เล่ห์ร้ายหวงรัก (Dangerous Prince)

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,445
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    27 ก.ค. 58


      “วางแผนกันเป็นขบวนการเลยละสิท่า ไม่น่าเชื่อ สวย ๆ อย่างคุณยังต้องลงทุนขนาดนี้”

“นี่คุณ!!

นาตาชารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นระเบิดไดนาไมต์ เจ้าชายอีธานเป็นไฟ พอเขาเข้าใกล้ เธอก็พร้อมจะระเบิดตูม

ไม่รู้ว่าอยู่เลนีเซียทางราชสำนักจัดอาหารอะไรให้ หญิงสาวอยากจะเดาว่าถ้าไม่ตำแยก็ใบบอน ดูจากปากคอเขาเป็นไร

คิดถึงหม่อมโรส มารดาของเธอปลาบปลื้มชื่นชมเจ้าชายพระองค์นี้นักหนา พูดอยู่เสมอเสมอว่าเจ้าชายรัชทายาททรงน่ารักไม่ถือพระองค์ ติดดิน เป็นที่รักของทุกคนที่อยู่ใกล้ ถ้าท่านมาเห็นวันนี้คงต้องเสียใจแน่ที่ชมไว้ยกใหญ่

ไม่ใช่แค่ผิดจากคำบอกเล่า แต่เป็นตรงข้ามอย่างสิ้นเชิง

ตัวจริงของเจ้าชายอีธาน ทั้งปากร้ายทั้งเอาแต่ใจอย่างร้ายกาจ ถ้ารู้อย่างนี้ ไม่มีทางที่เธอจะไปเป็นตัวตลกให้เขาในฐานะคู่หมาย...ไม่มีทาง!

เมื่อครู่เขาพูดว่าอย่างไรนะ หาว่าวางแผนกันเป็นขบวนการ นาตาชากำมือแน่น กลัวว่าเผลอจะข่วนหน้ากวน ๆ เข้าให้

“โกรธเพราะผมเดาถูก?

นาตาชาไม่ค่อยโกรธใคร สังคมของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มช่วยเหลือเกื้อกูลต่อกันทั้งที่บ้านและในการทำงาน เธอเป็นคนสำคัญเป็นจุดเด่นเสมอในหมู่คนแวดล้อมด้วยฐานะลูกสาวคนเดียวของหม่อมเจ้าดำเกิง เป็นที่รักของเพื่อน ๆ ทุกกลุ่ม

แต่สำหรับเจ้าชายอีธาน แค่ครั้งแรก เขาก็ฝังความทรงจำเลวร้ายไว้ให้ด้วยการทิ้งคู่หมายอย่างเธอให้เก้ออยู่กลางงานพระราชทานเลี้ยง มิหนำซ้ำยังส่งข้อความมาย้ำอีกด้วยว่าไม่ต้องการจะเห็นหน้า

เขาทำให้เธอโกรธ...โกรธมาก!

“คุณเดาผิดทุกข้อ” ตอบเสียงสั่นอย่างพยายามระงับโทสะ คนแบบนี้อย่าว่าแต่เป็นเจ้าชายเลย ต่อให้เป็นเทพเจ้าเธอก็ไม่มีความจำเป็นต้องพูดจาดี ๆ ด้วย

      “อูว์ ไม่ต้องกลัวเสียหน้าน่า คุณหญิง ” ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าใกล้ กุมมือนาตาชาแนบไว้ระดับอก “ถ้ายอมสารภาพแผนการทั้งหมดผมอาจจะลองพิจารณาใหม่ ผมไม่ใช่คนใจร้ายนักหรอก”

      ใบหน้าหล่อเหลาก้มลง ริมฝีปากเกือบแตะหลังมือขาวผ่อง นาตาชาใจหายวาบชักมือออกแต่ไม่สำเร็จจึงใช้อีกมือดันหน้าเจ้าชายอีธานไว้

“ปล่อยฉันนะ!

      มือเล็ก ๆ ของเธอบนหน้าเจ้าชายถูกปัดออกอย่างง่ายดายเหมือนเศษฟางถูกเขี่ย แต่อีกมือกลับถูกกุมไว้แน่นยิ่งกว่าเก่าแถมตัวยังถูกรั้งเข้าไปชิดจนรู้สึกถึงความร้อนระอุจากร่างสูงใหญ่

“สำรวมหน่อยจะดีกว่านะคุณหญิง คนมองใหญ่แล้ว”

จริงอย่างชายหนุ่มว่า นาตาชามัวแต่โมโหจนลืมสนิทว่าอยู่กลางตลาด ผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมามองเธอกับคู่กรณีพลางยิ้มกันทั้งนั้น และพอพวกเขาได้รับรอยยิ้มทรงเสน่ห์จากเจ้าชายอีธานคืนกลับไป ผู้หญิงบางคนหน้าแดง หลายคนหัวเราะคิกคัก หญิงสาวทั้งโกรธทั้งอาย อยากประทุษร้ายเจ้าชายบ้าอำนาจให้สลบไปเลย

หันมามองคนชอบหาเรื่องตาขวาง มือใช้ไม่ได้ยังเหลือเท้า

ขอโทษนะคะท่านพ่อ

นาตาชานึกอย่างไม่มีทางเลือก เมื่อศัตรูมีกำลังมากกว่าเธอจำเป็นต้องทุ่มสุดแรง พ้นจากมือก็เหลือแค่เท้า

“โน! อย่าดีกว่า” เจ้าชายอีธานร้องห้ามทั้งใบหน้ายิ้ม ๆ ชักเท้าหนีไม่ให้ถูกเหยียบ “ถึงผมจะมาแบบส่วนตัว แถว ๆ นี้อาจมีองครักษ์ซุ่มติดตามอยู่ก็ได้ คิดทำร้ายร่างกายผมระวังจะหมดลมหายใจฟรี”

“ฉันไม่กลัว ที่นี่ไม่ใช่บ้านเมืองของคุณ อย่าคิดว่าจะมาอวดเบ่งได้” มองหน้าเจ้าชายอีธาน แกล้งยิ้มหวานแล้วว่า “ตอนนี้คุณก็เป็นแค่...ต่างด้าว”

“ว่าไงนะ!

      มือที่กุมมือเธอไว้แน่นเผลอคลายออกด้วยอารามกำลังโมโหของเจ้าของ นาตาชารีบชักกลับ ก้าวถอยหลังตั้งหลัก สะใจไม่น้อยที่เห็นหน้าแดงก่ำ ปีกจมูกขยับเหมือนวัวกระทิงเวลาโกรธของคนตรงหน้า

      แน่นอนว่าเจ้าชายย่อมเป็นเจ้าชายในทุกสถานการณ์ เธอแค่ต้องการพูดยั่วโมโหเขาบ้างเท่านั้นเอง แล้วก็ได้ผลเสียด้วย

      “ถ้ายังข้องใจ ขอให้คุณฟังดี ๆ ไม่มีการวางแผนอะไรทั้งนั้น อย่าสำคัญตัวผิดนัก”

      นัยน์ตาคนฟังค่อย ๆ ลุกเรืองขึ้นทีละน้อย แต่นาตาชายังคงพูดต่อไป

      “การเดินทางไปเลนีเซียของฉันมันคือความผิดพลาด ฐานะคู่หมายนั่นยิ่งแล้วใหญ่ คนอย่างคุณ...ต่อให้เป็นผู้ชายที่เหลือคนสุดท้ายในโลก ฉันก็ไม่เอา!

 

      หลังจากพูดตอกหน้าเจ้าชายอีธานจนพอใจ นาตาชารีบวิ่งหนีมาทันที จนรู้สึกว่าไกลพอค่อยผ่อนฝีเท้าลง ก้มตัวยันมือกับหัวเข่าหอบหายใจถี่

      เธอต้องหนี วิ่งหนีเสียด้วย เพราะไม่ไว้ใจเจ้าชายจอมเอาแต่ใจ เกิดเขาโมโหหน้ามืดขึ้นมา คราวนี้อาจจะลืมไปว่าอยู่ท่ามกลางผู้คนเป็นร้อยกลางถนนคนเดินและทำบ้า ๆ สักอย่างที่เธอไม่อยากจะเดาว่าคืออะไร

      “ไนล์”

      เสียงเรียกดังเหนือศีรษะ นาตาชายืดตัวขึ้น กอดอกมองใบบัวที่ถือถุงใส่ของเต็มแน่นทั้งสองมือแล้วว่า

      “หลักฐานทนโท่จนถามไม่ออกเลยว่าหายไปไหนมา”

      “ขอโทษ ต่อของเพลินนิดเดียว หันมาอีกทีไม่เห็นไนล์แล้วก็เลย...เดินหา” ใบบัวยิ้มประจบ

      “ไม่ใช่หาฉันใช่มั้ย” ค้อนขวับ

      เพื่อนนะเพื่อน ตอนต้องการความช่วยเหลือดันไม่อยู่ด้วยกัน

      “ยอมแล้ว ๆ ไม่โกรธนะ นะ ๆ”

      ใบบัวเอียงศีรษะซุกไหล่ ไถไปมา ทำเสียงเล็กเสียงน้อย นาตาชาเผลอหัวเราะคิกเพราะจั๊กจี้

      “กลับเถอะ กลับเดี๋ยวนี้เลย”

      “อ๊ะ! เดี๋ยวสิ ฉันยัง...”

      นาตาชาไม่ฟังเสียง ลากแขนเพื่อนเดินดิ่งกลับมาที่รถแบบไม่ยอมเหลียวหลัง พอมาถึงยังช่วยใบบัวยัดของพะรุงพะรังใส่เบาะหลังแบบอยากให้เสร็จเร็ว ๆ

      “จะรีบอะไรขนาดนี้จ๊ะแม่คู้น”

      เสียงบ่นของใบบัวดังกระปอดกระแปด นาตาชานึกดีใจที่เจอกับเพื่อนโดยบังเอิญจึงชิ่งหนีมาได้ทันท่วงที ถ้ายังมัวเดินตามหาอยู่ เผลออาจจะกลับไปเจอหน้าเจ้าชายอีธานอีก

      ทั้ง ๆ ไม่อยากนึกถึง แต่ใจกลับเอาแต่หวนคิดเรื่องเจ้าชายอีธานไม่เลิก มีคำถามมากมายผุดขึ้นในสมอง ล้วนแต่ไม่ได้รับคำตอบ

      ทำไมเจ้าชายอีธานถึงอยู่ประเทศไทย

      ในตอนแรกที่เขาวิ่งตามเธอมาอย่างกระตือรือร้นนั้นหมายความว่ายังไง

      “ไนล์...ไนล์!

      นาตาชาสะดุ้ง ใบบัวไม่เรียกเปล่า ยังรัวปรบมือแถมอีก

      “ตกใจหมด”

      “เป็นอะไรเหรอ อยู่ดี ๆ ก็เงียบ”

      ใจหนึ่งอยากเล่าเมื่อกลับถึงบ้าน แต่อีกใจหนึ่งที่ชนะ ต้องการเล่าเดี๋ยวนี้

      “เจอคนบางคนที่ตลาด”

      “ใคร จริงสิ เมื่อกี้ก่อนมาที่รถเห็นกำลังยืนหอบ อย่าบอกนะว่าหนีคน ๆ นั้นมา”

      บทจะฉลาดใบบัวก็อ่านทะลุปรุโปร่งเดาแม่นเหมือนเห็นเหตุการณ์ เป็นเวลาอื่นนาตาชาคงแกล้งโยกโย้ให้เพื่อนกระวนกระวายอยากรู้เล่น แต่ความอัดอั้นผลักดันเธอให้เล่าเดี๋ยวนี้

      “องค์ชายอีธาน ฉันเจอองค์ชายอีธาน”

      “ตาเถร! เป็นไปได้ไง”

      “เป็นไปแล้ว น่าตกใจใช่ไหมล่ะ”

      “มากที่สุด” ใบบัวพยักหน้าถี่ “โธ่เอ๊ย ฉันดันพลาดฉากเด็ดซะได้”

      “บัว” ลงเสียงหนัก ทั้งฉุนทั้งขำเพื่อน “ตกลงแกเสียดายที่ไม่ได้อยู่ดูหน้าฉันตอนเจอเขาเท่านั้นใช่มั้ย”

      “อย่าเพิ่งวีน” ใบบัวพยายามออมชอม “ต้องไม่ใช่แค่เจอกันแน่ ๆ เลยล่ะสิ แกถึงดูเดือดแบบนี้”

      มือรอบพวงมาลัยกำแน่น เสียงกวนประสาทของเจ้าชายอีธานยังฝังอยู่ในความทรงจำ

      “ฉันหันมาไม่เห็นแกก็เลยเดินตามหา แต่ดันไปเจอเขา”

      “แล้วยังไงต่อ” น้ำเสียงกระตือรือร้นระคนลุ้น

      “ทีแรกเขาเป็นฝ่ายทักก่อน ท่าทางพิลึกเหมือนอยากคุยกับฉันยังงั้นละ”

      ใบบัวหัวเราะคิกทีเดียวเมื่อได้ฟัง ในสมองเพื่อนเธอคงกำลังมองเห็นภาพชวนเคลิ้มแบบในหนังรักโรแมนติก

      “หรือว่า...องค์ชายเกิดเสียดายแกเลยตามมา ตายแล้วๆๆ คราวนี้เพื่อนฉันจะเลือกใครดี คนหนึ่งเป็นเจ้าชายเนื้อหอม อีกคนก็คุณชายผู้อบอุ่น”

      “นี่แน่ะ เพื่อนเครียดอยู่แท้ ๆ” หยิกแขนเพื่อนเสียทีหนึ่งด้วยความหมั่นไส้

      “โอ๊ย! เจ็บนะ”

      “ไม่ตลกนะบัว แกรู้หรือเปล่าว่าเขาพูดใส่ฉันว่ายังไง”

      “เล่าเร็ว ๆ ซิ”

      “เขามากับพระพี่เลี้ยง พระพี่เลี้ยงดันรู้จักฉันแล้วบอกว่าฉันนี่แหละคือคู่หมายที่ถูกชิ่งหนีคราวก่อน”

      “หา!!! หมายความว่าองค์ชายไม่เคยเห็นหน้าตาคู่หมายมาก่อน แล้วทำไมถึงทักแกได้”

      “เรื่องนั้นฉันก็สงสัย แต่ไม่สำคัญแล้ว”

      “หืม?

      “เขาหาว่ามีการวางแผนเป็นขบวนการทำให้ฉันมาเจอกับเขาที่นี่”

      “ฮ้า!” ยิ่งเล่า ใบบัวยิ่งอุทานเสียงหลงขึ้น “องค์ชายตรัสอย่างนั้นเชียว”

      “ยิ่งกว่านั้นอีก เขามองเหมือนฉันเป็นพวกสิบแปดมงกุฎ บัว ฉันเกลียดผู้ชายคนนี้ เกลียด ๆ ๆ เกลียดจะตายอยู่แล้ว”

      “ว้าย ไนล์ใจเย็น ขับรถอยู่นะ”

      เมื่อครู่รถส่ายไปมา นาตาชารีบระงับอารมณ์ สูดลมหายใจลึก รัชทายาทจากเลนีเซียเป็นตัวอันตรายนัก พบกันไม่ทันไรก็เล่นงานจนสมองเธอปั่นป่วนไปหมด

      “ความจริงองค์ชายก็มีสิทธิ์คิดนะแก ที่ผ่านมาคงมีคนเข้าหาพระองค์เพราะอยากเป็นซินเดอเรลล่านับไม่ถ้วน คนรวยปกติยังต้องระแวงกลัวถูกปอกลอก นี่ทั้งหล่อทั้งรวยพ่วงตำแหน่งเจ้าชายรัชทายาทด้วย...”

      “พอแล้ว” นาตาชาไม่อยากทนฟังแม้เหตุผลนั้นจะฟังขึ้นก็เถอะ “ถึงยังไงเขาก็ไม่มีสิทธิ์พูดจากับฉันแบบนี้ องค์ชายบ้าอำนาจ เอาแต่ใจ!

      ใบบัวลูบแขนนาตาชา “ใช้คำพูดแรงไปจริง ๆ นี่แกตอบไปว่ายังไง”

      “อ๋อ ก็บอกว่าต่อให้เหลือเขาเป็นผู้ชายคนสุดท้าย ฉันก็ไม่เอามาทำพืชทำพันธุ์น่ะสิ”
+++++++++++++++++++++

มาเสิร์ฟให้อีกตอนแว้ว

ดีใจที่อยากอ่านกันเร็ว ๆ 

ขอบคุณสำหรับคอมเมนท์และการติดตามเน้อ

เจอะกันจันทร์หน้า <3 <3 <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

174 ความคิดเห็น

  1. #85 gemarco (@germaffm) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 04:45
    อย่ายอมง่ายๆนะไนท์
    #85
    0
  2. #44 fsn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 12:14
    ยิ่งต่อต้าน ยิ่งต้องตื้อใช่มั้ยคะ เจ้าชาย
    #44
    0
  3. #43 konhin-DinDow (@konhindindow) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2558 / 22:38
    นางเอกตอกกลับได้ สะใจดี หึๆๆ
    #43
    0
  4. #42 ลูกปลา (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2558 / 12:03
    อยากอ่านทุ้กกกกกกวันเลยค่ะ
    #42
    0
  5. #41 Y_inG_Sj (@some-thing) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2558 / 07:25
    หายไปนานเลยยยยย
    #41
    0