จักรวรรดิหัวใจ

ตอนที่ 28 : 22.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,224
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 ธ.ค. 60



งานขายต้องมา
ฝากฉบับEbookด้วยนะฮะ


จักรวรรดิรัก
หิมวันต์
www.mebmarket.com
หญิงพรหมจารีถูกส่งเข้าวังในฐานะรัตนกัลยา...นางในแห่ง 'เจ้าชายอนาวิล'ทุกๆ ปี'พันดารา' ยอมเป็นหนึ่งในร้อยนางนั้นเพื่อเป้าหมายแห่งไฟแค้นหากเธอจะทำเช่นไรเมื่อหัวใจถูกความรักขององค์อนาวิลเข้าครอบครอง



จักวรรดิหัวใจ
หิมวันต์
www.mebmarket.com
อาจเพราะไม่เคยรู้จักรักกว่าจะรู้ตัวก็เกือบสายทันทีที่โอกาสมาถึง ‘เจ้าชายเขมินท์’...เสือยิ้มยากแห่งราชวงศ์ธันยา จึงรีบเดินทางมายังแคว้นโปษัณเพื่อทวงดวงหทัยที่หล่นหายกลับคืนสิ่งที่หวังก็เพียงแต่ ‘เจ้าหญิงอินทุภาลาวัณย์’ จะเข้าใจและยอมรับหรือไม่...


ด้วยรักดุจหทัย
หิมวันต์
www.mebmarket.com
เพราะไม่เคยรักและคิดจะรัก ‘ราชาวัณณุวรรธน์’ จึงไม่ทรงทราบว่าความรักมักจู่โจมหัวใจในเวลาที่ไม่ตั้งตัวไม่ทรงทราบด้วยซ้ำว่ารักแรกพบที่เคยทรงเชื่อว่าไม่มีเกิดขึ้นแล้วเมื่อทรงสบพระเนตร ‘เจ้าหญิงธิษณามตี’ เพียงแวบแรก!





          ทั้งที่ทรงขืนพระองค์ ฝืนข่มสุดพระกำลัง หากพระหทัยกลับยิ่งเต้นรุนแรงราวกับจะปะทุออกนอกพระอุระ เจ้าคุณกลาโหมก้มหน้างุดอย่างเกรงกลัวเต็มที่ กราบบังคมทูลตอบเบาแต่ช้าชัดให้ทรงได้ยินทุกคำ

          ทูลกระหม่อมหญิงทรงถูกโจรลักพาพระเจ้าค่ะ มันคงจ้องอยู่นานและชิงลงมือขณะเสด็จไปยังเมืองสินธุ แสร้งเว้นวรรคนิดหนึ่ง ทหารที่กลับมารายงานแจ้งว่ามันจี้พระองค์ด้วยมีด พอทหารจะเข้าช่วยเหลือมันก็...เชือดพระศอทีละน้อย ฉลองพระองค์เปื้อนซับพระโลหิต

          ประโยคหลังเกินความจำเป็น แต่เสนาบดีกลาโหมก็ยังคงสาธยายต่อไปในขณะพระวรกายองค์ราชาสั่นเทิ้ม ลมหายพระทัยติดขัด ทรงพยายามสงบพระสติ สูดลมหายพระทัยยาวลึกเท่าใดก็มิเป็นผล

          แต่ทหารของกระหม่อมไม่ละความพยายาม คำ ทหารของกระหม่อม จงใจเน้นย้ำ ตามพวกมันไป แต่เพราะห่วงความปลอดภัยจึงทำอะไรไม่ได้จำต้องปล่อยให้ทูลกระหม่อมหญิงถูกพวกมันพาขึ้นเรือพระเจ้าค่ะ

          หญิง...หญิงน้อย

          พระสุรเสียงเรียกหาพระธิดาสั่นระริก พระอาการกำเริบหนัก ใต้พระอุระปวดร้าวราวถูกขยำขยี้ พระสติอันเลือนลางลงทุกขณะยังพอให้ทรงระลึก เมืองสินธุ...เรือ...ถ้าใช้เส้นทางน้ำตรงนั้น ที่กระแสน้ำเชี่ยวกว่าเชี่ยว โอ ลูก!

          “ฝ่าพระบาท! พักผ่อนพระวรกายก่อนเถิดพระเจ้าค่ะ

          ไม่! หญิงเป็นอย่างไร เจ้าคุณ บอกฉัน

          พระสุรเสียงเฉียบขาดทว่าดังเท่ากระซิบ พระหัตถ์สั่นยกขึ้นกุมพระอุระเบื้องซ้าย วรองค์ตรงค้อมลงแสดงพระอาการเจ็บปวด

          ...

          หญิงปลอดภัยหรือยัง

          เกิดพายุใกล้ชายฝั่งพระเจ้าค่ะ เอ่อ กระหม่อมเพิ่งได้รับรายงานว่าพบเศษซากเรือแตก กับพระภูษาคลุมพระอังสา...

          ถ้อยกราบบังคมทูลยังไหลเรื่อยทว่าองค์ราชาทรงทรุดพระองค์คว่ำพระพักตร์ลงบนพื้น  เจ้าคุณกลาโหมรีบทรุดเข่าลงประคองรับ พระหัตถ์เกร็งจับร่างเขาแน่นราวกับทรงขอความช่วยเหลือ ดวงตาเจ้าคุณเฒ่าไร้รอยปรานี เผยยิ้มเหี้ยมเกรียมเมื่อแน่ใจว่าองค์ราชาไม่ทรงมีพระกำลังแม้ส่งพระสุรเสียงร้อง

          ราชาวิษณุสรรค์ทรงประจักษ์ถึงความผิดพลาดเมื่อสาย สัญญาณอันตรายทวีขึ้นในแววพระเนตร พระโอษฐ์อ้าหาอากาศ พระเนตรกลับ กลอกขึ้นขอความช่วยเหลือ พระหัตถ์ระริกคว้าไขว่ เสนาบดีกลาโหมปล่อยมือผุดลุกหนีโดยเร็วพร้อมกับ รอ...เฝ้าดูพระอาการดิ้นทุรนทุรายไร้พระสุรเสียงเพราะหายพระทัยไม่ออกกระทั่งพระเนตรดำกลอกขึ้นจนเห็นแต่พระเนตรขาวแล้วทั้งพระวรกายก็...นิ่งงัน

          ฝ่าพระบาท!” เสียงร้องตกใจดังพอให้พวกข้างนอกได้ยินและถลันเข้ามา เจ้าคุณกลาโหมประคองวรองค์ปวกเปียกไว้ในอ้อมแขน สีหน้าตื่นตกใจเผือดขาว ปากสั่นระริกขณะสั่ง ตามท่านหมอ เร็ว!”

         

          อาชาทรงเจ้าชายวัณณุวรรธน์ควบทะยานนำหน้าขบวนมิสนพระทัยคำทูลทัดทานว่าควรเสด็จยามทิวา พิราบสื่อสารจากพระอนุชารายงานความเคลื่อนไหวจากพระราชฐาน ไฟใน ปะทุ จะให้พระองค์ประทับยั้งอยู่เมืองท่าต่อไปหาได้ไม่ ระหว่างเสด็จ ทรงย้อนทบทวนอย่างเจ็บแค้นพระทัย หัวหน้าโจรสลัด หึ! เพียงปรายพระเนตรเห็นแววตามันก็ทรงทราบ...ไม่ใช่

          คนระดับตัวหัวหน้า แววตามันต้องฮึกเหิมถือดีไม่ใช่ตื่นกลัวเหมือนอย่างนั้น หากการประหารพวกมันก็เกิดขึ้น อย่างน้อยใครก็ตามที่อุปโลกน์พวกมันขึ้นมาต้องรู้ โทษสุดท้ายและจะไม่มีวันยกเว้นให้เมื่อจับได้...ตาย

          ท่ามกลางอนธการ ขบวนเสด็จห้อมล้อมด้วยราชองครักษ์ การเดินทางเร่งรีบไร้เสียงพูดคุย ทั้งป่าจึงกึกก้องด้วยเสียงฝีเท้าม้ากระทั่ง

          ฝ่าบาท!”

          ราชองครักษ์ใกล้พระองค์ที่สุดชักม้าขึ้นกระหนาบบังเมื่อไหวตัวได้ถึงสิ่งผิดปกติข้างทางพร้อมพระสุรเสียงห่วงใยในผู้ใต้บังคับบัญชาไม่แพ้กัน

          ระวัง

          ชั่วสิ้นกระแสรับสั่ง ห่าธนูก็พุ่งมาดั่งสายฝน เจ้าชายวัณณุวรรธน์ขบพระทนต์

          ธนู...มัน ไอ้พวกลอบกัด ไม่มีปัญญาปะทะซึ่งหน้า

          ในความมืด วุ่นวาย ฝนธนู และฝนพรำ สองฝ่ายปะทะโดยปราศจากเสียงสั่งการเพราะศัตรูในเงามืด การจะจับทิศทางได้ต้องใช้หูกับสมาธิ

          หากแล้วอาชาทรงก็กรีดร้องยกขาหน้าขึ้นสูงพยายามสะบัดตัว เจ้าชายวัณณุวรรธน์ทรงประคองพระวรกายสุดพระกำลัง อาชาทรงถูกลูกศรเข้าหลายที่ ที่สุดธนูจากทิศใดทิศหนึ่งก็พุ่งปักพระขนอง

          ความเคลื่อนไหวทุกอย่างแทบหยุดนิ่ง ธนูจากฝ่ายตรงข้ามกระหน่ำตามอย่างฮึกเหิมย่ามใจ ตราบฝ่ายเจ้าชายวัณณุวรรธน์ล้มคว่ำแน่นิ่งราบเป็นหน้ากลอง

          พวกมันเคลื่อนตัวออกจากกำบังสองข้างทาง จำนวนคนแตกต่างกันไม่มาก แต่การจู่โจมกะทันหันด้วยธนูในความมืดทำให้ฝ่ายที่เป็นนักรบเต็มหัวใจแพ้เปรียบ สายตาชินต่อความมืดของแต่ละคนเริ่มแยกแยะได้ดีกว่าเดิม เจ้าฟ้าชายผู้ทรงเป็นเป้าหมายล้มคว่ำพระวรกายแน่นิ่ง พวกมันเดินข้ามศพราชองครักษ์หมายตรวจสอบให้แน่ใจว่าสิ้นพระชนม์แน่แต่ก่อนจะไหวตัวทัน ราชองครักษ์ที่ต่างได้รับบาดเจ็บแต่มิได้ตายอย่างมันเข้าใจตวัดดาบใส่ร่างปลิดชีวิตในครั้งเดียวสิ้นทุกราย

          เจ้าชายวัณณุวรรธน์ทรงขยับพระวรกายยากลำบาก เป้าหมายพวกมันคือพระองค์ การเล็งธนูดอกนี้จึงแม่นยำนัก ราชองครักษ์รีบเข้าประคอง พระบัญชาเบาทว่าหนักแน่นชัดเจน จากนั้นก็เกิดความเคลื่อนไหวเร็วที่สุดเท่าที่คนเจ็บกลุ่มหนึ่งพึงทำได้

          ทิ้งไว้เพียงศพชายชุดดำฝ่ายซุ่มโจมตี ศพราชองครักษ์สามนายกับอีกหนึ่งที่สวมชุดเต็มยศเจ้าฟ้าชายแต่ไร้ศีรษะ

         

          ทูลหม่อมพ่อ!”

          พระสุรเสียงเพ้อสั่นเครือพร้อมกับวรองค์อรชรสะดุ้งปลุกบรรทมเจ้าชายเขมินท์ พระพักตร์คมสันก้มลงทอดพระเนตรเจ้าหญิงอินทุภาลาวัณย์ซึ่งประทับอยู่ในอ้อมพระกรตลอดราตรีด้วยแววพระเนตรห่วงใย

          ฝ่าบาท ทรงพยายามปลุกบรรทมหากเจ้าหญิงของพระองค์ดูเหมือนยังมิอาจหลุดจากห้วงพระสุบินเลวร้าย ปลายพระเนตรงามรื้นหยาดน้ำตาเร่งเจ้าชายเขมินท์ให้ทรงปลอบขวัญดวงหทัย ปลายพระนาสิกโด่งโน้ม

จรดเหนือพระนลาฏ กระแสรับสั่งเรียกอ่อนโยน อินทุภา กระต่ายน้อยตื่นเถอะ

          ผู้ทรงติดอยู่ในห้วงพระสุบินเศร้าสร้อยกะพริบพระเนตร มุ่นพระขนง ในความเลือนลางทรงกริ้ว

          ใครกระต่ายน้อย เรียกเราหรือ บังอาจ

          บรรทมขี้เซา

          พอนัยน์เนตรสีน้ำตาลลืมขึ้นกระแสรับสั่งบ่นของเจ้าชายเขมินท์ก็ดังขึ้นราวกับทรงตั้งพระทัยยั่วพระโทสะ วรองค์บางจึงดิ้นผลักไสพระอุระกว้างเพื่อจะประทับยืนหากก็เหมือนทรงผลักภูผา พระสุรเสียงแหวจึงดัง

          หม่อมฉันเมื่อย

          ฟ้าสางยามอรุณเรื่อเรืองเริ่มมีสีทองจับตรงขอบฟ้า นกนานาชนิดบนเกาะเริ่มส่งเสียงคุยจ้อลั่นป่า แสงทองรำไรช่วยสาดลงมาให้เจ้าชายเขมินท์ทอดพระเนตรพระปรางนวลระเรื่ออย่างทรงเขินเต็มพระเนตร จึงแย้มสรวลนิด ๆ แล้วเคร่งขึ้นเพราะพระเนตรสีน้ำตาลนั้นแม้กำลังเขียวปัดค้อนใส่พระองค์หากยังรื้นด้วยน้ำพระเนตรที่ค่อย ๆ กลิ้งเปื้อนพระปรางลงมา

          เจ้าชายเขมินท์ทรงมุ่นพระขนง แปลบในพระอุระราวกับว่าอัสสุชลหยดนั้นราดรดลงกร่อนเนื้อพระหทัย ขณะพระกรหนึ่งโอบบั้นพระองค์บาง อีกข้างนั้นทรงไล้พระอังคุฐปัดเป่าน้ำพระเนตรแผ่วเบาที่สุดเท่าที่ เจ้าชายหน้าบึ้ง แห่งธันยาเคยทรงทำ

          หม่อมฉันฝัน พระสุรเสียงหวานเศร้าสร้อยทรงเล่า เห็นทูลหม่อมพ่อพระพักตร์เศร้าแล้วก็...ทรงกันแสง

          หยดอัสสุชลหยดใหม่รื้นขึ้นอีก เจ้าหญิงอินทุภาลาวัณย์ทรงพยายามกลั้นสุดท้ายจึงกลายเป็นสะอื้นอย่างไม่อาจเข้าพระทัยองค์เองว่าเหตุใดการที่ทรงพระสุบินถึงพระบิดาครั้งนี้จึงบีบพระหทัย

          พระชนมายุเจ้าหญิงอินทุภาลาวัณย์นั้นอ่อนกว่าเจ้าชายเขมินท์เพียงหนึ่งพรรษา ทั้งสองพระองค์จึงไม่เคยทรงยอมลงให้แก่กันในตอนแรกหากครั้งนี้เหตุการณ์ต่าง ๆ ทำให้เจ้าหญิงทรงรู้สึกราวว่าพระชนมายุถอยกลับเป็นเจ้าหญิงพระองค์น้อยที่ทรงต้องการการปกป้อง ขณะเจ้าชายเขมินท์รู้สึกในทางตรงข้ามทว่าเหมาะเจาะกันพอดีว่าการปกป้องและปัดเป่าน้ำพระเนตรเจ้าหญิงอินทุภาลาวัณย์นั้นเป็นหน้าที่อันสำคัญต่อพระองค์ยิ่งเสียกว่ารักษาพระชนม์ชีพพระองค์เอง

          พระหัตถ์ร้อนประคองพระขนองเจ้าหญิง ในตอนพระพักตร์งามเงย นัยน์เนตรงามพราวหยาดน้ำช้อนขึ้นอย่างงงงวย พระพักตร์หล่อเหลาก็ก้มลง ประทับริมพระโอษฐ์อบอุ่นบนพระปรางซ้ายขวาเพื่อเช็ดน้ำพระเนตร

          ถ้ายังทรงกันแสงไม่เลิก...

            ถ้อยรับสั่งเหมือนขู่นั้นนุ่มนวลยิ่ง พระโอษฐ์ร้อนเลื่อนไล้ลงมา เจ้าหญิงอินทุภาลาวัณย์ทรงเบิกพระเนตร เข้าพระทัยทันทีว่าหากมิทรงหยุดกันแสงจะเป็นเช่นไร



โปรดติดตามตอนต่อไป...

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,312 ความคิดเห็น

  1. #614 { มายิกา } (@mayiga) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2552 / 21:45

    อะจึ๊ย! ... มาว่าเราเพี้ยนซะงั้น? 
    แต่เอ...6-_-9 หรือว่าจะเพี้ยนจริงๆหว่า (เริ่มสงสัย = =?)
    แต่ช่างเถอะๆ ถึงจะเพี้ยนแต่ก็ยังสวย โฮะๆๆ (แถมาได้ ==')

    วันนี้ว่าจะแวะมาหัวเราะเบาๆ แล้วจากไปเงียบๆ (ว่างจัด) 
    แต่นึกขึ้นได้ว่าในฮาเร็มมีโจรสลัดหนุ่มน้อยอยู่คนนึง 
    ก็เลยพามาโชว์ตัวซะเลย หุหุหุ มองได้แต่ห้ามแตะ! (เค้าหวงนะตัวเอง) 
     


    (ภาพใหญ่ๆ กลัวมองไม่เห็น หุหุหุ) 


    อั๊ย >///< พ่อโจรสลัดหนุ่มน้อยนัยตาเศร้า (คิคิคิ) 
    โบว์ไปลักพาตัวมาจากเรือแบล็คเพิล ที่แรกเขาก็ขัดขืนหน่อยๆ 
    แต่เมื่อมองเห็นความสวยของโบว์ชัดๆ เขาก็เลยยอมจำนนแต่โดยดีเฉยเลย (ไม่ได้โม๊) อิอิ

    #614
    0
  2. #595 แควน (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2552 / 13:07
    ดีมาก! ที่มะกล้ามี ปห. หุหุ

    (นั่งนับ ชม.อยู่นะตอนนี้ เอิ๊กๆๆๆๆ)
    #595
    0
  3. #588 Little_Tiger (ไม่ได้ล๊อกอิน) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2552 / 01:50
    ยกด้วยคน ^ ^ เอาหวานอีกนะ หวานอีก ^____^ ชอบ ๆ



    เค๊ายอมให้มดกัด เป็นผื่นแดงเต็มตัวเลย 555 ++





    ปล. เค๊าก็ไม่ชอบหน้าฝนเพราะไปไหนมาไหนลำบาก ฝนตกทีไรน้ำก็ท่วม! ตกนิดเดียวก็ท่วม (ท่วมน้ำฝนที่ระบายลงท่อไม่ทัน) แท็กซี่ก็มะยอมเข้าไปส่ง ปล่อยเค๊าเดินลุยน้ำท่วม จึ๊ย จึ๊ย! จึ๊ย ! ม่ายชอบอย่างแรง TT___TT
    #588
    0
  4. #587 blood (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2552 / 23:20
    ไม่เข็ดค่า จะเป็นเบาหวาน สำลักน้ำตาลตายก็ยอมค่า อาวอีกค่าาา 5 5 5
    #587
    0
  5. #577 koffee (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2552 / 13:28
    ขอยกมือด้วยคนได้ป่ะ
    #577
    0
  6. #575 คนธรรมพ์ตัวจิ๋ว (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2552 / 12:42
    ยกค่ะพี่ยกทั้งตัวทั้งใจเลย มาได้อีกบ่ยั่น 555+



    ปล.สมุนไพรแน่นอนค่ะ เพราะหนูต้องนั่งรมไปอ่านไปไง อิอิ เดี๋ยวมดกัด

    ปล.อีกที คราวหน้าเอาใหม่ค่ะ ขอเม้นท์แรกซักทีเท้อออออออ สู้โว้ยยยยยยย
    #575
    0