเสียแทบชิดพระอุระ หัตถ์หนายื่นออกไปเกลี่ยปอยพระเกศา ลูบไล้พระปรางนุ่มนิ่ม ยามบรรทมราชินีธิษณามตีงดงามอย่างหนึ่ง ยามตื่นอีกอย่างหนึ่ง แต่หากเลือกได้ทรงอยากเห็นดวงเนตรสีลูกหว้ามากกว่า

       คงทำงานมากไป

       ทรงลงความเห็นให้กับความทุรนทุรายที่ทรงเป็นอยู่ พระราชภาระมากเป็นเหตุ ไม่ทรงเคยสนพระทัยสตรีใด เวลาทั้งหมดทุ่มเทให้กับบ้านเมือง เมื่อมีสตรีโฉมสะคราญแนบชิดความปรารถนาลุ่มลึกก็เหมือนพยายามหาทางออก

       ลมหายพระทัยอบอุ่นของอีกพระองค์เป่ารดกระทบพระพักตร์ ถ้าไม่เคยทรงให้สัญญาคงไม่อดทน ดวงพักตร์คมสันเคลื่อนเข้าหาอีกพระองค์มากยิ่งขึ้น จุดหมายอยู่ที่พระโอษฐ์อิ่มที่ทรงจำได้ถึงความหวานหอม

       เท่านี้คงไม่เป็นไร

       แค่จูบ...ไม่น่าถือว่าผิดสัญญา

      

       ดวงเนตรสีม่วงเข้มลืมขึ้นทีละน้อย แต่แรกถึงตอนนี้ทรงแกล้งบรรทมเพราะวางพระพักตร์ไม่ถูก จะให้ทรงคิดอย่างไรก็หาได้ชินกับการบรรทมโดยมีไออุ่นของอีกพระองค์เคียงข้าง ไม่เหน็บหนาวโดดเดี่ยวเหมือนเมื่อก่อน

       ทรงอุ่นพระทัยไม่น้อยที่หลายชั่วโมงก่อนราชาวัณณุวรรธน์บรรทมนิ่งไม่แตะต้องพระองค์แม้แต่น้อย หากในตอนทรงเคลิ้มใกล้หลับด้วยความอ่อนเพลียก็แทบสะดุ้งด้วยสัมผัสนุ่มนวลบนพระปรางและแทบหยุดหายพระทัยเพราะแรงจุมพิต

       พักตร์ผ่าวร้อนอยู่ยังงั้น พระหทัยยังเต้นรัวไม่หาย หากก็ทรงโล่งพระทัย ถึงอย่างไรองค์ราชายังทรงรักษาสัตย์

       ความรักเป็นอย่างไร ใช่อยู่ใกล้แล้วอุ่นใจ เขินอายกับสัมผัสสนิทชิดเชื้อเช่นทรงรู้สึกหรือเปล่า...ราชินีธิษณามตีทรงถามพระองค์เองกระทั่งบรรทมหลับ

       เหนือพระแท่น เมื่อสองพระองค์บรรทมสนิท พระวรกายอ้อนแอ้นขยับหาไออุ่นขณะพระกรแกร่งตวัดรั้งเข้าแนบชิด พระเศียรเล็กซุกแนบพระอุระกว้างพักตร์พริ้มราวกับแย้มพระโอษฐ์พึงพอพระทัย...

 

       อรุณแรกในพระตำหนักทิฆัมพร ราชินีธิษณามตีทรงตื่นพระบรรทมสายกว่าเคยแต่เป็นหลังจากอีกพระองค์เพียงไม่นานสังเกตได้จากไออุ่นที่ทิ้งไว้ข้างพระองค์อย่างอ้อยอิ่งราวกับราชาวัณณุวรรธน์เพิ่งเสด็จจากเมื่อนาทีก่อน

       หมอกจางทำให้ภาพทิวทัศน์ระหว่างกรอบพระบัญชรแลเห็นราง ๆ เหมือนภาพฝัน เสียงเสียดสีของผ้าดังขึ้นใกล้พระกรรณทำให้ต้องทรงหันมอง

       “บรรทมหลับสบายไหมเพคะ”

       พระพี่เลี้ยงรมณีย์ละมือจากอ่างแก้วบนโต๊ะใกล้พระแท่น ทูลถาม แววตาพระพี่เลี้ยงเรียกสีระเรื่อจับพระปรางนวล

       “จ้ะ”

       “สรงพระพักตร์ก่อนนะเพคะ” เลื่อนอ่างแก้วพร้อมผ้าซับพระพักตร์อบหอมกรุ่นถวาย องค์ราชินีทรงรับ สรงพระพักตร์พลางทรงฟังพระพี่เลี้ยงถวายรายงาน “องค์ราชาเสด็จทรงงานเมื่อครู่ใหญ่นี้เองเพคะ ทรงสั่งว่าถ้าเสด็จไหนให้ราชองครักษ์โภคินนำเสด็จ จะทรงรีบกลับให้ทันเวลาเสวยพระกระยาหารเย็น”

       ถ้ายังงั้นแสดงว่าจะเสวยมื้อเที่ยงที่พระราชวังหลวง

       “พระกระยาหารเช้าล่ะจ๊ะ ได้เสวยหรือยัง”

       พระพี่เลี้ยงยิ้มแป้นกับถ้อยรับสั่งถามอย่างห่วงใย นางคงหมดกังวลได้เสียทีเพราะดูท่าราชาวัณณุวรรธน์มีพระทัยให้ทูลกระหม่อมแก้วไม่น้อย ส่วนอีกพระองค์ ท่าทีต่อต้านในตอนแรกไม่หลงเหลืออยู่อีก เปลี่ยนเป็นใส่พระทัยเหมือนภรรยาห่วงสามีไม่มีผิด

       “เสวยพระสุธารสกาแฟอย่างเดียวเพคะ”

       “ประเดี๋ยวทรงหิวแย่”

       กระแสรับสั่งเปรยมากกว่าอย่างอื่น น้ำเย็นกับผ้าซับพระพักตร์อบกลิ่นหอมช่วยให้ทรงสดชื่นยิ่งขึ้นอีก ทรงนึกถึงราชาวัณณุวรรธน์ ถึงจะทรงมีข้อต่อรองกันอย่างไรพระองค์คงละเลยไม่ได้ ในเมื่ออีกพระองค์ทรงยอมให้ขนาดนี้การทำสิ่งใดถวายได้ก็ควรทรงทำ

       “อย่าทรงห่วงเลยเพคะ คงจะเสวยยังงั้นจนชินแล้ว”

       นั่นซิ คล้ายกับทูลหม่อมพ่อ เป็นความคล้ายที่ไม่ดีนักเพราะหลายครั้งพระบิดาทรงงานตลอดวันโดยไม่เสวย ไว้จะลองทูลถาม ถ้าเป็นจริงจะทรงพยายามปรับเปลี่ยนดู ทรงงานหนักโดยไม่ใส่พระทัยเสวย พระวรกายจะทนทานได้นานสักเท่าไร

       “จะสรงหรือเสวยพระกระยาหารเช้าก่อนดีเพคะ”

       นางพระกำนัลคนอื่นไม่รู้ไปไหนเสียหมด เหลือแต่พระพี่เลี้ยงคอยจัดแจงนั่นนี่ ทรงสงสัย

       “วันนี้คนอื่น ๆ ไปอยู่เสียที่ไหน”

       “หม่อมฉันสั่งเองเพคะ องค์ราชาตรัสกับหม่อมฉันเรื่องจะพาฝ่าบาทเสด็จแปรพระราชฐาน” และยังอีกมากที่ทรงสั่งแทบจำไม่ไหว ทั้งให้คอยถวายการรับใช้องค์ราชินีอย่างใกล้ชิด ให้คอยสังเกตพฤติกรรมผู้แวดล้อม รวมถึงดูแลพระกระยาหารอย่าให้มีสิ่งแปลกปลอม ทรงสั่งเสียจนพระพี่เลี้ยงนึกว่าหากทรงพกองค์ราชินีติดพระวรกายได้คงจะทรงทำ “หม่อมฉันกลัวฉุกละหุกเลยให้แม่พวกนั้นตระเตรียมข้าวของไว้แต่เนิ่น ๆ ที่เหลือคอยคุมพ่อจอมซนอย่าให้ทลายพระตำหนักน่ะเพคะ”

       องค์ราชินีทรงพระสรวล วายุอยู่ตรงไหนเป็นต้องได้เกิดความเสียหายหรือไม่ก็เป็นเจ้าตัวเองที่บาดเจ็บ ตอนเล็กยังเท่านี้อีกหน่อยคงน่าดู

       “ฉันเผลอเพิ่มภาระให้ทุกคนใช่ไหมนี่”

       “ไม่หรอกเพคะ เด็กตัวแค่นี้ดูแลไม่ยากเพียงแต่เผลอตาไม่ได้เท่านั้นเอง”

       “ตอนนี้ปวดหัวแต่อีกหน่อยรมณีย์แหละจะเหงา”

       ทรงลุกขึ้นเสด็จเข้าห้องสรงแทนตรัสตอบ

       “เอ๊ะ ทำไมล่ะเพคะ”

       ทูลถามพลางช่วยเปลื้องฉลองพระองค์ถวาย

       “วายุน่ะเด็กผู้ชายนะจ๊ะ จะเข้านอกออกในได้อีกไม่กี่ปี”

       ตามธรรมเนียมวัง ผู้มีสิทธิ์เข้าออกพระราชฐานชั้นในนอกจากผู้หญิงแล้วก็มีเพียงกษัตริย์และเด็กชายอายุไม่เกินสิบขวบ คงต้องเริ่มทรงคิดว่าเมื่อวายุเติบโตขึ้นจะให้อยู่ที่ไหน คงไม่พ้นเข้าฝึกเป็นทหาร

       พระพี่เลี้ยงคิดตามแล้วเห็นจริง อย่าว่าแต่วายุเลย อีกหน่อยถ้ามีพระโอรส การประทับคลุกคลีจวบเข้าวัยหนุ่มยังเป็นไปไม่ได้

       “ยังอีกหลายปี”

รำพึงเหมือนปลอบใจตัวเอง มือช่วยขัดถูพระฉวีแล้วเผลอยิ้มอย่างอดไม่ได้เมื่อเห็นร่องรอยหลายแห่งบนพระวรกายนวลเนียน รอยยิ้มนั้นเกิดขึ้นครู่เดียวแต่เจ้าของพระวรกายบังเอิญทรงเห็นเข้า สายพระเนตรหลุบลงมองรอยจ้ำเหนือพระถันที่เมื่อคืนเห็นเป็นรอยแดงจาง ๆ หากแต่เช้านี้จับสีเข้มเห็นได้ชัด รอยประทับฟ้องพระอารมณ์ปรารถนาจุดไอผะผ่าวตลอดพระวรกาย

เมื่อคืนทรงทนได้ คืนต่อไปเล่า...แค่ทรงคิดพระวรกายยังแทบละลาย พระหทัยเต้นแรง



โปรดติดตามตอนต่อไป...



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,147 ความคิดเห็น

  1. #1144 fsn (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 22:53
    ใจอ่อนเร็วๆ นะคะ รอวันหวานๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,144
    0
  2. #853 sopa (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2553 / 09:17
    ทำไมไฟต้องไหม้ตอนนี้ด้วย กำลังหวานเชียว
    #853
    0
  3. #824 pharahoo (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2553 / 14:30
    ช่างไหม้ได้ถูดจังหวะอะไรอย่างนี้ หรือว่าฝีมือนังโภคิน
    #824
    0
  4. #820 digital_lady (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2553 / 21:58
    ต้องมีเหตุขัดจังหวะอีกละ ฮึ่ม ๆๆ
    #820
    0
  5. #819 weewan (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2553 / 19:29
    อ่านแล้วสงสารพระเอกเค้าจังทามมายต้องมีไฟไหม้ตอนนี้ด้วยนะหุ หุ หุ เปนกำลังใจนะค่ะ
    #819
    0
  6. #813 tulip (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2553 / 05:18
    ท่าทางใต้เตียงคงจะแน่นน่าดูนะคะ เพราะเห็นรีดเดอร์ตั้งหลายคนแอบอยู่ในนั้น 555 คุณอัคขาแกล้งพระเอกของเราอีกแล้ว ระวังชีวิตจริงของคุณอัคนีวันเข้าหอ เอ้อ! อาจจะไม่ได้แอ้มเหมือนกันนะคะ (ไม่ได้แช่งนะคะ) อิอิ
    #813
    0
  7. #805 aom (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2553 / 18:01
    หนุกดี รีบๆๆๆ อัพ
    #805
    0
  8. #804 sirynth (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2553 / 04:45
     this must be a test for the king, will Pokin be a hero is her eyes?
    #804
    0
  9. #803 aom (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2553 / 23:49
    ไม่ได้อยู่ใต้หมอนค่า



    อยู่ใต้เตียง :P
    #803
    0
  10. #802 tharay_m (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2553 / 22:43
     ทำไมเป็นแมวที่รับเคราะห์แทน ไม่เข้าใจ
    #802
    0
  11. #801 bonggee (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2553 / 22:06
    เฮ้ออออ ไรเตอร์แกล้งองค์ราชาอีกแล้ว
    #801
    0
  12. #800 pittanan (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2553 / 21:01
    โอ๊ยยยยย ฮาอ่า ไรเตอร์น้อออ ช่างทำกับองค์ราชาได้ ฮ่าๆๆ

    ราชินีของเราอุตส่ายอมแล้วเชียวววว

    สมกับชื่อตอนจริงๆ ทะเลหวาน...ทรมายใจ กร๊ากกกก

    ..จะมาไหม้อะไรกันตอนนี้ !!!!!   5555
    #800
    0
  13. #799 sarin0325 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2553 / 20:26
    น่าสงสารองค์ราชา....อิอิ
    #799
    0
  14. #798 คนธรรมพ์ตัวจิ๋ว (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2553 / 14:33
    ไหม้อะไรกันตอนนี้



    #798
    0
  15. #797 rmuay151 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2553 / 13:29

    เฮ้อ...ไม่รู้ว่าไรเตอร์จะทรมาณองค์ราชา
    เอ๊ย...คนอ่านไปถึงไหน (หว่า)

    #797
    0
  16. #796 nuntapun (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2553 / 12:47
    พระราชาจะได้...แล้ว เฮ้อ! แห้วเลยคะ
    สงสารแมวน้อย ราชินี อย่าเป็นอะไรนะคะ ห่วงคะ
    #796
    0
  17. #795 โกเมนเกศ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2553 / 11:14
    อดเลยองค์ราชา อิอิ สนุกจัง ภาษาสวย มารออ่านนะจ๊ะ
    #795
    0
  18. #794 pray_One_By_One (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2553 / 00:43
    ซะงั้นอ่ะ
    #794
    0
  19. #793 pvzcle (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2553 / 23:11
    สงสารแมวอะ
    ยังอยู่ด้วยไม่ถึงวันเลย
    ไปซะแล้ว
    #793
    0
  20. #792 not-mean (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2553 / 22:38
     อ่านะ...อุตส่าห์ไปแอบอยู่ใต้เตียง
    กะจะเก็บช็อตเด็ดมาฝาก
    แต่ดั๊น  ไฟไหม้ซะก่อน  อดเลยย
    #792
    0
  21. #791 orange-candy (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2553 / 20:11
    แน่ใจนะว่าไหม้เอง ไม่ได้มีใครทำให้ไหม้น่ะ...ขัดจังหวะจริงเชียว
    #791
    0
  22. #790 biggermim (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2553 / 19:18
    โหหหห รัยกันเนี๊ยะ มิมว่าไรเตอร์ควรระวังหลังบ้านตะเองด้วยนะคร้า
    ดูจิ ฝันสลายกลายศพแมวเลยอ่ะคร้า แบบนี้ต้องวางเพลิงกลับ ฮึ่ม
    #790
    0
  23. #789 kik (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2553 / 18:14
    เซ็งแทนอ่ะ
    #789
    0
  24. #788 minnii (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2553 / 17:42
    ไหม้อะไรตอนเน้~ โอ้ย หงุดหงิดแทน 555
    #788
    0
  25. #787 อาม่าแอ๊บเด็ก (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2553 / 16:26
    อดเลยเสด็จพี่คราวหน้าจะมีอะไรมาขัดอีกป่าวเนี้ย??
    #787
    0