คมเสน่หา

ตอนที่ 6 : คำสั่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 40,974
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    7 มี.ค. 52







            ชายหนุ่มสั่งเสียงหนัก ตวัดสายตาเหยียดหยามไปในความว่างเปล่าราวกับต้องการส่งให้ใครสักคน สักคนที่ลงท้ายก็เหมือนกันหมด!

            หญิงชราแทบครางออกมา หล่อนฝืนใจทำมันมานาน แต่ทั้งอย่างนั้นก็ทราบแน่อยู่แก่ใจ ถึงหล่อนไม่ยอมเข้าจริง ๆ คุณหนูย่อมต้องให้ผู้อื่นเป็นคนจัดการ แล้วหากคน ๆ นั้นไม่ค้านไว้เสียบ้าง เออออไปหมดเรื่องมันอาจยิ่งวุ่นวายหนักหนาไปกว่านี้

            แล้วหนูอรอมลล่ะคะ

            วันนี้

            เขาเอ่ยสั้นอีกตามเคย คุณยายตะลึง วันนี้ นั่นคือการไล่ออกมีผลตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เหตุการณ์ซ้ำ ๆ จะวนมาอีกครั้ง น้ำตาเป็นสิ่งแรกที่ผู้หญิงทุกคนเลือกระบาย หล่อนเห็นมันจนไม่อยากเห็นอีกต่อไป แต่ ทำอย่างไรได้เล่า คงได้แต่พยายามโน้มน้าว คุณหนู อย่างนี้เรื่อยไปจนกว่าจะได้เขาคนเดิมกลับคืนมา

            คนเดิม...ที่ไม่มีหัวใจเย็นชา คิดร้ายต่อใคร

 

            ระหว่างเดินลงจากเรือน ธีมาชำเลืองห้องทางปีกขวา มันปิดดังปกติ ประตูไม้ขัดดาลเสมือนปิดห้องหัวใจเขาไว้ด้วย ความคิดของเขาไม่เคยผิดพลาดเลย

            ผู้หญิงทุกคน

            อย่างน้อยก็ทุกคนที่เขาพบเจอ

            ...ง่ายดาย...

 

            คุณธีครับ วันนี้มีประชุมตอนสิบโมง

            ชายหนุ่มผู้ทำหน้าที่เลขาและคนขับรถในบางโอกาสเดินดุ่มเข้ามารายงานในตอนที่ธีมาเดินถึงกลางสวนลิ้นจี่ ธีมายกข้อมือขึ้นดูเวลาบนหน้าปัดนาฬิกา ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงในดวงตาสีเทาเกือบดำ

            เดี๋ยวผมขับเอง แป๊บเดียวถึง

            คุณธี

            บุริศร์ครวญครางนั่นน่ะมันหน้าที่เขาอยู่แล้ว อย่าต้องให้ นาย ทำเลย แล้วเขาก็ยังอยากรอวันรักสุกงอมจนได้ขอแฟนสาวแต่งงาน ไม่อยากด่วนจากโลกไปพบยมบาลเร็วไปนักหรอก

            ชายหนุ่มเหงื่อตก นึกถึงอัตราการขับรถสปีดเร็วเท่าเครื่องบินของนาย

            ผมขับให้ดีกว่าครับ คุณธีจะได้พัก

            นึกว่าผมเหนื่อยอะไรนักหนาหรือ

          รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี

            บุริศร์ก้มหน้า หากต้องการให้หัวใจเต้นปกติไม่เสียวสันหลังวาบยามได้ฟังน้ำเสียงเย็นก็จงอย่าได้จ้องตาคู่นั้นเป็นอันขาด

            แรกทีเดียวเขาไม่ทราบหรอกว่าตนเป็นอะไรถึงได้ตัวสั่นงันงกเวลาสบตานายยามโกรธ มารู้ตัวหลังจากทำงานผ่านไปได้สามเดือน ประมวลเหตุการณ์ทั้งหมดจึงสรุปได้

          ดวงตาสีเทาเข้มดั่งมีขุมพลังบังคับจิตใจคน!

            อย่าได้จ้องตาคู่นั้นเชียว

            ตามใจ อยากขับก็เอา

            เหมือนยกภูเขาออกจากอก บุริศร์เงยหน้าลอบถอนหายใจ นาย ยิ้มแล้วแม้เจือจางเต็มทีแต่ก็ยิ้มล่ะวะ

            จัดการรับสมัครคนดูแลคุณยายใหม่ด้วยนะ

            หา!”

            หลุดปาก ทำหน้าตกใจเหมือนถูกผีหลอกแล้วรีบปรับสู่ปกติโดยเร็ว นี่มันคนที่เท่าไหร่กันแล้ว เขาไม่ทันนับด้วยสิ สงสัยคุณยายนี่เรื่องมากน่าดู ใช้คนดูแลเปลืองอย่างกับวัสดุสิ้นเปลืองใช้ไป

            ค...ครับ

            วันนี้นะ

            ครับผม

            รถยนต์สีดำจอดริมทางเข้าออกเล็ก ๆ กับถนนใหญ่ด้านนอก บุริศร์ขึ้นนั่งประจำตำแหน่งคนขับ ธีมานั่งด้านหลัง เอนศีรษะพิงเบาะ หลับตา

            สมองเห็นภาพเรือนไทยที่เพิ่งเดินจากมา คงอีกระยะหนึ่งล่ะกว่าจะกลับมา

            บางทีเขาก็เหนื่อย

            จนไม่อยากคิด ทำ สิ่งใดเลย

 

            อรอมลรับทราบข่าวด้วยหัวใจแหลกราน คร่ำครวญถามคุณยายซ้ำซากเหมือนคนสมองเลอะเลือนปิดรับคำตอบที่เหมือนกันทุกครั้ง

            หนูทำอะไรให้คุณยายไม่พอใจหรือคะ

            อย่าร้องสิหนูอร

            อย่าร้องหรือ หล่อนจะทำได้อย่างไรกัน ประสบการณ์ตกงานหล่อนเคยเจอมานักต่อนัก ไม่มีครั้งไหนทำร้ายจิตใจเท่าครั้งนี้เลย

            ลูกสาวยายจะรับยายไปอยู่ด้วย เลยต้องเลิกจ้าง แต่ยายจะให้ค่าชดเชยกับหนูหกเดือนนะจ๊ะ

            อยากกรีดร้องบอกไปว่า ไม่เอา เงินทองของใดจะทดแทนสถานที่แห่งนี้ได้ย่อมหามีไม่ แล้วก็เหมือนน้ำท่วมปาก คุณยายก็เพียรปลอบด้วยเข้าใจไปว่าเสียใจที่ตกงาน นั่นเพียงส่วนหนึ่ง ว่าไป เงินเดือนหนึ่งเดือนที่นี่เทียบเท่าสามเดือนอัตราปกติเคยได้รับ ฉะนั้นเงินชดเชยหกเดือนดังกล่าวมันมากยิ่งกว่าทำงานทั้งปีเสียอีก พอเพียงให้เดินหางานใหม่ได้นานพอควรทีเดียว

            คุณยายขา หนู...หนู...

            เหมือนคนฟั่นเฟือน ใครจะช่วยหล่อนได้บ้าง นี่หล่อนเป็นคนเห็นแก่ตัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ลูกหลานมารับคุณยายไปอยู่ด้วยน่าจะดีใจ นี่กลับฟูมฟายน้ำตา เพียงเพราะ...

            ไม่อยากจากที่นี่

            ที่ ๆ มีเขา

            ผู้ชายคนแรกของวัยสาว คนที่ไม่เคยเผยตัวตนให้รู้แม้สักนิด แล้วจะพบเขาได้ที่ไหนอีก

 

            บ้านเรือนไทยเงียบสงบดั่งคืนผ่าน อรอมลไม่รับรู้ถึงความสุขแห่งธรรมชาติอย่างเคย ใจร้อนรนเกินกว่ายอมรับสิ่งใดเข้ามาก่อสุนทรีย์ หลายชั่วโมงแล้ว นั่งเฝ้าอยู่ตรงนี้ หน้าห้องทางปีกขวา ประตูปิดตาย ไร้แสงไฟจากภายใน กลิ่นหอมอวลปลาสนาการ

            ร่างหญิงสาวรูดลงตามผนังเรือนด้านนอก หมดแรงแม้จะยืน แหงนขึ้นมองท้องฟ้า เดือนสวยซ่อนตัวหลังกลุ่มเมฆ ดาววิบวับลับหาย

            ไม่มีเขา ไม่มีใครที่หล่อนรอ แม้แต่ดวงจันทร์ดวงดาวก็ยังไม่ยอมอยู่เป็นเพื่อนรอคอยด้วยกัน

 

            หนูอร

            อรอมลงัวเงียตื่น ยันแขนกับพื้นกระดานทรงตัวขึ้นนั่ง น้ำค้างพรมพร่างเสียพื้นไม้ชื้นรวมทั้งเสื้อผ้าที่สวม อเฝ้ายู่หน้าห้องทั้งคืน...เขาไม่มา

            ขอบตาหญิงสาวผะผ่าว แล้วถั่งท้นออกมาเป็นสายให้ผู้มองสะท้อนใจกอดปลอบโยน

            ยายขอโทษ

            พูดไม่ออกอยู่หลายนาที กระทั่งกลืนก้อนตีบตันลงได้สำเร็จ

            หนูต่างหากค่ะต้องขอโทษ ควรจะดีใจกับคุณยายแท้ ๆ กลับ...

            เก็บเสื้อผ้าแล้วใช่ไหม

            คุณยายคงพยายามเปลี่ยนให้รู้สึกสบายใจขึ้น หากอรอมลกลับยิ่งรู้สึกแย่ เวลารอคอยหมดลง หล่อนพบเจอชายคนนั้นได้เฉพาะยามค่ำคืน นี่รอจนรุ่งสางยังไม่เห็น หรือตลอดชาตินี้จะไม่ได้พบกันอีก คิดถึงตรงนี้ก็ปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น

            หนูอร!”

            คุณยาย ถ้า...หนูจะมาที่นี่อีก ได้มั้ยคะ

            เพราะมัวก้มหน้าเช็ดน้ำตารินหลั่งจึงมิทันเห็นอาการชะงักอย่างลำบากใจก่อนน้ำเสียงเนิบนาบจะตอบด้วยคำตอบมีฤทธิ์เท่ายาพิษ

            อย่ามาเลย พอยายไม่อยู่ บ้านนี้ก็ร้าง ถึงแถวนี้ไม่เคยมีคดีอะไร แต่ก็อันตรายเกินไปสำหรับผู้หญิงตัวคนเดียว

            ...

            รับรู้ถึงความห่วงใย อ้อมกอดจากหญิงชรา หากหัวใจกลับเหน็บหนาวเจ็บลึก อรอมลดันร่างออก เดินเข้าห้อง หยิบกระเป๋าเสื้อผ้าเก็บเรียบร้อยออกมา

            บุญรักษานะหนูมล

            อรอมลข่มความรู้สึก กลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลตามรอยน้ำตาริมขอบตาเหี่ยวย่นคู่เบื้องหน้า ยื่นมือสั่นเทารับซองสีขาวหนาบรรจุเงินสดเต็มจำนวนค่าชดเชย

            ห้านาทีต่อมา ชายวัยกลางคนคนหนึ่งพายเรือมาจอดเทียบหัวบันไดท่าน้ำ อรอมลกอดคุณยายอีกครั้ง มองห้องทางปีกขวาผ่านม่านน้ำตา ฝืนเดินลงจากเรือนสู่เรือลำเล็กจอดรอคอย ทุกฝีเก้ายากเย็นกระทั่งนั่งกลางลำ เงยขึ้นมองเรือนแห่งความทรงจำ

            ...ไม่เหลือเลยสักอย่าง...

            หมดทั้งตัว ทั้งหัวใจ

            ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว

           

            คุณยายยืนส่งหญิงสาว ยกมือขึ้นปาดน้ำตา หลังจากวันนี้เรือนไม้หลังงามจะปิดลง...ชั่วระยะ รอวันเปิดขึ้นอีกครั้งรับหญิงสาวคนใหม่ก้าวเข้ามา หญิงสาวทอดถอน เมื่อไหร่กันหนอวัฏจักรเช่นนี้จะสิ้นสุด รอวัน คุณหนู อ่อนลง หรือต้องรอใครสักคนที่จะมาเปลี่ยนคนที่หัวใจตายด้านให้รู้สึกขึ้นอีกครา...







รักกันจริงต้องเม้นท์ต้องโหวต เหอ ๆ

Ro sE
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12,593 ความคิดเห็น

  1. #5594 เอมี่ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มีนาคม 2552 / 01:20
    มันดี จาติดตาม
    #5,594
    0
  2. #5593 ภรรยาแจ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มีนาคม 2552 / 10:57

    อรอมลไม่ใช่นางเอกใช่ป่ะคะ?!

    ดีแล้วๆ ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ ฮี่ๆ ๆๆ

    #5,593
    0
  3. #5592 ริวมะ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2552 / 14:07
    เหมือนคำสาปเลยนะ
    #5,592
    0
  4. #5591 F-fin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2552 / 22:39
    T_T สงสารนางเอก
    #5,591
    0
  5. #5590 INDuL (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2552 / 21:43

    พึ่งเพิ่มใช่ไหมคะ

    #5,590
    0
  6. #5589 โสดโดนสาป (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2552 / 22:12
    อ้าว คัยเปนนางเอกอ่ะ
    #5,589
    0
  7. #5588 perfoorm (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2551 / 11:34
    ใครเป็นนางเอก พระเอกนี้ใช่นายติ๊งต๊องหาฟันผู้หญิงไปทั่ว ขาดผู้หญิงไม่ได้สักวันที่ชื่อ ธีมา หรือป่าว
    อยากด่าพระเอกให้สาแก่ที่ทำกะหนูอร แงๆๆๆๆ ไอผู้ชายติ๊งต๊องปัญญาอ่อนเอ๊ย
    #5,588
    0
  8. #5587 natinen (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2551 / 01:06
    ง่า..คนนี้ม่ายช่ายนางเอกช่ายม่ะ
    ม่ายค่อยชอบเท่าไรด้วย
    จัยง่ายปาย~
    #5,587
    0
  9. #5586 C~AuTo_GirL~C (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2551 / 14:36
    -..-


    แหะๆๆๆ
    #5,586
    0
  10. #5585 plaaaaa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2551 / 23:31
    ใจร้าย...
    #5,585
    0
  11. #5584 nungam (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2551 / 14:09
    น่าสงสารจัง โกรธพระเอกละ งอน
    #5,584
    0
  12. #5583 แพรว (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2551 / 17:01
    เรียนบํญชีหรอถึงมีศัพย์ติดมาด้วยเนี่ย
    #5,583
    0
  13. #5582 anionn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2551 / 05:47

    นั่นจิ

    ใจร้ายจัง

    อิอิ  ใคร  คือ  คน ต่อ  ไป

    #5,582
    0
  14. #5581 haufay (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2551 / 19:58

    อยากรู้แล้วนะทำไมธีมาต้องใจร้ายกับผู้หญิง

    #5,581
    0
  15. #5580 Excel_l (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2551 / 14:41
    พระเอกใจร้ายอ่า
    #5,580
    0
  16. #5579 พี่เป็นห่วง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2551 / 17:30
    #19

    เอ่อ..เป็นไรมากเปล่าน้อง...นิยายค่ะ นิยาย
    #5,579
    0
  17. #5578 *-* (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2551 / 16:43
    ขอบอกอะไรคนแต่งหน่อยนะ

    คือว่าเดี๋ยวนี้อ่ะ

    เวลาคนที่จ้างอยู่แล้วไล่ออกโดยคนทำงานอยู่ไม่ผิดอะไรในกรณีที่เทอแต่งเนี๊ยต้องได้เงินชดเชย8เดือนแล้วค่ะ
    #5,578
    0
  18. #5577 หมูบิน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2551 / 10:13
    เฮ้อ พระเอกเปนรัยเนี่ย นางเอกน่าสงสารเจงๆ
    #5,577
    0
  19. #5576 only13 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2551 / 18:48
    สงสัยพระเอกกะนางเอกต้องมาเจอกันข้างนอกเเน่เลย...





    รึป่าว เอ๊ะ!! ไม่แน่ใจ 555+
    #5,576
    0
  20. #5575 E.ooม (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2551 / 22:00

    ทำไมเถิงทามกาบช้านนด้ายยย

    #5,575
    0
  21. #5574 กิ๊[ฟ]หนีบผม (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2551 / 13:19
    ไรว่ะ  ไรๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #5,574
    0
  22. #5573 ซังอา (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2551 / 17:38
    ใจร้ายยยยยยยยยยย



    พระเอกเปนไรอ่ะ



    สงสัยโดนหักอกมาแน่ๆๆ
    #5,573
    0
  23. #5572 FeriN (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2551 / 18:47
    - -*



    คนต่อไป ทำร้ายพระเอกให้หนักไปเร้ยย



    แค้นแทน 5 5 +
    #5,572
    0
  24. #5571 FT-ISLAND (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2551 / 11:03
    โหวตๆๆ
    #5,571
    0
  25. #5570 555 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กันยายน 2551 / 21:59
    TTTTTTTTTTTTTT_TTTTTTTTTTTTTT



    แอบซึ้ง+สงสาร ร ร ร



    กระซิกๆๆๆๆๆๆๆ

    มาๆ ๆๆ ๆ



    มาทัมงานบ้านป๋มก้อด้าย ย ย

    ต้องร้าบ บ บ ...5555



    ล้อเล่น ๆ ๆ ๆๆ
    #5,570
    0