ข อ ฟั ด ʕ•ᴥ•ʔ I sofa you

ตอนที่ 8 : Ep 7 ᵔᴥᵔ แค่เพื่อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,079
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,464 ครั้ง
    24 มิ.ย. 62











Ep 7

ᵔᴥᵔ

แค่เพื่อน

   









คนป่วยรู้สึกตัวขึ้นมากลางดึก แสงสีส้มสลัวเป็นสิ่งแรกที่สะท้อนเข้าดวงตา
เขานิ่วหน้าเพราะความปวดตึงที่ขมับ นอนมองเพดานอีกหน่อยก่อนจะพยายามขยับตัวนั่ง คอแห้งเป็นผงเลย
กำลังจะลุกก็ต้องชะงักเมื่อพบว่ามีคนนอนอยู่ข้างๆ หันไปมองก่อนจะเม้มปากแน่น

เมื่อคนที่หลับสนิทอยู่ไม่ใช่ใครที่ไหน…

วายุ

มานอนอะไรตรงนี้เล่า

เด็กหนุ่มใจเต้นแรงตอนอีกฝ่ายขยับตัว เขารีบเอนหลังนอนและหลับตาลงทำเหมือนยังไม่ตื่น
รอจนผ่านไปเป็นนาทีถึงได้ค่อยๆ ปรือตามอง เมื่อพบว่าคนข้างๆ ยังหลับสนิทก็พรูลมหายใจออกยาวอย่างโล่งอก

ข้าวเอียงตัวนอนตะแคง มองใบหน้าของวายุเงียบๆ

วายุเป็นคนผิวขาว ตาคมและชี้ขึ้นนิดๆ จมูกโด่งและหักลงทรงฝรั่ง
ริมฝีปากหนาเผยอออกอย่างคนหลับสนิท คิ้วสีเข้มเรียงกันรกเล็กน้อยตามประสาผู้ชาย
หนวดมีขึ้นให้เห็นจางๆ ที่เหนือริมฝีปาก ปกติออกจะเนี้ยบ ดูท่าตื่นมาก็คงโกนออกจนเกลี้ยง

ไม่ได้เห็นใกล้ๆ แบบนี้มานานมากแล้ว จำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ได้สังเกตอีกฝ่ายละเอียดขนาดนี้คือตอนไหน

คนเด็กกว่าเอื้อมมือไปแตะเส้นผมสีแดงชมพูที่ดูซีดลงกว่าครั้งแรกที่เห็นเบาๆ
ย้อมผมสีนี้โคตรเตะตา บวกกับการแต่งตัวแล้วก็ยิ่งทำให้ดูเด่น เลยเป็นจุดสนใจเสมอเวลาไปไหน

ถ้ามีแฟน…แฟนคงหวงแย่เลย

นอนจ้องอย่างนั้นจนเกือบเช้า มารู้ตัวว่าเผลอหลับไปก็ตอนที่สะดุ้งตื่นเพราะรู้สึกเย็นๆ บริเวณลำคอ

“ตื่นแล้วเหรอ” ใบหน้าของวายุเป็นภาพแรกที่เห็นเมื่อลืมตา

“…วา”

เจ้าของชื่อยิ้มรับ ใช้ผ้าที่บิดจนหมาดเช็ดคอให้ต่อ ต้นเหตุของความเย็นเมื่อครู่คือเจ้านี่เอง “ปวดหัวหรือเปล่า”

“อือ นิดหน่อย”

“เช็ดตัวเสร็จเดี๋ยวกินข้าวกินยาแล้วก็นอน”

ข้าวเลียริมฝีปาก หลุบตามองมืออีกคนที่กำลังเช็ดตัวให้อยู่ “กี่โมงแล้วครับ”

“สิบโมง”

“ให้ผมลาเหรอ”

“ไม่สบายอยู่ ไปเรียนเดี๋ยวยิ่งเป็นหนัก จะไปติดคนอื่นด้วย”

ข้าวพยักหน้า “แล้ววา…ไม่ไปทำงาน”

“ลา”

“เพราะผมเหรอ”

“เพลียๆ เลยลาวันนึง”

“ไม่สบาย?”

“แค่เพลีย” คนตัวโตเคาะปลายนิ้วลงที่หน้าผากอีกฝ่าย “ลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน เดี๋ยวลงไปกินข้าว”

“…”

คนโตกว่าวางผ้าในมือพาดกับอ่างพลาสติกบนโต๊ะใกล้เตียง ก่อนจะหันมามองหน้าน้อง “เรื่องวันก่อน...” ตั้งใจว่าจะพูดตั้งหลายวันแล้ว แต่ไม่มีโอกาสสักที “พี่ขอโทษ”

ข้าวกะพริบตาถี่ รู้สึกแปลกๆ แล้วสิ “ขอโทษเรื่องอะไร” ให้ผู้ใหญ่มาขอโทษก่อนแบบนี้ เขาเป็นเด็กไม่ดีเลย

“ที่วันก่อนคุยกันแล้วใช้อารมณ์” วายุเกาท้ายทอยตัวเอง เขินยังไงไม่รู้แฮะ “ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อที่ข้าวพูดหรอก แต่เป็นห่วง…เข้าใจใช่ไหม”

ข้าวพยักหน้า กำมือแน่น “เข้าใจ...”

“อะไรที่เพื่อนทำแล้วไม่ดีก็อย่าทำตาม”

“ผมรู้”

“แล้วบุหรี่ก็อันตราย ดมไปเยอะๆ ไม่ดี พยายามอย่าเข้าใกล้มาก”

“ครับ”

วายุอมยิ้ม วางมือลงบนศีรษะน้องแล้วลูบไปมา “แล้วทีหลังก็อย่าตากฝนอีก ถ้ากลับบ้านไม่ได้ก็โทรมาหาพี่”

“วางานยุ่ง ไม่อยากกวนหรอก”

“ไม่ได้ว่ากวนสักหน่อย ดีกว่าให้ป่วยแบบนี้”

“ทำให้ลำบากเหรอ”

คนฟังหัวเราะ ดีดจมูกอีกฝ่ายเบาๆ ข้อหาคิดอะไรไม่เข้าท่า “ทำให้เป็นห่วงต่างหาก”

“…”

“ทำไมต้องตาแดง” วายุเอ่ยปาก ก้มลงนิดเพื่อมองหน้าอีกฝ่าย “โกรธอยู่เหรอ”

“ไม่ได้โกรธตั้งนานแล้ว”

“แล้วเป็นอะไร”

ไม่รู้เหมือนกัน แต่อยู่ๆ ก็อยากร้องไห้ “…นึกว่าวาจะโกรธมากกว่า”

“โกรธสิ แต่โกรธตัวเองเนี่ยแหละ”

“…” ข้าวกัดริมฝีปากล่างของตัวเอง สองมือกำผ้าห่มไว้หลวมๆ “จริงๆ ผมควรจะขอโทษวาก่อน หมายถึงตั้งแต่วันแรกๆ ที่ทะเลาะกัน”

“ขอโทษทำไม”

“ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง”

วายุยิ้มบาง น่ารักจริงๆ เลย “ไปล้างหน้าแปรงฟัน เดี๋ยวปิ้งขนมปังให้” เปลี่ยนเรื่องเถอะ ก่อนที่พี่จะอดใจไม่ไหว

“ไข่ดาวด้วย”

“ไข่แดงไม่สุกนะ”

ข้าวยิ้มรับ “อื้อ ขอบเกรียมๆ”

“เด็กดื้อ ป่วยแล้วยังจะกินของทอด” วายุส่ายหัว “เดี๋ยวเจอกันข้างล่าง”

“ผมไม่ใช่เด็กแล้วเหอะ…แล้วก็ไม่ได้เจ็บคอด้วย”

คนฟังกระตุกยิ้ม ไม่ได้แย้งอะไร ขยี้ผมอีกฝ่ายจนยุ่ง พอใจแล้วก็ลุกเดินออกจากห้อง ทิ้งคนบนเตียงที่ได้แต่รีบจัดผมตัวเองให้เข้าทรงนั่งแก้มแดงอยู่คนเดียว


ก็ไม่รู้ว่าที่แดงน่ะเพราะพิษไข้ หรือเพราะอะไรกันแน่…







ข้าวไม่ชอบที่ตัวเองป่วย ไม่ได้รู้สึกโชคดีที่ได้หยุดเรียน

แต่เขากลับรู้สึกดีประหลาด ตอนที่ได้นั่งเอนหลังบนโซฟา กินขนมปังที่ปิ้งจนสีน้ำตาลทองกำลังดี
ทาเนยราดนมข้นเต็มแผ่นทั้งที่ยังใส่ชุดนอน และสำคัญกว่านั้น…

มีคนนี้อยู่ด้วย

“กินให้หมดแล้วกินยานะ” วายุวางกระปุกยาลงข้างแก้วน้ำ แล้วทรุดตัวลงนั่งข้างๆ “ปวดหัวอยู่ไหม” พูดพลางเอื้อมมือมาจับหน้าผากเช็กอุณหภูมิ

“…”

ข้าวจำได้ว่าเมื่อก่อนเคยติดวายุมาก และรู้ดีว่าตัวเองชอบอีกฝ่ายมากแค่ไหน
วายุเป็นพี่ชายที่เขาชื่นชมและเอาเป็นแบบอย่างในหลายๆ ด้าน ดูเป็นคนที่ทำได้ทุกอย่าง
ไม่ว่าเรื่องอะไรก็เก่งไปเสียหมด พึ่งพาได้ แข็งแรง แถมยังหล่อด้วย เท่ชะมัด

ซึ่งเหมือนว่าที่เคยรู้สึกมาทั้งหมด ถึงตอนนี้มันก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย
สำหรับเขาแล้วอีกฝ่ายยังคงเป็นคนที่สุดยอดอยู่เสมอ และเหมือนจะมากขึ้นด้วยซ้ำ

“ตัวยังรุมๆ อยู่ กินข้าวกินยาเสร็จแล้วก็ขึ้นไปนอน”

“ผมนอนเยอะแล้ว”

“แล้วจะทำอะไร”

“วาทำอะไร”

“หือ”

“เดี๋ยววาทำอะไร”

วายุเลิกคิ้วเมื่อถูกถามกลับ จะมาไม้ไหนเนี่ยเจ้าตัวแสบ “เดี๋ยวพี่ทำงาน” ตอบกลับแล้วก็ชี้นิ้วโป้งไปที่คอมพิวเตอร์ด้านโน้น “ตรงนั้น”

“…”

“ทำไม จะเอาอะไรหรือเปล่า” คนโตกว่าถามต่อเมื่อเห็นเด็กข้างๆ เงียบไปทั้งที่เหมือนมีอะไรอยากจะพูด

“ก็เปล่า” คนตัวเล็กกว่าเขี่ยไข่ดาวไปมา “แค่...นึกว่าวาจะพัก เห็นวันนี้บอกเพลีย”

วายุหยุดคิดมองหน้ามุ่ยๆ ของอีกฝ่ายก่อนจะอมยิ้ม อาการนี้เหงาล่ะสิ ป่วยแล้วขี้อ้อนไม่เปลี่ยน “อืม จริงๆ ก็ว่าจะพัก”

“…”

เขาพยายามดึงหน้าไม่ให้หลุดยิ้มกว้างออกมา ดูทำหน้าทำตาเขา ตั้งใจฟังจนน่าเอ็นดูเลย “แต่พักเฉยๆ ก็เบื่อไง”

“วันก่อนเห็นรีวิวหนังใน Netflix”

“อยากดู?”

“หมายถึงถ้าวาอยากดู ผมก็จะดูเป็นเพื่อนก็ได้ไง”

อ้อ ดูเป็นเพื่อนเนอะ “ดูหนังก็ดี งั้นกินข้าวเสร็จแล้วไปเปิดรอที่ห้องหนังเลย เดี๋ยวพี่ส่งเมลแล้วตามไป”

“ครับ”

“…” วายุเม้มปากตอนคนตัวเล็กตอบรับด้วยรอยยิ้ม เขากระแอมเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นยืน ทำเป็นรีบเดินไปที่คอมพิวเตอร์ด้วยสีหน้านิ่งๆ

ไม่ได้เรื่องจริงๆ เลยวายุ


เจอไปแค่หนึ่งยิ้ม ถึงกับติดสตั๊นไปเป็นวิ







ดูหนังทีไรก็เผลอหลับตลอดสิน่า...

วายุแอบหัวเราะเมื่อคนตัวเล็กผล็อยหลับหลังจากหนังเล่นไปได้ไม่ถึงครึ่งเรื่องอีกแล้ว
นี่หนังระทึกขวัญนะเนี่ย ทำไมถึงหลับลงได้ล่ะเจ้าเด็กดื้อ

คนโตกว่าเกลี่ยนิ้วไปมาบริเวณหน้าผากของคนหลับ

น่ารัก

ตอนเด็กน่ารักยังไง โตมาก็น่ารักอย่างนั้น

ไม่สิ

น่ารักกว่าเดิมอีก

วายุถอนหายใจ เขาคิดว่าตัวเองน่ะเป็นเอามาก
มานั่งมองหน้าเด็กผู้ชายที่อายุน้อยกว่าตัวเองเกือบห้าปีแบบไม่วางตาอย่างนี้
มันใกล้เคียงคำว่าโรคจิตเข้าไปทุกทีแล้ว

ยิ่งอาการบ้าๆ พวกนี้อีก

ไอ้ที่พอมองขนตาก็มันเขี้ยว มองจมูกก็อยากบีบ มองแก้มก็อยากฟัด มองปากก็...

โอ๊ย!


Tara-N
--------------------------------------------
12:47

Wayu-L
น้ำ

12:52

@Tara-N

12:55

Tara-N
ถึงกับทักแชทแยก
เรื่องน้อง?

Wayu-L
อือ

Tara-N
บอกๆ ดินไปได้แล้วมั้ง
ดินรู้มันงอนตายแล้ว

Wayu-L
ไม่เอา ดินรู้พี่มุกก็รู้
รายนั้นมีความลับกะเมียได้ที่ไหน
แล้วพอพี่มุกรู้คุณนายก็รู้
ลมตายพอดี

Tara-N
55555
ดีจะตาย คือน้ำคันปากยิบๆๆๆๆ

Wayu-L
ช่วยเกาปะ
แต่ไม่ใช้มือนะ

Tara-N
บ้า
จะใช้ปากเหรอ
ผิดผี

Wayu-L
*สติ๊กเกอร์รูปเท้า*

Tara-N
ไอ้ลม

Wayu-L
ขึ้นไอ้เดี๋ยวแคปฟ้องแม่

Tara-N
*สติ๊กเกอร์คนทึ้งหัวตัวเอง*
ละทักน้ำมามีไร
เดี๋ยวหมดพักละนะ

Wayu-L
รักน้องว่ะ

Tara-N
ขอยาดข้าม

Wayu-L
จริงจัง
รักฉิบหาย

Tara-N
ทักมาเพ้อเนี่ยนะ
น้ำถามจริง

Wayu-L
ตอนนี้หลับอยู่ข้างๆ
นอนน่าเอ็นดูสัดๆ
คือจูบได้ไหมวะ
เบาๆ

Tara-N
*มีมยมบาลกวักมือเรียก*
*มีมตำรวจยืนยิ้ม*
*มีมคนเกาะลูกกรง*

Wayu-L
จูบเดียวต้องเข้าคุกเลยเหรอวะ
พี่น้องจูบกันแปลกตรงไหน
แสดงความรัก

Tara-N
พี่ชายแสนดีต้องมาแล้วเนอะ
แต่คือลมจะหลอกแม้กระทั่งตัวเองไม่ได้ปะ

Wayu-L
คือยังไง
ต้องทนเหรอ
เอามีดจ่อคอยังไม่อึดอัดเท่านี้
*ส่งรูป*
ดูหน้า
ดูตา
ดูปาก
คือทนได้เหรอ คนไงไม่ใช่โคมไฟตั้งโต๊ะ
จะทรมานใจกันไปถึงไหนอะ
คือใช้มือช่วยอย่างเดียวก็ไม่ได้ละปะ
จินตนาการสำคัญกว่าความรู้
แต่จินตนาการก็ไม่สู้ความจริงไง

Read

อย่าอ่านไม่ตอบ

Read

น้ำ!

Tara-N
*มีมไม่หารคุก*

Wayu-L
เออออออ
ไม่ปรึกษาแล้วก็ได้!


--------------------------------------------



วายุเคยคิดว่าตัวเองประหลาด ตอนที่เริ่มรู้ตัวว่าคิดไม่ซื่อกับเด็กผู้ชายที่ดูแลมาตั้งแต่ยังเล็กๆ
ทั้งช่วยป้อนข้าว แต่งตัว และพาเข้านอน อยู่ดีๆ ก็คิดอกุศลด้วย ถ้าเด็กมันรู้ทีหลังมีหวังโดนขยาดแน่นอน

“…ตื่นแล้วเหรอ” ถามคนที่อยู่ๆ ก็ปรือตาขึ้นมอง แล้วยกมือขยี้ไปมา

“ข้าวเผลอหลับ”

คนโตกว่าเม้มปากเมื่อได้ยินสรรพนามที่อีกฝ่ายเคยใช้เมื่อก่อน คิดถึงจังน้า “อื้ม หลับไปนานเลย” พอโตแล้วก็อยากเป็นหนุ่ม ไม่ยอมทำอะไรหน่อมแน้มเหมือนเดิมแล้ว

“หิวไหม”

“อือ”

“สั่งอะไรมากินดี”

คนตัวเล็กดึงผ้าห่มที่คลุมตัวอยู่มาสุมๆ แล้วกอด แนบแก้มซบหมอนใบใหญ่ บิดตัวไปมาอย่างสบาย “วาอยากกินอะไร”

ถ้าตอบว่าอยากกินคนถามจะได้ไหม “อยากกินข้าว”

“ข้าวอะไร”

ที่ไม่ใช่อาหาร…

“ข้าวผัด”

แต่มันตอบแบบนั้นได้ที่ไหนล่ะวะ

“อ่า…ตามสั่งกลางซอยเปล่า ผมเคยซื้อกินอยู่ตอนขากลับบ้าน” สะดวกแล้วก็ถูกด้วย “ข้าวผัดต้มยำกุ้งอร่อย”

“มีเบอร์?”

“เมมไว้อยู่ โทรสั่งแล้วเขาจะให้พี่วินมาส่ง”

“มาอยู่แป๊บเดียวรู้เยอะกว่าพี่แล้วนะ”

“ด่าปะเนี่ย”

“ชม”

ข้าวทำหน้าไม่เชื่อ “ก็วาไม่ค่อยอยู่บ้าน ตื่นมาก็ออกไปทำงาน กลับมาก็ดึกแล้ว ไม่ได้เจอไม่ได้เห็นอะไรเลย”

“ก็เจออยู่นะ”

“เจออะไร”

วายุอมยิ้ม เขาเหล่ตามองอีกฝ่ายรอดูปฏิกิริยา “เจอเด็กนอนรอจนหลับอยู่ที่โซฟาแทบทุกวัน” แล้วก็ไม่ผิดหวังเลย ไอ้แก้มที่แดงขึ้นเรื่อยๆ แล้วขยับปากขึ้นลงเหมือนหาคำมาเถียงไม่ทันเนี่ย น่ารัก “มีแค่ช่วงนี้แหละที่ไม่เจอ สงสัยโดนงอน”

“ก็บอกว่าไม่ได้รอ วาคิดไปเองเหอะ”

“ยังไม่ได้บอกเลยว่าเป็นข้าว”

“ไม่ใช่ข้าวแล้วใคร ก็มีแต่ข้าวคนเดียวที่นอนหลับอยู่โซฟาทุกคืนจนวากลับอะ” เด็กหนุ่มชะงัก เขาเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรออกไปเสียแล้วก็ตอนเห็นรอยยิ้มของอีกฝ่าย เลยทำเป็นเปลี่ยนท่าที เสมองไปข้างๆ แล้วเบนเข็มไปประเด็นอื่น “สั่งข้าวเลยดีกว่า”

“เอาเบอร์มาให้พี่ เดี๋ยวโทรสั่งให้ จะกินอะไร”

“ข้าวผัดต้มยำกุ้ง อร่อยงี้” ไม่พูดเปล่า ยกนิ้วโป้งประกอบด้วย

“แล้วอะไรอีก”

“อย่างเดียวก็พอแล้ว”

“สั่งให้พี่ด้วยไง”

“ก็วาอยากกินข้าวผัดไม่ใช่เหรอ”

วายุยิ้มรับ “ก็สั่งมาอีกอย่าง แบ่งกันคนละครึ่งสิ”

ให้เลือกให้ตลอดแบบนี้นี่จะขี้ตามใจเกินไปเปล่า เดี๋ยวพอเขาดื้อก็มาว่า ตัวเองนั่นแหละทำให้เสียนิสัย ชอบทำให้รู้สึกดีอยู่เรื่อย

“พี่ไม่รู้อะไรอร่อย ข้าวเลือกหน่อย” วายุว่าต่อ หยิบโทรศัพท์ที่อีกฝ่ายเปิดหน้าเบอร์ร้านข้าวแล้วยื่นให้มาถือไว้แล้วกดโทรออก “คิดได้ยัง”

“ข้าวคะน้าหมูกรอบ”

“โอเค” วายุตอบรับ เอื้อมมือไปขยี้ผมเจ้าเด็กทาสหมูกรอบ ชอบนักล่ะของทอดๆ











ʕ•ᴥ•ʔ










ช่วงหลังมานี้วายุไม่ค่อยเจอข้าวนอนหลับอยู่ที่โซฟาเวลากลับบ้านเท่าไหร่
เพราะพอพ้นประตูเข้ามาก็จะได้ยินเสียงคุยโทรศัพท์ดังนำมาก่อนทุกที
และก็เป็นเหมือนเดิมซ้ำๆ ที่เจ้าตัวจะหันมามองบอกปลายสายว่าขอวางก่อนแล้วเอ่ยทักเขา

“วากลับดึกอีกแล้ว”

“ทำไมยังตาสว่าง”

“เล่นเกมกับเพื่อน คอลด้วย”

“อือฮึ” วายุพยักหน้ารับ “ขึ้นไปนอนได้แล้ว”

“…แล้ววาอะ”

“ยังไม่ได้กินข้าวเลย เดี๋ยวต้มมาม่ากิน” วันนี้เคลียร์งานส่ง วุ่นจนไม่มีเวลาลุกจากคอม ท้องร้องตั้งแต่หกโมง จนตอนนี้ห้าทุ่มเข้าไปแล้วก็ยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง

“เดี๋ยวโรคกระเพาะถามหาพอดี”

“ไม่บ่อยหรอก”

“ผมซื้อผัดซีอิ๊วมาเก็บไว้กินพรุ่งนี้ วาอุ่นกินก่อน”

“แล้วพรุ่งนี้จะกินอะไร”

“ค่อยหาก็ได้ ตอนนี้วาหิว”

“มาม่าก็กินได้”

“ผัดซีอิ๊วเถอะ” ข้าวว่า “เจ้านี้อร่อยนะ กินตอนหิวๆ ต้องยิ่งอร่อยแน่เลย”

คนโตกว่ายิ้มรับ เอื้อมมือไปขยี้ผมน้องอย่างที่ชอบทำเวลาเผลอ “โอเค ขอบคุณมากครับ ไปนอนซะไป”

“พรุ่งนี้วันหยุด”

“แล้ว?”

“จริงๆ มีเรื่องอยากคุยด้วย”

วายุเลิกคิ้วขึ้น มองตามคนที่เดินนำเข้าไปในครัวก่อนจะก้าวเท้าตาม กลายเป็นว่าเขาไม่ต้องทำอะไรเลย
 แค่นั่งรออีกฝ่ายหยิบถุงผัดซีอิ๊วออกจากตู้เย็นมาเทใส่จาน อุ่นไมโครเวฟแล้วเอามาวางเสิร์ฟให้ถึงที่

“ขอบคุณครับ” กลับมาบ้านแล้วมีคนคอยดูแลมันดีขนาดนี้เลยเหรอวะ “จะคุยอะไร” ถามพลางคลุกอาหารในจานไปมาให้คลายร้อน

“วา”

“หือ”

“สมมตินะ” ข้าวพูดเสียงเบา เงียบไปนิดก่อนจะเอ่ยย้ำอีก “สมมติเฉยๆ นะ”

คนโตกว่าฟังแล้วก็แอบแค่นหัวเราะ “อ่าฮะ สมมติ” เวลาปรึกษาอะไรสักอย่างกับใคร เรื่องสมมติมักจะเป็นเรื่องจริงที่ไม่อยากยอมรับเสมอแหละ

“คือ…ชอบเพศเดียวกันนี่แปลกไหมอะ”

วายุชะงัก เขาจับช้อนค้างแล้วเงยหน้าสบตากับคนถามด้วยสีหน้าอ่านไม่ออก “หมายความว่าไง”

“ก็ชอบเพศเดียวกัน ผู้ชายชอบผู้ชาย…แปลกไหม”

“…” วายุเงียบ เขาขมวดคิ้วอย่างไม่รู้ตัว หลายอย่างในหัวตีกันมั่ว

น้องถามทำไม

เจออะไรมา

คิดยังไง

หรือรู้อะไรเข้า…

ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ คิดไปไกลกว่าตรงหน้าโข สถานการณ์ล้านแปดถูกจำลองขึ้นในสมอง

“ทำไมคิดนาน”

เมื่อถูกถามย้ำวายุก็แอบสะดุ้ง เขากลืนน้ำลาย “ก็ไม่แปลก…บางทีความชอบมันก็เลือกเกิดไม่ได้”

“เลือกเกิดไม่ได้คือยังไง”

“บางทีไม่ได้ตั้งใจจะชอบ” วายุเอ่ยเสียงเบา เขามองดวงตากลมที่จับจ้องตัวเองอยู่ “มารู้ตัวอีกทีก็ดันรักไปหมดใจแล้ว”

“...” ข้าวเม้มปาก อยู่ดีๆ ก็ร้อนแก้มขึ้นมาเฉยๆ ทำไมสายตาต้องจริงจังขนาดนั้นด้วย

“ข้าวคิดว่าแปลก?”

“ก็นิดหน่อย ไม่ชินมากกว่า”

“ไม่ชินอะไร”

“ก็ผู้ชายชอบผู้ชาย”

“ของแบบนี้มันอยู่ที่ความรู้สึก ถ้าข้าวชอบใครสักคนเข้าจริงๆ ถึงวันนั้นข้าวจะไม่มานั่งถามตัวเองหรอกว่ามันแปลกไหม”

“…วาพูดซะอยากรักใครสักคนเข้าจริงๆ เลย”

ลองรักพี่ดูไหมล่ะ

เขาอยากพูดประโยคนั้นแทบตาย แต่ทำได้แค่เม้มปากแน่น แล้วพูดเรื่องอื่นต่อ “ว่าแต่ถามทำไม”

“ถามเฉยๆ แค่อยากรู้ว่าวาคิดยังไง”

วายุขมวดคิ้ว ท่าทางเลิ่กลั่กของอีกฝ่ายนั่นไม่มีทางถามเฉยๆ แค่ไม่ยอมบอกมากกว่า “ทำไมต้องอยากรู้ว่าพี่คิดยังไง”

“ก็แค่อยากรู้ ผมเห็นผู้ใหญ่ไม่ค่อยชอบคนรักเพศเดียวกัน”

“…มันก็หลายๆ อย่าง”

“อะไรหลายอย่าง”

“บางทีก็อยู่ที่ยุค รุ่นพ่อแม่เราเขาให้ความสำคัญกับการแต่งงาน มีครอบครัว มีลูก เขาถึงมองว่ารักร่วมเพศไม่ปกติ เพราะต่างจากความเชื่อเขา”

“แล้ววาไม่คิดว่าแต่งงานมีลูกสำคัญเหรอ”

“ลูกก็สำคัญ” วายุว่า มองตาอีกฝ่าย “แต่คนข้างๆ ที่จะใช้เวลาอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิตสำคัญกว่า”

“…”

“พี่อยากอยู่กับคนที่พี่รัก”

เหมือนมีบรรยากาศแปลกๆ ระหว่างกัน
ความจริงจังที่ส่งผ่านมาทางสายตาทำให้ข้าวทนจ้องไม่ไหวต้องหลุบมองพื้นอย่างไม่ตั้งใจ
เขาเลียริมฝีปาก ส่งเสียงอืออาเล็กน้อยก่อนเบี่ยงประเด็น

“วากินข้าวต่อเร็ว จะเย็นหมดแล้ว”

“อ่า” วายุก้มลงมองจานข้าวตัวเอง “ที่จะถามมีแค่นี้?”

“ครับ…แค่นี้แหละ” คนตัวเล็กกว่าตอบกลับพลางเงยหน้าแล้วยิ้มจนตาหยี “ขอบคุณนะครับ”

ฝ่ายคนถูกขอบคุณยิ้มรับ วางมือลงบนศีรษะน้องแล้วลูบไปมาเบาๆ


แต่กลับไม่รู้สึกยินดีอย่างที่ควรจะเป็น













to be continued...
ว้า รหัสแดงแล้วคับคุณพี่ชาย

#sofaขอฟัด




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.464K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,862 ความคิดเห็น

  1. #1823 CallistoJpt (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 18:26
    น้องไปแอบชอบใครหรือมีใครมาบอกชอบน้องคะเนี่ย ถ้าเป็นอย่างหลังนี่เราว่าเซนส์พี่ลมน่าจะแรงจริงๆค่ะ
    #1,823
    0
  2. #1799 Y789245 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 21:18
    น้องถามมมมม...น้องชอบใครอ้ะ
    #1,799
    0
  3. #1783 안시리민 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 15:16
    น้องชอบใครไม่นะ
    #1,783
    0
  4. #1758 PandaPuffycheeks (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 12:53
    ก็รอน้องเลือกไม่ใช่หรอว่าจะชอบผญหรือผชชช
    #1,758
    0
  5. #1672 IIISKY__ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:34
    น้องงงงง น้องไปชอบใครมาลูก ใล่พี่วามั้ยๆๆ แต่พี่วาใจเสียแล้วนะ
    #1,672
    0
  6. #1631 knsss (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 16:31
    ชิบหายแล้วน้า บทพี่ชายที่แสนดีน้า
    #1,631
    0
  7. #1613 fanin177 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 13:09
    มีคนชอบน้อง กับน้องแอบชอบพี่
    #1,613
    0
  8. #1547 PINKLAND (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 11:01
    เอ้ะน้องงงง
    #1,547
    0
  9. #1435 เขาเรียกฉันว่าเต่า (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 09:20
    น้องชอบพี่วา?
    #1,435
    0
  10. #1415 HaeMay (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 22:28
    มีผช.มาบอกชอบน้องรึเปล่า???
    #1,415
    0
  11. #1392 Jhoooope (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 17:19
    ฮืออออเมเดๆ
    #1,392
    0
  12. #953 ZiRbuT (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 15:36
    ต้องรีบแล้วลม
    #953
    0
  13. #750 PPsry (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 14:32
    น้องต้องรู้สึกแล้วแหละ ถามแบบนี้ ไม่ใช่รู้ว่าพี่ชอบนะ อาจจะชอบพี่เองอ่ะ งุ้ยยยยยย ขอให้เป็นงั้นนะ5555
    #750
    0
  14. #660 maybunny (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 20:10
    น้องชอบพี่ลม & มีคนมาชอบน้อง น้องถึงถามเรื่องนี้..ลุ้นว่าจะอย่างหน้าหรือหลัง555555
    #660
    0
  15. #557 Windysep (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 23:13
    พี่ลมถ้ายังช้านะ จะรอขำเลย 555
    #557
    0
  16. #547 PleVirojsakul (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 00:34
    หมาจะคาบแล้วพี่ลม
    #547
    0
  17. #278 mim_Chali (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 20:09
    พี่วารุกน้องข้าวได้แล้วค่ะ
    #278
    0
  18. #277 Kon--Kon (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 00:24
    น่าจะอกแตกตายเร็วๆนี้ 55
    #277
    0
  19. #276 Phonphanchaisit9 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 17:50

    น้องข้าวมีคนมาสารภาพรักเหรอถึงมาถามความคิดเห็นจากวาอ่ะ

    #276
    0
  20. #275 DracoM (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 20:15

    งืออออออ
    #275
    0
  21. #274 yuri_miko (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 13:26
    จอมบอกชอบน้องหรอ
    #274
    0
  22. #273 mpchibii (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 07:52
    ไม่อยากบอกว่าข้าวอาจจะชอบวาแล้ว อยากให้หงุดหงิดหัวใจไปก่อนนะคะพี่ลมม 😏
    #273
    0
  23. #272 AHOUMN (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 20:28
    ข้าวชอบวาแน่ๆดูออก พี่วายุต้องรีบทำคะแนนละนะ
    #272
    0
  24. #271 tt_yh (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 05:39
    เอาแล้ววว น้องต้องชอบไอ่คนที่คอลกะนแน่เลยยย
    #271
    0
  25. #270 Misa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 20:08

    น้องชอบวาเลยคอลกับเพื่อนเพื่อปรึกษาเปล่า

    อย่าชักช้านะวา จะทำอะไรก็รีบๆเข้า

    น้องปูทางถามมาขนาดนี้แล้ว รีบเลย

    อย่ารออีกเลย รอน้องมานานแล้วนะ

    #270
    0