ด้วยรักดุจหทัย

ตอนที่ 19 : ผิดแผน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,428
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    8 ก.พ. 61



 
A FC K a .





ฤดูหนาวของแคว้นโปษัณที่เจ้าหญิงธิษณามตีเคยออกพระโอษฐ์ว่าแค่เย็นไม่ถึงหนาวสามารถทำให้ทรงพระดำเนินกอดพระอุระตลอดทางเสด็จกลับ พระทนต์บนและล่างกระทบดังกึกกัก เรียวโอษฐ์เริ่มขาวซีด ไออุ่นจากตัวพระพี่เลี้ยงคอยโอบกอดพระองค์ไม่ห่างช่วยได้บ้างเล็กน้อยเท่านั้น

ราชองครักษ์โภคินผู้นำเสด็จยังเดินอกผายตัวตรงไร้ทีท่าหนาวสั่นเรียกรอยหมั่นไส้ใรดวงตาพระพี่เลี้ยงรมณีย์ขึ้นอีกเท่าตัว ถ้าไม่นึกว่าอยู่ต่างบ้านต่างเมืองควรผูกไมตรีมากกว่าสร้างศัตรูคงเอาเรื่ององครักษ์หนุ่ม มีอย่างที่ไหนพายเรือถวายแต่ไม่ดูแลทรงเกือบจมน้ำ

เนื่องจากเกิดความเปลี่ยนแปลงชั่วข้ามคืน ที่ประทับเจ้าหญิงพระชายาจึงยังไม่แยกเป็นสัดส่วน คงประทับอยู่ในส่วนที่ประทับรับรองเดิมอันเป็นปีกหนึ่งของพระราชวังหลวง เจ้าหญิงธิษณามตีทรงหนาวทั้งยังรู้สึกเหมือนทรงแบกพระพักตร์ตลอดทางเสด็จด้วยสภาพฉลองพระองค์เปียกโชก พระเกศาลู่แนบพระเศียร พระพักตร์มอมแมมดูแทบไม่ได้

แย่...แย่ที่สุด!

ทรงหวังว่าพิธีถวายบังคมทูลลายังดำเนินอยู่ แม้ทรงอยากเข้าเฝ้าราชาวัณณุวรรธน์มากเท่าไหร่พระองค์กลับเป็นคนสุดท้ายที่ทรงต้องการพบในสภาพเช่นนี้

ยังไม่ทันทรงภาวนาเสร็จสิ้น เสียงหัวเราะสดใสดังขึ้น ไม่ไกลเลยเบื้องพระพักตร์พระองค์นี่เอง ใกล้ทางขึ้นสู่ที่ประทับ เจ้าหญิงธิษณามตีทอดพระเนตรเห็นเด็กชายวายุยืนเกาะพระเพลาราชาวัณณุวรรธน์ที่ประทับกับเชิงบันไดกำลังเล่าบางอย่างประทาน เรื่องเล่าหรืออาจเพราะสุรเสียงสูงต่ำหลอกล่อเด็กคงเป็นที่ถูกใจวายุมาก เสียงหัวเราะใส ๆ ถึงดังอยู่ตลอดเวลา องค์ราชายังทรงเล่าโดยไม่ทันสังเกตขบวนเสด็จ เด็กชายแหงนหน้าอ้าปากหวอฟังเพลิน ดวงตาใสแจ๋วจับจ้องพระพักตร์คมคายแน่ว

“เสือตัวใหญ่ได้กลิ่นอาหารขณะกำลังหิวโหยแต่มองไปไม่เห็นจึงเดินพล่านสูดจมูกตามกลิ่นอาหารอันโอชะ อยู่ที่ไหนอาหารของข้า ออกมาเดี๋ยวนี้”

ทรงก้มลงสูดพระนาสิกใกล้แก้มเด็กน้อย ไรพระมัสสุจางสัมผัสถูกผิวอ่อนบาง วายุเอียงคอหัวเราะคิกคักแล้วส่งเสียงแจ๋ว

“หม่อม ๆ”

วายุซุกซนมากชอบวิ่งเล่น มืออยู่ไม่สุขมักคว้าของใกล้มือ นางพระกำนัลแทนที่จะได้ถวายการรับใช้เจ้าหญิงต้องผลัดเปลี่ยนคอยกำกับดูแลไม่ให้เด็กน้อยได้รับอันตรายหรือทำของพัง เด็กวัยสองขวบเศษบางคนพูดเก่งไม่เหมือนวายุไม่ค่อยพูดแล้วยังถนัดพูดคำสั้น ๆ

ราชาวัณณุวรรธน์ทรงคว้าร่างกระจ้อยวิ่งตื๋อไปกอดเจ้าหญิงธิษณามตีไม่ทัน ทรงลุกขึ้นสาวพระบาทตามค่อยเข้าพระทัยว่าหม่อมตามคำเรียกของวายุหมายถึงพระชายาของพระองค์

วรองค์อ้อนแอ้นยอบลง ประทานจูบแก้มวายุ แย้มพระโอษฐ์ขำคำเรียก วายุกำลังอยู่ในวัยจดจำ คงได้ยินพระพี่เลี้ยงกับนางพระกำนัลเรียกพระองค์ว่าทูลกระหม่อมจึงจำมาเรียกบ้าง สมองน้อย ๆ ทำคำทูลกระหม่อมตกหล่นเหลือแค่หม่อม

“รมณีย์พาไปก่อน ตัวฉันเปียกประเดี๋ยววายุจะเปียกไปด้วย”

ทรงสั่ง ยืดพระวรกายขึ้น ไม่ลืมถวายบังคมองค์ราชา ราชาวัณณุวรรธน์ทอดพระเนตรหนึ่งเจ้าหญิง แปดผู้ติดตามด้วยสายพระเนตรเข้มดุ ถ้อยรับสั่งถามมีเฉพาะกับราชองครักษ์โภคินสภาพเปียกปอนไม่แพ้กัน

“เกิดอะไรขึ้น”

พระพี่เลี้ยงอุ้มวายุไม่ให้วิ่งซน เด็กน้อยกอดคอคนอุ้มแน่นทันทีที่ได้ยินสุรเสียงเข้ม ราชองครักษ์โภคินเล่าเหตุการณ์ถวาย จบด้วยประโยคที่ว่า

“เป็นความผิดของกระหม่อม”

“ใช่” ลงสุรเสียงหนัก “หาทางไปคุกถูกใช่ไหม อยู่ในนั้นสักสองวันแล้วค่อยกลับออกมา”

รับสั่งราวกับเป็นพระกรุณาล้นพ้นที่ไม่ให้ใครจับกุมราชองครักษ์กลับพระราชทานอนุญาตให้เดินไปด้วยตัวเอง

“อย่านะเพคะ”

สุรเสียงแหลมดังขัด พระเนตรเข้มตวัดมายังผู้รับสั่งเห็นพระวรกายสั่น ทรงถอดฉลองพระองค์คลุม คลุมประทาน

“นอกจากโปรดทอดพระเนตรลายผ้าม่าน ไม่นึกว่าโปรดเล่นน้ำในวันหนาวจัดด้วย” ทรงสัพยอกสุรเสียงเครียดอย่างกริ้วราชองครักษ์ไม่หาย วงพักตร์งามระเรื่อขึ้น “เสด็จเข้าข้างในเถอะ เปลี่ยนฉลองพระองค์เอาให้หนากว่านี้...”

ทรงสั่งอย่างไม่เว้นจังหวะ ความหนาวทวีขึ้นทำให้เจ้าหญิงธิษณามตีทรงอยากเสด็จลงแช่ในอ่างสรงเร็ว ๆ หากยังทรงห่วงราชองครักษ์

“หม่อมฉันจะไปถ้าทรงสัญญาว่าจะไม่ลงโทษโภคิน มันเป็นอุบัติเหตุ เขาไม่มีความผิดนะเพคะ”

“นี่คือกฎของทหาร”

“แต่มีรับสั่งให้เขาเป็นองครักษ์ของหม่อมฉันเท่ากับเป็นคนของหม่อมฉัน...ใช่ไหมเพคะ”

ราชาวัณณุวรรธน์ทรงนิ่งกับการปกป้ององครักษ์อย่างแข็งขัน สุดท้ายทรงถอนพระอัสสาสะ-ปัสสาสะ รับสั่งกับราชองครักษ์โภคินว่า

“คราวนี้ฉันยกให้ แต่ถ้ามีอีกโทษเพิ่มเป็นสองเท่า”

 

ราชองครักษ์โภคินถูกไล่ให้ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า นางพระกำนัลแยกย้าย พระพี่เลี้ยงรมณีย์อุ้มวายุเข้าด้านใน ราชาวัณณุวรรธน์ทรงคลายความกริ้วลงสายพระเนตรจับเฉพาะวงพักตร์งามปรากฏรอยขำขัน วรองค์อ้อนแอ้นเสด็จเคียงพระองค์เปียกมะลอกมะแลกทั้งยังสั่นเหมือนลูกนกตกน้ำ ทรงเตือนให้รีบเปลี่ยนฉลองพระองค์เจ้าหญิงธิษณามตีก็ทรงดื้อดึงด้วยเหตุผลว่า

“หม่อมฉันมีเรื่องอยากกราบทูลถาม”

เมื่อครู่ออกโรงปกป้ององครักษ์ คราวนี้ดื้อเพราะมีปัญหาคาพระทัย ถ้าไม่ทรงใช้ไม้แข็งเจ้าหญิงธิษณามตีคงประชวรไข้หวัดในไม่ช้า

“ตั้งแต่เมื่อคืนเรายังไม่ได้พูดคุยกัน เสด็จไปเปลี่ยนฉลองพระองค์เถอะ หม่อมฉันสัญญาว่าจะรอ นานเท่าไหร่ก็ได้”

พระราชฐานฝ่ายในห้ามบุรุษเข้าออกยกเว้นองค์ราชา ราชาวัณณุวรรธน์ทรงส่งถึงหน้าห้อง เจ้าหญิงธิษณามตีทรงกระชับฉลองพระองค์คลุมตัวโคร่งชื้นหมาดเพราะซับน้ำจากฉลองพระองค์ของพระองค์ ขอพระราชทานคำสัญญาพระโอษฐ์สั่น

“แน่นะเพคะ”

“สัญญา”

 

เมื่อทรงให้สัญญาโดยย้ำว่านานเท่าไหร่ก็ได้ตามแต่พระทัย ราชาวัณณุวรรธน์เสด็จมาอีกห้องหนึ่งไม่ไกลนัก ขนาดห้องไม่กว้างใหญ่นัก ภายในตกแต่งด้วยเครื่องไม้แบบเรียบทั้งหมู่พระเก้าอี้และชั้นหนังสือดูเป็นห้องพระสำราญกึ่งห้องสมุดในห้องเดียวกัน ความเรียบง่ายของห้องถูกสร้างขึ้นอย่างจงใจเพราะเมื่อมองผ่านหน้าต่างบานสูงจะเห็นสวนดอกไม้อันเป็นสีสันช่วยเติมเต็มบรรยากาศภายในได้อย่างดี

มหาดเล็กเข้ามารายงานว่าเจ้าหญิงธิษณามตีขอเข้าเฝ้า ราชาวัณณุวรรธน์ทรงผละจากริมพระบัญชรมาประทับที่พระเก้าอี้พลางนึก

“เร็วกว่าที่คิด”

เจ้าหญิงธิษณามตีในฉลองพระองค์ชุดใหม่สีฟ้าอ่อนแลเยาว์พระชันษา พระเกศาหมาดเกือบแห้งปล่อยสยายเต็มพระขนอง สองพระองค์เพิ่งรำลึกถึงการประทับตามลำพังเป็นครั้งแรก ต่างฝ่ายต่างทรงชะงักนิ่ง เจ้าหญิงทรงค่อนข้างประหม่า องค์ราชาทรงวางพระองค์เฉยยากคาดเดาพระอารมณ์

ระหว่างพระเก้าอี้มีโต๊ะกลมเตี้ยคั่นกลาง วางกาน้ำชาพร้อมชุดถ้วยชาอยู่ใกล้แจกันกระเบื้องเนื้อดีปักดอกไม้ประดิษฐ์อบกลิ่นหอม

“เสวยหน่อยไหม พระวรกายจะได้อุ่นขึ้น”

ราชาวัณณุวรรธน์ทรงถาม หยิบถ้วยชาขึ้นจะริพระสุธารสาประทาน อากาศข้างในอุ่นกว่าด้านนอก ได้สรงและเปลี่ยนฉลองพระองค์ใหม่ความหนาวเหน็บเลือนหายไปแต่การดื่มชาท่ามกลางอากาศเย็นเป็นสุนทรีย์อย่างหนึ่ง

“หม่อมฉันเองเพคะ”

ทรงรินพระสุธารสชาถวายก่อนรินให้พระองค์เอง ราชาวัณณุวรรธน์ทรงทราบ เจ้าหญิงต้องการรับสั่งบางอย่างกับพระองค์ ยังทรงคะเนไม่ถูกและในจำนวนที่พยายามทรงเดาไม่ตรงกับรับสั่งถามของเจ้าหญิงสักน้อยนิด

“ทำไมเพคะ ทำไมจึงทรงเลือกหม่อมฉัน”

ได้รับสั่งถามอย่างตั้งพระทัยค่อยทรงรู้สึกดีขึ้น ทั้งคืนทีเดียวกับการที่คำถามนี้ผุดขึ้น ทรงเฝ้ารอคอยเวลาเข้าเฝ้า ต้องการฟังคำตอบอย่างยิ่ง

นี่คงสงสัยมาก มีโอกาสจึงรีบถาม...ราชาวัณณุวรรธน์ทรงคิด พระหัตถ์กำถ้วยพระสุธารสชาค้างอย่างลืมพระองค์ ไม่ทรงทราบเลยด้วยซ้ำว่าทำไม ทราบเพียงแต่โปรดจะสวมพระธำมรงค์ที่เตรียมไว้บนพระอนามิกาเจ้าหญิงจากแคว้นเมธัส...คนที่ประกาศชัดว่าเสด็จมาตามหน้าที่

ไม่โปรดการโกหก การตอบคำถามจึงผ่านการใคร่ครวญหนัก อาจ...อาจเพราะทรงชอบเอาชนะ ใคร่จะปราบพยศ เปลี่ยนท่าทีไม่แยแสของเจ้าหญิงธิษณามตี หรืออย่างอื่น...ไม่แน่พระทัย

“เพราะ...ฝ่าบาทท่าทางเข้าใจง่าย คงไม่ทำให้หม่อมฉันยุ่งยากกระมัง”

เท่านี้เองที่ทรงนึกออก เจ้าหญิงธิษณามตีทรงวางถ้วยพระสุธารสชาดังกึก พระโอษฐ์เม้ม จ้องพระพักตร์ พระสวามี พระหทัยเต้นรัวเมื่อครู่ค่อย ๆ ผ่อนแรงลงจนทรงรู้สึกถึงจังหวะช้าหนักเหมือนกำลังจะหยุด

นี่หรือเหตุผล...นี่เราหวังอะไรอยู่ หวังคำตอบแบบไหนอยู่นะ

“เจ้าหญิงพระองค์อื่นก็คงไม่ทำให้ฝ่าบาทยุ่งยาก”

ออกจะเต็มพระทัยทำให้ทรงพระสำราญด้วยซ้ำ

“หม่อมฉันเลือกแล้ว”

องค์ราชารับสั่งง่าย เจ้าหญิงธิษณามตีแทบตรัสสวน

“แต่หม่อมฉันไม่! ฝ่าบาททำหม่อมฉันผิดแผน ทั้งหมดเป็นเพราะฝ่าบาทองค์เดียว

“หม่อมฉันไม่เหมาะหรอกเพคะ” ทรงทำพระทัยเย็น “หม่อมฉันยอมเสียหน้าให้ฝ่าบาทประกาศยกเลิกเพื่อเลือกใหม่”

“หม่อมฉันไม่ใช่คนกลับกลอก” ทรงกระแทกถ้วยพระสุธารสชากับพื้นโต๊ะเสียแทบร้าว ชะโงกพระองค์รับสั่งถาม “โปษัณมีอะไรน่ารังเกียจฝ่าบาทถึงปฏิเสธนัก”

เวลากริ้ว พระพักตร์ดุดันน่ากลัว

“เปล่าเพคะ”

เพลิงร้อนแรงในดวงเนตรราชาวัณณุวรรธน์ดับวูบ กระแสรับสั่งถามฉงน

“แล้วเพราะอะไร”

ทำไมไม่ละเอียดอ่อนเลย...ไม่แม้สักนิดเดียว เรื่องแค่นี้ยังต้องให้ทรงอธิบาย ท่าถอนพระปัสสาสะแรงจงใจให้องค์ราชาทรงเห็น

“เรา...ฝ่าบาทกับหม่อมฉัน” ไม่ได้รักกัน ยิ่งกว่านั้น “ยังไม่รู้จักกันดีพอ”

รอยแย้มพระโอษฐ์แรกประดับพระพักตร์คมคาย

        “เท่านี้หรือที่ทรงติดพระทัยนัก”

        เท่านี้? ตั้งมาก ไม่รัก ไม่รู้จักแต่ต้องใช้ชีวิตร่วม

        “เพคะ ปล่อยหม่อมฉันไปเถอะ หม่อมฉันอยากกลับบ้าน”

ทรงงอแงเหมือนเด็กองค์ราชาต้องทรงรับบทปลอบเด็ก

“ฝ่าบาท หม่อมฉันยอมให้เป็นอย่างนั้นไม่ได้ ไหนทรงเล่าว่าโปรดการท่องเที่ยว ทรงคิดเสียสิว่ากำลังเสด็จประพาส”

“จะให้หม่อมฉันคิดได้ยังไงเพคะในเมื่อไม่ใช่”

“หม่อมฉันประนีประนอมที่สุดแล้วนะ” ชักกริ้วบ้าง กระแสรับสั่งเริ่มขุ่น “เมื่อคืนทุกคนรับทราบแล้วว่าหม่อมฉันเลือกฝ่าบาท หมายกำหนดการต่าง ๆ รวมถึงงานอภิเษกจะมีขึ้นในไม่ช้าจะเสด็จไหนไม่ได้ทั้งนั้น ต่อไปนี้ที่นี่คือบ้านของฝ่าบาท เข้าพระทัยตามนี้ไว้ด้วย”

นี่น่ะหรือคนที่พระองค์จะต้องแต่งงานด้วย?

พระโลหิตฉีดพล่านทั่วพระพักตร์อย่างกริ้วจัด อาจเริ่มตั้งแต่รับสั่งตอบคำถามแรกนั่นแล้ว เหตุผลอะไร...แย่ที่สุด



โปรดติดตามตอนต่อไป...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,147 ความคิดเห็น

  1. #1135 fsn (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 01:40
    เอ่อ คือแบบ จีบนะคะ จีบ ต้องทรงพระจีบซิคะ
    #1,135
    0
  2. #1130 Nora1969 (@Nora1969) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 03:06
    มีความรู้สึกว่าอยากให้ท่านชายแทนตัวเองว่าเราหรือข้าหรือพี่กับนางเอก  เวลาพูดกันสองคนพระเอกก็หม่อมฉันนางเอกก็หม่อมฉันอ่านแล้วงงว่าใครกำลังพูด (พระเก้าอี้ ไม่แน่ใจว่าคำนี้มีในราชาศัพท์รึเปล่าอ่านแล้วมีความรู้สึกแปลกๆเหมือนไม่ใช่คำนี้)
    #1,130
    0
  3. #510 คนธรรมพ์ตัวจิ๋ว (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2553 / 16:25
    คนไม่รู้เรื่อง 2 คนมาเจอกัน



    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด



    มันส์พะยะค่ะ
    #510
    0
  4. #427 mod (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2553 / 21:41
    อ๊ายย เจ้าหญิงจ๋า โดนองค์ราชารุกแล้วๆ อิอิ

    อัพๆนะคร้า เป็นกำลังใจให้ค่ะ ^^
    #427
    0
  5. #424 weelyone (@weewan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2553 / 16:46

    กำลังสนุกมาอัพอีกนะค่ะเปนกำลังใจนะค่ะ

    #424
    0
  6. #423 rinchie (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2553 / 00:01
    แล้วแผนชั่วเนี่ย มันจะมีเมื่อไรละเนี่ย
    #423
    0
  7. #422 แก้วใส (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2553 / 23:02
    อิอิ ไม่คาดมาก่อนว่าจะขอแบบนี้
    #422
    0
  8. #421 Chii_Elda (@digital_lady) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2553 / 22:15

    อารมณ์เหมือนท่อนไม้เลยอะองค์ราชาเพค้า

    #421
    0
  9. #420 mai-fang (@mai-fang) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2553 / 15:53
    อยากรู้ๆ เจ้าหญิงจะรักเจ้าชายได้อย่างไรมิทราบ (รอทราบอยู่ทุกวันคร่าาา)
    #420
    0
  10. #419 biggermim (@biggermim) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2553 / 14:13
    เหมือนจะน่ารักหรือม่ายช่ายกันแน่เพคร้า องค์ราชา จีบสาวทั้งทีมันแหว๋วกว่านี้อีกคร้า
    แบบนี้สาวที่ไหนเค้าก้อหนีหมดแหละจร้า
    #419
    0
  11. #417 ที่ตักดิน (@bonggee) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2553 / 12:03
    เฮ้อ.... ซะงั้นเลย
    #417
    0
  12. #416 PeekaBoo (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2553 / 12:00
    โอ๊ยยย..น่ารัก >"
    #416
    0
  13. #415 MoOk (@wandeedee) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2553 / 11:25
    -..-

    อภัยได้เสมอ

    ขอแค่เรื่องนี้ไม่ใช่ y ก็พอแย้วววว ว ว
    #415
    0