ด้วยรักดุจหทัย

ตอนที่ 18 : หนี้บุญคุณ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    5 ก.พ. 61

A FC K a .



        เป็นการเข้าถวายตัวรับหน้าที่องครักษ์ที่สั้นทั้งยังเรียบง่ายที่สุดเท่าที่เจ้าหญิงธิษณามตีทรงพบมาเพราะหลังจากราชองครักษ์โภคินทูลให้ทรงทราบ พระองค์มีรับสั่งซักถามกึ่งทำความรู้จักอยู่สักพักหนึ่งถือเป็นอันเสร็จสิ้น

ชีวิตพระองค์ตลอดพระชนม์ชีพที่ผ่านมาก็เป็นเช่นนี้ ทุกอย่างเรียบง่าย สั้น รวบรัด ดังเช่นเจ้าหญิงไกลห่างบัลลังก์พระองค์หนึ่ง ทรงชินเสียแล้วกับความเรียบจนเกือบเงียบเหงา มีผู้แวดล้อมเท่าหยิบมือ พระพี่เลี้ยงรมณีย์เป็นทั้งพระอภิบาล เพื่อน และ...แม่

ฐานะของพระองค์ในแคว้นเมธัสดูจะด้อยกว่าที่นี่ด้วยซ้ำ วรองค์บางทรงหยุดยืนใกล้เถาไม้เลื้อยกลางอุทยานหลวงขบวนผู้ตามเสด็จมากถึงแปดคนอันได้แก่ ราชองครักษ์โภคิน พระพี่เลี้ยงรมณีย์ นางพระกำนัลฝ่ายโปษัณสี่คนกับนางพระกำนัลจากเมธัสอีกสองรีบชะงักฝีเท้ายอบตัวราบลงกับสนามหญ้าสีเขียวอ่อนแทบไม่ทัน

“กุหลาบสีม่วง!” สุรเสียงอุทานตื่นเต้น ทรงแตะปลายดรรชนีสัมผัสกลีบดอกสีม่วงกำลังแย้มบาน ข้อดีอย่างแรกของแคว้นโปษัณคืออากาศหนาวน้อยกว่าทางเมธัสทำให้ดอกไม้สวย ๆ สามารถผลิดอกอวดความงดงามแทนที่จะปลิดใบทิ้งยืนต้นสีน้ำตาลเข้มอดทนฝ่าหิมะหนาวเหน็บตลอดฤดูหนาว ที่นั่นแลทางใดจะเห็นแต่ใบไม้เปลี่ยนสีเป็นเหลืองบ้างส้มบ้างบางต้นใบโกร๋นหากที่นี่ “สวย...หอมมากด้วย”

ทรงสูดพระอัสสาสะกักกลิ่นกุหลาบหอมเย้ายวนไว้เต็มพระปับผาสะ เถาไม้เลื้อยที่ทรงเห็นไกล ๆ ที่แท้เป็นกอกุหลาบปลูกเต็มพื้นที่ล้อมรอบด้วยเหล็กดัดสีขาวแกมทอง ดอกแย้มบานยังจำนวนน้อยนักเมื่อเทียบกับดอกตูมพราวเต็มต้น

“เป็นพระดำริของสมเด็จพระชนนีเพคะ” นางพระกำนัลโปษัณคนหนึ่งเล่าถวาย “เนื่องจากพระองค์โปรดกุหลาบมากโดยเฉพาะกุหลาบสีม่วง มีรับสั่งให้กองบำรุงรักษาราชอุทยานศึกษาการผสมดูแลอยู่นาน เห็นว่าเป็นพันธุ์ออกดอกยากที่สุด กว่าจะได้ขนาดนี้นานนับปีทีเดียวล่ะเพคะ”

        น่าจะอย่างนั้น กุหลาบเป็นดอกไม้ปลูกยากชนิดหนึ่ง นอกจากดินและอากาศเหมาะสมยังต้องประคบประหงมราวกับลูก ยิ่งสีหายากเช่นสีม่วง น้ำเงิน หรือดำ ความยากลำบากในการปลูกยิ่งยากขึ้นหลายเท่าตัว

        “มีสีอื่นอีกไหม”

ทรงฟังเพลิน นานทีเดียวกว่าจะมีรับสั่งถาม อุทยานหลวงพราวด้วยกุหลาบสีสวยกลางสายหมอกจางเนรมิตสรรพสิ่งรอบพระองค์เป็นภาพฝันในความจริง สวยจนแทบหยุดหายพระทัย

“มีทุกสีเพคะ ยกเว้นสีดำ...” ท้ายถ้อยกราบทูลแผ่วลง สีหน้าเศร้าสร้อย “เพราะสิ้นพระชนม์เสียก่อน เมื่อไม่มีพระองค์จึงไม่มีใครคิดปลูกกุหลาบสีดำอีกต่อไป”

รอยอาดูรโหยไห้คงติดอยู่ในใจข้าราชบริพาร เจ้าหญิงธิษณามตีทรงนิ่งนิดหนึ่งเมื่อนึกถึงพระองค์เอง ราชาวัณณุวรรธน์โชคดีกว่าพระองค์มากที่สูญเสียพระมารดาเมื่อไม่นาน พระองค์สิ นาน...นานมากทีเดียวที่ทรงอยู่อย่างโดดเดี่ยวในห่อหุ้มการดูแลของพระอภิบาล

ทรงพระดำเนินต่อไป ผู้ตามเสด็จชักแถวตาม พระพี่เลี้ยงรมณีย์มองตามพระปฤษฎางค์ด้วยสายตาห่วงใย ภายนอกซุกซนช่างรับสั่งเป็นเพียงเกราะชั้นนอกปิดบังความเหงาในลึกล้ำพระทัย การสิ้นพระชนม์ของพระมารดาถือเป็นจุดเปราะบางที่สุด ถ้อยกราบทูลเมื่อครู่คงกระทบพระหทัยไม่น้อย

อุทยานหลวงแคว้นโปษัณแม้ยังเล็กมากหากเปรียบกับป่าสนใกล้ปราสาทฤดูหนาวแต่ความจริงกินอาณาบริเวณกว้างใหญ่มาก เจ้าหญิงธิษณามตีทรงชมอุทยานเพลิน ทรงเมื่อยพอดีกับเสด็จถึงบึงบัวท้ายอุทยาน มีสะพานเล็กทอดยื่นลงไปเหมือนท่าน้ำผูกเรือพายลำเล็กไว้ลำหนึ่ง พระพี่เลี้ยงทันเห็นแววพระเนตรพราวเหมือนเด็กพบของถูกใจรีบทูลเตือน

“เสด็จกลับเถอะเพคะ ประทับข้างนอกนานเกินไปแล้ว”

“รีบกลับทำไมล่ะจ๊ะรมณีย์ ฉันไม่อยากอุดอู้อยู่แต่ข้างในนี่”

พิธีถวายบังคมลาน่าจะใช้เวลานาน ระหว่างนี้ทรงต้องการฆ่าเวลาทุกวินาที ทรงรอมาได้ทั้งคืน เช้ามายังกระวนกระวายแทบประทับไม่ติดจนต้องเสด็จออกมาหาอะไรทำ อีกเพียงชั่วโมงสองชั่วโมงทำไมจะทรงรอไม่ได้ รอ...เข้าเฝ้าราชาวัณณุวรรธน์ มีข้อทรงอยากซักถามมากมาย

“ฉันอยากพายเรือ”

ดอกบัวสวยถ้าได้ดูใกล้ ๆ คงดีกว่ามองอยู่ไกล ๆ ได้ยินรับสั่งพระพี่เลี้ยงสะดุ้งร้องลั่น

“ไม่ได้เพคะ ทรงพายเรือไม่เป็น หม่อมฉันไม่ยอมแน่”

เจ้าหญิงทรงแย้มพระโอษฐ์พรายอย่างที่พระพี่เลี้ยงเห็นแล้วเพิ่งรู้ว่าตกหลุมพราง

“นั่นสิจ๊ะพายไม่เป็นเลยต้องหาคนพายให้” พระพี่เลี้ยงอาสาไม่ได้คนหนึ่งล่ะเพราะไม่ถูกโรคกับการนั่งเรือแต่ไหนแต่ไร “ใครพายเรือเป็นบ้าง”

นางพระกำนัลมองหน้ากันเลิกลั่ก มีคนพอพายเป็นอยู่บ้างแต่ไม่ชำนาญ ราชองครักษ์โภคินที่ดูเหมือนลืมเอาปากพกติดตัวทูลขึ้นโดยไม่สนใจตาเขียวปัดของพระพี่เลี้ยงว่า

“กระหม่อมพายให้เองพระเจ้าค่ะ”

 

เรือลำน้อยลอยอ้อยอิ่งกลางบึงบัวเพราะฝีพายยกไม้พายพาดขวางไว้กับเรือเฉย ๆ พระเลี้ยงรมณีย์ที่ชะเง้อชะแหง่งอยู่ริมบึงร้อนใจถึงกับกระพือเสื้อบ่นอุบ

“ทูลกระหม่อมน้าบอกว่าอย่าเสด็จก็ไม่เชื่อ น้ำลึกหรือเปล่าไม่รู้”

“ลึกค่ะ”

นางพระกำนัลชาวโปษัณตอบหน้าตาเฉย ไม่เข้าใจว่าคุณพระพี่เลี้ยงจะกังวลทำไมนักหนากับการที่เจ้าหญิงทรงพายเรือเล่น เมื่อก่อนเจ้าหญิงอินทุภาลาวัณย์เสด็จบ่อยไป ทรงพายเองเสียด้วยซ้ำไม่ใช่ประทับชมบัวอย่างเดียวเหมือนอย่างนี้

“ตายแล้ว” ผุดลุกผุดนั่ง นึกอยากทำลืมกฎปฏิบัติของฝ่ายใน ตะโกนเชิญเสด็จกลับเข้าฝั่งเสียเดี๋ยวนี้ นึกขวางองครักษ์หนุ่มเป็นกำลัง “นั่นก็อีกคน พายไปแล้วไม่ยักพายกลับ จะลอยเรืออยู่ตรงนั้นอีกนานแค่ไหน”

“อย่าห่วงเลยค่ะคุณ” นางพระกำนัลอีกคนปลอบ “ท่านราชองครักษ์อยู่ด้วย ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”

แค่พายเรือถวายไม่น่าเป็นปัญหา หรือถ้าเกิดเหตุไม่คาดฝัน ฝีมือระดับราชองครักษ์ประจำพระองค์ราชาวัณณุวรรธน์ย่อมแก้ไขสถานการณ์ได้ พระพี่เลี้ยงถอนหายใจพรืด ไม่รู้จะอธิบายความห่วงใยในอกอย่างไร ได้แต่บ่นว่าตัวเอง

“ไม่น่าเล้ย ไม่น่าใจอ่อนยอมให้เสด็จเลย”

 

“ที่นี่ปลูกเฉพาะสัตตบงกชหรือจ๊ะ”

บัวหลวงสีชมพูกลีบซ้อนชูช่อไสว ดอกใกล้พระหัตถ์ยังตูมเล็ก ดอกแย้มบานเต็มที่อยู่ไกลออกไป ราชองครักษ์โภคินพยายามจำกัดสายตาตนเองจับเฉพาะไม้พายแต่มีบ่อยครั้งที่เผลอไผลลอบมองวงพักตร์ เจ้าหญิงโฉมงามประทับกลางบึงบัวสวย ช่างเป็นภาพตรึงตราแทบหยุดลมหายใจคนมองได้

“ขอประทานอภัยพระเจ้าค่ะ กระหม่อมไม่มีความรู้เรื่องดอกไม้”

ถ้าทรงถามเรื่องศัสตราวุธยังทูลตอบคล่องปากเสียกว่า

“งั้นหรือ คงเหมือนฉันละมั้งที่มีความรู้ก็แต่เรื่องทำอาหาร งานฝีมือและเย็บปักถักร้อย”

ทรงถูกห้ามนู่นนี่ไม่เว้นแม้แต่พายเรือ หัตถ์บางยื่นออกไปหมายจะทรงเด็ดบัวบาน ราชองครักษ์โภคินแจวเรือให้เข้าใกล้ดอกบานอีกนิด ปลายดรรชนีเกือบแตะถึงบัวกลีบบาง ปลาตัวหนึ่งกระโดดขึ้นเหนือผิวน้ำ เจ้าหญิงทรงตกพระทัย สะดุ้งเขยิบพระวรกายถอยลืมพระองค์ว่าประทับบนเรือลำเล็กเสียการทรงตัวง่าย ชั่วพริบตาก่อนองครักษ์หนุ่มทูลเตือนทัน เรือเอียงวูบ สุรเสียงอุทานดังแหลม วรองค์อ้อนแอ้นเอนก่อนน้ำหนักทั้งหมดพาพระองค์จ่อมจมลงสู่ผิวน้ำ

ตูม!

“ว้าย!

“ทูลกระหม่อม!

คนบนฝั่งอุทานลั่น กลางบึงบัวเจ้าหญิงธิษณามตีทรงตั้งสติได้ทันท่วงที พยุงพระวรกายเตรียมว่ายเข้าฝั่งแต่แล้ว...

“อ๊ะ!

ฉลองพระองค์หนายามเปียกน้ำเป็นอุปสรรคชั้นหนึ่งแต่ปัญหาใหญ่คือสายบัวใต้ผิวน้ำที่พันพระชงฆ์ทั้งสองข้าง ยิ่งทรงดิ้นรนพันธนาการยิ่งแน่นหนา จากทรงพยุงพระวรกายได้เริ่มเปลี่ยนเป็นตะเกียกตะกาย จังหวะนั้นราชองครักษ์โภคินพุ่งตัวเข้ามา กระหวัดวงแขนโอบรอบบั้นพระองค์รั้งเจ้าหญิงหลุดออกจากเพชรฆาตใต้ผิวน้ำทันท่วงที องครักษ์หนุ่มเอ่ยขึ้นเบา ๆ

“ขอประทานอภัยพระเจ้าค่ะ”

กฎมณเฑียรบาลมีอยู่ว่าชายหนุ่มผู้ใดแตะต้องตัวฝ่ายในถือเป็นความผิดร้ายแรง เจ้าหญิงธิษณามตีทรงลืมกฎเหล่านั้นหมดสิ้นทราบแต่ทรงรู้สึกปลอดภัยยอมให้ราชองครักษ์โภคินพาพระองค์ว่ายเข้าฝั่ง

ด้วยพละกำลังบวกความว่องไว ไม่นานองครักษ์หนุ่มก็สามารถนำเสด็จเจ้าหญิงพระชายาถึงฝั่ง ฉลองพระองค์หนาหนักเปียกชุ่มลู่แนบวรองค์ที่ยิ่งแลดูบางกว่าเดิม พระพี่เลี้ยงรมณีย์โกรธควันออกหูทำท่าจะเอาเรื่ององครักษ์หนุ่ม

“รมณีย์” เจ้าหญิงธิษณามตีทรงขัด ไม่ทรงบาดเจ็บแม้แต่น้อยนอกจากตกพระทัยนิดหน่อย “เขาช่วยชีวิตฉันนะจ๊ะ”

“แต่...” เรือพระที่นั่งล่ม ราชองครักษ์ต้องรับผิดชอบ

เจ้าหญิงธิษณามตีทรงเข้าพระทัยความหมายในดวงตาพระพี่เลี้ยง กฎบางกฎต้องตัดสินตามสถานการณ์ด้วย

“ฉันทำเรือล่มเอง” หันมารับสั่งกับราชองครักษ์ตัวเปียกปอนคุกเข่าเบื้องพระพักตร์ “ฉันเป็นหนี้ชีวิตเธอ...ขอบใจนะ”



โปรดติดตามตอนต่อไป...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,147 ความคิดเห็น

  1. #637 aoistar (@pharahoo) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2553 / 20:39
    เอ้ นายโภคินนี่ยังไง ดีหรือไม่ดี
    #637
    0
  2. #509 คนธรรมพ์ตัวจิ๋ว (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2553 / 16:19
    พี่โภจะทำอะไรอะเนี่ย
    #509
    0
  3. #418 biggermim (@biggermim) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2553 / 14:12

    เอ้อ เอาอีกแล้วน่ะจ๊ะโภคิน เหมือนเจ๊จะดูเธอผิดไปอีกแล้ว

    ตกลงจะเอางัยแน่เนี๊ยะ จะดีหรือจะร้ายคร้า

    #418
    0
  4. #413 Chii_Elda (@digital_lady) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2553 / 10:30

    โภคินจะทำอะไร  นี่แหละที่อยากรู้จริงจัง
    ลอบทำอะไรหนอ

    #413
    0
  5. #410 แก้วใส (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2553 / 00:24
    นั่นซิ โภคินจะทำอะไรนะ
    #410
    0
  6. #409 ม่านเมฆา (@geniegirl) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2553 / 23:38

    ทิ้งท้ายไว้ให้คลางแคลงใจ

    คุณองครักษ์ เขาจะทำอะไรคะ

    เป็นกำลังใจให้นะคะ

    #409
    0
  7. #407 rinchie (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2553 / 23:48
    โอ้ยหึงได้เรื่อง ว่าแต่ว่า จะหึงใครละเนี่ย ฮ่าๆ
    #407
    0
  8. #406 Buay (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2553 / 21:14
    สับสนค่ะ โภคินดีหรือไม่
    #406
    0
  9. #405 ที่ตักดิน (@bonggee) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2553 / 21:10
    เอาแล้วไง
    #405
    0
  10. #403 weelyone (@weewan) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2553 / 15:00
    เอ้  ไงคุณองค์รักษ์ทามหน้าแบบนั้นนะ  ลุ้น   มาอัพต่อนะเปนกำลังใจนะไรเตอร์สนุกนะค่ะ
    #403
    0
  11. #402 stella (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2553 / 12:50
    ตกลงว่า องครักษ์ เขา....เอ่อ ยังไงค่ะ



    เเต่ก็มาอัพต่อไวไว นะค่า รออยู่
    #402
    0
  12. #401 พิปูน (@potchaman) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2553 / 09:58
    ซับซ้อนซ่อนเงี่ยนจริง ๆ เลยจ๊ะ
    #401
    0
  13. #400 penci! (@2bgalz) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2553 / 09:37
     อร๊ายยยยยยย  อะไรของคุณองครักษณ์เค้าอีกล่ะ
    #400
    0
  14. #399 puppashown (@pvzcle) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2553 / 08:43
    คุณโภคินกำลังจะคิดทำอะไรน่ะ
    #399
    0