Naughty Melody...เมโลดี้วุ่นลุ้นรัก

ตอนที่ 37 : ตอนที่ 36

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,835
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    2 ก.ค. 53






             กว่าจะรอดออกจากบ้านมาได้ฉันก็ต้องรบกับสองเฮียที่คอยแต่จะล้อจนเหนื่อย ซ้ำยังสายกว่าปกติทำให้วันนี้ต้องขอยืมรถยนต์ของแม่มาใช้เนื่องจากจอมเกเรของฉันยังจอดนิ่งให้ช่างถอดประกอบชิ้นส่วนอยู่ในอู่ ขืนวันนี้ฉันทนยืนรอรถเมล มีหวังได้สายโด่งเป็นรอยด่างพร้อยในประวัติการทำงานแน่ๆ

          ทั้งๆ ที่รีบตั้งแต่ออกจากบ้านจนถึงออฟฟิศ แต่พอใกล้ถึงห้องทำงาน ขาฉันก็สั่งให้ตัวเองเดินช้าลงโดยอัตโนมัติเหมือนรู้ว่าใจต้องการอะไร

        จะมารึยังนะ

          รู้สึกว่าตัวเองปั้นหน้าไม่ถูก เริ่มต้นกันด้วยการไม่กินเส้น แต่พอนานไปกลับกลายเป็นว่าเกิดความรู้สึกดีๆ ต่อกันเสียได้ ทั้งที่แกล้งและใส่ร้ายจนกลายเป็นเรื่องฮือฮาทั่วทั้งบริษัท ทว่าท้ายที่สุด ฉันกลับยกหัวใจให้คนที่ได้ชื่อว่าเป็นคู่กัดไปทั้งดวง

          ถึงแม้จะเดินช้าขนาดไหนสุดท้ายแล้วฉันก็ต้องมาหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าห้อง ละล้าละลังระหว่างจะเปิดประตูห้องดีหรือจะหนีไปตั้งหลักที่ห้องกาแฟก่อนดี

          แล้วฉันก็ตัดสินใจหนีไปตั้งหลักก่อน ดูท่าสภากาแฟ Heart Rhythm คงจะเลิกไปได้ครู่หนึ่งแล้วจากหลักฐานที่นอนนิ่งอยู่ในถัง

        ไม่ยักมีถุงขนมครกแฮะ

          ยังไม่วายคิดไปถึงขนมครกทั้งที่ขนมอื่นมีตั้งมากมายแท้ๆ ไม่รู้จะทำตัวเองให้เขินไปถึงไหน ขนาดแค่นี้ก็ไม่กล้าเจอหน้าตรงๆ แล้ว

ฉันรีบยกมือขึ้นเขกหัวตัวเองเบาๆ ให้เลิกคิดฟุ้งซ่าน หันไปจะหยิบแก้วประจำตัวมาชงกาแฟ แต่กลับพบว่าตรงที่เดิมที่เคยมีแก้วของตัวเองอยู่นั้น...ว่างเปล่า

          “อ้าว หายไปไหนล่ะเนี่ย”

          พลิกสามตลบหาทั่วห้องกาแฟแต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของคิตตี้สีชมพูใบน้อย ไม่รู้ใครหยิบผิดติดมือไปหรือเปล่า หรือฉันจะเบลอจัดจนถือเอาไปวางทิ้งไว้ที่อื่นโดยไม่รู้ตัว

          ในที่สุดฉันก็ต้องเดินกลับมามือเปล่าเพราะให้หายังไงก็หาไม่เจอ ห้องทำงานจึงเป็นเป้าหมายสุดท้ายที่คาดว่าจะหาพบ ฉันมันพวกติดนิสัยถ้าของหายก็ต้องหาเสียด้วย

          ค่อยๆ แย้มประตูห้อง ก่อนจะโล่งอกเมื่อเก้าอี้หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ว่างเปล่า แต่พอเดินมาถึงโต๊ะทำงานของตัวเองเท่านั้น สิ่งที่วางนิ่งอยู่บนโต๊ะก็ทำเอาทั้งหัวใจเบ่งบานราวใครยกเอาสวนดอกไม้มาไว้ในหัวใจทั้งสวน

          แก้วกาแฟคิตตี้ที่หาสามตลบเมื่อครู่บัดนี้มีกาแฟส่งกลิ่นหอมกรุ่น ควันยังลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือแก้วแสดงว่าเพิ่งถูกชงใหม่ๆ บนแก้วมีกระดาษโน้ตที่เขียนด้วยลายมือคุ้นตาแผ่นเล็กๆ แปะเอาไว้

        แด่คนนอนตื่นสายครับ

          เหมือนตัวจะลอยได้ทั้งที่เท้าก็ยังคงอยู่บนพื้น ฉันค่อยๆ แกะกระดาษโน้ตออกแล้วยกกาแฟขึ้นจิบ รสขมของกาแฟผสมความหวานของน้ำตาลและความข้นมันของครีมเทียมพอเหมาะเป็นรสชาติคุ้นเคยที่ฉันชอบ

          ไม่มีใครบอกตอนนี้ฉันก็รู้ดีว่าตัวเองกำลังยิ้มแก้มปริไม่ยอมหุบ จิบกาแฟไปยิ้มไปเหมือนในกาแฟผสมสารกระตุ้น ทว่ามันคงเป็นสารที่ส่งผลกับหัวใจโดยตรงเป็นแน่

        ขอบคุณนะคะ คนที่ทำให้นอนตื่นสาย...

          เพลิดเพลินกับกาแฟแก้วหวาน ก่อนจะต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อจู่ๆ ประตูห้องทำงานก็เปิดพรวดเข้ามาจนฉันวางแก้วกาแฟแทบไม่ทัน

          กล้ามเนื้อหัวใจบีบรัวเต้นแรงเป็นจังหวะแร็พ หางตาค่อยๆ ชำเลืองมองก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาเป็นใคร

          “หวัดดีค่ะพี่เหน่ง”

          ฉันเอ่ยทักพี่เหน่งที่มองมายิ้มๆ ยังไม่ได้ทันพูดจาถามไถ่ประตูก็ถูกเปิดพรวดเข้ามาอีกครั้ง ทว่าคราวนี้คนที่เดินเข้ามาทำเอาฉันตัวแข็งทื่อลืมหายใจไปในทันที

          “มาแล้วเหรอพี่”

          แค่ได้ยินเสียงหัวใจก็สั่นเหมือนโดนจับออกมาเขย่าเล่นแล้ว โชคดีเหลือเกินที่ฉันนั่งอยู่ เพราะถ้าหากตอนนี้ฉันยืนมีหวังได้ขาอ่อนลงไปกองพับกับพื้นอย่างไม่ต้องสงสัย

          “ไม่มาแล้วจะเห็นเหรอไอ้หล่อ แหม บอกให้รีบมาเราก็รีบมาเลยเนี่ย ธุระคุยอะไรกันแต่เช้าก็ไม่รู้ ใช่ไหมครับหนูอิน” พี่เหน่งบ่นขณะสาวเท้าเดินมานั่งฉุบลงตรงหน้าโต๊ะทำงานของฉัน ซ้ำยังส่งบทสนทนาพาดพิงทำให้ฉันต้องเข้าร่วมวงโดยปริยายทั้งที่อยากจะหายตัวหนีไปใจแทบขาด

          “มั้งคะ” ฉันก้มหน้าตอบอ้อมแอ้ม รู้สึกถึงสายตาคมอีกคู่ที่จับจ้องมาจนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นไปมองตอบ พยายามหยิบแฟ้มนั้นแฟ้มนี้ขึ้นมาเปิดอ่านทั้งที่ตัวอักษรเหล่านั้นไม่ได้ผ่านเข้าสมองเลยแม้แต่น้อย ยิ่งได้ยินเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ หัวใจก็สั่นจนแทบทะลุออกมาเต้นนอกอก

          “ธุระเรื่องงานน่ะสิพี่” คนถูกต่อว่าตอบก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างพี่เหน่ง ซึ่งนั่นก็คือหน้าโต๊ะทำงานของฉันนั่นเอง

        โอ้ย ทำไมต้องมานั่งกันตรงนี้ด้วย!

          บ่นในใจขณะพยายามนับ ก.ไก่ ในรายงานเพื่อลดอาการประม่าที่เป็นอยู่ แต่ว่ายังไม่ทันได้นับถึงตัวที่สิบชื่อฉันก็ถูกลากเข้าบทสนทนาอีกจนได้

          “แหม มีลูกน้องน่ารักเข้าหน่อยล่ะทำฟิตนะไอ้หล่อ ดูซิใช้งานน้องหนูอินหนักจนแฟ้มเต็มโต๊ะเลยเชียว” พี่เหน่งว่าพลางคว้าแฟ้มที่ฉันเล็งเอาไว้ว่าจะหยิบมาช่วยแก้สถานการณ์ไปเปิดอ่านเองเฉย ตอนนี้ในมือฉันเลยเหลืออยู่เพียงแฟ้มเดียว และมันก็โดนแย่งเอาไปจากอีกหนึ่งคนที่นั่งอยู่ในเวลาไล่เลี่ยกัน

          “หนูอิน หยุดขยันก่อน ดูซิพี่เหน่งว่าผมแล้วเห็นไหม”

          ถึงอีกฝ่ายไม่บอกให้หยุดฉันก็แทบจะหยุดหายใจเมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่ เสียงทุ้มทอดอ่อนเหมือนพยายามจะฟ้องให้ฉันช่วย อยากจะบอกเหลือเกินว่าตอนนี้แม้แต่หัวใจฉันเองยังช่วยเอาไว้ไม่ได้เลย

          ไม่เพียงแต่ฉันที่เกิดอาการกับประโยคเมื่อครู่ เพราะทันทีที่นายฆนากรพูดจบ ตาสองข้างของพี่เหน่งก็เป็นประกายลุกวาวขึ้นมาทันที

          “อุ้ยๆ มีฟ้องกันด้วยนะเนี่ย ยังไงๆ กันน้า” ว่าพลางขยิบตาเล็กตาน้อยใส่นายฆนากรทีใส่ฉันทีด้วยสีหน้าถูกอกถูกใจเหมือนรู้แล้วว่าขุมทองของโจรสลัดถูกซ่อนเอาไว้ที่ไหน

          ความร้อนในตัวฉันเริ่มพุ่งขึ้นสูงเมื่อพี่เหน่งจ้องเอาๆ เหมือนต้องการคำสารภาพ แต่ให้ยังไงฉันก็ไม่มีทางหลุดปากบอก เพราะรับรองได้ว่าถ้าพี่เหน่งรู้เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างฉันกับนายฆนาการเมื่อไหร่ คนทั้ง Heart Rhythm จะต้องรู้เรื่องนี้กันหมดแน่นอน

ขณะที่กำลังคิดว่าจะเอาตัวรอดได้อย่างไร พ่อคนก่อเรื่องก็ดึงพี่เหน่งวกกลับเข้าเรื่องงานเสียก่อน พี่เหน่งมองหน้าคนพูดก่อนจะเบะปากด้วยท่าทางปนหมั่นไส้อยู่นิดๆ แต่ก็ยอมกลับเข้าประเด็นเรื่องงานในที่สุด ฉันลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่รอดพ้นจากการสืบสวนของพี่เหน่งมาได้อย่างเฉียดฉิว จากนั้นจึงตั้งใจฟังทั้งคู่ปรึกษาเรื่องเพลงใหม่ของเชอรี่ด้วยความสนใจจนลืมความเขินอายที่เป็นอยู่ในตอนแรกไปเสียสนิท

ผ่านไปเกือบสองชั่วโมงพี่เหน่งก็ขอตัวกลับไปทำงานต่อหลังจากประเด็นเพลงใหม่ของเชอรี่ถูกจัดการเป็นที่เรียบร้อย การทำงานที่ Heart Rhythm มักสนุกจนเวลาผ่านไปรวดเร็วโดยไม่รู้ตัวแบบนี้เสมอ ทำให้ฉันมีความสุขทุกครั้งที่ได้ทำงานแม้จะเกินเวลาไปในบางครั้งก็ตาม

และเพราะงานที่สนุกจนเพลิน ทำให้ฉันลืมไปว่าหลังจากที่พี่เหน่งกลับไปแล้ว ภายในห้องทำงานแห่งนี้จะเหลือเพียงฉันและเจ้าของห้องตัวจริงเพียงสองคนเท่านั้น จนกระทั่ง...

“ทำไมวันนี้ตื่นสายล่ะหนูอิน”

คำถามมาพร้อมสายตาคู่คมวาววับ หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะปกติมาได้สองชั่วโมงกว่าจึงกลับเข้าสู่สภาวะคับขันอีกครั้ง และคราวนี้ไม่มีที่หลบ ไม่มีทางให้เลี่ยง เมื่อคนต้นเหตุที่ทำให้อะไรๆ ในตัวฉันผิดปกตินั้นนั่งกันท่าไม่ให้ฉันหนีไปไหนได้เสียแล้ว

“คือ มันง่วงน่ะค่ะ” คำตอบฟังดูมีเหตุผลชะมัด แต่ฉันก็ไม่รู้จะหาคำตอบใดที่ดีกว่านี้ได้แล้ว จะให้บอกตามตรงว่ามัวแต่ฝันหวานจนนอนตื่นสายออกไปได้อย่างนั้นหรือ

น่าอายจะแย่!

ยังดีที่คนฟังไม่ได้ถามอะไรให้ฉันได้เขินต่อ แต่พอฉันได้เห็นว่าสายตาของนายฆนากรจับจ้องอยู่ที่สิ่งไหนเท่านั้น ความร้อนก็วิ่งขึ้นมากระจุกตัวบนใบหน้าฉันทันที

“อร่อยไหม”

นายฆนากรถามพลางจับแก้วกาแฟของฉันขึ้นมาหมุนเล่นเฉยจนฉันอยากจะถามเจ้าตัวเสียเหลือเกินว่ามีอะไรจะทำให้ฉันเขินได้มากกว่านี้อีกบ้างไหม

“ผมอุตส่าห์ไปถามป้าแม่บ้านมาเลยนะ กลัวจะไม่ใช่รสชาติที่คุณชอบ” เจ้าตัวยังสารธยายอีกเหมือนไม่รู้ว่ามันทำให้ฉันยิ่งอาการหนักขึ้นทุกขณะ ไม่มีใครเคยบอกเจ้าตัวสินะว่าทำท่าทางใส่ใจแบบนี้กับผู้หญิงแล้วจะทำสามารถทำให้พวกหล่อนละลายได้ เวลานี้นายฆนากรถึงได้ทำใส่ฉันใหญ่เหมือนกลัวว่าฉันจะไม่ละลายไปด้วยอีกคน

“คุณเงียบแบบนี้แสดงว่าชอบ ถ้าอย่างนั้นผมจะชงให้คุณทุกวัน” พอฉันไม่ตอบ จอมเผด็จการคนเก่าก็กลับมายึดอำนาจเสียอย่างนั้น ซ้ำร้ายมือที่เมื่อครู่ยังถือแก้วฉันหมุนเล่นอยู่ดีๆ จู่ๆ ก็วางแก้วฉันทิ้งแล้วมาคว้ามือฉันไปจับเอาไว้เฉย ฉันพยายามจะดึงมือกลับ ทว่ามือใหญ่ก็กุมมือฉันเอาไว้จนแน่นอย่างไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย

“ตกลงตามนี้นะครับ...หนูอิน”

“ไม่ต้องลำบากก็ได้ค่ะ” ฉันรีบชิงตอบก่อนจะโดนเผด็จการอย่างอื่นอีก แต่ปรากฏว่าเจอสายตาคมมองปาดขั้วหัวใจดังฉับจนพูดอะไรไม่ออก

“ไม่ลำบากหรอก เพราะเราจะต้องแลกเปลี่ยนกัน”

รู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ ทันทีที่ฟังจบ กระนั้นฉันก็ยังกลั้นใจถามไปว่า

“แลกเปลี่ยนอะไรเหรอคะ”

จอมเผด็จการยิ้มกริ่ม ก่อนจะบอกด้วยเสียงดังฟังชัดเจนไปถึงหัวใจว่า

“ก็แค่ต่อไปนี้หนูอินจะต้องเรียกผมว่า พี่ต้นฝน ง่ายๆ เท่านี้เอง ตกลงนะครับ”


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,138 ความคิดเห็น

  1. #1116 saber (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2553 / 16:01
    เเลกเปลี่ยกันซะด้วย
    #1,116
    0
  2. #1060 nunpanu (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2553 / 12:47
    บริการทุกวันเลยหรือคะ
    #1,060
    0
  3. #991 ๐MomonarA๐ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2553 / 19:55

    เขินนนนนนนนนนนนนนนนนนน 

    #991
    0
  4. #844 hatchi (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2553 / 18:02
    คะ คะ คะ ค่ะ เรียก...ก็เรียกค่ะ พี่ต้นฝนคะ พี่ต้นฝนข๋า

    อิ อิ อิ พี่ต้นฝนน่ารัก ทั้งคำพูด ทั้งการกระทำ ทำร้ายคนอ่านมากมาย เง๊อ เพ้อออ
    #844
    0
  5. #790 panpan (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2553 / 14:24
    อ๊ะ!!!!!เขินกันเข้าไป เขินได้อีก เขินต่อเนื่องยาวนานเป็นซีรีย์ คิคิ
    #790
    0
  6. #789 ม่านเมฆา (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2553 / 00:13
    เป็นกำลังใจให้ค่า

    นางเอกเขินจนนอนไม่หลับเลยตื่นสาย

    ว่าไปคนอกหักกับคนมีความรักก็เหมือนกันอย่างหนึ่งนะคะ มีเรื่องให้คิดจนนอนไม่หลับ
    #789
    0
  7. #788 ~๐*ZombiE_FullmooN*๐~ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2553 / 16:34
    กรี๊ดๆ อ่านเเล้วเขิน
    #788
    0
  8. #787 a-lala-sorry (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2553 / 11:02
    พี่ต้นฝน เอาใหญ่แล้วนะ 55+
    #787
    0
  9. #784 belindaz (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2553 / 22:32
    ตายไปเลยคะ "พี่ต้นฝน" ^^
    #784
    0
  10. #780 SoM^0^ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2553 / 18:40
    อ๊ายยยยยยยย อะไรเนี่ย พี่ต้นฝน ชักเอาใหญ่แล้วนะ แบบนี้เค้าก็เขินสิ อิอิ
    #780
    0
  11. #779 กางเกงยีนส์ขาสั้น ^^ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2553 / 23:59
    Oh!! Can you feel my heartbeat?

    "พี่ต้นฝน" จะทำให้เขินไปถึงไหนคะ? >/////<
    #779
    0
  12. #778 canim (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2553 / 21:28
    พี่ต้นฝนเหรอออออออออออออออออ
    อูยยย น่ารัก หวานแหววกันซะไม่มี 
    อิอิ
    #778
    0
  13. #777 haloha-_- (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2553 / 21:16
    นั่งยิ้มอยู่ได้ สงสัยคนอ่านจะบ้าไปแล้ว
    #777
    0
  14. #776 Chii_Elda (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2553 / 19:57
    โอ้ย Heart  Rhythm
    แต่ตอนนี้ หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะแล้ว
    #776
    0
  15. วันที่ 1 กรกฎาคม 2553 / 19:44
    กรี๊ด....คุณพี่ต้นฝน หวานซ้า
    บทนี้ไม่มีเพลงประกอบหรือค่ะ
    #775
    0
  16. #774 นานะ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2553 / 16:34
    น่ารักมากมายอ่ะ



    อ่านแล้วเขินแทนน



    กรี๊ดๆๆๆๆ
    #774
    0
  17. #773 101 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2553 / 15:52
    น่ารักมากอ่านแล้วมีความสุขจัง
    #773
    0
  18. #772 tantor (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2553 / 15:25
    โอย ไม่ไหวแล้วค่า น้ำตาลพุ่งกระฉูดเมื่อยแก้มไปหมด
    นั่งยิ้ม  อยู่ คนเดียวเนี่ย เฮ้อ
    #772
    0
  19. #771 เจน (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2553 / 14:25
    อ่านเรื่องนี้ทีไร รู้สึกหัวใจฟูฟ่อง แถมอ่านจบยังปวดแก้มอีก(ก็เล่นยิ้มตั้งแต่เริ่มอ่านจนอ่านจบ)



    เฮ้อ นึกว่าตัวเองเป็นหนุอินทุกทีเลยเรา ^_^
    #771
    0
  20. #770 เศษแก้ว (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2553 / 13:46
    ว่าแต่พี่ต้นฝนขา  ลืมที่พนันกะพี่เหน่งไว้แล้วหรือเปล่า  ฟิตร่างกายพร้อมที่จะวิ่งขึ้นดอยสุเทพอะยัง

    เพราะเท่าที่จำได้  พี่ต้นฝนแพ้พนันนะค๊ะ (ก็รักหนูอินไปแล้วนี่หน่า  อิ อิ)
    #770
    0
  21. #769 N_นางมาร_N (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2553 / 10:37
     อ้าย เขินแทน

    พี่ต้นฝน บทจะน่ารักก้อลุยเต็มที่เลยน่ะค่ะ
    #769
    0
  22. #768 ป้าหัวฟู (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2553 / 10:17
    พี่ต้นฝน พี่ต้นฝน ว้าย อาไรจะเสียนุ่ม นวลชวนเคลิมซะ ยังงี้หนูอินก็เสร็จซิต้องเรียก

    พี่เหน่ง พี่แบมอยู่หนาย พี่ต้นฝนต้องวิ่งขึ้นลงดอยแย้ววววว ช่วยกันไปหิ้วปีกหน่อยยยยย
    #768
    0
  23. #767 จุดจุดจุด (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2553 / 09:53
    เขิลลลลลลล
    #767
    0
  24. #766 กิ๊งก้อยแก้ว (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2553 / 09:44
    พี่ต้นฝนของหนูอิน >< หน้าแตกจากตอนเดิมที่เดาว่านายต้นฝนจะมารับหนูอิน --" คุณตัวจิ๋ว จะแจ้งหัวหน้าให้หักค่าจ้าง 22 นาที (ที่สำคัญแซงกิ๊งมาอ่านก่อนได้ไงอะ)
    #766
    0
  25. #765 คนธรรมพ์ตัวจิ๋ว (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2553 / 08:22
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด



    พี่ต้นฝน หนูอิน พี่ต้นฝน หนูอิน พี่ต้นฝน หนูอิน อิอิ



    ปล.คนแรกๆๆๆๆๆๆๆก่อนทำงาน อิอิ กิ๊งฯมาเร็ว ^^
    #765
    0