ข อ ฟั ด ʕ•ᴥ•ʔ I sofa you

ตอนที่ 9 : Ep 8 ᵔᴥᵔ ทิศทาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,911
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,341 ครั้ง
    1 ก.ค. 62









Ep 8

ᵔᴥᵔ

ทิศทาง

   










เพียงใจนั่งมองคนที่กำลังคลิกเม้าส์ไปเรื่อยๆ โดยไม่มีจุดหมาย
เดี๋ยวเปิดไฟล์นั้นเดี๋ยวเปิดไฟล์นี้ สักพักก็ปิดแล้วเปิดใหม่ ทำซ้ำไปมาเหมือนคนไม่มีสติ
ไม่รู้ว่าเหม่อไปถึงดาวดวงไหนแล้ว เดี๋ยวไฟล์ก็เจ๊งกันพอดี

“ลม”

เสียงเม้าส์หยุดลงหลังจากเพียงใจเอื้อมมือไปเขย่าไหล่และเรียกชื่อคนที่เป็นต้นเหตุของเสียงคลิกที่ดังถี่ๆ ติดกันมาหลายสิบนาทีแล้ว

“ว่า?”

“ทำไรอยู่วะ”

“งานไง”

“ไหนงาน”

วายุหันกลับมามองจอตัวเอง ก่อนจะเกาท้ายทอยแล้วยิ้มแห้ง “อ่า…หาไฟล์ไม่เจอ”

“เปิดโฟลเดอร์เดียววนไปวนมาอยู่นั่นจะเจอได้ไง”

“อ่า”

“เป็นไรปะ เครียดไร”

วายุถอนหายใจยาว เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หันไปมองหน้าคนที่ขนเอาแปลนขนาดเอหนึ่งมากางเต็มโต๊ะประชุมแล้วหยุดคิดไปนิด

จะถามก็เกรงใจ แต่ไหนๆ ก็อยู่กันสองคนแบบไม่มีใครมากวนแล้ว…สักนิดละกันวะ

“เพียง”

“หือ”

“ถามไรเสียมารยาทหน่อยได้ปะ”

“จริงๆ ไม่ต้องมีมารยาทมากก็ได้ ไม่ถือ”

วายุหัวเราะ “พี่แทนจะมาแดกหัวกูปะ”

“เดี๋ยวเกิดไรขึ้นกูยื่นหัวให้พี่แทนก่อนเลย” เพียงใจยิ้ม “สบายใจได้”

“อ่า…คืออยากถามเรื่องพี่แทนเนี่ยแหละ”

“ว่า?”

“พี่แทนเนี่ยเป็นผู้ชายคนแรกที่คบปะ คือหมายถึงว่า มึงชอบผู้ชายอยู่แล้วไหม”

“ก่อนคบพี่แทนมีแฟนเป็นผู้หญิง”

“ไบ?” วายุชะงัก “ตกลงถามได้แน่ใช่ปะ”

“ถามได้ๆ” เพียงใจยิ้มกว้าง “จริงๆ ชอบผู้หญิง แต่พี่แทนดันเป็นผู้ชาย”

“…” เขินแปลกๆ เลยแฮะ

เจ้าของเรื่องหัวเราะ เมื่อเห็นสีหน้าของคนฟัง “ตอนพี่แทนมาจีบก็รู้สึกงงๆ อยู่หรอก” อีกอย่างวิธีจีบของฝ่ายนั้นก็ประหลาดเสียจนลืมสับสนเรื่องเพศ “แต่พออยู่ด้วยกันไปเรื่อยๆ ก็ลืมทุกอย่าง คิดแต่ว่าดีจังที่มีคนนี้อยู่ข้างๆ มันเลยจุดที่จะกังวลไปแล้วอะ”

“แล้วมีปัญหาไหม หมายถึงกับคนรอบข้าง”

“ก็มีแหละ เอาจริงๆ ช่วงแรกก็รู้สึกแปลกนะเวลาคนอื่นรู้ว่าเป็นแฟนกัน มันเหมือนมีคำว่าช็อกแปะอยู่บนหน้าผากอะ อาจจะเพราะดูไม่เหมาะกันด้วยมั้ง แล้วสุดท้ายก็จะได้รับยิ้มแห้งๆ ที่ดูแล้วกระอักกระอ่วนโคตรๆ มา”

“แล้วโอเค?”

“จริงๆ ก็ต้องบอกว่าไม่โอเคปะ” เพียงใจหัวเราะ “เราเคยโดนพูดด้วยว่าเสียดายเนอะ งงไปเลยว่าแค่รักกันนี่น่าเสียดายตรงไหน ออกจะโชคดีที่ได้เจอคนที่รักกันมากขนาดนี้ ซึ่งถ้าใครเจองี้แล้วโอเคตั้งแต่ครั้งแรกที่โดนก็คือสตรองมากๆ”

“…อ่า”

“เอ้ย” คนเล่าร้องเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ “พี่แทนไง สตรองมาก คือตาขวางใส่อย่างเดียวจบ ไม่สนไรทั้งนั้น”

“พอนึกภาพออกเลย” วายุหัวเราะ “เป็นแบบพี่แทนก็ดีนะ”

“ดีแหละ แต่บางทีก็กลัวไม่แก่ตายอะ ดุเกิ๊น”

“มีเพียงมาคอยเบรกก็ดีแล้วไง”

“ฟังแล้วรู้สึกดีแฮะ”

คนตัวโตกว่ายิ้ม “อืม”

“ว่าแต่ถามทำไม มีปัญหาอะไรเปล่า”

“...”

“ไปชอบใครเข้าปะ”

“ไม่ต้องทำหน้าเหมือนรู้ทันเลย” วายุเอื้อมมือไปผลักไหล่อีกคน

“ชอบใคร ผู้ชายที่ไหน”

คนเปิดประเด็นถอนหายใจยาว จริงๆ อยากระบายกับคนอื่นที่ไม่ใช่ธาราบ้างมานานแล้วเหมือนกัน จะคุยกับไบรท์หรือเพื่อนมหา’ลัยก็ใกล้ตัวเกิน เพราะต่างก็เคยเจอข้าวมาแล้วทั้งนั้น เดี๋ยวหลุดอะไรไปจะแย่ “ชอบเด็กอะ แบบเสี่ยงคุก”

“เด็กขนาดนั้นเลย” เพียงใจทำตาโต “ยังไม่สิบแปด?”

“ก็ใกล้แล้วล่ะ”

“ใครอะ”

“ลูกเพื่อนแม่ ที่จริงก็ช่วยเลี้ยงตั้งแต่เด็ก ดูแลมาตลอด ไม่คิดเหมือนกันว่าวันนึงจะคิดไรแบบนี้ บาปฉิบหาย” วายุยกมือกุมขมับ “แล้วตอนนี้อยู่บ้านเดียวกัน”

“โหย ความสัมพันธ์แบบต้องยิ้มมุมปากอะ”

“ไอ้เพียง”

“ขึ้นไอ้แล้วว่ะๆๆ”

วายุส่ายหน้า “นั่นแหละ ชอบฉิบหาย รักไปหมดใจแล้ว อยู่ใกล้ก็อยากฟัด เห็นหน้าก็อยากจูบ”

“เดี๋ยวๆ ลม ใจเย็นนะ” คนฟังยิ้มกว้าง ทั้งเห็นใจทั้งขำ “น้องไม่ปลอดภัยโคตรๆ”

“ไม่ปลอดภัยจริง แต่นั่นแหละ เด็กมันยังคิดกับเราเป็นพี่ชายอยู่เลย เห็นหน้าใสซื่อแล้วก็ยิ่งรู้สึกบาป”

“คือน้องมันไม่มีสัญญาณอะไรเลยเหรอวะ”

“จะมีอะไรได้ คืออีกนิดกูก็ได้รางวัลนักแสดงสาขาบทพี่ชายผู้แสนดีแล้ว”

“บราเธอร์โซนเว่อร์ๆ”

“อืม ออกยากกว่าเฟรนด์โซน”

“ยากว่ะ จะบอกให้จีบก็ยาก”

“จริงๆ คือน้องก็ไม่ได้ชอบผู้ชาย เห็นคุยแต่กับผู้หญิง”

“อ่า เข้าใจละ” เพียงใจยกมือตบหน้าผากตัวเอง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรง ขนาดแค่ฟังยังเหนื่อยเลย “กลัวว่าจะเป็นคนไปดึงให้น้องมาลำบากเรื่องคบเพศเดียวกันด้วยสิ?”

“หลักๆ เลย” วายุยิ้ม “นอกจากจะกลัวอกหักและเข้าหน้ากันไม่ติดแล้วก็เรื่องนั้นแหละที่สำคัญกว่า”

“…”

“ตั้งใจเรียน หางานทำ มีเป้าหมายในชีวิต เจอผู้หญิงดีๆ แต่งงาน มีลูก อยู่กับคนที่รักสร้างครอบครัวที่มีความสุข…แบบนั้นดีกว่าอยู่แล้ว”

“ถ้ามึงกับน้องรักกัน กูก็จะบอกว่าอย่าคิดแบบนั้นอยู่หรอกนะ” เพียงใจเอ่ยเสียงแผ่ว “แต่ที่เกิดขึ้นตอนนี้กูก็ไม่กล้าพูดอะไรเหมือนกันอะ”

“เข้าใจ” วายุส่ายหน้าทั้งรอยยิ้ม สบตาอีกฝ่ายเพื่อบอกว่าไม่เป็นไรเลย “ได้พูดก็โล่งขึ้นหน่อย มีคนรู้เพิ่มอีกหนึ่งแล้ว”

“เรื่องนี้มีใครรู้บ้าง”

“มีกู พี่กู แล้วก็มึง”

“ฉิบหาย กูเป็นคนที่สาม?” เพียงใจยกมือปิดหน้า เหมือนไปรู้อะไรที่ไม่ควรเข้าแล้ว “กูกำลังแบกความลับที่ยิ่งใหญ่อยู่ปะ เชี่ย มีคนรู้น้อยด้วยอะ คือกูไม่เคยมีความลับกับพี่แทนด้วย” ถ้าถามว่าคนที่เก็บความลับกับแฟนห่วยที่สุดในโลกคือใคร ตอบชื่อนามสกุลเขาไปได้เลย

“ไม่ขนาดนั้นๆ” เห็นหน้าแล้วก็ตลก เป็นคนมีปฏิกิริยาน่าสนุกตลอดเลย “บอกพี่แทนได้ ไม่ติดอะไร” พี่แทนไม่ใช่คนปากสว่างอยู่แล้ว รายนั้นเอาคีมมาง้างยังไม่พูดเลย

“แน่ใจ?”

“เออ ชัวร์”

“แล้วแบบนี้ยังไงต่ออะ”

“นั่นสิ กูก็อยากรู้เหมือนกัน”

“ยากอะ” คนตัวเล็กกว่าพึมพำ หยุดคิดไปสักพักก็ทึ้งหัวตัวเอง “แม่งยากจริง”

เจ้าของเรื่องหัวเราะ “ใจเย็น เครียดเกินกูละนะ”

“แค่คิดว่าเป็นตัวเองก็คือเครียดแล้ว ลองถามพี่แทนปะ เผื่อได้ไรดีๆ”

“จะไหวเหรอวะ พี่แทนดู...ยังไงดี” วายุกระแอม เอาจริงเขาไม่กล้าพูด

“ปากหมา?”

“เดี๋ยวเพียง” คนฟังถึงกับสะดุ้ง ป่านนี้พี่แทนฮัดชิ่วจมูกพังไปแล้วมั้ง “อย่าเพิ่งหาตีนให้กู”

เพียงใจหัวเราะ เรื่องนี้มันก็รู้ๆ กันอยู่ คนอะไรหล่อเสียของ

“เอาแค่ขวานผ่าซากพอ”

“ทำเป็นเล่นไป พี่แทนให้คำปรึกษาดีนะบอกก่อน” ถึงจะแรงๆ ตรงๆ บ้างก็เถอะ สุดท้ายเอาไปประยุกต์ใช้ได้ก็โอเคแล้ว

“ไว้ก่อนแล้วกัน คือทุกวันนี้สู้กับด้านมืดตัวเองก็เหนื่อยแล้ว ถ้าพี่แทนมาเสริมมีหวังกลับบ้านไปจับน้องปล้ำแน่”

“นี่เห็นแฟนกูเป็นคนยังไงเนี่ย”

“ต้องให้กูพูดจริงอะ”

เพียงใจยกมือห้าม “เอาเป็นว่ากูรู้” ไม่ต้องพูดออกมาเป็นคำก็ได้ มองตาแล้วดันเข้าใจ พูดจบแล้วก็ยกมือตบบ่าอีกฝ่าย “รู้ว่าพูดไปก็ไม่ช่วย แต่ก็สู้ๆ นะ”

“แต๊ง”

“มีอะไรมาปรึกษา เอ้ยไม่ดิ มาระบายได้เลย”

วายุพยักหน้า หัวเราะให้กับความน่ารักของคนข้างๆ “ได้เลย ขอบคุณมาก”


สู้กับอะไรไม่แน่ใจ แต่ก็สู้ไปก่อนล่ะวะ


.


.


.



“ช่วงนี้เครียดๆ หรือเปล่า” ฝ้ายเอ่ยปากถามคนที่นอนอยู่ข้างๆ หลายวันมานี้ดูคิดอะไรในหัวเยอะแยะ พอนั่งเฉยๆ ก็เหม่อ ผิดปกติ

วายุเลิกคิ้ว หันมองคนถาม “ทำไมถามลมงั้น”

“ไม่รู้สิ ลมดูเครียด งานมีปัญหาหรือเปล่า”

“นี่อาการลมออกขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ก็นิดหน่อย” ฝ้ายหัวเราะ ขยับเข้าไปใกล้ นอนหงายวางศีรษะลงที่อกเปลือย “รู้จักกันมาสักพักแล้ว ผิดปกติไปก็ดูออก”

“ก็เครียดๆ เรื่องงานนั่นแหละ ช่วงนี้งานเยอะ นอนน้อย ลูกค้าวีนบ่อยด้วย” วายุถอนหายใจ “สะสมกันมากๆ ก็อยากพัก”

“เคลียร์ออกไปได้บ้างหรือยัง”

“เคลียร์หนึ่งออกสองก็ยังอยู่ ไม่ทันไรสามสี่ก็มา”

“อือหือ มรสุมลงแล้วเงี้ย ต้องทำบุญนะ”

“ว่าอยู่เหมือนกัน”

“แต่ฝ้ายไม่ทำด้วยนะ เดี๋ยวชาติหน้าต้องเกิดมาเจออีกแย่เลย”

“เจอลมทุกชาติไม่ดีตรงไหน”

“ขอเจอคนอื่นบ้าง”

“ผู้ชายที่ดีกว่าลมก็คือไม่มีแล้ว”

ได้ยินประโยคน่าหมั่นไส้แบบนั้นแล้วคนฟังก็เบ้ปาก พลิกตัวเงยหน้าขึ้นสบตา “ถามจริง”

“ให้ฝ้ายเป็นคนตอบเองเลยดีกว่า”

“อืมมม” หญิงสาวทำท่าคิด แตะนิ้วชี้ที่แก้มตัวเองขึ้นลง “ไว้ค่อยตอบดีกว่า”

“เอ้า กั๊กทำไม”

“ไว้อยากตอบจะตอบเอง”

วายุหัวเราะ “เอาที่สบายใจเลยครับเจ้าหญิง” ขยับตัวให้อีกฝ่ายนอนลงบนหมอนดีๆ “เดี๋ยวลมจะกลับแล้วนะ”

“โอเค” ฝ้ายยิ้ม “ออกไปแล้วปิดไฟตรงประตูให้ฝ้ายด้วยนะ”

“ครับผม” วายุยิ้มตอบ ลุกขึ้นแล้วหยิบเสื้อผ้ามาใส่ เรียบร้อยก็หันไปมองคนที่ทำหน้าเหมือนจะหลับอยู่แล้ว “หลับเถอะฝ้าย ไม่ต้องฝืน”

“รอมองส่งลมไง”

ชายหนุ่มหัวเราะ “ฝันดีนะ”

“ขับรถดีๆ ถึงแล้วไลน์มาด้วย”

“ครับ” วายุตอบรับก่อนจะเปิดประตูห้องนอนเดินออกไปด้านนอก ดูนาฬิกาคิดว่าน่าจะถึงตอนเที่ยงคืนพอดี ไม่รู้ว่าป่านนี้เจ้าเด็กแสบจะขึ้นนอนเรียบร้อยแล้วหรือยัง


ดึกขนาดนี้แล้ว...ไม่อยากกลับไปแล้วเจอนอนอยู่บนโซฟาเลย











ʕ•ᴥ•ʔ










แล้วแบบนี้จะไม่ให้รักมากขึ้นได้ยังไง

วายุเม้มปากตอนทรุดตัวลงข้างๆ โซฟาที่มีเด็กดื้อนอนหลับอยู่
ทำไมต้องมานอนตรงนี้ทุกคืน ถามไปก็บอกว่าไม่ได้รอ แต่อยู่จนเขากลับตลอดแบบนี้ไม่ให้คิดได้เหรอ

ไม่อยากกลับดึกก็เพราะถึงบ้านทีไรก็ได้เจอภาพแบบนี้นี่แหละ

มันเขี้ยว...

นิ้วยาวปัดผมหน้าอีกคนออกให้พ้นตา ก่อนเกลี่ยเบาๆ ที่แก้มนิ่ม คนหลับสนิทส่งเสียงอือในคอ ขยับตัวเล็กน้อยเมื่อถูกกวน

วายุยิ้มบาง จับแก้มแล้วบีบเต็มๆ “ตื่นเร็วข้าว”

“อื้อ”

คนตัวโตส่ายหน้า ตัดสินใจสอดแขนเข้าไปใต้เข่าและแผ่นหลังของอีกฝ่าย
ออกแรงยกขึ้น จัดให้ศีรษะของคนนอนหลับซบลงที่อกตัวเอง
ใช้ข้อศอกปิดไฟก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปชั้นสองช้าๆ อย่างระมัดระวัง
เปิดประตูห้องนอนของเด็กแสบอย่างยากลำบาก แต่สุดท้ายก็เข้ามายืนนิ่งที่ข้างเตียงสำเร็จ
ก้มลงมองคนในอ้อมแขนแล้วเม้มปากแน่น

อยู่ใกล้ขนาดนี้ก็ยิ่งอยากหอม

ไหนๆ ก็หลับอยู่ ขอสักทีไม่เป็นไรหรอกมั้ง...

คิดแล้วก็โน้มใบหน้าเข้าใกล้ กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาเตะจมูก ใจเต้นแรงอย่างตื่นเต้น
รู้สึกปั่นป่วนในช่องท้อง แค่แอบหอมแก้มเบาๆ ยังออกอาการขนาดนี้ เป็นเด็กมัธยมหรือไงไอ้ลม

ขณะที่ปลายจมูกกำลังจะแตะกับเนื้อนิ่ม คนที่หลับอยู่ก็นิ่วหน้า ขยับตัวไปมาแล้วปรือตาตื่น

ฉิบหาย ตกใจจนเกือบปล่อยน้องลงพื้นแล้ว

“วา…”

“ตื่นแล้วเหรอ”

“อือ...อุ้มผมเหรอ” ข้าวขยี้ตา มองข้างตัว “ปลุกแล้วไม่ตื่นเหรอ”

“อื้ม พี่ปลุกแล้วข้าวไม่ตื่น” ฝ่ายผู้ร้ายคิดไม่ซื่อว่าเสียงแผ่ว รีบขยับวางน้องลงบนเตียง “ดึกแล้วทำไมไม่ขึ้นมานอนดีๆ ข้างล่างยุงเยอะ”

“ผมไม่ได้รอนะ เผลอหลับเฉยๆ”

วายุอมยิ้ม “ไม่ได้ว่าอะไรเลย แค่บอกว่ายุงเยอะ กลัวจะโดนกัด”

“แล้ววาไปไหนมา วันนี้กลับดึกจัง”

“อ่า...” วายุลากเสียง เลียริมฝีปากตัวเอง “งานเยอะเลิกช้า แล้วก็แวะที่อื่นนิดหน่อย”

“กินข้าวมาแล้วเหรอ”

“เรียบร้อยแล้ว” วายุว่า ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงอกให้ข้าว “แล้วข้าวกินอะไรไปเมื่อเย็น”

“ราดหน้าห่อไข่” คนตัวเล็กว่าเสียงใส พูดเรื่องอาหารทีไรมีความสุขทุกที “เป็นร้านเปิดตรงกลางซอย วาเห็นยัง”

“ยังเลย ตรงไหน”

“ข้างตลาดอะ ไว้ผมซื้อมาให้นะ หมายถึงถ้าวันไหนวากลับเร็ว”

“งั้นคงต้องหาวันรีบกลับแล้วสิ”

ข้าวพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม “วาไปอาบน้ำนอนสิ”

“ข้าวง่วงหรือยัง”

“ตื่นแล้ว นอนอีกแป๊บเดี๋ยวก็ง่วง”

“งั้นเดี๋ยวคุยเป็นเพื่อนจนกว่าจะง่วงดีไหม”

“วาไปพักผ่อนดีกว่า เหนื่อยมาทั้งวัน”

“ไม่เหนื่อยหรอก กลับมาถึงบ้านก็หายแล้ว”

คนเด็กกว่าพยักหน้ารับ ซบแก้มกับหมอน “ตามใจวานะ”

“อือฮึ พรุ่งนี้วันหยุด ข้าวไปไหน”

“พรุ่งนี้ไม่ได้ไปไหน แต่มะรืนไปดูหนังกับเพื่อน” ข้าวว่า “วาอะ”

“ยังไม่มีแพลน” วายุตอบกลับ นั่งขัดสมาธิลงกับพื้น วางศอกลงบนเตียง มองหน้าอีกฝ่าย “อยากทำอะไรหรือเปล่า”

“จริงๆ ห้างแถวบ้านเราเพิ่งมีร้านแพนเค้กใหม่มาเปิด”

“อือฮึ”

“รีวิวบอกอร่อยมากกกก”

“ขนาดนั้นเลยนะ”

“เขาบอกแป้งนุ่ม หอมเนย ไซรัปสูตรพิเศษด้วย คนต่อแถวยาวเลย”

“อ่าฮะ”

“มีชีสเค้กลิ้นจี่ด้วยนะ”

วายุหัวเราะ พยักหน้าหลายๆ ครั้ง “พูดขนาดนี้พี่อยากกินแล้ว”

“เดี๋ยวผมส่งรูปให้ดูเลย”

“บรรยายขนาดนี้ไม่ต้องส่งก็เห็นภาพแล้วครับ” มองหน้าก็รู้แล้วว่าอยากกินแค่ไหน “รับผิดชอบไปกินเป็นเพื่อนพี่พรุ่งนี้เลย”

“วาอยากไปกินเหรอ”

“ขนาดนี้แล้ว”

“ว่างพอดี ไปด้วยก็ได้”

คนโตกว่าหัวเราะ “โอเค”

“งั้นวารีบไปนอน พรุ่งนี้จะได้ตื่นไหว”

“ครับผม” วายุยิ้มรับ ลูบหัวน้องเบาๆ “ฝันดี”

“แล้วก็ไม่ต้องตั้งนาฬิกาปลุกแล้วนะ ตกใจทุกเช้าเลย”

“ที่อุดหูใช้ไม่ได้ผลเหรอ ให้พี่เรียกคนมาบุผนังไหม”

“ไม่ต้องครับ เปลือง” คนตัวเล็กกว่าส่ายหน้า “เดี๋ยวพรุ่งนี้เข้าไปปลุก”

“ปลุกพี่?”

“อือ จะได้ไม่ต้องตั้งนาฬิกาปลุกสิบยี่สิบเครื่องอีก”

“โอเค ไม่ตั้งครับ”

“อือ...ฝันดีนะวา”

วายุพยักหน้ารับ ลุกขึ้นยืน สบตากับอีกฝ่ายก่อนจะเดินออกจากห้อง
เขาพรูลมหายใจออกยาวในวินาทีที่ปิดประตูลง ยิ่งนานยิ่งรัก ยิ่งรักยิ่งลืมตัวขึ้นทุกวัน

ไม่รู้จะเป็นพี่ชายที่ดีได้อีกนานแค่ไหน


เริ่มกลัวใจตัวเองแล้วเหมือนกัน







ข้าวเปิดประตูห้องนอนของวายุ ตั้งใจจะเข้าไปปลุกหลังจากอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว
แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อเตียงนอนของอีกฝ่ายว่างเปล่า มองไปรอบๆ ก็ไร้วี่แววเจ้าของห้อง
ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตื่นไหวทั้งที่ไม่ได้ตั้งนาฬิกาปลุก

ลงจากชั้นสองมาก็ต้องร้องอ๋อ ที่ตื่นได้เพราะมีคนมาหาที่บ้านนี่เอง...

“อ้าวน้องข้าว ตื่นแล้วเหรอคะ” หญิงสาวที่นั่งอยู่กับวายุตรงโซฟาเป็นฝ่ายหันมาสบตากับข้าวก่อน

“หวัดดีครับพี่ฝ้าย” เด็กหนุ่มยกมือไหว้ เดินเข้าไปใกล้ๆ

“พี่ซื้อปาท่องโก๋กับน้ำเต้าหู้เข้ามาค่ะ มานั่งกินเร็ว”

“ขอบคุณครับ” ข้าวนั่งลงตรงข้ามวายุ มองปาท่องโก๋ชิ้นใหญ่บนโต๊ะแล้วเม้มปาก “พี่น้ำล่ะครับ”

“ออกไปไม่นาน เห็นว่านัดเพื่อน” วายุเป็นฝ่ายตอบ เขาเหลือบตามองฝ้ายที่เทน้ำเต้าหู้ใส่แก้วส่งให้น้อง ก่อนเอ่ยปากต่อ “พอดีฝ้ายลืมมือถือไว้บนรถพี่...เลยมาเอาคืน”

“ตื่นมาหาทั่วห้องไม่เจอ โทรหาลมเป็นสิบสายกว่าจะรับ” ฝ่ายหญิงสาวเอ่ยเสริม

“อ๋อครับ” ที่บอกว่าแวะที่อื่นนิดหน่อยคือไปกับพี่ฝ้ายนี่เอง “ถ้างั้นวันนี้วาไม่ว่างแล้ว?”

“เดี๋ยวพี่ก็กลับแล้ว” ฝ้ายรีบว่า “เห็นลมบอกนัดกับน้องข้าวไว้เนอะ”

“....ก็แค่ไปกินขนมอะครับ” ข้าวเม้มปาก จริงๆ ตามมารยาทแล้วมีอย่างนึงที่เขาควรจะพูด ซึ่งไม่รู้ทำไมไม่ค่อยอยากเท่าไหร่ แต่พอเห็นรอยยิ้มของพี่ฝ้ายแล้วก็ตัดสินใจเอ่ยปากออกไป “ไปด้วยกันไหมครับพี่ฝ้าย”

วายุเลิกคิ้ว ไม่คิดว่าน้องจะชวน “…”

“จะดีเหรอคะ ไปกันเองดีกว่าไหม พี่ไม่อยากกวน”

“ไปกินด้วยกันหลายคนก็ดีครับ ไม่ได้กวนอะไรหรอก”

ฝ้ายยิ้ม หันไปหาคนข้างๆ “ไปได้หรือเปล่าลม”

“อ่า...ได้สิ แล้วแต่ฝ้ายเลย”

“ถ้าอย่างนั้นพี่ไปด้วยคนนะคะน้องข้าว”

คนเด็กสุดยิ้มรับ “ครับ” แล้วหยิบปาท่องโก๋ใส่เข้าปาก


ทั้งที่ชอบมากแท้ๆ แต่วันนี้ไม่ค่อยอร่อยเท่าไหร่เลย...







ธารากลับบ้านมาเจอข้าวนั่งเหม่ออยู่ตรงโซฟาที่ประจำ หน้ามุ่ยด้วย เป็นอะไรมา
มองอยู่สักพักก็เดินไปนั่งข้างๆ ส่งยิ้มให้ตอนอีกฝ่ายสะดุ้งแล้วหันมาสบตา

“กลับมาแล้วเหรอครับพี่น้ำ”

“ครับ นั่งเหม่ออะไรอยู่” ธาราว่า แล้วมองซ้ายขวา “ลมล่ะครับ วันนี้ออกไปข้างนอกด้วยกันไม่ใช่เหรอ”

“ไปส่งพี่ฝ้ายครับ”

“อ้อ เมื่อเช้าเจอนึกว่าฝ้ายขับรถมา”

“เปล่าครับ เห็นบอกว่ารถเข้าศูนย์”

คนที่เพิ่งกลับบ้านพยักหน้ารับ “วันนี้ไม่เล่นเกมเหรอน้องข้าว” พอเห็นน้องเงียบไป เขาก็ชวนคุย

“นัดเพื่อนไว้ดึกๆ ครับ” ข้าวว่าเสียงแผ่ว “ตอนแรกจะชวนลมดูหนังก่อน… Netflix มีเรื่องใหม่เข้ามา”

“…” หงอยเลย “งั้นดูกับพี่ไหมครับ เดี๋ยวขออาบน้ำแป๊บเดียว”

“ไม่เป็นไรก็ได้ครับ พี่น้ำไปพักผ่อนดีกว่า ผมก็ไม่ค่อยอยากดูแล้ว”

“อ่า…โอเคครับ” ไม่รู้จะด่าว่าอะไรดี จังหวะนรกตลอดเลยลม

“พี่น้ำ”

“ครับ”

“วากับพี่ฝ้ายเนี่ย…ไม่ใช่แค่เพื่อนแล้วหรือเปล่าครับ”

ธาราเลิกคิ้ว ถามแบบนี้จะให้เขาตอบยังไงได้ “เรื่องนี้พี่ก็ไม่รู้เลยครับ แต่จริงๆ ก็ไม่เคยเห็นลมคิดจะคบกับใครเป็นแฟนนะ ที่ผ่านมาก็เป็นเพื่อนกันแหละ”

“…เพื่อนกัน สนิทกันขนาดนั้นเลยเหรอครับ”

“น้องข้าวไม่ลองถามลมดูล่ะครับ ลมไม่ว่าอะไรหรอก”

“อยู่ๆ ไปถามจะแปลกหรือเปล่า คือจริงๆ ก็ไม่เกี่ยวกับผมหรอก” คนตัวเล็กกว่าหัวเราะ “สงสัยเฉยๆ อะครับ ไม่ได้อยากรู้ขนาดนั้น”

ธารายิ้มตาม หัวเราะอะไรได้ฝืนขนาดนั้นก็ไม่รู้ แต่ในเมื่อน้องกลบเกลื่อนขนาดนี้แล้ว เขาก็จะแกล้งทำเป็นตามน้ำไปแล้วกัน “แล้วตกลงไม่อยากดูหนังแล้วแน่นะครับ พี่ดูเป็นเพื่อนได้นะ”

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวอีกแป๊บก็ถึงเวลาที่นัดเพื่อนไว้แล้ว ไว้คราวหน้าผมชวนพี่น้ำใหม่นะ”

“อย่างนั้นก็ได้ครับ” ธาราว่า มองคนที่ขยับลุกจากโซฟาแล้วเอ่ยปากต่อ “วันนี้ไม่นั่งเล่นตรงนี้เหรอน้องข้าว”

ข้าวส่ายหน้า “ขึ้นไปเล่นบนห้องดีกว่าครับ เดี๋ยวเสียงดัง”

“...โอเคครับ ฝันดีนะ”

“ฝันดีครับพี่น้ำ”

ธาราส่งยิ้มให้อีกคนค้าง จนกระทั่งเจ้าตัวเดินขึ้นบันไดไปรอยยิ้มก็เลือนจากใบหน้า เขาพรูลมหายใจออกยาว

ทำตัวเองนะลม เจ็บมาจะขอกระทืบซ้ำก่อนทีนึง


ขัดใจฉิบหายเลยคู่นี้…














to be continued...
มาแล้วคับบบบ วันนี้มาดึกหน่อย พอดีเพิ่งถึงบ้านเลย แง ;;;;;

#sofaขอฟัด




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.341K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,862 ความคิดเห็น

  1. #1862 OIMphatsuda (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 10:26
    ตอนแรกก็อยากสงสารนะแต่แบบการกระทำยูมัน!!!!
    #1,862
    0
  2. #1850 iamday'seye (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 23:44
    คือไม่ได้นะ ปากบอกรักเขาแต่การกระทำเธอมัน....
    #1,850
    0
  3. #1824 CallistoJpt (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 18:49
    เราขอฝากไปกับพี่น้ำสักทีสองทีได้ไหมคะ ไม่อยากยกน้องให้พี่ลมเลย เพ้อว่ารัก แต่ก็ยังไม่หยุดความสัมพันธ์กับคนอื่นแบบนี้เราว่าไม่ดีนะพี่ลม

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 15 กรกฎาคม 2563 / 18:49
    #1,824
    0
  4. #1814 thanaporn0 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 23:11
    คือไม่โอเควะ
    #1,814
    0
  5. #1811 Siroreaw (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 16:54
    ขอแบนอีพี่ลม คนชื่อนี้นี่มันร้ายกันทุกคนเลยใช่ไหมมมม
    #1,811
    0
  6. #1806 huzz1a (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 23:19
    ไม่ยกน้องให้ลมแล้วได้ไหม เอาแต่กลัวๆ แต่ไปกินเพิ้อนประจำโอ้ยยกงุดหงิด
    #1,806
    0
  7. #1800 Y789245 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 21:30
    ลม....เทอจะรักน้อง..
    แต่ไปกินเพื่อนประจำไม่ดีนะ
    #1,800
    0
  8. #1786 안시리민 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 19:57
    พูดไม่ออกจุกในอกไปหมด
    #1,786
    0
  9. #1785 pilin/พิลิน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 19:23
    ลมถ้าจะทำตัวแบบนี้หยุดรักน้องเหอะ ขอร้อง
    #1,785
    0
  10. #1784 pilin/พิลิน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 19:20
    ทำไมอ่านแล้วรู้สึกเจ็บๆในหัวใจไม่รู้ยังไง
    #1,784
    0
  11. #1759 PandaPuffycheeks (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 15:28
    ลมหยุดเถอะะะะะะ แบบถ้าจะจีบน้องขึ้นมา มันไม่ได้;-;
    #1,759
    0
  12. #1726 020540 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 05:19
    รักก็คือรัก

    หลงก็คือหลง
    ถ้าถามชาวประมงก็คงไม่เข้าใจ
    เพราะฉันนั้นเป็นวาฬที่เกยตื้นน้ำตาย

    แหลกสลายจมลงไปใต้ทะเล

    แด่พี่วา
    #1,726
    0
  13. #1714 Tea14538 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 02:29
    เจ็บในอกยังไงไม่รู้ ตอนที่น้องชวนฝ้าย ตอนที่น้องบอกว่าลมไปส่งฝ้าย ตอนที่น้องถามน้ำว่าลมกับฝ้ายยังเป็นแค่เพื่อนกันไหม เจ็บแบบหน่วงๆยังไม่รู้
    #1,714
    0
  14. #1710 waruwanty (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มีนาคม 2563 / 22:45
    อ่านแล้วหงุดหงิดลมว่ะ แม่งงงงงงงง
    #1,710
    0
  15. #1703 Xakas (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 23:08
    คือแบบ ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ขัดใจจจจจจจจจจ คุณฝ้ายนี่ ไม่ได้อยากอคติเลยนะ เพราะนางแบบ ไม่ได้ทำอะไรอะ แต่ แบบ แอแงงงงงงงงง
    #1,703
    0
  16. #1688 wd_xxjk (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:25
    จะหาดพี่ลมสักที ทำน้องเหม่อละเนี่ย
    #1,688
    0
  17. #1673 IIISKY__ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:50
    อยากหยิกพี่ลมให้แขนเขียว ทำตัวเองก็รับผลของมันเองแล้วกัน ก็อย่างที่พี่น้ำว่า เจ็บกลับมาจะซ้ำให้ หมดคำจะพูด! จะเชียร์น้องไปหาคนอื่นแล้ววววว
    #1,673
    0
  18. #1650 AunchiKun (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 21:32
    น้องน่าจะยังงงกับความรู้สึกตัวเองอยู่
    แต่ชอบพี่น้ำอ่ะ แซะเก่ง แต่ก็ช่วยลุ้นน่าดู
    #1,650
    0
  19. #1649 ARHONG2002 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 00:41
    ปากบอกรักน้องแต่ตัวไปกับอีกครหมดคำจะพูดเลยวะลม
    #1,649
    0
  20. #1645 sammiesam (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 18:24
    การกระทำชม ย้อนแย้งกับคำพูดสุดๆ บอกว่ารักน้อง แต่ก็ยังไปมาหาสู่ง่ายๆ เรื่อยๆ คือก็เข้าใจนะว่าไม่ได้ผูกมัดกับฝ้าย แต่บางทีอะไรๆที่มันเจอบ่อยๆมันก็ผูกพันกันได้ป่ะ
    #1,645
    0
  21. #1632 knsss (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 19:26
    เห้อ วาอะ
    #1,632
    0
  22. #1611 ปันปัน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 20:55

    มีนวนิยายเรื่องของแทนกะเพียงหรือเปล่าคะ

    #1,611
    0
  23. #1607 pizz_y (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 15:09
    เอากับคนอื่นอยู่นั่นอะ เป็นไรมากป่ะ ถ้ารักจริงเขาทำกันแบบนี้หรอ
    #1,607
    0
  24. #1596 sahareejang (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 16:24
    เกลียดดด
    #1,596
    0
  25. #1590 pp_wert (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 02:35
    ลม คือไม่ควรทำแบบนี้ปะ
    #1,590
    0