เล่ห์ร้ายหวงรัก (Dangerous Prince)

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,560
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    24 ส.ค. 58


      “ขึ้นเหนือคราวนี้ มาทำอะไรหรือคะ” นาตาชาเอ่ยถามโปรดิวเซอร์หนุ่มรุ่นพี่ กระเป๋าเป้ที่วางอยู่บนเบาะหลังใบย่อมนิดเดียว ที่ว่ามาธุระแค่วันสองวันนั้นท่าจะจริง

      “มาดูเรื่องกั้นเขตที่ดินแทนคุณปู่”

      นาตาชาเคยพบปู่ของตฤณหนหนึ่ง เป็นชายชรารูปร่างผอมท่าทางภูมิฐาน นัยน์ตาดุขรึมแต่ใครได้พูดคุยด้วยแล้วถึงจะรู้ว่าเป็นคนใจดีมาก   

      “คุณปู่สบายดีหรือคะ ไว้ลงไปกรุงเทพคราวหน้าไนล์หาโอกาสไปกราบท่านดีกว่า”

      ตฤณยิ้มทั้งปากทั้งตาเมื่อถูกถาม พยักหน้า ตอบว่า “ยังด่าพี่คล่องอยู่ อย่างนี้เรียกว่าสบายดีไหม”

      “ค่ะ เกินเชียวละ” นาตาชาหัวเราะ คิดถึงคุณปู่ของตฤณที่ยังดูแข็งแรงกว่าอายุหลายปี

บางทีเธอนึกอิจฉาคนรอบตัว ไม่ว่าใครโดยเฉพาะใบบัวกับตฤณ ครอบครัวพวกเขามีสมาชิกยั้วเยี้ยไปหมดขนาดที่ถ้าจับมาอยู่รวมกันคงต้องขยายบ้านให้ใหญ่มาก

      บ้านใบบัวอยู่แบบครอบครัวเชื้อสายจีน พร้อมหน้าญาติพี่น้องปลูกบ้านอยู่ในอาณาบริเวณเดียว สมัยกิจการยังไม่รุ่งเรืองเหมือนทุกวันนี้ เวลารับประทานอาหารทุกคนจะมาพร้อมหน้าที่โต๊ะอาหารยาวเหยียด กว้างจนอาหารต้องจัดอย่างละสองที่เพื่อให้เอื้อมถึงง่าย

      ส่วนครอบครัวของตฤณ เขามีภรรยาที่น่ารักกับลูกชายจอมซนสองและลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนหนึ่งคน ในบรรดาผู้ชายที่นาตาชารู้จัก ตฤณเป็นแฟมิลีแมนยิ่งกว่าใคร นอกจากพ่อแม่แล้ว ตฤณนี่ล่ะที่เป็นต้นแบบครอบครัวในฝันของเธอ นึกถึงแล้วอดถามถึงไม่ได้

      “ไม่คิดว่าพี่ตฤณจะฉายเดี่ยว เด็ก ๆ กับพี่เกลียวล่ะคะ”

      “เกลียวเขาหอบลูก ๆ ไปบ้านพ่อ เห็นว่าไม่สบายนิดหน่อย เจอสามแสบเข้าไปเผื่อจะสดชื่นขึ้น”

      “ดีจังค่ะ แค่ฟังยังอบอุ่น” เกิดเป็นลูกคนเดียวแถมอยู่ในครอบครัวที่มีญาติพี่น้องน้อยแม้จะมีข้อดีที่ถูกตามใจทุกอย่างแต่อดเหงาในบางครั้งไม่ได้

      “อะไรหืม อยู่ ๆ ทำหน้าจ๋อย” ตฤณโยกศีรษะคนทำหน้าที่ขับรถเบา ๆ แหย่เสียงรื่นว่า “ถ้าเหงานักก็รีบแต่งงานมีลูกเข้าซิ ครองตัวเป็นโสดอยู่ทำไม”

      ใบหน้าหล่อเหลาประดับรอยยิ้มกวนของเจ้าชายอีธานแว้บขึ้นมาทันที

      “ไม่ล่ะค่ะ ถ้าหาดีไม่ได้ ไนล์อยู่คนเดียวดีแล้ว”

      “เรานี่” ตฤณหัวเราะ “แหย่แค่นี้ต้องทำหน้าคว่ำด้วยเหรอ”

      “เปล่าสักหน่อย”

      “เปล่าก็เปล่า” ตฤณส่ายหน้า “ตกลงจะพาพี่ไปไหน”

      “ยังไม่บอกค่ะ แต่รับรองว่าถึงแล้วพี่ตฤณต้องชอบ”

 

      อีธานเกลียดร่างกายตัวเองขึ้นมาครามครัน ไม่รู้ทำไมเขาจะต้องพรวดพราดออกจากร้านมาขับรถตามผู้หญิงหยิ่งยโสนั่นต้อย ๆ ไม่รู้แม้กระทั่งกำลังรู้สึกอย่างไรขณะเหยียบคันเร่งเอาเป็นเอาตายเหมือนกลัวจะถูกรถคันหน้าทิ้งห่าง ทั้งที่ฝ่ายนั้นขับเอื่อยเฉื่อยสบายอารมณ์นักหนา

      “ถ้าคุณกำลังสะกดรอยมิสนาตาชา ผมว่าอย่าดีกว่า” น้ำเสียงเรื่อย ๆ ของเบ็นจามินดังขึ้นในความเงียบ

      “ใครว่าฉันสะกดรอย” อีธานเถียงข้าง ๆ คู ๆ

      “เธอเลี้ยวซ้ายคุณซ้าย พอเธอเลี้ยวขวาคุณก็ขวา ถ้าไม่เรียกสะกดรอยผมควรเรียกว่าอะไรดี” เบ็นจามินทำเสียงในลำคอทั้งยิ้มในหน้า

      “ไม่ต้องจำกัดความ”

      “ต่างคนต่างอยู่ไม่ดีหรือครับ จะตอแยเธอทำไม”

      รถคันหน้าคงขับด้วยความเร็วไม่เกิน 70 กิโลเมตร/ชั่วโมง การจราจรค่อนข้างโล่ง ถ้านาตาชารู้จักสังเกตสักนิดจะเห็นว่าถูกติดตามได้ไม่ยาก ทว่าอีธานกลับไม่รู้สึกว่าฝ่ายนั้นรู้ตัว ความโมโหที่ไม่รู้ต้นตอผุดปุด ๆ อยู่ในใจ

      “ใครจะปล่อยโอกาสให้โง่ เบ็นลองคิดดู เธอไม่เคยพบหน้าฉันแม้แต่ครั้งเดียวกลับยอมมาเป็นคู่ดูตัวถึงวัง จนฉันเผ่นหนีได้ หลังจากนั้นไม่ว่าไปไหนก็ดันเห็นเธอโผล่ไปอยู่ตรงนั้นทุกที” สบตาเบ็นจามิน “คิดสิ ถ้าเธอไม่ฝันอยากเป็นซินเดอเรลล่าจะลงทุนขนาดนี้เชียวรึ”

      เบ็นจามินทำหน้าแบบคนเถียงไม่ออกทั้งที่น่าจะอยากเอ่ยค้าน เรื่องของเรื่องเพราะที่ผ่านมา นอกจากความรักล้นเหลือที่หญิงสาวทั้งหลายมีให้เจ้าชายอีธานแล้ว เป้าหมายลึก ๆ ของพวกหล่อนคือการได้เป็นเจ้าหญิงจนอีธานชักแน่ใจว่าหากเขาเป็นเพียงผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง ความรักเหล่านั้นน่าจะหายวับไปกับตาด้วยเหมือนกัน

      เห็นพระพี่เลี้ยงนิ่งเงียบเหมือนจนแต้ม อีธานจึงพูดต่อไปว่า

      “ดังนั้นฉันถึงว่าเป็นโอกาส ที่ร้านฉันโง่ไปหน่อยไม่ทันถ่ายรูปไว้เป็นหลักฐาน แต่อีกเดี๋ยวเถอะฉันต้องได้รูปเด็ด ๆ ส่งไปอวดท่านย่า จะได้รู้กันไปเลยว่าคนที่ท่านว่าดีนักหนาที่แท้ก็สาวร้อนดี ๆ นี่เอง!

      “แน่ใจนะครับว่าคุณตามเธอมาด้วยเหตุผลนั้น” เบ็นจามินยิ้มมุมปาก

      “แน่นอน เบ็น แน่นอนที่สุด!

 

      นาตาชาเพิ่งนึกได้ถึงความไม่รอบคอบของตัวเองที่ไม่ยอมโทร.มาหาเจ้าของสถานที่ก่อน ทำให้กังวลว่าคนที่อยากเจออาจไม่อยู่ ทว่าเพียงจอดรถ เดินนำตฤณเข้ามาถึงส่วนของพนักงานต้อนรับ คนที่กำลังนึกถึงผ่านมาพอดีทั้งยังร้องทักแต่ไกล

      “น้องไนล์” ม.ร.ว.พิริยากรถอดหมวกคาวบอยถือไว้แนบอก หน้าสวยเหมือนผู้หญิงของเขาแดงก่ำเพราะไอแดด เหงื่อชื้นจนผมแนบลู่ติดศีรษะ แสดงว่าเพิ่งกลับมาจากงานกลางแจ้ง

      “พี่ชาย สวัสดีค่ะ” นาตาชายกมือไหว้เจ้าของไร่หยาดอรุณ ดีใจที่เขาไม่ออกไปติดต่องานข้างนอกเหมือนอย่างนึกกลัว

      “ไปยังไงมายังไงคะ มาถึงไร่พี่ได้”

      “หาลูกค้ามาให้ค่ะ” นาตาชาเฉลย หันมาบอกกับตฤณว่า “พี่ตฤณคะนี่คุณชายพิริยากร เจ้าของที่นี่ ไนล์รู้ถ้าชวนพี่ไปพักที่บ้านต้องไม่ยอมแน่เลยพามารีสอร์ตนี้แทน”

      “พูดว่าหลอกพี่มาจะถูกกว่า” ตฤณเย้า

      สองหนุ่มทักทายกัน ไม่ทันพิริยากรได้เอ่ยอะไร นาตาชารีบโฆษณาต่อ

      “ห้องพักที่นี่สวยมากเลยนะคะ เดี๋ยวพี่ตฤณเห็นต้องชอบ เผื่อติดใจคราวหน้าจะได้พาพี่เกลียวมาด้วย”

      ตฤณฟังนาตาชาพลางมองไปทางเจ้าของรีสอร์ตสุดหล่อแล้วยิ้มล้อหญิงสาว

      “เชื่อแล้ว เราไม่ต้องช่วยคุณชายโฆษณาจนออกนอกหน้านักก็ได้”

      มีหรือนาตาชาจะไม่เข้าใจความหมาย เธอถลึงตาใส่เพื่อนรุ่นพี่เหมือนจะเถียงความเข้าใจผิด โดยไม่กล้าหันไปสบตาพิริยากร รีบพูดไหลต่อไปว่า

      “คนนี้ลูกค้าวีไอพี ฝากพี่ชายดูแลแบบเอ็กซ์คลูซีฟเลยนะคะ”

      พิริยากรมองตฤณอย่างสนใจเป็นพิเศษก่อนจะรับคำ “ได้สิครับ น้องไนล์กำชับขนาดนี้พี่จะดูแลด้วยตัวเองทีเดียว พอใจไหม”

      “อย่าให้ถึงขนาดนั้นเลยครับ” ตฤณเอ่ยขัด สุ้มเสียงอารมณ์ดี “แต่เห็นบรรยากาศแล้วเห็นทีผมคงจะต้องกลับมาอีกครั้งพร้อมภรรยาและลูกเร็ว ๆ นี้”

      ตฤณขยิบตาใส่นาตาชาเชิงว่าป้องกันการเข้าใจผิดให้เรียบร้อยแล้ว หญิงสาวหมั่นไส้เพื่อนรุ่นพี่นักเชียว กลัวน้องขายไม่ออกหรือไงกัน

      “ยินดีครับ คืนนี้ดีว่ามีห้องว่างอยู่ ผมพาไปดู” พิริยากรขอกุญจากหน้าเคาน์เตอร์ก่อนเดินนำสองหนุ่มสาว มีสายตาของพนักงานที่รู้จักคุณหญิงนาตาชาเป็นอย่างดีมองตามไปอย่างอยากรู้อยากเห็น

 

      ไร่หยาดอรุณ? อีธานมึนงงอยู่อึดใจเมื่อขับรถตามแล้วพบว่านาตาชาพาชายหนุ่มคนนั้นมายังรีสอร์ตที่พักของเขา ก่อนอึ้งซ้ำสองที่เห็นท่าทางสนิทสนมคุ้นเคยระหว่างหญิงสาวกับคุณชายเจ้าของไร่

      คนทั้งสามสนทนาอยู่ครู่ก่อนหายไปพร้อมกัน นานเท่าไหร่อีธานไม่ทันดูนาฬิกา เห็นอีกทีนาตาชาเดินกลับมาพร้อมพิริยากรเพียงสองคน แม้ไม่ได้ยินหัวข้อพูดคุยของทั้งคู่ แต่กิริยาแววตาของหญิงสาวบอกชัดว่ารู้จักอีกฝ่ายมาเนิ่นนาน

      ม.ร.ว.พิริยากร...คุณชาย

      “แล้วคุณชายล่ะเอาไปไว้ไหน”

      “จริงด้วยเธอ ไหนมีข่าวว่าจะหมั้นกันไงเนอะ”

      คำพูดของสองสาวในร้านกาแฟหวนกลับมา ในอกอีธานระอุขึ้นทีละน้อย หรือคุณชายที่ว่าคือพิริยากร แม่สิบแปดมงกุฎรอบจัด เพิ่งกอดกับคนหนึ่งต่อหน้าธารกำนัลไม่ทันไรก็ทำตาใสมาอี๋อ๋อกับผู้ชายอีกคนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น!

      “เบ็นกลับห้องก่อน ฉันอยากคุยกับคนบางคนหน่อย”

 

      ตฤณต้องไปธุระต่อ นาตาชาแยกกับชายหนุ่มแล้วอยู่คุยกับพิริยากรอีกครู่จึงขอตัวกลับ เธอแวะเข้าห้องน้ำก่อนออกจากรีสอร์ต ตรงทางออกนั่นเองที่ชนเข้ากับกำแพงหนาใหญ่อย่างจัง

      “อุ๊ย!

      กำแพงที่ว่าชนแล้วไม่เจ็บ แต่ถ้าแลกได้นาตาชาอยากให้เปลี่ยนเป็นของจริงมากกว่า

      “เรา บังเอิญพบกันอีกแล้ว...เนอะ”

      เสียงทักทายเป็นภาษาอังกฤษที่ดังขึ้นคุ้นหูจนนาตาชาต้องรีบเงยหน้ามองคนพูดก่อนนึก วัดปิดหรือยังหนอ ถ้ายัง ออกจากนี่จะรีบตรงดิ่งไปทำสังฆทานเติมน้ำมันตะเกียงทันที!

เมินหน้าไม่ตอบคำทักทาย เบี่ยงตัวหลบ เดินหนี แต่กำแพงยักษ์กางแขนทั้งสองข้างยิ้มยิงฟันใส่พลางยักคิ้ว

      “จะรีบไปไหนเล่าคุณหญิง คนกันเองแท้ ๆ”

      นาตาชาค้อนขวับ “หม่อมฉันไม่บังอาจเป็นคนกันเองขององค์ชายหรอกเพคะ”

      “แน่ใจรึ”

      “เพคะ!

      “ไม่ต้องพูดเป็นการเป็นงานนักหรอก และไม่ต้องทำเหมือนอยากหนีหน้าผมด้วย”

      ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมา ไอร้อนและกลิ่นน้ำหอมประจำตัวเจ้าชายอีธานรวยรินอยู่ใกล้จมูก นาตาชาใบหน้าร้อนผ่าว ก้าวถอยหลังพัลวัน

      “คุณขวางทางอยู่นะคะ ขอทางด้วย”

      ทางเข้าห้องน้ำเป็นทางแคบขนาบด้วยกำแพงซ้ายขวากว้างขนาดเจ้าชายอีธานกางแขนเท้าไว้ก็บังทางมิด กะประมาณด้วยสายตาแล้ว ต่อให้พยายามมุดหนียังไม่น่ารอดอยู่ดี คนเกเรคงไม่ยอม

      “ถามจริง ๆ กำลังทำอะไร คุณจงใจปั่นหัวผมใช่มั้ย”

      เจ้าชายบ้ากล่าวหาเธออีกแล้ว นาตาชาโกรธแทบเต้น

      “คนหลงตัวเอง ใครเขาอยากยุ่งด้วย”

      “งั้นตอบมาซิ...ทูนหัว ทำไมผมถึงเห็นคุณวิ่งพล่านไปทั่วทุกที่ ๆ ผมอยู่”

มืออุ่นจัดของคนกวนประสาทไล้แก้มเนียนใสไปมา นาตาชาปัดมือข้างนั้นออกแทบทันทีหากยังรู้สึกได้ถึงไออุ่นเข้มข้นที่ทิ้งร่องรอยอยู่บนผิวเนื้อราวกับเจ้าของสัมผัสยังคงแตะต้องเธออยู่

      “ทำไมฉันต้องตอบคำถามบ้าบอนี่”

      “แสดงความบริสุทธิ์ใจไงเล่า”

      “ไม่จำเป็นมั้งคะ!

      เจ้าชายอีธานทำตาวับ ๆ เหมือนเยาะ นาตาชาเม้มปากแน่น หน้าแดงก่ำด้วยความโมโห นึกอยากข่วนหน้ากวนโทสะเป็นกำลัง

      “ที่นี่บ้านฉัน คุณต่างหากล่ะคะมาทำอะไร”

      “มาทำไมน้อ อ้อ มาไกล ๆ ให้คุณวิ่งตามเล่นล่ะมั้ง” เขาว่าพลางหัวเราะยั่ว

      “บ้า! เจ้าชายโรคจิต หลงตัวเอง!!!” ตลอดเวลานาตาชาโต้ตอบกับเจ้าชายอีธานด้วยภาษาอังกฤษ กระทั่งอารมณ์เดือดพุ่งปรี๊ดจึงหลุดพ่นภาษาไทยใส่เป็นชุด

คนถูกว่าลอยหน้าระรื่นแถมยังตำหนิเสียงหนักเหมือนครูสอนนักเรียน

“ด่าเจ้าชายรัชทายาท ถือว่าหมิ่นพระเกียรติขั้นร้ายแรง นี่ถ้าอยู่เลนีเซียมีหวังได้ติดคุก”

      นาตาชาตะลึงอ้าปากค้าง ที่นอกจากเขาฟังเข้าใจแล้วยัง...

      “ภา...ภาษาไทย คุณพูดไทยได้!

      รอยยิ้มเจ้าเล่ห์กระจายทั่วใบหน้าขณะเจ้าชายอีธานผงกศีรษะ ตอบเป็นภาษาไทยที่แม้จะแปร่งอยู่บ้างทว่าก็ชัดเกินกว่าคนเพิ่งหัดพูดวันสองวัน

      “ใช่แล้วครับ...คุณหญิง”

++++++++++++++++++++++
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป มีใครคิดถึงองค์ชายกับคุณหญิงบ้างมั้ยน้อ

แต่คนเขียนคิดถึง(คนอ่าน)นะ

แล้วเจอกันใหม่วันดีเดย์ จันทร์หน้าจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

174 ความคิดเห็น

  1. #89 gemarco (@germaffm) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 05:10
    ตามตอแยไนล์
    #89
    0
  2. #64 fsn (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2558 / 20:22
    เอาใจยากเจงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เลยเจ้าชาย เค้าไม่ป่วน ก็มาป่วนเค้า ก็อะนะ ความสวยเข้าตา จริตโดนใจ หุๆ
    #64
    0
  3. #63 Chii_Elda (@digital_lady) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2558 / 11:42
    เอาละซี๊  อยากให้นาตาชา จัดการเจ้าชายให้รู้ซะมั่ง ว่าใครเป็นใคร เหอะ
    #63
    0
  4. #62 ลูกปลา (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2558 / 10:14
    คิดถึงมากกกกกกกก นิยายเรื่องนี้เป็นเหตุผลที่ทำให้ปลาชอบวันจันทร์ ฮ่าาาาาา
    #62
    0
  5. #61 tor (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2558 / 06:55
    อยากอ่านต่อมากกกกกกกกกกก..อยากได้รูปเล่มจังเลยยยยยยยยย
    #61
    0
  6. #60 MamiTa (@madame-fabric) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2558 / 06:52
    นานเนอะ จันทร์ต่อจันทร์
    #60
    0
  7. #59 Y_inG_Sj (@some-thing) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2558 / 03:22
    ฮืออออ อยากอ่านให้จบ รอหนังสือคลอดนะ
    #59
    0
  8. #58 Kamuningka (@Kamuningka) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2558 / 01:23
    คิดถึง ด้วยความหมั่นไส้เจ้าชาย ช่างหลงตัวเองจริงๆ //เราเชียร์นาตาชา แต่รู้สึกว่าเถียงแพ้เจ้าชายตลอด //อยากเห็นเจ้าชายตามจีบนาตาชาแล้ว แบบว่าที่เป็นอยู่เนี่ย เรียกว่าไม่ยอมรับความรู้สึกตัวเอง หวงเค้าซะขนาดนั้น
    #58
    0