Forever or Never

ตอนที่ 2 : Chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,643
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 340 ครั้ง
    11 พ.ย. 62










Chapter 1


เห็นเป็นคนพูดไม่เก่งแบบนี้
จริงๆ แล้วในใจไม่เคยเงียบเลย









Line~

เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอพพลิเคชั่นยอดฮิตดังขึ้นติดกันหลายครั้ง ผมพลิกตัวไปอีกฝั่งอย่างไม่สนใจ รำคาญเข้าหน่อยก็หยิบหมอนข้างๆ มาปิดหู

“มาร์ค” ฝ่ายคนที่กำลังนั่งดูรูปถ่ายที่เพิ่งลงในคอมพิวเตอร์เอ่ยปากเรียก เหมือนว่าจะมีคนเดือดร้อนแทน “มีคนไลน์มา”

“อือ”

Line~

“มึงนอนมาครึ่งวันแล้วนะมาร์ค จะไม่ลุกมาทำไรเลยไง”

“…”

“วันหยุดก็จริงแต่มาหมกตัวห้องกู บ้านช่องก็ไม่กลับ คิดค่าที่พักเลยดีไหมวะเนี่ย” ขี้งกฉิบหาย

Line~

มีนหันไปมองโทรศัพท์ที่ยังเรียกร้องความสนใจไม่เลิก “เหมือนเขาจะอยากคุยกับมึงมากนะ”

ส่งมาถี่ขนาดนี้คงไม่มั้ง

“อือ”

“อืออะไรของมึง” มันดันเก้าอี้เลื่อนมาใกล้ โอ้โห มึงใช้เท้าเขี่ยกูเลยเหรอ

“อ่านให้หน่อย”

“เรื่องกูก็ไม่ใช่”

ผมขมวดคิ้ว ดันมือถือไปทางมีน “อ่านแล้วตอบให้หน่อย” คนกำลังง่วง

มีนถอนหายใจ เอื้อมหยิบโทรศัพท์เจ้าปัญหานั่นไปกดรหัสโดยไม่ต้องถาม “เอสไอเอ็นอีหัวใจหัวใจ”

ดึงหมอนออกจากศีรษะเพื่อสบตากับอีกคนเมื่อได้ยินคำพูดประหลาด “อะไรของมึงมีน”

“ชื่อไลน์คนที่ทักมา”

“กูให้อ่านข้อความ”

“ดีค่ะ ซายน์นะคะ คณะบัญชี”

“…”

“ได้ไลน์มาร์คมาจากเพื่อนที่คณะ”

“ใครให้วะ”

มีนยักไหล่ “จะรู้กับมึงไหมครับ” ก่อนอ่านต่อ “ซายน์ได้ตั๋วหนังฟรีมาสองใบ อยากชวนมาร์คไปดู วันจันทร์ว่างหรือเปล่าคะ”

ดูทำเสียง อารมณ์ไหนของมันวะเนี่ย “มึงพูดคะแล้วหยึยๆ”

“ไอ้สัด เขาพิมพ์มางี้”

“พูดอีกดิ๊”

มีนกลอกตา “มึงได้ฟังที่กูอ่านปะเนี่ย”

“เออ ตอบๆ ไปให้หน่อย”

“โอเคๆ” มีนยิ้มมุมปาก “ได้ครับ ว่างพอดี”

“ไอ้เชี่ย ไม่ใช่แล้ว”

“ซายน์จะให้ไปเจอที่ไหน กี่โมง”

“มีนไม่เอา” ถึงตรงนี้แล้วผมก็ดีดตัวลุก เดินไปแย่งมือถือจาก ‘เพื่อนสนิท’ มาดู ขมวดคิ้วเข้าหากันตอนกดดูข้อความที่คนข้างๆ เพิ่งส่งกลับไป เล่นอะไรไม่รู้เรื่องเดี๋ยวพ่อทุบให้






Sine ♡♡
—————————————

11:31


Sine ♡♡
ดีค่ะ
ซายน์นะคะ
คณะบัญชี


11:42


ได้ไลน์มาร์คมาจากเพื่อนที่คณะ


11:45


ซายน์ได้ตั๋วหนังฟรีมาสองใบ
อยากชวนมาร์คไปดู
วันจันทร์ว่างหรือเปล่าคะ


11:54


Marnika
ปกติแล้วผมไม่อนุญาตให้แอดไลน์จากคนอื่นนะครับ
พอดีไม่สะดวกเลย
ขอโทษด้วยจริงๆ ครับ




—————————————





ผมหัวเราะในคอ หันไปมองเด็กเลี้ยงแกะ “ไหน พิมพ์ลงในไหน ไม่เห็นเหมือนที่พูดเลย”

“ตามึงบอดเปล่า”

“บอดก็แย่” ทำเสียงเล็กเสียงน้อยล้อเลียนมัน “ปกติแล้วผมไม่อนุญาตให้แอดไลน์จากคนอื่นนะครับ พอดี…”

“ใช้กูแล้วยังมาล้ออีก ไอ้คนไม่รู้จักบุญคุณ” คนตรงหน้าพูดแทรกขึ้นมา หน้าบูดแล้วว่ะ “คราวหน้ากูจะตอบสาวๆ ที่ทักมึงมาว่าโอเคให้หมด เล่นตัวอยู่ได้”

“โสดให้สาวเสียดายเล่น”

มีนทำหน้ายี้ “มึงจะไปไหนหรือเปล่า”

“ถามทำไม”

“เอ้า นี่ห้องกูครับ” อีกฝ่ายหัวเราะ ยิ้มกว้างตาหยีตามนิสัย “ถ้ามึงจะอยู่ก็ดูห้องให้ด้วยแล้วกัน จะไปไหนก็ล็อกดีๆ”

“มึงจะไปไหน”

“ไปหาแฟนกูสิครับ”

“…”

“นัดไว้บ่ายครึ่ง เดี๋ยวกูจะออกแล้วเนี่ย”

“อ่า”

“กุญแจสำรองอยู่ใช่ปะ”

“อยู่”

เจ้าของห้องปิดคอมพิวเตอร์ ลุกขึ้นยืนแล้วเปลี่ยนกางเกงขาสั้นอยู่บ้านเป็นยีนขายาว คว้ากระเป๋าตังค์กับโทรศัพท์ไปถือ “ไปแล้วนะ” มึงอาบน้ำตอนไหนวะ ทำไมกูไม่รู้

ในขณะที่กูยังใส่ชุดนอนอยู่เลย “มีน”

“ไรมึง”

“กลับกี่โมง ดึกปะ”

มีนหยิบรองเท้าผ้าใบจากชั้นแล้วทิ้งลงพื้น พูดพลางก้มลงใส่ถุงเท้าไปด้วย “ไม่แน่ใจ กูจะดูหนัง แล้วก็หาไรกิน อาจจะมีขนมต่อ ทำไม”

“จะกลับมากินข้าวเย็นกับกูปะ”

“มึงก็หาไรกินไปเลยดิ รอไรกูล่ะ”

ผมแค่นหัวเราะ ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เข้ากับบทสนทนา “ไปห้างทั้งทีไม่คิดจะซื้อไรมาฝากกูเลยไง เพื่อนนอนเศร้าอยู่ห้องเนี่ย กะอิ่มคนเดียวเลย?”

“ยังมีหน้ามาเรียกร้องอีก แทบจะเกาะกูแดกแล้ว” เจ้าของห้องใส่รองเท้าลวกๆ ขยับเคาะให้เข้าที่ “หิวก็ขุดตัวเองจากเตียงไปหาไรกินเองครับ กูไปละ”

ผมพยักหน้า ยกมือปัดๆ “ไปไหนก็ไป”

“ไม่เหงานะครับ”

ถ้าบอกว่าเหงาแล้วมึงจะอยู่ห้องหรือไง ก็ไม่

“เออ”

สิ้นคำตอบรับเสียงปิดประตูก็ดังขึ้น ผมเอนหลังนอนบนเตียง เหลือบตามองโทรศัพท์มือถือที่เปิดค้างหน้าจอสนทนากับสาวต่างคณะอยู่ เอื้อมไปหยิบมาอ่านอีกครั้งก่อนจะถอนหายใจ

แล้วกดบล็อก


โง่ฉิบหายเลยแม่งเอ๊ย


























[ขุดซากมึงออกมาไอ้มาร์ค ร้านลุงหลังมหา’ลัย]

“กูไม่แดก”

[มึงจะนอนอยู่แบบนั้นทั้งวันให้เน่าตายเลยไหม ห้องตัวเองก็ไม่ใช่]

ผมกลอกตา เตะผ้าห่มที่พาดขาอยู่ให้พ้นตัว “เจ้าของห้องไม่อยู่ กูยึดแล้ว”

[รีบๆ ออกมา พวกกูหาคนหาร] นนท์ เพื่อนสนิทในคณะย้ำเจตนาที่โทรมา [คนห่าอะไรนอนได้ทั้งวัน]

“สะดวกกูอะ”

[ไม่หิวไง?]

“เดี๋ยวกูหาเอาจากในห้องไอ้มีนเนี่ยแหละ” มาม่าอะไรก็ว่าไป ง่ายๆ เอาให้อิ่ม ขี้เกียจออกไปข้างนอก

[สรุปมึงจะไม่ออก?]

“เออ”

[…ได้] ปลายสายตอบรับ เงียบไปอึดใจ ก่อนจะได้ยินเสียงตะโกนดังๆ ตามมา [เชี่ยบูม ไอ้มาร์คมันไม่ยอมออก มึงกับกูไปลากมันด้วยกัน หอมีน!]

“เชี่ย ไม่เอาไอ้นนท์!” ไอ้นี่แม่งก็เซ้าซี้

[เดี๋ยวเจอกัน]

มึงฟังรู้เรื่องไหมเนี่ย หรือกูต้องเห่า! “มึงไม่ต้องมา กูจะนอน!”

[ไม่ต้องพูดมาก อีกสิบนาทีกูถึง]

“ไอ้สัดกูบอกว่า…” กำลังจะโวยต่อก็ได้ยินเสียงไขกุญแจห้อง “แป๊บนะ” เอ่ยปากก่อนจะลุกขึ้นนั่งแล้วหันไปมองทางประตู หลังจากนั้นก็เห็นเจ้าของห้องเดินเข้ามา

อีกฝ่ายกระตุกยิ้ม ชูถุงกระดาษใบใหญ่ในมือขึ้นแล้วทำเสียงกวนประสาท “ซูชิ แดกไม่แดก”

“แดก” ตอบทันควันไม่ต้องหยุดคิด “มีนกลับมาแล้ว กูจะแดกซูชิ มึงไม่ต้องสาระแนโผล่มา”

[เอ้า ไอ้มาร์ค ไอ้คน…]

ผมกรอกเสียงใส่โทรศัพท์เร็วๆ แล้วตัดสายโดยไม่รอให้ปลายสายตอบกลับได้ทัน

“ไหนบอกจะไม่ซื้อให้กู” ผมรีบรุดมานั่งลงที่เก้าอี้กินข้าวแล้วเอ่ยปากถามระหว่างหยิบของในถุงออกมาวาง ตาเป็นประกายตอนเห็นของโปรด “ทำซึน”

“อย่าพูดมาก เดี๋ยวกูยึดคืน”

ได้ยินแบบนั้นแล้วก็รีบฉวยข้าวปั้นชิ้นใหญ่ใส่เข้าปาก “แน่จริงมาเอาคืนดิ”

มีนส่ายหัว “จ่ายเงินด้วย กูไม่เลี้ยง”

“งกกับกู”

“ต้องกินต้องใช้ ไม่คิดค่าน้ำค่าไฟที่มึงมาผลาญห้องกูก็ดีเท่าไหร่แล้ว” มีนว่า เดินเข้าห้องน้ำไปถอดคอนแทกเลนส์เปลี่ยนเป็นแว่นกรอบบางสีทองอันโปรด แล้วมาทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างเซ็งๆ

“เป็นไร” และแน่นอนว่าคนใกล้ตัวอย่างผมไม่ต้องมองให้เต็มตาก็รู้ว่าอีกคนกำลังรู้สึกยังไง

มีนเลิกคิ้ว “ไรมึง”

“ออร่ามึงบอกว่าเซ็ง”

“ออร่าอะไรวะ” มันถามกลับแล้วก็หัวเราะ คนอะไรวะยิ้มทีกูแสบตาไปหมด นี่มึงเซ็งจริงปะเนี่ย

“เออน่า เป็นไร”

“…ทะเลาะกันนิดหน่อยว่ะ”

“กับเมย์?”

“จะให้กูไปทะเลาะกับใคร ก็มีอยู่คนเดียว” มีนว่า “หยดแล้วมึง เช็ดด้วยนะ” พูดถึงโชยุที่เพิ่งหยดจากซูชิลงโต๊ะคาตา นี่กูก็พยายามระวังเต็มที่แล้ว

ผมพยักหน้ารับ เดี๋ยวมันจะบ่นยาว “แล้วทะเลาะเรื่องไร”

“เรื่องเดิมๆ”

“เขายังไม่เข้าใจอีก?”

“อืม แต่กูก็ไม่ค่อยมีเวลาให้จริงๆ นั่นแหละ ยิ่งช่วงหลังเรียนหนักกูก็เหนื่อย ไม่ค่อยอยากคุยโทรศัพท์เท่าไหร่ เรียนคนละที่ก็ยิ่งห่าง”

“ซิ่วป้ะล่ะ”

“สัด”

ผมหัวเราะ เก็บกล่องอาหารที่กินเสร็จเรียบร้อยแล้วใส่ถุงตามเดิม
ลุกไปหยิบขวดน้ำจากในตู้เย็นออกมาดื่ม แล้วเดินกลับไปที่เตียง
ใช้เข่ากระแทกตัวอีกฝ่ายเบาๆ ให้ขยับแบ่งที่ ก่อนจะนอนพาดตัวขวางเตียงอยู่ข้างกัน

“ง้อยัง”

“ง้อแล้ว แต่ก็ไม่ค่อยโอเค”

“แล้วทำไมกลับมา”

“น้องจะกลับ ดูหงุดหงิดแล้วกูเลยไปส่ง” มีนถอนหายใจ ทำหน้าเหนื่อยสุดชีวิต กล้าดียังไงมาทำให้มันยิ้มไม่ออกวะ น้องเมย์อะไรนั่น “คือเสาร์หน้าน้องชวนไปเที่ยวต่างหวัดกับกลุ่มเพื่อน แต่กูไม่สะดวก มีแต่ผู้หญิงแล้วกูก็ยังไม่สนิท ให้ไปเที่ยวค้างคืนกูก็อึดอัด”

“แล้วยังไง”

“กูก็บอกไปตรงๆ งอนกูหนักกว่าเดิม”

ผมยกเท้าพาดขาอีกฝ่าย พยายามคิดคำพูดให้มันรู้สึกดีขึ้น “เดี๋ยวก็ดีกัน”

“อืม”

“ทำหงอย” เอื้อมมือไปผลักหัวคนที่ยังทำเสียงซึมไม่เลิก “เดี๋ยวพรุ่งนี้ดีกันแล้วยิ้มทั้งวันกูจะตีให้”

“ยุ่ง” อีกฝ่ายกระแทกเสียงใส่แล้วก็พลิกตัวไปอีกทาง เอื้อมมือไปดึงผ้าห่มมาคลุมตัว

มองภาพนั้นแล้วก็อมยิ้มบาง เวลาไม่พอใจอะไรทีก็เป็นอย่างนี้ตลอด

คนห่าอะไรงอแงเหมือนเด็ก




.



.



.





บอกแล้วว่าเดี๋ยวแม่งก็ดีกัน

ไม่ต้องทันข้ามวันด้วยแม่งเอ๊ย…

[พี่มีนร้องเพลงให้ฟังหน่อย]

หญิงสาวในหน้าจอไอแพดเครื่องเล็กเอ่ยเสียงอ้อน ทำเอาผมแอบเบะปาก ไม่เอาๆ อย่าแสดงอาการดิวะมาร์ค

“เมย์อยากฟังเพลงอะไรครับ บอกมาเลยเดี๋ยวพี่ร้องให้ฟัง”

ร้องไห้สิไม่ว่า…

[ให้พี่มีนเลือกให้ดีกว่า พี่มีนอยากร้องเพลงอะไร]

“อย่างนี้พี่เลือกยากเลย อยากร้องให้เมย์ฟังทุกเพลงอะ”

นั่นแน่ะ มีหยอดว่ะ ถ้าเลือกไม่ได้เดี๋ยวกูเลือกให้เลย

‘ไม่หมดรักแต่หมดแรง’ งี้

‘รักไม่ช่วยอะไร’ งี้

‘ต่างคนต่างเหนื่อย’ งี้

หรือจะ ‘พอได้แล้ว’ ดี

[อะไรก็ได้ พี่มีนเลือกเร็ววว]

“อะๆ โอเคค่ะ” คนตัวเล็กยิ้มกว้าง เปิดหาคอร์ดก่อนจะตั้งท่าจับกีตาร์ ดีดเช็กและปรับเสียงเล็กน้อยก่อนจะกระแอมเตรียมคอ

พอดนตรีขึ้นผมก็ต้องกลอกตาทันที กูมวนท้องเลย


“บางเวลาอาจเบื่อกันเอง
บางเวลาอาจใช้อารมณ์
บางเวลาอาจเกิดเป็นเรื่องใหญ่
บางเวลาไม่อยากจูงมือ
บางเวลาอาจเริ่มชินชา
และไม่รู้ว่าใครผิดตรงไหน*”



เสียงใสเอื้อนเนื้อเพลง ในขณะที่มือเรียวก็ดีดกีตาร์เป็นจังหวะ
ยิ้มหวานทั้งตาทั้งปาก บรรยากาศสีชมพูโอบล้อมไปทั่วห้อง และเผื่อแผ่มายังคนที่ไม่ต้องการตรงนี้ด้วย

แทบจะลุกขึ้นไปรื้อหูฟังจากกระเป๋าออกมาใช้ แต่ใจก็ยังอยากรู้เรื่องด้วย เลยได้แต่ข่มความรู้สึกไว้แล้วอดทนฟังต่อ


“อาจจะโกรธกันได้บ่อยๆ
ไม่ได้อยู่คนละข้างสักหน่อย
เรายังมีกันอยู่จำได้ไหม
ว่าตอนเถียงกันแทบเป็นแทบตาย
ยังคงอยู่ข้างเธอ”



ถามจริง ตอนมึงเถียงกันแทบเป็นแทบตายนี่คนอยู่ข้างๆ คือกูเถอะ
ทำเป็นลืม ลืมเก่ง


“ไม่มีรักไหน ที่ดีทุกวัน
ยิ่งนานยิ่งผ่านเรื่องราวมากมาย
เข้ามาทดสอบ เข้ามาลองใจ
ว่าความรักของใครแกร่งจริง”



ก็เห็นมีเรื่องราวกันทุกวัน แล้วก็มานั่งหน้าเซ็งตลอด
ถ้าความรักมีการสอบ กูว่ากูได้เต็มแล้ว เพราะแบบทดสอบทุกข้อของมึงกูช่วยทำหมด แกร่งกว่าพวกมึงก็กูเนี่ยแหละครับ


“หากเราเรียนรู้วิชาอดทน
หากเราผ่านพ้นย่อมได้ทุกสิ่ง
หากเรามั่นใจว่ารักเราจริง
ทุกสิ่งมันก็มั่นคง”



ก็ขอให้มันจริง
รักกันดีๆ อะ ดีๆ เลย


“หากเธอนั้นลืมว่าเธอมีใคร
ก็จำไว้ฉันรักเธอ”

 

อืม ใครจำก็จำไป…กูไม่จำ


ปึง!

เสียงหนังสือบนตู้หล่นกระแทกพื้นดังลั่นห้อง คนที่เพิ่งเล่นกีตาร์จบไปเพลงนึงสะดุ้งตกใจ หันมามองแล้วทำหน้าดุ “เล่นอะไรของมึงเชี่ยมาร์ค”

“ท่ด เท้าไปปัดโดน พอดีมันกระตุก”

คนตัวเล็กขยับปากด่าแบบไม่มีเสียง ก่อนจะหันกลับไปจิ๊จ๊ะกับแฟนต่อ

พอพ้นสายตามีนแล้ว ผมก็ทำปากมุบมิบบ่น


หมั่นไส้…



**เถียงกันทำไม - เบิร์ด ธงไชย








To be continued...

ตอนที่1มาแล้วคับบบบ หลายคนคงจะพอรู้แล้วว่าเป็นโปรเจกต์เกี่ยวกับอะไรร
จะลงทุกวันจันทร์จนครบ5ตอนน ยังไงต้องขอฝากนิยายเรื่องนี้ไว้ด้วยน้า^^


#Realguysfiction
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 340 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #99 Tiw-Se (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 02:00
    เอาเรื่องจริงมาล้อเล่นทำไมเนี่ย555555555555555555
    #99
    0
  2. #94 Gukka (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 00:52
    เสียงมาร์คมีนลอยออกมาจากตัวอักษรเลยย
    #94
    0
  3. #86 อีนางน้อย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 03:14

    มาร์คคือแค่ห่วงเพื่อนใช่ไหม. แค่เพื่อนใช่ไหม.แง่ะ กลัวตอนจบง่ะ.

    #86
    0
  4. #53 tensita (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 08:26
    ❤️❤️❤️❤️❤️❤️
    #53
    0
  5. #51 PARKSELOR (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 14:35

    เป็นทั้งแฟนมาร์คมีน แล้วก็เป็นแฟนนิยายพี่ด้วย หนูดีใจๆๆๆ
    #51
    0
  6. #50 ศรีไงศรีเองงงง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 00:12

    เขินมากกกกก ฮืออออออ

    #50
    0
  7. #47 shinjii_____ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 13:36
    น่ารักกกกกกก
    #47
    0
  8. #45 🍉Natty🍉 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 13:57
    อ่านแล้วแทบร้องไห้ จากคนเคยแอบรักเพื่อนค่ะ
    #45
    0
  9. #34 Sujulala blah (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 15:40
    อยากรู้ว่ารูปเล่มจะเป็นแบบตอนสั้นๆหลายเรื่องรวมเป็นเล่มเดียว หรือ1เรื่องต่อ1เล่มเลยคะ อยากอ่านแบบจุใจ55555555555
    #34
    0
  10. #32 Madmonkeyaom (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 20:40
    อยากไปสอยหนังสือละ
    #32
    0
  11. #31 หยีๆๆ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 15:29

    รองื่อๆๆๆๆๆๆสงสารมาร์คยัยน้องเมื่อไหร่จารู้ตัว_

    #31
    0
  12. #30 Nichan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 20:46
    พบคนแอบชอบเพื่อนหนึ่งอัตรา~~
    #30
    0
  13. #29 PaPiz (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 15:16
    แง้งงงงมาร์คคคค5555
    #29
    0
  14. #28 kawjawconan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 23:49
    มันเปนเอ็นลูววตามาร์ค555
    #28
    0
  15. #27 Mook sawon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 21:29

    อ่านแล้วเขินมากๆ ชั้นคิดถึงเค้าาา

    #27
    0
  16. #26 kitty_neoy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 12:07
    แง๊....คิดถึงมาร์คมีนน
    #26
    0
  17. #25 Mookoy Nurse (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 06:17
    ดีต่อใจ ได้อ่านมาร์คมีน จากอาฟเตอร์เดย์
    #25
    0
  18. #24 pzgnap (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 00:18
    งื้ออออออออ น่ารักมากกกกกก เพลงนี้พี่มีนร้องน่ารักมากๆ มีในยูทูปด้วยน้าาาา
    #24
    0
  19. #23 prapaipan010 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 21:01
    น่ารักกกกก ตามมาอ่านเพราะ #มาร์คมีน เลยนะคะ คู่นี้น่ารักจริงๆ แล้วแต่งแบบเรียลไทน์จริงๆค่ะ พี่มีคือมีแฟน แต่พี่มาร์คคือยังคงรอพี่มีนเสมอ น่ารักกกก
    #23
    0
  20. #22 jaisai09 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 20:32

    555

    คือตามสองคนนี้มา มีนมีแฟนแทบตลอด ตัดภาพมาที่มาร์ค คนรักเดียว..รอเก่ง
    #22
    0
  21. #21 SevenCats (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 20:22
    แต่ตามอ่านอยู่นะคะ อ่านแบบเรียลไทม์ตามเขาไม่ทันนี่แหละเรียลดี คุณเดย์ให้อภัยหน่องด้วยยย แต่เรื่องน่ารักมากเลยนะคะ ออร่าเบะปากมันแผ่แรงจริงๆ
    #21
    0
  22. #20 SevenCats (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 20:21

    แงงง ทำไมมีเราไม่รู้คนเดียวว่า #มาร์คมีน คืออะไร ขอโทษคับบบ
    #20
    1
    • #20-1 อหัสกรณ์(จากตอนที่ 2)
      12 พฤศจิกายน 2562 / 12:28
      เข้าทวีต พิมพ์ #มาร์คมีน ครับ แล้วคุณก็จะออกจากโลกของสองคนนี้ไม่ได้
      #20-1
  23. #19 iammaimak (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 19:16
    มาร์ค said : อยู่ภายในใจเป็นหมื่นล้านคำ
    #19
    0