เงื่อนรัก...เงื่อนหัวใจ

ตอนที่ 2 : เมากับมึน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,522
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    10 มี.ค. 51






            เขากลอกตาขึ้นฟ้าถอนใจเฮือกใหญ่ โบกมือเรียกรถแท็กซี่ ช้อนสาวนิรนามร่างอ่อนปวกเปียกด้วยสีหน้าระอามากกว่าอย่างอื่น นี่ถ้ารถคันเก่งไม่ป่วยจนต้องนอนเล่นในอู่สองอาทิตย์ เขาคงเดินทางสะดวกกว่านี้มาก

            ระหว่างรถแล่น เจ้าของบ่ากว้างจำต้องสละบ่าตนให้ศีรษะปกคลุมด้วยเส้นผมนุ่มหนุนต่างหมอน สายตาเต้นยึกกึ่งล้อเลียนของคนขับผ่านกระจกมองหลังทำให้ชายหนุ่มค่อนข้างหงุดหงิด นี่นึกว่าเขาหิ้วผู้หญิงเมาจนขาดสติคนนี้มาเพื่อเอาเปรียบงั้นเหรอ

            เวรเอ๊ย!’

สบถด่าในอก

คนขับเห็นสายตาดุเข้มขึ้นจึงลนลานเบนลูกตาตัวเองมองถนนอย่างตั้งอกตั้งใจมากกว่าเดิม

ถนนหนทางช่วงเช้ามืดโปร่งโล่ง อีกสักพักก็จะถึงคอนโดซึ่งเขาพำนักคนเดียวมาหลายปีแทนที่จะปักหลักเป็นหนุ่มชาวสวนอยู่จังหวัดจันทบุรีกับป้าและลุง ญาติผู้ใหญ่เพียงสองคนในชีวิตที่หลงเหลืออยู่ ชายหนุ่มเพลียมากกว่าง่วงขณะหลับตาลงแล้วเอนศีรษะพิงเบาะ สัมผัสร้อนชื้นตรงอกกระตุ้นให้ผงกศีรษะขึ้นก่อนก้มลงมอง

ลำยองยุคมิลเลนเนี่ยมหลับสนิท ลำคออ่อนเปลี้ยเอี้ยวเอน ใบหน้าสวยใสเลื่อนลงซบแผ่นอกเปลือย อ้อ นี่คงเป็นอีกสิ่งที่ทำให้คนขับแท็กซี่คิดเลยเถิด เอาเถอะ ถึงอย่างไรเขาก็ทนใส่เสื้อเหม็นเปรี้ยวเกรอะกรังนั่นไม่ไหว อัคนีส่ายหน้าเอือมระอา แววตาคล้ายผู้ใหญ่มองเด็กไร้เดียงสา ยกมือประคองศีรษะตกห้อยให้อยู่ที่เพื่อหล่อนจะได้ไม่เมื่อยมากนัก

คิ้วหนาเข้มกระตุก น้ำตา! หล่อนร้องไห้ น้ำใสอุ่นรินลงทางหางตาเปื้อนอกเขา

ก็...ไม่แปลก

ทว่าเขาค่อนข้างหงุดหงิดกับผู้หญิงเจ้าน้ำตา ดูเหมือนพวกผู้หญิงถนัดใช้น้ำตาเป็นทางออก นัยน์ตาคมเลื่อนเลยหลีกหนีจากใบหน้านองน้ำตา เขาหงุดหงิด เพราะเห็นแล้วใจมันอ่อน ไม่อยากมองนาน ๆ เพราะสงสาร

ร้องไห้ทำไม ถ้าใครมันไม่รักก็รักคนอื่นสิ

            เขาดุหญิงสาวในใจโดยลืมมองลึกหัวใจตน

ใจ...ซึ่งโบยบินตามใครคนหนึ่ง

ดวงตา...ซึ่งเฝ้ามองหาแต่ใครคนนั้น

เวลา...ที่ไม่เคยเยียวยาอาการดังกล่าวให้หาย

 

            แท็กซี่จอดเทียบบันไดทางขึ้นคอนโด อัคนีจ่ายเงิน หันมาเขย่าเรียกหญิงสาว ปราศจากเสียงตอบหรือเสียงอืออา

            อยากจะบ้า

            คราวนี้สบถออกมาดัง ๆ

            เขาประคองคนเมาไม่ได้สติมาแนบอก ขยับแขนให้ถนัดถนี่อุ้มหล่อนออกจากรถเดินผ่านเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ส่งคำถามผ่านดวงตาลึก สีหน้าบ่งบอกเลยว่ากำลังมองเขาในแง่ร้าย

            หึ! ก็น่าอยู่หรอก ใส่กางเกงตัวเดียวอุ้มผู้หญิงเดินเทิ่ง ๆ ขึ้นห้อง

            ชายหนุ่มเดินผ่านเฉย ทำไมเขาต้องอธิบาย ใช้ข้อศอกกดปุ่มหน้าลิฟต์ ขยับร่างในอ้อมแขนขึ้นให้ถนัดกว่าเดิม

            ระยะทางจากชั้นล่างถึงชั้นสิบแปดทอดยาวเหมือนข้ามวันข้ามคืน น้ำหนักคนในอ้อมแขนเบาราวขนนกหากที่หนักคือความรู้สึกลึก ๆ ซึ่งกำลังท่องยุบหนอพองหนอ หญิงสาวในอ้อมอกหลับตาพริ้ม กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นกายสาวและแอลกอฮอล์ช่วยกันปั่นป่วนกระแสอารมณ์ปรารถนาตามประสาคนหนุ่มลุกโพลง

            อัคนีเอียงตัวแทรกกายออกจากลิฟต์โดยด่วนเมื่อถึงชั้นสิบแปด หยิบคีย์การ์ดเปิดประตูห้อง ไฟสีนวลส่องข้าวของภายในจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ เขาพยายามไม่มองหน้าตาจิ้มลิ้ม บรรจงวางหล่อนลงบนโซฟาปรับนอน จัดให้อยู่ในท่าสบาย

            เครื่องปรับอากาศทำงานแผ่ความเย็น ร่างอ้อนแอ้นนอนราบกับความนุ่มแล้วหากชายหนุ่มกลับรู้สึกว่าปลายนิ้วยังกำซาบไออุ่นนุ่มจากเรือนกายหล่อนไม่คลาย เขานั่งเอามือประสานกันอยู่ตรงปลายเท้าหญิงสาว ตั้งใจสำรวจหล่อนเป็นครั้งแรก

            ผู้หญิงคนนี้ผิวขาวนวลเหมือนน้ำนม ในความผอมมีความเต็มตึงใช่ผอมแห้งอย่างผู้หญิงหลาย ๆ คนที่เขาเคยเห็น เส้นผมสีดำดัดไว้เป็นคลื่นผูกด้วยเชือกหลากสีปล่อยห้อยข้างลำคอ คราบน้ำตากระทบแสงไฟแต่ไม่ทำให้เครื่องสำอางอ่อน ๆ บนใบหน้าลบเลือน เมื่ออยู่ในท่านอนจึงเห็นว่าปลายจมูกแหลมเล็ก ริมฝีปากสีชมพูมันวาวเข้มกว่าสีชมพูอ่อน ๆ บนแก้มนวลนิดหน่อย ท่าทางหล่อนเป็นคนกล้า ดูจากการแต่งกาย เสื้อแขนกุดคลุมต้นขาปิดกางเกงขาสั้นมิดชวนให้คนมองคิดเลยเถิด หล่อนคงรู้ว่าขาสวยจึงอวดเต็มที่ ทว่าในความ รู้ นั้นลืมระวังว่าไม่ควรปล่อยตัวเองเมามายในสภาพปลุกเร้าอารมณ์คนมองให้พลุ่งโพลงอย่างนี้

            แรกทีเดียวเขาตั้งใจใช้โทรศัพท์หล่อนโทรหาเพื่อนสนิทหล่อนให้มารับ หากอีกใจกลับค้านเกรงว่าคนอื่นจะเข้าใจผิด

            เขาลุกขึ้นอย่างเชื่องช้าราวตัวเองเป็นแม่เหล็กต่างขั้วกับหล่อนจึงดึงดูดกันอย่างประหลาด ในห้องนอนมีหมอนผ้าห่มสำรองอีกสองชุดเขาจึงนำกลับออกมาเพื่อห่มคลุมให้ ปล่อยหล่อนนอนตรงนี้คงดีกว่าอุ้มเข้าไปในห้องนอน เผื่อหล่อนตื่นมาเวลาใดเวลาหนึ่งจะได้ไม่เข้าใจผิดมากไปกว่านี้

            ผ้าห่มคลี่กางคลุมถึงทรวงอกจากนั้นเจ้าของห้องก้มลงยกศีรษะหล่อนให้หนุนหมอน มีเสียงพึมพำดังขึ้นเบา ๆ เขาก้มลงมองปะทะกับนัยน์คู่สวยปรือขึ้นอย่างกึ่งหลับกึ่งตื่นแล้วน้ำตาก็เอ่อท้นหน่วยตาพร้อมกับวงแขนกลมกลึงกระหวัดรอบคอเขา

            กลับมาหาเค้าแล้วใช่มั้ยหล่อนสะอื้น อย่าไปอีกนะ

            คุณ! ผมไม่ใช่แฟนคุณนะ

            แววตาวาบวับเพราะหยาดน้ำทอประกายเจ็บปวดจนเขานึกอยากตบปากตัวเองแรง ๆ

            ใช่

            ไม่ใช่!”

            คนใจร้าย!” หล่อนใช้กำปั้นเล็ก ๆ ทุบอกผึ่งผายดังปั้ก เค้ารักตัวเอง ๆ ๆ

            เฮ้ย เดี๋ยว...

            มือหนาชื้นเหงื่อพยายามดันตัวออกห่าง วงแขนเรียวยิ่งกอดรัดแน่นจนกายต่อกายแนบชิด แผ่นอกเปลือยบดเบียดความนุ่มหยุ่นเต็มตึง ใบหน้าห่างกันแค่คืบ ทุกอย่างรวดเร็วพร่าพรายเมื่อเจ้าหล่อนเลื่อนมือรั้งศีรษะเขารับสัมผัสจากเรียวปากหอมเคล้ากลิ่นน้ำเมา

            ดุจคนยืนหมิ่นเหม่ตรงปากเหวแล้วตกลงไปอย่างกะทันหัน หัวใจชายหนุ่มกระตุกวูบร้อนวาบเหมือนถูกโยนเชื้อไฟลงกลางบ่อน้ำมัน เขาเป็นคนชอบเที่ยวแต่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิง ใจถูกกักเก็บไว้รอคอย แต่แล้วผู้หญิงคนนี้กลับ...

            หล่อนชำแรกลิ้นเข้ามาในปากเขา ลมหายใจร้อนดั่งเพลิงโหมเป่ารดกันและกัน นัยน์ตาหวานมีเสน่ห์ปรือครึ่ง ๆ ชายหนุ่มเริ่มหมดความควบคุมแลกลิ้นพันตูพัลวัน มือสองข้างทำงานตามธรรมชาติเปะป่ายเชยชมเรือนร่างงดงาม

            สาวนิรนามไม่ยอมถอนริมฝีปากง่ายดายนักพอ ๆ กับชายหนุ่ม เขากระโจนลงตามเกมของหล่อนแล้วด้วยอารมณ์ปรารถนา ผิวขาวเนียนอวดสายตายามเขาร่นเสื้อขึ้นเหนือทรวงอก ถ้าหล่อนเป็นดอกไม้เขาคงเป็นภมรหมายดูดกินเกสรมิเลิกรา

            ใบหน้าหล่อเหลาผละจากจุมพิตดุเดือดได้สำเร็จเพื่อตรวจตราความหอมหวานส่วนอื่น ๆ มือร้อนระไล่ตามผิวกายผะผ่าว อกใจชายหนุ่มแทบระเบิดออกเป็นเสี่ยง ๆ เมื่อได้ยินเสียงครวญครางแผ่ว โดยเจ้าตัวบิดกายไปมาคล้ายหลีกหนีแต่แท้จริงยกลอยขึ้นหาปลายจมูกกับลิ้นเขา

            อัคนีเงยหน้าขึ้นเพื่อมองหน้าหล่อนให้ชัด แรงใคร่เล่นงานอย่างหนักทำลายความผิดชอบชั่วดีถูกผิดหมดสิ้นหากแล้วหางตาเขาก็พลันปะทะกับกรอบขนาดใหญ่บนผนัง

            ชายหนุ่มชะงัก สะบัดสายตาไปยังรูปดังกล่าว ผู้หญิงในรูปแย้มยิ้ม นัยน์ตาส่งประกายรื่นรมย์จ้องตรงมาหาเขา ร่างกึ่งเปลือยชาดิก กระแสต้องการเลือนลบผละจากหญิงสาวใต้ร่างตนทันที เขาจัดเสื้อผ้าหล่อนเข้าที่อย่างลวก ๆ ห่มผ้าให้อีกครั้ง คราวนี้ระวังตัวอย่างดีไม่ให้คนกึ่งหลับกึ่งตื่นคว้าตัวลงก่อปะทุอารมณ์ใด ๆ

ยืนขึ้นเต็มความสูงสาวเท้าเข้าห้องนอน ทิ้งตัวหงายแผ่แขนขาบนเตียงนอนนุ่ม

เกือบไป

เขาบอกตัวเองอย่างโกรธ ๆ ถ้าควบคุมตัวเองไม่ทันปล่อยเลยเถิดถึงปลายทาง หญิงสาวคนนั้นที่เขาอุตส่าห์ช่วยมาก็มีจุดจบไม่ต่างกันคือเสียกับเสีย ส่วนเขานอกจากเผลอไผลเกินเลยกับผู้หญิงแปลกหน้ายังอาจต้องสูญเสียผู้หญิงที่รักหากหล่อนกลับมาแล้วรู้เข้าในวันใดวันหนึ่ง

ชายหนุ่มหลับตา เสียงหัวเราะสดใสแว่วมาเหมือนทุกค่ำคืน เห็นภาพตัวเองวิ่งไล่หยอกล้อกันตรงชายทะเล เขาปล่อยใจล่องลอยตามภาพฝันขณะนึกตัดพ้อกึ่งวิงวอน

กลับมาสักทีสิครับ ผมคิดถึง






เม้นท์ ๆ โหวต ๆ - โหวต ๆ เม้นท์ ๆ

- Mu se-
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,395 ความคิดเห็น

  1. #1542 sherine (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กันยายน 2551 / 18:49
    ว้า...เสียดายจัง
    #1,542
    0
  2. #1541 แพม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กันยายน 2551 / 17:33
    พระเอกมีคนรักแล้วหรอ



    เสียใจจัง
    #1,541
    0
  3. #1540 ปุ้ม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กันยายน 2551 / 08:05
    หนุกจัง

    ชอบที่สุด
    #1,540
    0
  4. #1539 เสี่ยวหลงเปา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กันยายน 2551 / 12:41
    พระเอกมีคนรักอยู่แล้วหรอเนี่ย
    #1,539
    0