ข อ ฟั ด ʕ•ᴥ•ʔ I sofa you

ตอนที่ 7 : Ep 6 ᵔᴥᵔ ไม่รู้จักกันเลย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,284
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,316 ครั้ง
    17 มิ.ย. 62
















Ep 6

ᵔᴥᵔ

ไม่รู้จักกันเลย

   










วายุคิดว่าคุ้มแล้วที่ยอมแหกขี้ตาตื่นแต่เช้าในวันหยุดที่ควรจะได้นอนยาวๆ ไปจนเที่ยงมาถึงนี่
เพราะการที่มาเห็นกับตาถึงได้รู้ว่าสัญชาตญาณตัวเองยังดีอยู่ ไอ้คำว่า ‘ไม่ดื้อสิ’ เมื่อคืนยังติดหูอยู่เลย
ยิ่งดังซ้ำเหมือนมีคนกดรีเพลย์ก็ตอนได้เห็นสายตาเจ้าของบ้านที่มองเด็กของเขาตอนเดินออกมาส่งที่หน้าประตูนี่แหละ

มีคนคิดไม่ซื่อว่ะ...

“หวัดดีครับ” คนที่หนีมาค้างบ้านเพื่อนคืนนึงเปิดประตูขึ้นมานั่งบนรถ ก่อนจะเอ่ยปากพลางยกมือไหว้

“อืม”

“ตื่นยังอะวา” ข้าวเอียงคอมอง ใต้ตาอย่างดำเลย “บอกแล้วไม่ต้องมารับ”

“หลับอยู่”

“…”

“อ่านออกนะ” ไม่ต้องมาทำเป็นขยับปากด่าเลย เห็นๆ อยู่ ไอ้ ‘กวนตีน’ นั่นน่ะ “ลามปาม”

“ตาหาเรื่องแล้ว ผมยังไม่ได้ทำไรเลย”

“สาบาน”

“อะไรอะ”

“ข้าพเจ้า”

“ฮะ?”

“พูดตามดิ” วายุยิ้มมุมปาก “ข้าพเจ้านายกนิศ”

“วาเป็นไรเนี่ย ไม่เอา” ข้าวขมวดคิ้วมุ่น มาไม้นี้เลยนะ “เล่นอะไรเป็นเด็กเลย ผมไม่เล่นด้วยเหอะ”

“ไม่กล้าก็ยอมรับมาว่าด่าพี่กวนตีน”

“ไม่ได้พูด”

“เห็นอยู่ว่าขยับปาก”

“ผมอาจจะพูดว่ามวยจีนก็ได้”

“แล้วข้าวจะพูดว่ามวยจีนทำไม”

“อินหนังไง เมื่อคืนดูหนัง”

“เรื่อง?”

พอโดนถามต้อนเข้าเยอะๆ ฝ่ายคนที่พยายามจะแถจนถลอกไปทั้งแขนแล้วก็ถอนหายใจ “วาจะจี้ไรขนาดนี้อะ หิวแล้วเนี่ย ขับรถเลยๆๆ”

ตีมึนเก่ง หนีก็เก่ง “จะกินไร”

“อยากกินหมูปิ้ง”

“แวะตลาดก่อนกลับบ้าน?”

“ได้เปล่า”

“แล้วแต่”

คนเด็กกว่าพยักหน้ารับ มองตรงออกไปนอกกระจก ตีเท้าไปมาอารมณ์ดี “วา”

“หือ”

“ทำไมหมูปิ้งไม่มีแบบนั่งร้านบ้างอะ”

“ยังไงนะ” วายุเลิกคิ้ว เหลือบตามองเด็กที่พูดไปแกว่งเท้าขึ้นลงไปด้วย

“ก็ร้านหมูปิ้งไง ส่วนมากเห็นแต่เป็นแบบรถเข็น คนยืนปิ้งๆ แล้วเราก็เดินไปสั่ง ใส่ถุงกลับบ้าน”

“ก็มันไม่มีความจำเป็นต้องนั่ง”

“อาจจะอยากกินตอนนั้นเลยก็ได้”

วายุหัวเราะ “หิวขนาดนั้นเลยเหรอฮะ” พออีกฝ่ายคุยอะไรแบบเด็กๆ ก็เอ็นดูจนเผลอละมือข้างนึงออกจากพวงมาลัยไปจับที่แก้มนิ่มๆ

สองคนชะงัก สัมผัสที่ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยทำให้เขินได้ง่ายๆ ยิ่งพอมันกะทันหันก็เลยทำหน้าไม่ถูก
ทั้งคู่นิ่งสนิทราวกับไม่มีใครกล้าขยับตัวก่อน จนกระทั่งวายุดึงมือกลับมาวางที่เดิมบทสนทนาก็หยุดลงไปแล้ว

กะอีแค่จับแก้มนี่ทำไมต้องตกใจขนาดนั้น ทั้งที่เมื่อก่อนเคยกอดกันบ่อยมากแท้ๆ







“หมูปิ้งสิบเจ็ดไม้ครับ ข้าวเหนียวดำสามห่อ”

“กินคนเดียวหมดนี่เลยเหรอ” วายุที่เดินตามหลังมาเอ่ยปากเมื่อได้ยินที่อีกฝ่ายสั่ง

“ใครจะกินหมด” ข้าวหันมามองค้อน “สั่งเผื่อวากับพี่น้ำนั่นแหละ”

คนฟังเลิกคิ้ว “ของพี่กี่ไม้”

“วากับพี่น้ำคนละห้าพอเปล่า”

“งี้ของตัวเองเจ็ดไม้?”

“ช่าย” คนตัวเล็กกว่าลากเสียงตอบ ตาจ้องหมูเสียบไม้ที่กำลังปิ้งอยู่บนเตา แค่กลิ่นก็ทำเอาแสบท้องแล้ว อยากกินนนน

“ตัวแค่นี้เอาไปเก็บไว้ตรงไหน”

ข้าวย่นจมูก วางมือลงบนท้องตัวเอง “นี่ไง จะให้เก็บไหนอะ”

“อ้วนลงพุงเหรอ”

“อ้วนแค่ตอนอิ่มเหอะ เดี๋ยวหิวพุงก็แฟบ ผอมใหม่”

“ไหน”

“เอ้ย!” ข้าวสะดุ้ง กระโดดหนีเมื่อวายุเอื้อมมือมาแตะบริเวณหน้าท้องตัวเอง “จับพุงผมได้ไง” ถึงจะไม่มีพุงย้วยๆ แต่ก็ไม่ได้แข็งๆ มีกล้ามเหมือนอีกฝ่ายสักหน่อย

วายุแอบยิ้ม “เห็นขนมถ้วยขายตรงนั้น กินไหม”

“มาชวนกินนั่นกินนี่ แล้วก็มาบอกว่าอ้วน”

“กินได้ก็กินไปเถอะน่า” อ้วนแค่ไหนเขาก็มองว่าน่ารักอยู่ดี

“ถึงบอกว่ากินไม่ได้ก็จะกินเหอะ”

ได้ยินแบบนั้นแล้ววายุก็หัวเราะ เขาขยี้ผมอีกฝ่ายอย่างมันเขี้ยว เดี๋ยวนี้พออยู่ด้วยกันมากเข้า ความอดทนอดกลั้นเขาก็น้อยลงเรื่อยๆ เผลอทีไรก็แตะเนื้อต้องตัวน้องตลอด “เดี๋ยวพี่ไปซื้อให้”

ข้าวพยักหน้า เม้มปากเมื่ออีกฝ่ายเดินแยกไปทางขวา มองตามก่อนจะหันไปมองเมื่อแม่ค้าที่ปิ้งหมูอยู่เอ่ยปากคุยด้วย

“เป็นพี่น้องที่น่ารักกันดีนะ” หญิงกลางคนยิ้มกว้าง “ลูกชายที่บ้านป้าสองคนนี่ตีกันได้ตลอด” ไม่มีคุยกันงุ้งงิ้งแบบนี้หรอก

ข้าวยิ้มรับ “ขอบคุณครับ” เขาไม่ได้พูดอะไรมากกว่านั้นได้แต่ก้มลงมองพื้นแล้วทบทวนสิ่งที่อีกฝ่ายพูด

‘พี่น้องที่น่ารัก’

ดีจัง อยู่ด้วยกันแบบนี้ก็อาจจะกลับมาสนิทกันได้อีกใช่ไหม


ถ้าเป็นเหมือนเมื่อก่อนได้ก็คงดี…







“กลับมาแล้วเหรอครับคุณวายุ”

วายุกลอกตาเมื่อได้ยินเสียงระรื่นของพี่ชายตัวเองดังมาตั้งแต่ยังไม่เห็นตัว “กับเรื่องงานนี่น้ำตั้งใจแบบนี้ปะเนี่ย”

“ก็ตั้งใจนะ แต่เรื่องลมตั้งใจกว่า”

คนโดนแซวจนเอือมกระตุกยิ้ม “อุตส่าห์ซื้อหมูปิ้งมาฝาก ไม่ต้องกินละมั้ง”

“ผมต่างหากเป็นคนซื้อฝากพี่น้ำ” ข้าวที่เดินตามมาด้านหลังพูดแย้ง

“ใครจ่าย”

“วาจ่าย แต่ถ้าผมไม่ซื้อก็คือไม่มีหมูปิ้งไง”

“เถียงพี่เหรอ”

“อันนี้คืออธิบาย” ข้าวว่าแล้วก็หันไปหาธารา เดินไปยื่นถุงหมูปิ้งส่งให้อย่างไม่สนใจคนจ่ายเงิน “อันนี้ของพี่น้ำครับ”

“ขอบคุณนะครับน้องข้าว” ฝ่ายคนที่ยิ้มกริ่มมาตั้งแต่ฟังสองคนเถียงกันเมื่อกี้รับถุงไปถือ หยิกแก้มน้องไปมา “น่ารักกว่าคนบางคนเยอะเลย”

“ไม่ชมข้าวกระทบลมดิ”

“น้ำยังไม่ได้พูดชื่อเลย ร้อนตัว”

“มีกันสามคนตรงนี้อะเนอะ”

ข้าวหัวเราะ “ขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะครับ” ตอนออกมาจากบ้านจอมแค่ล้างหน้าแปรงฟันเพราะไม่มีชุดเปลี่ยน ไม่อยากรบกวนจอมเยอะไปกว่านั้นแล้ว

“แล้วไม่กินเหรอครับ” ธาราถาม อ้าถุงดู “ห้าไม้เอง กินสามคนพอเหรอ”

“ของน้ำหมดเลย” วายุตอบแทน “เด็กหมูนี่กินไปแปดไม้แล้ว จิ๊กของลมไปไม้นึง”

“ก็วาบอกอิ่มเองอะ อุตส่าห์ช่วย”

ยังจะมาพูดงี้อีก กินซะเร็วเลย แถมพอของตัวเองหมดก็เหมือนไม่อิ่มด้วย ถ้ายังไม่กินก็จะยกให้หมดนั่นแหละ “ไปอาบน้ำไป” ใส่ชุดของคนอื่นอยู่นั่นแหละ น่าตีนัก

“เดี๋ยวลงมาเล่นเกมกันนะน้องข้าว พี่ได้เกมมาใหม่”

“โอเคครับพี่น้ำ” เด็กหนุ่มยิ้มตอบธารา ก่อนจะรีบเดินขึ้นบันไดไปห้องตัวเอง

“ไปแวะที่ไหนกันมา” ดูจากเวลาแล้วไม่น่าตรงกลับบ้าน

“แวะสวนใกล้ตลาด”

“ได้ทีก็เอาใหญ่เลยนะ”

“ก็เด็กมันหิว กินบนรถเดี๋ยวเปื้อน”

“ถามจริง” ธาราเบะปาก “น้ำเคยกินยำบนรถลมด้วยซ้ำ ไม่เห็นเคยกลัวเปื้อน”

วายุหัวเราะ “เออน่า รู้แล้วก็อย่าถามมาก”

ยอมรับมาตรงๆ ก็แค่นั้นแหละ “กินอีกปะ น้ำกินไม่หมดหรอก” ธาราเดินนำไปนั่งลงบนโซฟาพลางชูถุงหมูปิ้งแล้วเอ่ยปากชวน

“ไม่เอาละ อิ่ม”

“อิ่มท้องหรืออิ่มใจ”

“อิ่มใจ” วายุตอบกลับ “พอใจยัง”

“มาก”

แซวจนขี้เกียจดิ้นแล้วเนี่ย “น้ำ”

“ว่า?”

“รักว่ะ”

“รักน้ำ?”

“ข้าวดิ”

กูว่าละ “คือไม่ใช่เรื่องใหม่ ขออะไรที่น้ำยังไม่รู้หน่อย”

“รักฉิบหาย ยิ่งนานยิ่งรัก ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งทนไม่ไหว แม่งรักขึ้นเรื่อยๆ เลยว่ะ” วายุพรูลมหายใจออกอย่างหงุดหงิด “วันนี้ไปรับเจอเพื่อนที่ข้าวไปค้างบ้านเดินออกมาส่ง”

“แล้ว?”

“ดูไม่ดี”

“คือยังไง”

“มองน้องด้วยสายตาเหมือนที่ลมมอง”

ธาราเลิกคิ้ว รีบเคี้ยวรีบกลืนหมูปิ้งในปาก “ชอบน้อง?”

“คิดว่า เซนส์ลมแรง”

“เสน่ห์แรงจัด แล้วสวยปะ”

“เหมือนจะหล่อ”

พอได้รับคำตอบที่ผิดคาดก็ทำเอาเกือบสำลัก “ผู้ชาย?”

“เออ”

“อะ หงุดหงิด” หน้านิ่วคิ้วขมวดไปหมด พิษหึงมันกำเริบ “กลัวอะไร ไหนบอกน้องมีคนคุยอยู่แล้ว”

“ใครกลัว ลมไม่ได้กลัวเหอะ”

“แค่ไม่สบอารมณ์อะเนอะ”

“ไม่ต้องมาเนอะ”

“ระวังโดนคาบไป”

วายุยิ้มมุมปาก “คำว่าคาบนี่ใช้กับอะไรนะ”

“ทำไมร้ายอะ นั่นเด็กกว่าลมหลายปีเลยนะ เป็นผู้ใหญ่รังแกเด็กเหรอ”

“น้ำเป็นคนพูดเองด้วยซ้ำ”

“เจตนาลมไม่ดีเหอะ”

วายุแค่นหัวเราะ กระแทกเข่าเข้ากับอีกฝ่าย “กินเงียบๆ ไปเลย” พูดมากนัก











ʕ•ᴥ•ʔ










วันนี้ธารานัดดื่มกับเพื่อนสมัยมหา’ลัยเลยทำให้กลับดึกกว่าปกติเล็กน้อย คิดไว้แล้วว่าน่าจะถึงบ้านเป็นคนสุดท้าย
แต่ที่ผิดคาดไปคงจะเป็นเสียงทะเลาะกันที่ได้ยินตั้งแต่ยังไม่ทันเปิดประตูให้กว้างพอจะแทรกตัวเข้าไปได้

คนไม่รู้เรื่องเลียริมฝีปากเมื่อสองคนตรงนั้นเงียบและหันมามองพร้อมกัน
กลืนน้ำลายอย่างอึดอัดเพราะบรรยากาศมาคุรอบตัว

มีอะไรกันเนี่ย...

ยิ้มสู้เสือก่อนแล้วกันวะ

“อ่า...เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า” ต้องเกิดอยู่แล้วสิ ตึงหนักขนาดนี้ ถามเหมือนโง่

ด่าตัวเองในใจไปทีก็ว่าต่อ

“ทะเลาะอะไรกัน”

วายุเหลือบตามองเด็กข้างๆ ก่อนจะหันหน้าหนีไม่ตอบ เป็นฝ่ายคนตัวเล็กกว่าที่เอ่ยปากเสียงขุ่น

“มีคนพูดแล้วไม่ฟัง”

“อะไร” วายุคิ้วกระตุกเมื่อได้ยินประโยคที่ว่า

เป็นคนที่เผลอพูดกระทบออกไปแอบสะดุ้งเมื่อเสียงดุถามกลับ กลัวก็กลัว แต่โกรธก็โกรธ “วาจะรับไหมล่ะว่าพูดไม่ฟัง”

“...” คนตัวโตเงียบ มองหน้าข้าวนิ่ง

“กะ...ก็วาพูดไม่ฟังจริงๆ” เสียงสั่นจนน่าหงุดหงิดเลย

“ขนาดนี้แล้ว กลับก็ดึก”

“ก็บอกว่าทำรายงานไง”

“กลิ่นแบบนี้ยังจะพูดอะไรอีก”

“ก็บอกว่าไม่ได้สูบๆๆ ไม่เชื่อก็จะไม่พูดอะไรแล้วนะ”

“ไม่ได้สูบยังไงให้ติดมาขนาดนี้”

“ก็เพื่อนมันสูบ”

“นั่งให้พ่นใส่หรือไง”

“ก็มันนั่งอยู่ด้วยกัน กลิ่นติดมาจะแปลกตรงไหน พูดรอบที่ร้อยแล้ว”

“แล้วคบเพื่อนแบบไหน สูบบุหรี่ตั้งแต่อายุเท่านี้”

“แล้วผมห้ามเพื่อนได้ที่ไหน”

“ห้ามไม่ได้ แต่เลือกคบได้”

ยิ่งพูดข้าวก็ยิ่งหงุดหงิด ผู้ใหญ่จะไปเข้าใจอะไรเด็กวะ “คนเราก็มีทั้งข้อดีข้อเสียปะ จะให้คบๆ ไปแล้วพอเจอนิสัยไม่ดีก็เฟดออกมาเหรอ มันง่ายงั้นเลย” ก็อาจจะง่ายก็ได้ เหมือนที่อีกฝ่ายเฟดออกไปจากเขาไง

“คือจะบอกว่าคนรอบตัวมีแต่แบบนั้น?”

“จะรู้ได้ไง ให้เดินไปถามก่อนเหรอว่ามีข้อเสียอะไรบ้าง จดๆ มาให้หน่อยจะเอาไปคิดว่าควรคบไหม” ยิ่งพูดก็ยิ่งเดือด “หรือจะให้ผมอยู่คนเดียวไม่มีเพื่อนคบไปเลย”

“นี่ประชด?”

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มวิกฤต ธาราที่ยืนอยู่ท่ามกลางสงครามก็รีบเข้าไปห้ามทัพ “แยกกันก่อนดีไหมสองคน” เขาเอ่ยเสียงนุ่ม “ไว้อารมณ์เย็นค่อยคุยกันเนอะ”

“ผมไม่ได้ร้อนก่อน”

วายุเหลือบตามองเมื่อโดนทำเสียงก้าวร้าวใส่ เป็นจังหวะเดียวกับที่คนเด็กกว่าหลุบมองพื้น
รู้ตัวว่าเผลอพูดจาไม่ดีออกไปเสียแล้ว แต่เพราะทิฐิถึงได้ยังคงเงียบ

ไม่ขอโทษหรอก

วานั่นแหละผิดที่เอาแต่ด่าไม่หยุด…ไม่เชื่อใจกันแบบนี้ได้เหรอ

คนที่ทำหน้านิ่งมาตั้งแต่แรกถอนหายใจ ก่อนจะหันหลังแล้วเดินขึ้นชั้นสองไปโดยไม่พูดอะไรอีก
เมื่อเห็นอย่างนั้นแล้วข้าวก็รู้สึกโหวงๆ

ธาราเห็นน้องหน้าเสียก็รีบเอ่ยปาก “ไว้ค่อยคุยกันอีกทีนะน้องข้าว ขึ้นไปอาบน้ำนอนเถอะครับดึกแล้ว”

“…ครับ”

เห็นสีหน้าซึมๆ แบบนั้นแล้วก็เอ็นดู “อยากคุยอะไรกับพี่ไหม”

“…ผมไม่ได้สูบบุหรี่จริงๆ”

“พี่เชื่อครับ”

“แล้วทำไมวาไม่เชื่อบ้าง” ข้าวเม้มปาก หลุบตามองต่ำ พูดแล้วก็อยากร้องไห้ “ผมดูไม่น่าเชื่อเหรอ”

“ลมไม่ได้บอกว่าไม่เชื่อสักหน่อยนี่น่า แค่ห่วงเรื่องการคบเพื่อนแหละ”

“ทุกคนมีข้อเสียไม่ใช่เหรอครับพี่น้ำ แต่ถ้าเรารู้ว่ามันไม่ดีแล้วไม่ทำตามก็โอเคไม่ใช่เหรอ”

“…”

“เพราะไม่เชื่อว่าผมจะไม่ทำหรือเปล่าถึงได้โกรธอย่างนั้น”

“น้องข้าวครับ...”

“ผมไม่ได้เกเรสักหน่อย” เรียนก็ตั้งใจ ไม่ได้เสียคนเลย ไม่ชมแล้วยังว่าอีก

ทั้งสีหน้าทั้งน้ำเสียงน้อยใจจนน่าสงสาร “ไม่ต้องคิดมากนะครับ ที่ลมมันพูดทั้งหมดก็เพราะห่วงนั่นแหละ”

ก็รู้หรอก แต่เกินเหตุอะ ไม่ได้รู้สึกดีเลย “ห่วงแบบนี้ไม่ต้องก็ได้ครับ”

“เดี๋ยวใจเย็นกว่านี้ค่อยมาคุยกันใหม่นะครับ” ธาราว่า “แบบใช้เหตุผลกันทั้งสองฝ่ายเนอะ”

“ผมใช้เหตุผลนะ...แค่หงุดหงิดนิดเดียว”

คนโตกว่ายิ้มบาง วางมือลงบนศีรษะน้อง “ไปพักผ่อนนะครับ”

ข้าวพยักหน้า “ครับ”

เขาตอบรับและยอมเดินขึ้นห้องไปโดยดี แม้จะรู้ดีว่าคืนนี้ไม่มีทางพักสมองได้แน่ๆ



.


.


.




วายุถอนหายใจเมื่อกลับบ้านมาเจอโซฟาว่างเปล่าติดกันเป็นวันที่สามแล้ว
ตั้งแต่ทะเลาะกันก็ยังไม่มีโอกาสได้คุยสักที ก็อีกฝ่ายเล่นหลบหน้าหลบตาเก่งเสียจนเหมือนไม่ได้อยู่บ้านเดียวกัน
นี่ขนาดกลับมาเร็วกว่าปกติแล้วก็ยังไม่เจอ เหมือนรู้งั้นแหละ

“ข้าวอยู่ไหน” วายุเอ่ยปากถามเมื่อเห็นพี่ชายเดินลงมาจากชั้นสอง

“ทำไมวันนี้กลับเร็วเชียว ฟ้ามืดได้แป๊บเดียวคุณวายุก็ถึงบ้านแล้ว สงสัยคืนนี้พายุจะเข้า”

คนโดนแซวแสร้งทำหูทวนลม “ตกลงข้าวอยู่ไหน”

“ในห้องนอน”

“ทำไมวันนี้ขึ้นห้องเร็ว” วายุขมวดคิ้ว “เพิ่งทุ่มครึ่งเอง”

“ไม่สบาย”

“ไม่สบาย?” คนฟังทวนคำ

“เมื่อวานเหมือนจะตากฝนนะ เห็นเสื้อนักเรียนเปียกๆ ตากอยู่หลังบ้าน”

วายุขมวดคิ้ว “ไมลมไม่รู้”


“ก็ลมกลับดึก จะรู้ได้ไง”

“…” คนเถียงไม่ออกเงียบไป “แล้วน้ำเข้าไปดูยัง”

“ดูแล้วตอนกลับมา น้องบอกกินข้าวกินยาแล้ว เลยให้นอนพัก”

“แล้วอาบน้ำยัง”

“นอนห่มผ้าบนเตียงแล้วครับคุณวายุ”

“...”

“ห่วงนักก็เข้าไปดูเองละกันนะ” ธาราพูดลอยๆ เดินผ่านเข้าไปในครัว “ผมขออนุญาตหยิบนมแล้วขึ้นนอนก่อนล่ะ”

วายุเลียริมฝีปาก มองตามคนที่เดินตรงไปทางตู้เย็น ก่อนจะลากสายตาขึ้นไปชั้นสอง
ตัดสินใจอยู่ไม่นานก็ก้าวเท้าเหยียบบันไดขั้นแรก

จริงๆ ก็ยังทิฐิอยู่หรอก

แต่ความเป็นห่วงมันมีมากกว่า...



ประตูห้องนอนถูกเปิดออกช้าๆ วายุค่อยๆ โผล่หน้ามอง เมื่อเห็นว่าโคมไฟที่หัวเตียงยังเปิดอยู่ก็ขยับเข้าไปทั้งตัว
เดินเข้าไปใกล้เตียงก่อนจะพบว่าคนป่วยหลับสนิทอยู่ แต่สีหน้าที่ดูทรมานกับเหงื่อเต็มขมับนั่นดูไม่น่านอนสบายได้เลย

เห็นแบบนั้นแล้วเขาก็เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบผ้าเช็ดตัวผืนเล็กมาแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปชุบน้ำและบิดจนหมาด
ก่อนจะกลับมาที่เตียงใหม่อีกครั้ง เขาทรุดตัวนั่งลงที่ขอบเตียงแล้วซับเหงื่อตามใบหน้าและลำคอให้คนป่วยเบาๆ

นั่งเฝ้าจนอีกฝ่ายมีสีหน้าดีขึ้นวายุถึงได้กลับห้องไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่พอจะเข้านอนก็รู้สึกเป็นห่วงขึ้นมาอีก
ลังเลอยู่ครู่นึงสุดท้ายก็ตัดสินใจปิดไฟปิดแอร์ห้องตัวเองแล้วเดินมาที่ห้องนอนของคนป่วย
เขาเช็ดหน้ากับลำคอให้ข้าวอีกครั้งก่อนจะค่อยๆ นอนลงบนเตียงข้างๆ
ดึงผ้าห่มที่คลุมอยู่บริเวณท้องให้ขึ้นมาถึงหน้าอก ลูบผมที่ปรกหน้าผากออก
แล้ววนปลายนิ้วนวดที่ขมับและหว่างคิ้วเบาๆ ให้กล้ามเนื้อที่ตึงเครียดผ่อนคลายลง
เมื่อเห็นเจ้าตัวมีสีหน้าดีขึ้นก็โล่งใจ

“อย่ามาป่วยตอนที่ทะเลาะกันแบบนี้สิ…แล้วพี่จะขอโทษยังไง”


กระซิบเสียงแผ่วพลางนอนมองหน้ายามหลับไม่รู้เรื่องของคนตัวเล็กไปด้วย

















to be continued...
ย้ายมาลงทุกวันจันทร์นะคับ ~~~
และเนื่องจากหลังเข้าสู่กระบวนการจัดพิมพ์เรื่องนี้ได้มีการเปลี่ยนชื่อเรื่อง
เลยขออนุญาตแจ้งเปลี่ยน # เลยน้า ^^


#sofaขอฟัด





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.316K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,862 ความคิดเห็น

  1. #1846 AiBuss (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 15:13
    เราทีมน้องนะพี่วา น้องมีเหตุผล
    #1,846
    0
  2. #1822 CallistoJpt (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 16:50
    ต่างคนต่างไม่มีใครยอมลงให้กันเลย ใจเย็นแล้วคุยกันดีนะทั้งสองคน
    #1,822
    0
  3. #1782 안시리민 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 15:07
    บอกน้องตรงๆเลย เเต่ในความเป็นจริงมันยาก
    #1,782
    0
  4. #1671 IIISKY__ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:10
    โถ่ เรื่องยังไม่ลงตัวเลย มาทะเลาะกันอีกน้อ แต่นี่วงวารพี่น้ำ เป็นมือชงแล้วต้องมาเป็นคนกลางอีก555555
    #1,671
    0
  5. #1630 knsss (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 15:28
    ชอบก็พูดไปสิพี่ลม
    #1,630
    0
  6. #1573 _Rattanawadee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 22:07
    พูดว่ารักกันเถอะ
    #1,573
    0
  7. #1546 PINKLAND (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 10:16
    แพ้ทางพี่ลมตอนดูแลน้อง กี้ดดด
    #1,546
    0
  8. #1521 Nattgaporn_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 00:17
    จะเข้าข้างใครดีละหืม
    #1,521
    0
  9. #1516 blueeyes111 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 21:56
    งุ้ย พี่ลมน่ารักก
    #1,516
    0
  10. #1434 เขาเรียกฉันว่าเต่า (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 09:12
    พี่ลม จยยๆก่อนนะ รู้แหละว่าหวงห่วง
    #1,434
    0
  11. #1412 HaeMay (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 22:16
    ง้อน้องเลยๆๆๆๆ
    #1,412
    0
  12. #1390 Jhoooope (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 17:10
    แงง น่ารัก อย่าร้อนแล้วใส่กันแบบนี้เลย ใจเยนหน่อยค้าบบบ
    #1,390
    0
  13. #1164 rattanalak44 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 15:18
    ลมก็หวงน้องแหละ แต่แสดงออกอีกอย่าง
    #1,164
    0
  14. #668 peachpk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 18:45
    แงงพี่ลมมันก็นักและเป็นห่วงน้องมากๆ เกลียดพี่ลมไม่ลง
    #668
    0
  15. #658 maybunny (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 15:21
    อิพี่ก็ใจเย็นๆ ฟังน้องบ้าง น้องก็วัยซนจริงๆอ่ะ ค่อยๆบอกสอนน้องนะ
    #658
    0
  16. #556 Windysep (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 22:50
    ทะเลาะกันแรงกันอะ ค่อยๆคุยกันนน
    #556
    0
  17. #546 PleVirojsakul (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 00:16
    ขิงก็รา ข่าก็แรงมาก
    #546
    0
  18. #251 jjtk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 22:27
    แงงงงง ทะเลาะกันอยู่ยัยน้องป่วงเฉยเลยย พี่ลมง่อน้องน้า
    #251
    0
  19. #225 Misa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 20:21

    จะจีบน้องได้ยังพี่ จะเอาไงไหนบอกซิ

    เอ็นดูน้องที่อยากกลับมาสนิทกับพี่เหมือนเดิม

    น้องข้าวก็คือน่ารักมาก เด็กอะไรทำไมน่ารัก

    หายไวๆนะลูกนะ หายมาให้พี่เค้าขอโทษก่อน

    #225
    0
  20. #224 Sweetie-me (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 00:32
    งอนแทนน้องได้มั้ย พี่ลมไม่ฟังเหตุผลน้องเลย รู้แหละว่าเป็นห่วง ฮึ้ยยยยย !!

    อ่านรวดเดียวจบเลย เนื้อเรื่องดีมากๆเลยค่ะ น่ารักด้วย ขอบคุณนะคะ >__<
    #224
    0
  21. #220 ooy1565 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 23:52
    อีพี่ก็พูดกับน้องดีๆหน่อยสิ ห่วงแต่ฟังเหตุผลน้องบ้าง แล้วดูสิน้องไม่สบายแล้ว
    #220
    0
  22. #218 shinjii_____ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 16:58
    น่ารักจัง;-;
    #218
    0
  23. #217 Tensquared (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 10:38
    โมโหกันไม่ดีเลย ไม่มีใครยอมใครด้วย หวังว่าจะดีกันไวๆนะพี่ลมน้องข้าว
    #217
    0
  24. #216 เก้าอี้น้อย (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 10:25
    คืนดีกันเร็วๆน้า
    #216
    0
  25. #215 tt_yh (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 07:58
    ทะเลาะกันเป็นเด็กๆ รีบๆดีกันได้แล้ววว
    #215
    0