เงื่อนรัก...เงื่อนหัวใจ

ตอนที่ 7 : ร่วมห้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,751
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    12 เม.ย. 51






            นีนนาราล้มตัวลงนอนนอนลืมตาโพลงในห้องนอนเล็กแต่สะอาดเอี่ยม คนแปลกหน้า เสนอให้อยู่คอนโดเขาชั่วคราว หล่อนก็รับข้อเสนอนั้นทันควัน คนสิ้นไร้ไม้ตรอกจะมัวหยิ่งอยู่ได้ยังไง เงินไม่กี่ร้อยบาทในกระเป๋าเทียบกับค่าครองชีพสูงลิ่วของเมืองหลวง แวบเดียวคงเกลี้ยง ทีนี้ล่ะมีแววนอนข้างถนน

            หญิงสาวพบว่านอกจากข้อเสียที่สุดคือปากไวชอบจิกกัดคนอื่น นายอัคนีใจดี คิดไว ทำไวราวมนุษย์คอมพิวเตอร์ พอวางกระเป๋าเสื้อผ้าสัมภาระของหล่อนใกล้ประตูห้องชุด เขายืนคิดอยู่ครู่เดียว ชั่วแวบจริง ๆ จากนั้นปากไวคงเพราะสมองสั่งงานไวก็เริ่มสั่งการขณะตัวเขาเองจัดแจงเข็นนู่นย้ายนี่ไปด้วย

            ห้องนอนเล็กซึ่งเดิมคงเป็นห้องเก็บของโดยเฉพาะหนังสือถูกจัดใหม่ ของใช้จำเป็นที่ชายหนุ่มใช้ประจำ เขากับหล่อนช่วยกันขนเข้าห้องนอนใหญ่ จัดเข้ามุมอย่างเป็นระเบียบ

            นีนนารารับหน้าที่ทำความสะอาด รื้อข้าวของจากกระเป๋าออกมาจัด เจ้าของห้องเข็นโซฟาปรับนอนเข้ามาเป็นอย่างแรกพร้อมสำทับ

            ไอ้นี่คงแทนเตียงได้

            หญิงสาวถอนใจยาว นอกจากดวงหล่อนตกคงเป็นเขาด้วยอีกคนเพราะต้องเหนื่อยเกินจำเป็นมากมายอย่างนี้ กว่าจะเนรมิตห้องเสร็จอาทิตย์ก็เคลื่อนคล้อย เสื้อผ้าชายหนุ่มมอมแมม เหงื่อโชก เขาหายเงียบเข้าห้องตั้งแต่เย็น ป่านนี้ยังไม่มีเสียงประตูเปิด คงหลับเป็นตายจนลืมอาหารมื้อเย็น

            นีนนาราลุกจากที่นอน หล่อนได้อาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่ เสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นเนื้อนิ่มทำให้สบายตัว

            ออกจากห้อง ครัวเล็ก ๆ เลี่ยมเชี่ยม ไม่รู้เพราะเจ้าของรักสะอาดหรือไม่ค่อยได้ใช้กันแน่ หล่อนเปิดตูเย็นมหัศจรรย์ใจอย่างมากเมื่อพบว่าภายในบรรจุน้ำนานาชนิดทั้งน้ำผลไม้กระป๋อง น้ำแร่ กาแฟกระป๋อง เบียร์ มีกระทั่งน้ำเก๊กฮวย

            ขายน้ำหรือไงเนี่ย

            นอกจากน้ำ สิ่งที่พอนำมาประกอบอาหารได้คือไข่กับหมูแฮม อุปกรณ์เครื่องครัวใหม่กริบ นีนนาราชักแน่ใจ

            ท่าทางคงซื้อกินแหง

            ก่อนทำอาหารซึ่งคงหนีไม่พ้นไข่กับหมูแฮมทอด หล่อนหุงข้าวเผื่อสำหรับสอง เพียงไม่กี่นาที ไข่ดาวแบบตานีขอบกรอบ กับหมูแฮมทอดก็ส่งกลิ่นหอมฉุย

            ประตูห้องใหญ่เปิดออก หนุ่มหล่อยกมือปิดปากหาวหวอดแล้วชะงัก แม่ครัวคนสวยหันไปส่งยิ้มใสทั้งหน้ามัน ๆ

            หิวหรือยังคะ ชั้นทำเผื่อคุณด้วยนะพูดแล้วนีนนารานิ่วหน้า หล่อนต้องพูดผิดแน่ ๆ นี่มันห้องของเขา หล่อนมาอาศัยอยู่ จึงแก้ใหม่ เอ่อ ชั้นเห็นคุณยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลยทำให้น่ะค่ะ

            ชายหนุ่มไม่พูดสักคำ แต่เดินมานั่งแปะตรงหัวโต๊ะสีดำขัดมัน แม่ครัวกุลีกุจอตักข้าว ข้าวสวยร้อน ๆ ควันฉุยน่ารับประทานเรียกร้องน้ำย่อยในท้องปั่นป่วนก่อนส่งเสียงจ๊อก

            นีนนาราหัวเราะคิก หนุ่มหล่อปากร้ายคงงัวเงียสุดขีด หน้ามึน ผมยุ่ง แต่คงหิวเพราะขณะหล่อนตักคำที่สองของเขาหมดไปกว่าครึ่งจาน

            คุณรู้ได้ไงว่าผมชอบไข่แดงตานี

            คนถามจำกัดสายตาอยู่แค่จานข้าว

            เหรอคะ ชั้นทำอย่างที่ชั้นชอบเท่านั้นแหละ

            อ้อเขาทำเสียงในลำคอ เงยหน้าขึ้นส่งแววตาคล้ายผิดคาดวูบหนึ่ง อร่อย

            คนฟังยิ้มกว้าง นอกจากทำกินเองเพิ่งมีโอกาสทำให้คนอื่นคราวนี้แล้วได้คำชมเสียด้วย หรือพูดให้ถูก เป็นคนอื่นชมคงปลื้มน้อยกว่าคนปากร้ายอย่างอัคนี

            ก็แค่ไข่ดาวน่ะค่ะ คุณหรือใครก็ทำได้

            เสียงหัวเราะสวนมาฟังแปลก ๆ หญิงสาวเกือบฉิวนึกว่าถูกหัวเราะเยาะหากไม่เพราะคำพูดต่อมา

            ไข่ดาวผมมันมีสีเดียว คือสีดำ

 

            อาหารเย็นเวลาค่ำผ่านไปด้วยความราบรื่น เจ้าของห้องใจดีขนาดบอกว่าจะซื้อของเก็บไว้ในตู้เย็นมากกว่านี้เพราะเท่าที่ดูมีแต่ไข่กับหมูแฮมจริง ๆ

            ผู้อาศัยรับเหมาหน้าที่ล้างจานปล่อยให้ชายหนุ่มนั่งดูทีวีสบายใจเฉิบ พอล้างเสร็จเกิดเก้อกระดากจึงเลี่ยงจะเข้าห้องแต่เอ่ยขึ้นว่า

            ง่วงแล้วเหรอ นั่งคุยกันก่อนสิ

            นีนนารานั่งบนโซฟาเดี่ยวใกล้ ๆ กันอย่างว่าง่าย เขาใจดีกับหล่อนขนาดนั้น คงไม่เสียหายหรอกถ้าตามใจเขาบ้าง

            คุณอายุเท่าไหร่

            คะ?” ประหลาดไหมล่ะจู่ ๆ ก็ถามอายุ บ้าจริง ๆ

            ผมถาม ว่าคุณน่ะอายุเท่าไหร่ ทำไมต้องตกใจนะ

            ปลายเสียงห้าวออกจะหงุดหงิดอีกแล้ว

            นายคนนี้ขี้โมโหชะมัด

            หญิงสาวแอบย่นจมูกค่อนแคะเขาในใจ ตอบเสียงแข็ง

            22

            ผมเป็นพี่คุณนะ เขาว่า อย่าเรียกตัวเองว่าชั้นได้มั้ย ผมไม่ชอบ

            ...อยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดาย ปั้นวัวปั้นควายให้ลูกท่านเล่น... โบราณว่าไว้ สาวสวยกัดฟันกรอด หนอยอุตส่าห์หลงชมตั้งนานสองนาน เผลอแผลบเดียวสั่งเอา ๆ ถือว่าเป็นเจ้าของห้องล่ะสิ...ก็ได้!

            แล้วจะให้เรียกว่าไงล่ะคะ ชั้นพูดของชั้นอย่างนี้

            แม้แต่กับคนสนิทที่อายุมากกว่าคุณน่ะเหรอ

            ...

            พอเห็นอาการรูดซิปปากแบบยอมจำนน หนุ่มหล่อรุกต่อ

            ไม่ใช่ ใช่มั้ยล่ะ ริมฝีปากหยักสวยยกยิ้ม ไหน คุณแทนตัวว่ายังไง

            นีน ตอบอย่างเสียไม่ได้

            อืม นั่นแหละ ค่อยฟังนุ่มหูหน่อยพูดพลางหยิบรีโมทกดปิดทีวี หันมาตั้งท่าเอางานเอาการ แล้วทีนี้คุณจะเอาไงกับชีวิตต่อไป

            คำถามง่ายแต่ตอบยาก ตอนแรกว่าจะอาละวาดทวงของจากศัสตรา มาคิด ๆ ดูอีกหลาย ๆ ที ร้อยทั้งร้อยนอกจากไม่ได้คืนยังอาจต้องอับอาย เสียใจมากกว่าเก่า คนมันทำได้ถึงขนาดนั้น ถือว่าทำทานให้หมาจรจัดแล้วกัน

            นัยน์ตาสวยที่ชายหนุ่มไม่ค่อยกล้ามองตรง ๆ ช้อนขึ้นมอง เป็นใครก็คงอยากให้ย้ายออกไปเร็ว ๆ หล่อนเองก็อยากมีชีวิตของตัวเอง ไม่ต้องติดหนี้บุญคุณใคร

            นีนจะรีบหาที่อยู่ใหม่ให้เร็วที่สุดค่ะ

            พูดง่ายจริงนะคุณ

            นี่ปากหรือกรรไกรนะ นีนนารานึก แต่ละคำ แต่ละประโยคคมเหลือร้าย ท่ายิ้มกวน ๆ นั่นอีก

            ผมถาม เพราะอยากให้คุณคิด ไม่ใช่ไล่ ชายหนุ่มเบ้ปากทำหน้าเซ็ง ผู้หญิงนี่เวลามีปัญหาเรื่องความรักทำไมต้องเสียศูนย์ขนาดนี้ก็ไม่รู้ เอ้อ นอกจากงานเดินแบบ คุณทำอะไรอีก

            คนถูกถามทำตาปริบ หล่อนรู้สึกเหมือนนั่งอยู่กลางห้องสอบสัมภาษณ์มีกรรมการสักสามสี่คนช่วยกันยิงคำถาม อยากรู้ขึ้นมาติดหมัดนักจึงถามบ้างแทนที่จะตอบ

            คุณล่ะคะ ทำอาชีพอะไร

            ชายหนุ่มนิ่วหน้า อารมณ์เสียมากกว่าเก่าหากหญิงสาวยิ้มเฉย

            กำลังทำวิทยานิพนธ์ปริญญาโท นอกนั้นก็งานวิจัย แล้วก็เป็นอาจารย์พิเศษภาควิชาคณะเทคโนโลยีสารสนเทศ

            โอ้โห

ฟังแล้วต้องอุทานเสียงดัง เกียรติประวัตินายคนนี้ยาวเหยียดอย่างกับรถไฟ เป็นอาจารย์ มิน่าเคร่งน่าดู ตาดุ ๆ ส่งมาคาดคั้น หล่อนตอบยาวเหยียดบ้างเป็นการเลียนแบบ

นีนกำลังเรียนปริญญาตรีปีสุดท้าย รับงานในวงการทุกอย่างเท่าที่พอจะมีใครจ้าง ตอนนี้ก็มีพวกงานถ่ายแบบนิตยสาร กับถ่ายละครบ้าง

นี่คุณยังเรียนอยู่เหรอ

ค่ะ ปีสุดท้ายใกล้จบแล้ว ถ้าเก็บอีกวิชาได้ก็จบเสียที

ชายหนุ่มถอนใจออกมาดัง ๆ ท่าทางกลุ้มใจหนักกว่าเดิม เขาลุกขึ้นเดินเข้าห้องแล้วหันมาบอกสาวสวยอายุน้อยกว่าหลายปีว่า

ผมคงช่วยคุณได้เท่านี้ ขอให้โชคเข้าข้างคุณก็แล้วกัน



มีลางสังหรณ์ว่าจะกลับมาไม่ทันวันจันทร์
เพราะงั้นลงให้อ่านก่อนเลย
ขอให้เที่ยวสงกรานต์กันอย่างหนุกหนาน
...อัคนี...




เม้นท์ ๆ โหวต ๆ - โหวต ๆ เม้นท์ ๆ

- Mu se-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,395 ความคิดเห็น

  1. #1554 เสี่ยวหลงเปา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กันยายน 2551 / 17:18
    พูดแปลกๆแฮะ "ผมคงช่วยคุณได้เท่านี้" หมายความว่าไงอะ
    #1,554
    0