ด้วยรักดุจหทัย

ตอนที่ 26 : เข้าแผน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,125
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    3 มี.ค. 61

.A FC K a..

       อาชาสีนิลตัวใหญ่ควบผ่านทหารรักษาวังโดยไม่หยุดชะงัก บนหลังม้า ราชองครักษ์โภคินสีหน้าขรึมด้วยกำลังครุ่นคิดบางอย่างก้มตัวลงอีกนิดพร้อมกระตุ้นม้าให้วิ่งเร็วขึ้น วันนี้เป็นเวรหยุดของชายหนุ่มเขาจึงฉวยโอกาสออกจากวังเพื่อกระทำการบางอย่าง

       ราชองครักษ์ทุกนายมีวันหยุดประจำสัปดาห์ของตนเอง โภคินไม่เคยใส่ใจวันเหล่านั้นมาก่อน ความสุขของเขาคือทุกวันเวลาได้ถวายการรับใช้ราชาวัณณุวรรธน์...ผู้มีพระคุณ ที่ประทับตรึงแน่นในจิตใจจนแปรเปลี่ยนความซาบซึ้งเป็นอย่างอื่นโดยไม่อาจหักห้ามในที่สุด

       เขาไม่เคยลืมเหตุการณ์ครั้งอดีต ในวันร่างกายทุกข์ทรมานด้วยความหิวโหย ไร้งานและเงิน จำต้องเป็นโจรลักขโมยอาหารใส่ปากท้องจนถูกจับได้ เจ้าชายวัณณุวรรธน์ รัชทายาทอันดับหนึ่ง...พระยศในตอนนั้น ทรงฟังคำให้การสองฝ่ายด้วยความเป็นกลาง แววพระเนตรตำหนิส่งตรงมา เขาตัวสั่นคิดตามประสาคนมีความผิดติดตัวว่าไม่ถูกขังลืมคงถูกประหารแน่แล้ว บทสรุปยังคงเป็นการได้รับโทษโบยตามกฎหมายหากหลังจากนั้นเขาที่ยังไม่รู้จะทำอย่างไรกับชีวิตยากไร้กลับได้รับพระกรุณาพาตัวเข้าเป็นทหารฝึกหัด

       พระปฤษฎางค์กว้างใหญ่ขณะตวัดพระองค์ขึ้นทรงม้าควบห่างออกไปเป็นหนึ่งในสองสิ่งที่จำได้นอกจากพระนามวัณณุวรรธน์ ชีวิตเด็กเร่ร่อนค่อยดีขึ้นเป็นลำดับ มีที่อยู่ที่กิน ได้รับการฝึกฝน เขาไม่เคยได้เข้าเฝ้าองค์ราชาอีกได้แต่หมายมั่นไว้ว่าจะไต่เต้าขึ้นเพื่อเข้าใกล้พระองค์ให้ได้มากที่สุดในสักวันกระทั่งสมหวังได้รับคัดเลือกเป็นองครักษ์ส่วนพระองค์

       ความเข้มแข็งแลกระด้างภายนอกหาได้ทำให้โภคินลืมน้ำพระทัยที่มีต่อตนเอง จากอดีตถึงปัจจุบันในวันนี้ ที่สุดเขาก็แน่ใจถึงความรู้สึกตนในวันทรงเลือกพระชายา รู้สึกถึงความเจ็บปวดข้างในและหวงแหนอย่างประหลาดไม่อยากให้ผู้ใดใกล้ชิดพระองค์ถึงเพียงนั้น

       สำหรับใครอื่นอาจเรียกได้ว่าเป็นความวิปริต แต่สำหรับเขามันคือ...ความรัก

 

       ม้าถูกกระตุ้นให้วิ่งเร็วขึ้นอีก ตะลุยผ่านใบไม้แห้งปลิวกระจาย ลมหนาวผ่านพัดผิวหยาบโดยเจ้าตัวไม่รู้สึกรู้สา ความยากลำบากในอดีตเคี่ยวกรำโภคินให้ค่อนข้างกระด้างระวังตัว 

ตลาดกลางเมืองหลวงแคว้นโปษัณคึกคักเป็นพิเศษสมกับเป็นศูนย์กลางแลกเปลี่ยนสินค้าจากทั่วแคว้น โภคินบังคับม้าเหยาะย่างผ่านถนนอันคับคั่งด้วยพ่อค้าแม่ค้าอย่างระมัดระวัง เห็นเงาอดีตของตนเองในตอนวิ่งซุกซอนจากร้านหนึ่งสู่ร้านหนึ่งหาช่องขโมยอาหาร ร้านขายขนมปังทางซ้ายมือ พ่อค้าเจ้าของร้านชรากว่าหลายปีก่อนมากนัก ดวงตาฝ้าฟางไม่อาจจดจำชายหนุ่มได้ โภคินผ่านไปโดยไม่เหลียวกลับเหมือนไม่อยากเห็นเงาอดีตซ้ำสอง แน่นอนว่าทุกคนในตลาดแห่งนี้ลืมเลือนหัวขโมยตัวผอมหมดสิ้น เมื่อมาเยือนอีกครั้งในฐานะราชองครักษ์หนุ่มที่แม้ไม่ติดตราประดับยศแสดงถึงฐานะหากก็ฉายออกด้วยสง่าราศีจึงได้รับการต้อนรับอย่างดี

ชายหนุ่มดึงบังเหียนบังคับอาชาเดินเลี้ยวเข้าตรอกแคบ สุดทางอันเป็นทางตันเขาผูกม้าไว้กับเสาหน้าบ้านเก่า ๆ เคาะประตูเพื่อขออนุญาตเจ้าของ เสียงแหบพร่าตะโกนบอกให้ผ่านเข้าไป

“โภคิน”

ชายชราท่าทางยังแข็งแรงเกินไปร้องทักอย่างจำได้อย่างคนเคยร่วมชะตากรรมอันแร้นแค้นมาก่อน โภคินค้อมศีรษะทักทาย อดีตวัยเด็กทำให้รู้จักคนมากมายมีทั้งร้ายและดี ทั้งผู้ดีถึงอันธพาล การจดจำกันได้ทำให้ไม่ต้องเท้าความนานนัก ชายหนุ่มเลือกนั่งลงบนเก้าอี้เก้าคร่ำคร่าตรงข้ามเจ้าของบ้าน ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบก่อนบอกถึงจุดประสงค์ตบท้ายด้วยยื่นถุงเงินให้จำนวนหนึ่ง

ชายผู้นับเดาะถุงคำนวณแล้วยิ้มพึงใจ

“ของที่อยากได้ข้าพอจะมีอยู่” เดินหายเข้าไปทางด้านหลังครู่หนึ่งแล้วจึงกลับมาพร้อมซองกระดาษปิดผนึกแน่นหนาขนาดพอมือยื่นส่งให้ราชองครักษ์โภคิน “วิธีใช้ก็เหมือนที่เจ้าเคยเห็นในอดีตจำได้ใช่ไหม”

โภคินผงกศีรษะรับ กล่าวขอบคุณก่อนขอตัวกลับ

 

ใกล้วันอภิเษกเท่าไหร่ สองพระองค์...ราชาวัณณุวรรธน์และเจ้าหญิงธิษณามตีกลับทรงห่างเหินยิ่งขึ้น รับสั่งสัญญาที่ว่าจะรับเป็นครูสอนทรงม้ายังคงเป็นเพียงคำสัญญาลมปาก เจ้าหญิงธิษณามตีพยายามไม่ทรงคิดเล็กน้อยหากพระหทัยคอยกระหวัดถึงร่ำไป

“ยกพระกรอีกนิดเพคะ”

เจ้าพนักงานภูษามาลากราบทูล เจ้าหญิงธิษณามตีทรงชูพระกรขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้อีกฝ่ายวัดขนาดฉลองพระองค์ วายุที่ป้วนเปี้ยนอยู่ไม่ห่างแหงนหน้าขึ้นมองแล้วทำตาม สาว ๆ พากันหัวเราะเอ็นดู

“ยก ๆ”

“ของเราน่ะรอก่อน”

พระพี่เลี้ยงรมณีย์หยิกแก้ม บอกด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้กึ่งเอ็นดู วายุยิ้มตาหยีเหมือนเข้าใจก่อนวิ่งมุดกองผ้าทางนั้นทีทางนี้ทีให้นางพระกำนัลต้องออกแรงวิ่งไล่จับ

ความโกลาหลก่อนวันอภิเษกเกิดขึ้นกับฝ่ายในมากเป็นพิเศษ หากขาดคนจัดเจนธรรมเนียมอย่างพระพี่เลี้ยงรมณีย์ร่วมกับคุณท้าวฝ่ายโปษัณแล้วคงขลุกขลักน่าดู

ถ้าวัดเอาความพอใจ พระพี่เลี้ยงรมณีย์คงยกให้เรื่องความกลมกลืนระหว่างนางพระกำนัลฝ่ายเมธัสและโปษัณที่สามารถทำงานร่วมกันได้ดีเกินความคาดหมายที่สุด ราชสำนักฝ่ายในขณะนี้ถ้าไม่เพราะเครื่องแต่งกายอันมีลักษณะเฉพาะของแต่ละแคว้นคงยากแยกแยะ

งานอภิเษกถูกเตรียมการลับ ๆ มานานพอสมควรโดยความร่วมมือของเหล่าเสนาบดี เว้นแต่เรื่องฉลองพระองค์ผู้จะได้รับโปรดเกล้าฯ เป็นพระชายา งานหนักตกเป็นของฝ่ายภูษามาลาซึ่งมีเวลาน้อยนิดหากเทียบกับพระบัญชาที่ว่า

“ต้องสวยและสมพระเกียรติมากที่สุด อย่าชุ่ย!

นางกำนัลฝ่ายภูษามาลาจึงแทบไม่ได้หลับได้นอนเร่งปักฉลองพระองค์ให้ทันงานซึ่งใช่จะมีเพียงชุดเดียวหากแต่เป็นนับสิบอันรวมถึงฉลองพระองค์ในโอกาสอื่น ๆ

“มากมายขนาดนี้ตัดทันหรือ”

เจ้าหญิงธิษณามตีตรัสถาม นึกสงสัยแกมสงสาร

“ต้องทันเพคะ เป็นพระราชบัญชา”

แล้วคนบัญชาทรงอยู่เสียที่ไหน ทรงนึกขุ่นพระทัย คนไม่รักษาสัญญา

“ทำเฉพาะชุดที่จะใช้ในวันพิธีก่อนดีกว่าเพราะนอกจากของฉันยังจะฉลองพระองค์องค์ราชาอีก”

แม้ไม่ออกพระโอษฐ์โดยตรงหากถ้อยรับสั่งแสดงถึงความห่วงใย ผู้ฟังปลื้มปีตินัก

“หม่อมฉันเกณฑ์คนผลัดเปลี่ยนกันทำเพคะ ต้องทันแน่นอน ส่วนขององค์ราชาไม่มีหรอกเพคะเพราะในวันพระราชพิธีจะใช้ฉลองพระองค์เต็มพระอิสริยยศที่ใช้สืบต่อมานับจากก่อตั้งราชวงศ์เพคะ” มองซ้ายขวา ลดเสียงลงขณะทำใจกล้ากราบทูล “ถ้าขืนทำขององค์ราชาด้วยพวกหม่อมฉันคงตายแน่เพคะเพราะไม่รู้องค์ราชาจะทรงว่างเมื่อไหร่ ช่วงนี้เห็นว่ามีเรื่องยุ่ง ๆ พวกเจ้าคุณถูกเรียกตัวนอกจากเวลาประชุมแทบทุกคนเลยเพคะ”

ถ้าเช่นนั้นที่ไม่เสด็จแม้แต่เวลาเสวยคงเพราะเรื่อง ยุ่ง ๆ ที่ว่า สีพระพักตร์เจ้าหญิงธิษณามตีชื่นขึ้น

“หรือจ๊ะ” ร่างเล็กวิ่งปรูดหนีนางพระกำนัลโผเข้าซบพระเพลา เจ้าหญิงธิษณามตีทรงรับแทบไม่ทัน เสียงหัวเราะใสถูกใจที่หนีมาหาที่พึ่งทันดังไม่หยุด “เสร็จงานนี้ฉันฝากตัดชุดให้วายุด้วยนะ เท่าที่มีอยู่นั่นเก่าเหลือเกิน”

“เพคะ”

“ขอบใจจ้ะ” แล้วก้มลงรับสั่งกับวายุ “จะได้ชุดใหม่แล้วดีใจไหมฮึ”

วายุที่ยังไม่ค่อยเข้าใจความหมายซ้ำสนใจแต่เรื่องซุกซนพยักหน้าหงึกหงัก พระพี่เลี้ยงส่ายหน้ากับท่าทางช่างประจบ

“ร้ายจริง ๆ เจ้าคนนี้”

การวัดฉลองพระองค์เสร็จในครึ่งชั่วโมงถัดมา ที่ประทับส่วนพระองค์เหลือแต่พระพี่เลี้ยง นางพระกำนัลใกล้ชิดและวายุ

มหาดเล็กด้านนอกเตือนเข้ามาว่าได้เวลาเสวยเครื่องว่าง เจ้าหญิงธิษณามตีทรงจูงวายุเสด็จออก

“อยู่แต่ข้างในวายุคงเบื่อ ให้ยกของว่างไปที่สวนด้านนอกนะจ๊ะ”

 

สายหมอกอ่อนบางคลี่ตัวปกคลุมอุทยานสวยทำให้ภาพเบื้องพระพักตร์ราวกับภาพฝัน เจ้าหญิงธิษณามตีในฉลองพระองค์เนื้อนุ่มไม่หนาขึ้นกว่าแรกเสด็จสู่โปษัณด้วยทรงชินกับอากาศหนาวปล่อยวายุที่ถูกจับสวมเสื้อตัวหนาทับอีกชั้นวิ่งเล่น

ทรงเลือกประทับยังหมู่พระเก้าอี้เหล็กดัดถัดห่างออกไป ทอดพระเนตรชมธรรมชาติสลับกับวายุ ร่างเล็กวิ่งปรูดปราดเหมือนไม่รู้จักเหนื่อยผิดกับนางพระกำนัลรับหน้าที่ดูแลที่ดูอ่อนแรงตามกัน

ก่อนเสวยพระกระยาหารทุกมื้อ พระกระยาหารเหล่านั้นต้องถูกตรวจสอบ พระพี่เลี้ยงรมณีย์หยิบขนมกลิ่นหอมชิมชิ้นหนึ่ง ถัดมาเป็นราชองครักษ์โภคินทำหน้าที่พิสูจน์พิษอีกคนหนึ่งจนแน่ใจจึงนำถวาย

พระพี่เลี้ยงรมณีย์รับหน้าที่เชิญเครื่องว่างด้วยตัวเองอย่างไม่ถูกชะตาราชองครักษ์หนุ่มจนแล้วจนรอด นึกอยากให้หยุดพักเสียนาน ๆ ไม่ใช่สัปดาห์ละหน

 

“พาวายุไปเล่นทางอื่นก่อนนะ”

“ทรงประชวรตรงไหนหรือเพคะ”

พระพี่เลี้ยงรมณีย์ได้ยินรับสั่งรีบกราบทูลถามห่วงใยเพราะแปลก ไม่เคยเห็นทรงไล่ให้วายุอยู่ห่างพระองค์สักครั้ง จะว่าทรงเหนื่อยก็ไม่น่า เมื่อครู่ก่อนก็เพียงเสด็จออกประทับกลางอุทยานพลางเสวยเครื่องว่างเท่านั้น

“รู้สึกเพลียนิดหน่อย”

“เอ๊ะประชวรแน่ ๆ ทีเดียวเพคะ หม่อมฉันให้ใครเชิญหมอหลวงมาตรวจพระอาการดีกว่า”

“รมณีย์” ตรัสห้าม “ไม่ต้อง คงเพราะใกล้มีระดูล่ะมังจ๊ะ ขออาบน้ำแล้วนอนพักหน่อยก็พอ”

“ให้หมอหลวงมาตรวจเสียหน่อยไม่ดีกว่าหรือเพคะ”

“ไม่ดีจ้ะ ตอนนี้อยากนอนแช่น้ำอุ่น ๆ มากที่สุดเลย ไว้ป่วยจริงค่อยตามหมอนะ”

 

ห้องสรงตระเตรียมไว้เสมอไม่ว่ามีพระประสงค์ตอนไหน เจ้าหญิงธิษณามตีทรงย่างพระบาทลงอ่างสรง น้ำอุ่นสบายช่วยให้ทรงผ่อนคลาย นางพระกำนัลถูกไล่ให้รออยู่ด้านนอกอย่างทรงต้องการประทับลำพัง พระวรกายงดงามทอดทิ่ง อิงพระเศียรกับขอบอ่างพลางหลับพระเนตร ความอ่อนเพลียดูจะเจือจางลงอย่างรวดเร็วหากแต่ความง่วงงุนกลับแทนที่

ควันขาวจากอุณหภูมิอบอุ่นของน้ำปะทะอากาศเย็นปกคลุมพระองค์ เจ้าหญิงธิษณามตีทรงพยายามฝืนพระองค์เพื่อจะเสด็จขึ้นก่อนบรรทมเสียในอ่างสรงแต่ความง่วงงุนรุนแรงจู่โจมเข้ามา พระเนตรหนักราวถูกหินถ่วงไม่สามารถลืมขึ้น พระวรกายอ่อนเปลี้ย และเกินทรงควบคุมในที่สุด

ลมหายพระทัยเจ้าหญิงธิษณามตีสม่ำเสมออย่างทรงหลับ พระเศียรค่อยเอียงทีละน้อยส่วนพระวรกายรูดดิ่งจมอ่างสรงจากระดับพระอุระถึงพระศอก่อนมิดพระเศียรโดยพระองค์ไม่ทรงรู้สึกพระองค์แต่อย่างใด...




โปรดติดตามตอนต่อไป...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,147 ความคิดเห็น

  1. #644 pharahoo (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2553 / 23:26
    จะรู้ไมเนี่ยเอาเกย์มาเป็นองค์รักษ์
    เหมือนเลี้ยงงูเห่าไว้ใกล้ตัวเลยเนอะ
    #644
    0
  2. #584 nuntapun (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2553 / 20:49
    ยังไงฝ่าบาทก็คงไม่คิดแบบเดียวกับตัวเอง แล้วยังคิดชั่วกับอวค์หญิงอีก
    #584
    0
  3. #579 คนธรรมพ์ตัวจิ๋ว (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2553 / 17:22
    เจ้าหญิงเค้าอยู่ของเค้าเฉยๆ



    ตัวเองทำไมหึงแรงเยี่ยงนี้น้า TT TT
    #579
    0
  4. #575 pewlolipop (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2553 / 23:12
    แอบหวังว่าสักวัน โภคิน จะมาชอบผู้หญิง อิอิ เอาเข้าไป
    #575
    0
  5. #564 wandeedee (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2553 / 16:32
    หืงแรงจริงๆด้วย
    #564
    0
  6. #562 kredkaew (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2553 / 13:21
    จะให้ด่าหรือจะให้สงสารดีล่ะเนี่ย  ก็พอเข้าใจพฤติกรรมของคนขาดความรักอยู่หรอกนะ

    แต่ประเภทชั้นไม่ได้  คนอื่นก็อย่าหวังได้เนี่ย   มันน่า...... จริงๆ
    #562
    0
  7. #561 แก้วใส (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2553 / 02:07
    เหมือนจะน่าสงสารไปพร้อมๆ กับน่าสมเพชในคราวเดียวกันสำหรับองค์รักษ์โภคินอิอิ
    #561
    0
  8. #560 saeblue (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2553 / 01:56
    #560
    0
  9. #559 nusandee (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2553 / 00:56
    ร้ายนะยะหล่อน
    แอบเสียดายนะพี่อัค โภคินไม่น่าเลย
    #559
    0
  10. #558 mosk (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2553 / 22:58
    =[]=
    เอิ่ม!!
    เชียร์นางเอกของพี่อัคมาหลายเรื่อง
    แต่มีเรื่องนี้แหละที่คู่แข่งแหวกแนวที่สุด
    = =^
    เอาเป็นว่า เอาใจช่วยเจ้าหญิงน้อยต่อไปละกันน้า
    สู้ๆ
    ^ ^
    #558
    0
  11. #557 digital_lady (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2553 / 21:21

    เฮ้อ  อาการน่าเป็นห่วงนะเนี่ย

    #557
    0
  12. #556 rinchie (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2553 / 21:21
    เฮ้อ น่าสงสารเจ้าหญิง จากนี้ไปคงมีแต่เรื่อง

    คนร้ายเป็นคนใกล้ตัว แม่เลี้ยงอีกที่ไม่รู้จะทำอะไร
    #556
    0
  13. #555 bonggee (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2553 / 20:18
    ซะงั้นเลย
    #555
    0
  14. #552 biggermim (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2553 / 17:12
    เอาล่ะซิคร้า ทำงายดีคือว่าเคสนี้มันไม่ปกติอ่ะ แบบว่าคู่แข่งขององค์หญิงเป็นนนนนน เก้ง อะคร้า
    มิมเคยแต่เชียร์ คู่ชิงแบบหญิง-หญิง งานนี้กลายเป็นว่าต้องระวังผู้ชายแย่ง 
    และเหมือนว่าจะแรงกว่าทุกๆเคสที่ผ่านน่ะจร้า
    #552
    0
  15. #551 อาม่าแอ๊บเด็ก (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2553 / 16:25
    ฤทธิ์รักแรงหึงยิ่งกว่าผู้หญิงอีกอ่ะ ร้ายนะย่ะหล่อน
    #551
    0
  16. #550 ปรายข้าว (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2553 / 12:55
    ราชองครักษ์ โหดแล้ว

    อัพบ่อยๆนะคะ ชอบมากมายค่ะ
    #550
    0
  17. #549 เบลล์ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2553 / 12:29
    ในทีสุดก็... อิอิ
    #549
    0
  18. #548 biggermim (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2553 / 11:49
    หน้าบานจนจะปริแล้วเรา หุหุหุ ไม่เข้ามาตั้งหลายวัน ( ติดงานน่ะคร้า ) เจอกันอีกทีจะแต่งกันแล้ว
    ดีจายจิง แต่แหมขอแต่งงานทั้งที ไม่โรแมนติกเลยอ่ะ ยังกะขอตังค์กินหนมแน่ะ สั้น กระชับ ฉับไว
    ซะเหลือเกิน  แต่ไม่เป็นรัยยังงัยองค์หญิงปลื้มซะอย่างเป็นโอคร้า ที่สำคัญเป็นราชินีน่ะจร้า มิช่ายพระชายา
    ที่หมายถึง ภรรเมียเฉยๆ เท้านั้นซิคร้า องค์หญิงเราปลื้มไป 3 วัน คริ คริ คริ 

    ปล.และแล้วเราก้อรุ้ว่าโภคินเป็น....... โธ่ เราอ่ะเศร้า ดูซิ ไม่ค่อยโกรธหรอกจร้า โภคินจ๋า แต่แบบว่ามิมเสียดายอ่ะ
    #548
    0
  19. #547 kredkaew (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2553 / 11:42
    หน้าบานจะเป็นจานดาวเทียมอยู่แล้ว  ยิ้มไม่หุบแล้วเนี่ย   น่ารักมากทั้งคู่เลยอ่ะ
    #547
    0
  20. #545 แก้วใส (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2553 / 05:37
    อิอิ ในที่สุด ก็สนใจกำหนดการแล้ว ดีใจๆ อยากเห็นฉากแต่งงานไวๆๆ
    #545
    0