ด้วยรักดุจหทัย

ตอนที่ 27 : อุบัติเหตุ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,504
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    8 มี.ค. 61

.A FC K a.


เจ้าชายหรรษธรประทับเบื้องพระหัตถ์ขวาราชาวัณณุวรรธน์ในที่ประชุมคณะเสนาบดีทรงละพระหัตถ์จากการบันทึกรายละเอียดสำคัญชำเลืองพระเชษฐาเป็นครั้งที่สองหลังทรงสังเกตเห็นสีพระพักตร์เคร่งกอปรกับพระอาการกระสับกระส่ายผิดปกติ

จะว่าด้วยเพราะการประชุมยืดเยื้อก็ไม่น่าเป็นไปได้ในเมื่อพระเชษฐาทรงสามารถประทับเป็นประธานในการประชุมทั้งยังโต้แย้งรวมถึงพระราชทานความเห็นส่วนพระองค์ตลอดต้นจนจบอย่างหามีสิ่งใดรอดพระกรรณได้ทุกครั้ง

“มีอะไรหรือพระเจ้าค่ะ”

ทรงเอนพระองค์กระซิบถาม ราชาวัณณุวรรธน์คงไม่ทรงคิดว่ามีผู้ใดสังเกตเห็นสีพระพักตร์จึงแสดงว่าแปลกพระทัย

“ไม่รู้ รู้แต่ไม่สบายใจขึ้นมาเฉย ๆ”

ปัญหาเรื้อรังทำให้เกิดการตรวจสอบครั้งใหญ่ได้แก่การฉ้อราษฎร์บังหลวง สายส่วนพระองค์กราบบังคมทูลเข้ามาว่ามีขุนนางตามเมืองต่าง ๆ จำนวนไม่น้อยเอารัดเอาเปรียบขูดรีดราษฎร ราชาวัณณุวรรธน์ทรงสั่งให้มีการตรวจสอบเสนาบดีทุกคนเพื่อไล่เบี้ยตามสายงานลงไป ทำให้กระทรวงต่าง ๆ ร้อนรนกางเอกสารรายงานความโปร่งใสของพวกตนยกใหญ่

ความไม่สบายพระทัยของพระเชษฐามีผลกระทบต่อเจ้าชายหรรษธรโดยตรงด้วยทรงสนิทสนมเข้าพระทัยกันเป็นอย่างดี

หรือมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น...ทรงเดาพลางกลัดกลุ้มพระทัยแทน

การประชุมยังคงดำเนินต่อโดยเจ้าคุณคลังซึ่งกำลังแจกแจงบัญชีรายรับรายจ่าย ราชาวัณณุวรรธน์ยังสามารถทรงฟังอย่างอดทน และเป็นครั้งแรกทีเดียวที่ทรงถอนพระทัยเมื่อการประชุมสิ้นสุดลงเสียที

 

“หมู่นี้ทำไมไม่ค่อยเห็นหน้า”

นอกจากเวลาทรงงานที่สองพระองค์ทรงงานในห้องเดียวกันนั้น เจ้าชายหรรษธรมักปลีกพระองค์ไม่ร่วมโต๊ะเสวยอย่างเคย

“กระหม่อมน่ะหรือ ก็เจอเจ้าพี่อยู่ทุกวันทำไมว่าไม่ทรงเห็น”

ทรงตอบ สายพระเนตรยังคงจับจดอยู่กับตัวเลขในสมุดบันทึกระหว่างทรงพระดำเนินเคียงพระเชษฐาออกจากห้องประชุม

“เวลาอาหารล่ะ”

“อ้อ” ดวงพักตร์เบือนมาประกอบด้วยพระเนตรระยับพระอารมณ์ดี “กระหม่อมไม่อยากเป็นก้างขวางคอ เจ้าพี่เสวยกับเจ้าหญิงพระชายาสองพระองค์น่ะดีแล้วพระเจ้าค่ะ จะได้ รู้จัก กันมากยิ่งขึ้น”

อันที่จริงองค์ราชาทรงคิดว่าพระองค์คงจะออกพระโอษฐ์ค้านหากกลับทรงเงียบเหมือนสนับสนุนว่า...ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว

สองพระองค์เสด็จจากพระราชวังส่วนหน้าเข้าสู่ด้านใน ผ่านโถงโล่ง ผนังด้านหนึ่งแทนที่ด้วยพระบัญชรกระจกสูง เปิดทางให้ลำแสงนวลตาของอาทิตย์ยามเย็นทอผ่านเข้ามาย้อมภายในพระราชวังให้เป็นสีชมพูอมแดง

“มื้อนี้อย่าหลบอีกล่ะ ทานด้วยกันสิ”

องค์ราชาทรงชวน เจ้าชายหรรษธรกำลังชั่งพระทัยมีอันต้องทรงหยุดเพราะมหาดเล็กนายหนึ่งวิ่งหน้าตื่นตรงมา

“ฝ่...ฝ่าบาท”

สองพระองค์สบพระเนตรกันแวบหนึ่ง และเป็นองค์ราชาที่มีรับสั่งถาม

“มีอะไร”

“พระชายาพระเจ้าค่ะ”

สีหน้าท่าทางคนรายงานไม่ทำให้ทรงเดาในทางดีได้ พระหทัยราชาวัณณุวรรธน์กระตุก สาวพระบาทแซงมหาดเล็กพลางตรัสถามสุรเสียงเครียด

“ว่ามา...เร็ว ๆ”

ทำไมนะ ความตั้งพระทัยจึงพังทลายลงทุกอย่าง ใกล้วันอภิเษกเข้ามา ทรงหมายว่าจะพยายามทำความรู้จักว่าที่พระชายาให้มาก จะทรงสอนเจ้าหญิงธิษณามตีทรงม้า จะ... แต่พระราชภาระมากเหลือ กำลังทรงคิดอยู่ทีเดียวว่าหากเจ้าหญิงทรงงอนอธิบายไม่เข้าใจจะทรงทำอย่างไร

พระดำริวุ่นวายราวกับทรงทราบว่าคำตอบคงไม่ดีนัก

“เจ้าหญิงพระชายาทรงจมน้ำพระเจ้าค่ะ ท่านหมอกำลังไปตรวจพระอาการ ขณะนี้ยังไม่ทรงฟื้น”

ธิษณามตี!

 

เจ้าชายหรรษธรไม่เคยทรงเห็นพระเชษฐากริ้วมากเท่านี้มาก่อน ทันทีที่ทรงฟังจบ วรองค์สูงใหญ่ทรงพระดำเนินลิ่วสู่ที่ประทับส่วนพระองค์เจ้าหญิงธิษณามตี

ณ เขตกั้นระหว่างฝ่ายหน้าและฝ่ายในมีคนอออยู่จำนวนมากทั้งทหาร นางพระกำนัล เสียงอื้ออึงเงียบลงในบัดดลพร้อม ๆ ราชาวัณณุวรรธน์เสด็จถึง สายพระเนตรร้อนดุจเพลิงแลกราดทั่วอย่างคาดโทษมาหยุดอยู่ที่ดวงหน้าสุดท้าย...ราชองครักษ์โภคิน

“หรรษธร”

“กระหม่อมจะรอ รีบเสด็จเถอะ”

เจ้าชายหรรษธรรับสั่งอย่างรู้พระทัย เหตุการณ์คราวนี้ย่อมนำมาซึ่งความเดือดร้อนต่อใครหลายคนตั้งแต่นางพระกำนัลลงไปถึงเจ้าพนักงานห้องเครื่อง...ถ้าแพทย์หลวงวินิจฉัยออกมาว่ามีสิ่งผิดปกติ

 

ดวงพักตร์ซีดขาวราวกระดาษบนพระเขนยกระทบพระหทัยราชาวัณณุวรรธน์ นางพระกำนัลนั่งรวมกันอยู่สุดมุมหนึ่งก้มหน้าตัวสั่นเทา พระพี่เลี้ยงรมณีย์พับเพียบข้างพระแท่นบรรทมไม่ห่างน้ำตาปริ่ม มีเพียงวายุจอมซุกซนยังคงทำหน้าเหลอไม่รู้อิโหน่อิเหน่ มือเล็กกำพระดัชนีเจ้าหญิงธิษณามตีไม่ยอมปล่อย ปากพร่ำเรียกให้รู้สึกพระองค์

“หม่อมตื่นนะ ๆ”

แต่เมื่อเรียกเท่าไหร่ หม่อมของวายุไม่ยอมตื่น ดวงหน้าเล็ก ๆ จึงเริ่มเหยเกเหมือนจะร้องไห้ สมองน้อย ๆ ของเด็กวัยสองขวบเศษเริ่มรำลึกถึงการสูญเสีย วันนั้นเขาเรียกแม่เหมือนอย่างนี้แล้วแม่ที่ไม่ยอมตื่นมามองกันก็ไม่มาให้เขาเห็นอีกเลย

ราชาวัณณุวรรธน์ทอดพระเนตรเด็กชายครู่หนึ่ง ทรงเอ็นดูขึ้นอีกหลายเท่า รวบร่างนั้นขึ้นในพระพาหา กระซิบบอกสุรเสียงมั่นคง

“ทูลกระหม่อมของเราแค่หลับ ไม่เป็นไร ประเดี๋ยวก็พาไปเล่นได้เหมือนเดิม”

ถ้อยรับสั่งช้าชัดค่อย ๆ ซึมซับลงเป็นความเข้าใจทีละน้อยทำให้สีหน้าวายุดีขึ้น ตวัดแขนขึ้นโอบรอบพระศอยึดไว้เป็นหลักแทนคนบนพระแท่น

หากไม่ใช่เวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน พระพี่เลี้ยงรมณีย์คงได้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับภาพตรงหน้าที่ดูอย่างไรก็ละม้ายพ่อแม่ลูก...ครอบครัวอบอุ่น ทว่าเมื่อทูลกระหม่อมยังไม่ทรงได้พระสตินางจึงหาได้สนใจสิ่งอื่น เฝ้าภาวนาต่อสิ่งศักดิ์ให้เจ้าหญิงธิษณามตีทรงปลอดภัย

“พาวายุออกไปก่อน”

ทรงสั่ง นางพระกำนัลสองคนรีบพาวายุออกจากห้องด้วยความโล่งใจ เพราะถ้าเลือกได้คงไม่มีใครอยากอยู่รับพระพักตร์

 

“เล่าซิ”

เพราะไม่มีพระประสงค์รบกวนขณะแพทย์หลวงตรวจพระอาการจึงมีรับสั่งให้พระพี่เลี้ยงและนางพระกำนัลทั้งหมดตามเสด็จออกมาด้านนอกสมทบกับเจ้าชายหรรษธร ตรัสถามพระพี่เลี้ยงรมณีย์เป็นคนแรก พระพี่เลี้ยงยกผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตา กราบทูลตอบเสียงเครือถึงความเป็นไปจากเช้ากระทั่งเสด็จเข้าห้องสรง

“หม่อมฉันผิดสังเกตเห็นไม่เสด็จออกจากห้องสรงเสียทีจึงเข้าไปดูเพคะถึงพบว่าทูลกระหม่อม...หมดพระสติอยู่ในอ่างสรงเสียแล้ว”

“ก่อนหน้านี้ทรงมีอาการประชวรไหม”

เจ้าชายหรรษธรตรัสถามอย่างทรงสงสัย ความลึกของอ่างสรงส่วนใหญ่น้ำจะเท่าระดับพระอุระ การจมเป็นได้สองกรณีคือถูกกดน้ำหรือหมดพระสติเท่านั้น ซึ่งทั้งสองนั้นเกิดขึ้นได้ยากหากมีนางพระกำนัลถวายการปรนนิบัติตามปกติ เมื่อพระพี่เลี้ยงเล่าถวายว่าสรงเพียงลำพังหากเกิดสิ่งใดขึ้นเจ้าหญิงน่าจะทรงร้องขอความช่วยเหลือมากกว่า

“มีรับสั่งบ่นว่าเพลียอยากบรรทมเพคะ”

“ทรงเพลียขึ้นมาเฉย ๆ น่ะหรือ” พระขนงองค์ราชาขมวดแน่น “พระกระยาหารทุกมื้อเธอได้ชิมก่อนหรือเปล่า”

“เพคะ หม่อมฉันและราชองครักษ์โภคินทดสอบพิษก่อนทุกครั้ง”

แต่ทั้งสองยังปกติดี...ทำไมกัน

เป็นไปได้ที่เจ้าหญิงธิษณามตีทรงพระประชวรกะทันหันหากอีกด้านหนึ่งราชาวัณณุวรรธน์ไม่อาจตัดข้อเคลือบแคลงพระทัยทิ้งเช่นกัน หากไม่เพราะพระพลานามัย...อุบัติเหตุ....ก็ต้องเป็น ฝีมือของใครบางคน

“อสนี” ตรัสเรียกราชองครักษ์ส่วนพระองค์ที่มักตามเสด็จดุจเงาโดยไม่ปรากฏตัวให้เห็น “นำคำสั่งฉันลงไป สอบความและตรวจค้นที่พักทุกคนที่เกี่ยวข้องทุกตารางนิ้ว”

“พระเจ้าค่ะ”

“กระหม่อมจะช่วยอีกแรง”

เจ้าชายหรรษธรทรงรับอาสา

“หรรษธร”

“กระหม่อมไม่สบายใจ” ทรงสารภาพ “ถ้าสาเหตุไม่ใช่เพราะเจ้าหญิงทรงพระประชวรแต่เป็นฝีมือใครบางคน เกรงว่าเป้าหมายต่อไปจะเป็นเจ้าพี่”

หัตถ์หนาแตะเหนือพระอังสาเจ้าชายหรรษธร

“ขอบใจ”

 

“ตรวจไม่พบพิษตกค้าง สาเหตุหมดพระสติคงเพราะพระพลานามัยอ่อนแอ กระหม่อมคิดว่าทรงพักผ่อนไม่เพียงพอพระเจ้าค่ะ”

หลังทรงซักถามโดยละเอียด แพทย์หลวงสรุปให้ฟังดังนั้น

กลุ้มพระทัยสิ่งใดนักหนา หรือเพราะจำฝืนเข้าพิธีอภิเษกสมรส...พระหัตถ์ราชาวัณณุวรรธน์ที่กุมหัตถ์เล็กชะงัก ถอนพระปัสสาสะ ทอดพระเนตรวงพักตร์ซับพระโลหิตมากขึ้นด้วยพระหทัยเจ็บปวดวูบหนึ่ง

“เพราะหม่อมฉันไม่รู้อะไรเลย ทั้งฝ่าบาท...และความรัก”

ทรงนึกถึงเหตุผลสนับสนุนคำกราบทูลขอในบางเงื่อนไขพร้อมกับโน้มพระวรกายจรดปลายพระนาสิกบนพระปรางพลางกระซิบ

“หม่อมฉันก็ไม่รู้สักอย่าง ทั้งความรู้สึกทั้งหมดของฝ่าบาทและ...ความรัก ไม่รู้กระทั่งว่าที่ตัวเองรู้สึกตอนนี้คืออะไร”

ที่ทุกข์ทรมานเหมือนลมหายพระทัยจะขาดเมื่อทราบข่าว กริ้วแทบสั่งประหารทุกคนโทษฐานทำหน้าที่อารักขาบกพร่อง ร้อนรนกังวลและเฝ้าภาวนาให้ฟื้นคืนพระสติ ความห่วงใยทั้งมวลนั่นเพราะรัก...ใช่หรือเปล่า

“จะเป็นเพราะอะไรก็ช่าง ตื่นเถอะธิษณามตี”

ไถลพระพักตร์ต่ำอีกนิดเพื่อประทับพระโอษฐ์เหนือเรียวโอษฐ์อิ่มราวกับมีแต่วิธีนี้เท่านั้นสามารถปลุกเจ้าหญิงพระชายาได้





โปรดติดตามตอนต่อไป...

    

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,147 ความคิดเห็น

  1. #623 การบูร (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2553 / 23:16
    ประสูติแปลว่าเกิดจ้า ไม่ใช่สูตรคูณ แก้ด้วยเน้อ
    #623
    0
  2. #619 Buay (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2553 / 17:08
    ปลื้มแทนนางเอกจริงๆ ที่พระราชาให้ความรักและเอาใจใส่
    #619
    0
  3. #598 ที่ตักดิน (@bonggee) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2553 / 20:19
    อ๊ายยจะทำความรู้จักกันให้ดีขึ้นแบบไหน?
    #598
    0
  4. #594 lilacey (@a_an_t) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2553 / 14:09
    หวานเจี๊ยบ
    นี่ขนาดยังไม่รู้หัวใจตัวเองยังหวานซะขนาดนี้
    ถ้าเกิดรู้สึกตัวเมื่อไหร่
    มดคงเดินขบวนแน่เลย
    #594
    0
  5. #593 คนธรรมพ์ตัวจิ๋ว (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2553 / 13:43
    หวานซ้า -////-



    แหะๆๆๆๆ



    ปล.งานเข้าพระอนุชาซะแล้ว "พี่ไม่ลืมแน่นอน" อิอิ
    #593
    0
  6. #592 canim (@i_noo_belle) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2553 / 12:48
    แหมม หาเรื่องตะล่อมเค้าเข้าหอนะคะ
    อิอิ
    อ่านแล้วซึ้งๆ ยังกะตัวเองเป็นนางเอกแน่ะ
    #592
    0
  7. #591 Bellentine (@saeblue) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2553 / 11:54
     So Sweet!!!!! 
    #591
    0
  8. #590 เบลล์ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2553 / 11:52
    ห้องรอรอรัก อิอิ
    #590
    0
  9. #589 Jiko (@jikopl) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2553 / 11:05
    หอ หึ หึ
    #589
    0
  10. #588 Chii_Elda (@digital_lady) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2553 / 11:02
    ทำความรู้จัก  อิอิ
    #588
    0
  11. #587 vinsan111 (@vinsan1111) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2553 / 06:23
    เรื่องนี้นางเอกน่ารักมากๆ


    #587
    0
  12. #586 ฟ้าหม่นเดียวดาย (@jeab51) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2553 / 04:50
    ท่านเสนาบดีทั้งหลายน่าจะสมหวังเร็วๆนี้เป้นแน่แท้...
    #586
    0
  13. #585 Chii_Elda (@digital_lady) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2553 / 20:36

    ยังคงต้องเฝ้าระวังกันต่อไปน้า

    อันที่จริง แอบคิดล่วงหน้าไปถึงตอนเข้าหอ

    อิอิ

    #585
    0
  14. #582 อาร์ม (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2553 / 22:51
    ขอโทษคะ ไม่แน่ใจว่าจะรบกวนไปหรือเปล่า จะรบกวนพี่ไรเตอรืว่าให้ลงแบบพิมพ์ไปเลยได้ไหมคะ ลงแบบนี้น้องอ่านได้ไม่ครบเลย เน็ตน้องมันเปิดไม่เร็วพอ กลายเป็นว่าตอนหนึ่งๆน้องจะสามารถอ่านได้แค่ครึ่งแรกครึ่งเดียวแล้วก็ต้องนั่งเทียนเดาทิศทางอีกครึ่งหนึ่งที่เหลืออ่าคะ แต่พี่ไรเตอร์แต่งเรื่องนี้ได้น่ารักมาก แล้วก็น่าติดตามด้วยว่าใครคือผู้ร้ายที่แท้จริงกันแน่ ขอบคุณมากคะที่สร้างสรรค์นิยายสนุกมากๆให้พวกเราได้อ่าน
    #582
    0
  15. #581 ที่ตักดิน (@bonggee) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2553 / 21:18
    โอ้ว้าว
    #581
    0
  16. #580 คนธรรมพ์ตัวจิ๋ว (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2553 / 17:30
    บอกได้คำเดียวว่า



    เอาอีก ^^
    #580
    0
  17. #577 Jiko (@jikopl) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2553 / 12:27

    ต่อจากนี้จะมีอะไรน้า....

    #577
    0
  18. #576 แสงดาว&แก้วใส (@keawsai) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2553 / 04:52

    วายุยังน่ารักเหมือนเดิม อิอิ

    #576
    0
  19. #574 orange-candy (@orange-candy) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2553 / 23:08

    เพิ่งเข้ามาอ่านค่ะ ตอนแรกนึกว่าโภคินจะชอบนางเอกซะอีก

    ที่ไหนได้ แอบชอบพระเอกต่างหาก เหนือความคาดหมายจริงๆค่ะ

    #574
    0
  20. #573 Buay (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2553 / 21:39
    แหม..ตาค้างเลยเหรอ
    #573
    0
  21. #572 canim (@i_noo_belle) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2553 / 21:21
    หวานมากค่า
    แบบนี้ต้องเรียกว่าตะลึง เพราะเจ้าหญืงสวยจัด
    #572
    0
  22. #571 kik. (@skyandsea) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2553 / 17:35
    ว้าว พึ่งอ่านเรื่องนี้ครั้งแรก น่าสนุกนะคะ แต่ โอ้วมีเกย์ด้วยง่ะ 55 บ้านเมืองพัฒนามากกกกกกกกกกกก

    อยากอ่านต่อจังค่ะรีบๆอัพนะคะ
    #571
    0
  23. #570 biggermim (@biggermim) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2553 / 14:12
    จาแต่งแล้วเอย ดีจายจิง แต่โภคินน่ะดิ เอาตายชัวร์ โธ่ ผู้ชายของช้าน
    #570
    0
  24. #569 ยัยหนูปลาย (@pray_One_By_One) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2553 / 09:58
    ขนาดขายของอยู่ยังแอบมาอ่านก่อนเลยน้าาาาาา
    พี่อัคนีจ๋ารีบมาอัพเตอะน้าาาาาา
    #569
    0
  25. #568 Bellentine (@saeblue) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2553 / 04:32
    #568
    0