ข อ ฟั ด ʕ•ᴥ•ʔ I sofa you

ตอนที่ 6 : Ep 5 ᵔᴥᵔ เพื่อนใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,717
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,435 ครั้ง
    14 มิ.ย. 62














Ep 5

ᵔᴥᵔ

เพื่อนใหม่

   







ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีสวยผละออกห่าง ขยับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง
หญิงสาววางมือลงบนแก้มคนตรงหน้าแตะเบาๆ สองสามทีก่อนเอ่ยปาก

“ขอบคุณที่มาส่ง”

วายุพยักหน้ารับ เลียริมฝีปากที่เห่อร้อนของตัวเอง ผู้หญิงอะไรจูบตอบได้รุนแรง ไม่เคยยอมลงให้เลย “เข้าบ้านดีๆ นะ”

“ส่งถึงหน้าบ้านขนาดนี้จะไม่ดียังไงได้อีก หรือต้องให้ลมอุ้มไปส่งบนบ้าน”

“ชวนเข้าบ้านเหรอ”

“อยากเข้าหรือเปล่าล่ะ”

ชายหนุ่มหัวเราะ “พอดีกว่า ลมหมดแรงแล้ว”

“ไม่ฟิตแบบนี้คือกำลังจะแก่แล้วหรือเปล่า”

“ให้ลมเหนื่อยบ้างเถอะ”

ฝ้ายยิ้มกว้าง “คราวหน้านัดกันบ้านฝ้ายเถอะ สบายกว่ากันเยอะ ไม่ต้องไปเปิดห้องด้วย”

“เกรงใจ”

“ไม่ต้องเกรงใจ สะดวกแบบนี้” เธอว่า “ฝ้ายอยู่คนเดียว ชิวๆ”

วายุพยักหน้ารับ ก่อนจะหลับตาลงเมื่ออีกฝ่ายขยับเข้ามาจูบเบาๆ อีกครั้งเป็นการบอกลา

“ขับรถดีๆ ฝ้ายไปนะ” เธอบอกแบบนั้นก่อนจะผละตัวออกเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินเข้าบ้านไปโดยไม่ได้หันกลับมาโบกมือลาอีกที วายุรอจนเจ้าของบ้านล็อกประตูเรียบร้อยถึงได้ขับรถออกจากตรงนั้น

ตั้งแต่ที่เจอกันครั้งแรก เขากับฝ้ายก็นัดกันบ้างเป็นครั้งคราว
อาทิตย์ละครั้ง สองอาทิตย์ครั้ง หรือไม่ก็เดือนละครั้งแล้วแต่จังหวะที่ว่างตรงกัน
ปกติแล้วเขาไม่ค่อยนัดใครซ้ำ แต่สำหรับอีกฝ่ายเป็นกรณียกเว้น
อาจจะเพราะนิสัยที่ไม่คิดอะไรมาก หรืออาจจะเพราะความสบายใจเวลาอยู่ด้วยกัน

เจอกัน คุยกัน และสุดท้ายก็จบลงบนเตียง ไม่ได้นอนกอดกันแน่นหลังเสร็จกิจกรรม
ไม่หึงหวงหรือแสดงความเป็นเจ้าของ ไม่เคยป้อนคำหวานใส่ ไม่เคยหวั่นไหว ไม่มีการกระทำที่พิเศษ

เหมือนคนรู้จัก

เหมือนเพื่อน

ไม่มีอะไรมากกว่านั้น

ที่เป็นอยู่มันอาจจะดูแย่ไปสักหน่อย เขาอาจจะเป็นผู้ชายที่ดูไม่ได้เรื่อง
ไม่จริงจังกับความสัมพันธ์ นอนกับคนอื่นแบบไม่ผูกมัด
ซึ่งอันที่จริงแล้ววายุก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนดี ไม่เคยบอกว่าสิ่งที่ตัวเองทำมันถูกต้อง
แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ใช่เรื่องที่ใครจะมาตัดสิน เขาไม่เคยทำให้ตัวเองหรือใครต้องเดือดร้อน
และสำหรับเขาฝ้ายเองก็เป็นผู้หญิงที่ดี ดูแลตัวเองได้และทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีในหลายๆ ด้าน

มันจะทำไมล่ะถ้าคนคนนึงจะเลือกทำในสิ่งที่อยากทำ และมันไม่ได้เป็นไปในทิศทางเดียวกับกรอบความคิดของสังคม

แต่หากถามว่าจะแนะนำให้คนใกล้ตัวทำหรือเป็นเหมือนอย่างเขาไหม
คำตอบก็ตายตัวอยู่แล้วว่าไม่ ถ้าเลือกได้ ก็เลือกทางอื่นคงดีกว่า

หากเขามีสิทธิ์ได้ครอบครองในสิ่งที่ต้องการ เขาก็คงไม่หยิบตัวเลือกนี้ขึ้นมาเหมือนกัน


เพราะทางที่เขาหวังไว้ในใจ มันคงมีความสุขกว่าตอนนี้ไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่าแน่ๆ







วายุเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเปิดประตูเข้าบ้านมาได้ยินเสียงคนคุยกันหลายคน
พ้นทางเดินเข้ามาก็เห็นเด็กแสบนั่งกดมือถืออย่างเมามันอยู่บนโซฟา
พูดโต้ตอบกับคนในโทรศัพท์ดุเดือดไปหมด นึกว่าใครมาที่แท้ก็คอลกรุ๊ปกันนี่เอง

ดึกป่านนี้แล้ว “ทำไมยังไม่นอนอีกข้าว”

คนโดนทักเหลือบตาขึ้นมองเล็กน้อยก่อนจะรีบกลับไปสนใจจอมือถือตัวเองใหม่ ท่าทางรีบร้อนนั้นทำเอาต้องเอียงคอ

“วาแป๊บนะ ผมใช้สมาธิ”

อะไรขนาดนั้น “เล่นเกมไม่ใช่เหรอ”

“เกมนี้มันหยุดไม่ได้ ทุกวินาทีสำคัญ แป๊บๆๆๆ” ข้าวพูดรัว ก่อนจะขยับมือเร็วๆ แล้วเอ่ยปากโต้ไปมากับคนในสาย “เข้าๆๆ ไหวๆ อย่าถอย ระวังเข้าหลัง! บังให้หน่อยๆๆ เชี่ยเกือบตายแล้ว”

วายุยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย จริงจังอะไรขนาดนั้นล่ะนั่น ส่ายหน้าไปมาก่อนจะเดินเข้าไปในครัว
รินน้ำใส่แก้วดื่มแก้กระหายระหว่างรอเด็กตรงนั้นเล่นจบ นานจนเริ่มคิ้วกระตุก
กินเวลาไปเกือบยี่สิบนาทีกว่าอีกฝ่ายจะร้องเฮกับชัยชนะที่ได้รับ

“ดึกป่านนี้ยังเล่นเกมอีก พรุ่งนี้เรียนไม่ใช่เหรอ”

“เพิ่งเที่ยงคืนเอง มือกำลังขึ้น” ข้าวตอบกลับ เอ่ยปากบอกเพื่อนในสายว่าเลิกแล้วหลังจากนั้นก็กดวางแล้วล็อกมือถือ ก่อนจะหันไปสบตาคนที่เพิ่งถึงบ้านเมื่อครู่ “วานั่นแหละกลับดึก”

“กลับมาแล้วนี่ไง”

“…” ข้าวจ้องอีกฝ่ายนิ่ง

“มองอะไร ขึ้นข้างบนได้แล้ว”

“…ลิปสติกเปื้อนตรงคาง”

วายุสะดุ้ง รีบยกหลังมือเช็ดแทบไม่ทัน

“ต่ำลงมาอีก ขวาหน่อย ตรงนั้นแหละ หมดแล้ว”

วายุทำตามคำบอกของคนตรงหน้า ความรู้สึกเหมือนโดนเมียจับได้หลังทำผิดนี่มันอะไร “อ่า…ลุกเถอะ เดี๋ยวพี่ปิดไฟให้”

“วาไม่ได้ทำงานเหรอ”

“หือ”

“กลับดึกๆ ทุกวันคือไม่ได้ทำงานเหรอ”

“เปล่า” วายุเอ่ยเสียงแผ่ว “ส่วนใหญ่คือทำงาน”

“อือฮึ”

“วันนี้คือส่วนน้อย”

“ไปกับเพื่อนอีกเหรอ”

“ไม่คุยเรื่องนี้ดีกว่านะ”

“เพราะอะไร เพราะผมเด็ก?”

“ข้าว…”

“อายุเท่าไหร่ถึงโต ถ้าสิบแปดแล้ววาจะบอกว่าผมเด็กอยู่รึเปล่า”

คนโตกว่าถอนหายใจ ประชดกันแบบนี้ไม่น่ารักเลย “พี่ไม่ได้บอกว่าข้าวเด็ก อย่าเพิ่งอารมณ์เสียสิ”

“ปกติวาก็ทำแบบนั้นตลอดอยู่แล้วอะ”

“ครั้งนี้ไม่ใช่ โอเคไหม”

“…”

“พี่แค่ไม่อยากคุยเรื่องนี้เฉยๆ ไม่เกี่ยวกับอายุข้าวเลย กับน้ำพี่ก็ไม่คุย”

“เพราะอะไร”

“มันไม่ดี”

“ไม่ดีแล้วทำไมยังทำ”

พอถูกถามย้อนกลับมาแบบนี้ ฝ่ายคนที่ไม่มีคำตอบให้ก็เงียบสนิท
เขาคิดว่าตัวเองกำลังเป็นตัวอย่างที่แย่ ไม่สมกับที่เป็นพี่ชายเลยให้ตายเหอะ

“ข้าว” เรียกชื่อคนตรงหน้าเสียงอ่อน ก้าวเข้าไปทรุดตัวนั่งลงข้างๆ ยิ้มบางเมื่อคนตัวเล็กกว่าเงยหน้าสบตา

“…”

“จำได้ใช่ไหมว่าเมื่อก่อนพี่เคยสอนข้าวไว้ว่าดีไม่ดี ควรทำไม่ควรทำ ให้คิดอย่างมีเหตุผล อย่าตัดสินใจเพราะมีคนบอกว่า เขาว่ากันแบบนั้น เขาว่ากันแบบนี้”

“แล้วมันเกี่ยวอะไร”

“ถ้าวันนึงข้าวโตขึ้น มีเหตุผลในสิ่งที่ตัวเองทำ สามารถตอบทุกคำถามของตัวเองได้ และไม่ส่งผลกระทบแย่ๆ กับตัวเอง ครอบครัว และคนอื่น พี่ก็จะไม่ตัดสินว่าสิ่งที่ข้าวทำถูกหรือผิด”

“…”

“เวลาพี่บอกกับข้าวว่าดีหรือไม่ดี พี่ก็แค่แนะนำจากประสบการณ์และเหตุผลส่วนตัวของพี่” วายุยิ้ม วางมือลงกลางศีรษะน้อง “ถ้าข้าวไม่เห็นด้วย หรือมีเหตุผลที่ดีกว่าพี่ พี่สัญญาว่าจะฟัง เราจะคุยกันด้วยเหตุผล โอเคไหม”

“แสดงว่าสำหรับวาเรื่องนั้นคือดี”

“ก็ไม่ใช่ว่าดีหรอก แต่ก็มีเหตุผลที่ทำ”

“แล้วเหตุผลของวาคืออะไร”

“พี่เป็นผู้ชายและวัยพี่มันก็นะ…อืม”

“มีเซ็กซ์กับคนที่ไม่รักได้เหรอ”

“ก็อยู่ที่จุดยืน”

“ยังไง”

“บางคนรักก่อนถึงมีเซ็กซ์ บางคนไม่รักก็มีเซ็กซ์ได้ อยู่ที่ข้าวอยากเป็นคนแบบไหน”

“ผมก็มีนะความต้องการ”

วายุกลืนน้ำลาย ยาพิษชัดๆ เลยต้องมาคุยเรื่องแบบนี้ ในหัวเขาจินตนาการไปร้อยแปดแล้ว อยากสวดมนต์ชะมัด น้ำอยู่ไหนวะแม่ง มาช่วยลมหน่อยดิ๊ “แล้ว…”

“แต่ก็ยังไม่ได้อยากมีเซ็กซ์กับใคร”

“มีอะไรก็ปรึกษาพี่ได้นะ” แม่งเอ๊ย ไม่คิดว่าจะต้องมาพูดแบบนี้เลย “เรื่องป้องกันพวกนั้นสำคัญ”

“ผมรู้น่า เรียนสุขศึกษา” ปลายเสียงฟังดูไม่พอใจเล็กน้อย แต่ดูรู้ว่ากลบเกลื่อนเพราะเขินมากกว่า

“อ่า…ว่าแต่เหมือนข้าวจะมีคนคุยอยู่ใช่ไหม คนที่โทรมาวันนั้น พี่เข้าใจถูกหรือเปล่า”

“อือ ก็คุยๆ กันมาสักพักนึง”

“รักแล้วหรือเปล่า…”

คนเด็กกว่าส่ายหน้า “คิดว่ายังไม่ถึงขั้นนั้น”

“…”

“แล้วก็ไม่ได้คิดอะไรพวกนั้นกับฟางด้วย” ข้าวขมวดคิ้วเหมือนใช้ความคิด “ผมอาจจะเป็นคนแบบที่รักก่อนแล้วถึงอยากมีเซ็กซ์ก็ได้”

“แล้วข้าวชอบตัวเองที่เป็นแบบนั้นไหม”

“ก็ชอบ”

“นั่นแหละ ก็ดีแล้ว”

“แล้ววาชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้เหรอ”

“…” วายุนิ่งไป คำถามอะไรทำไม่ฟังแล้วเจ็บจี๊ดขนาดนี้วะ นี่รู้ความรู้สึกเขาเหรอ ทำเป็นไม่รู้มาตลอดเลยหรือเปล่าเนี่ย

“ไม่อยากมีแฟนเหรอ ไม่อยากมีเซ็กซ์เฉพาะกับคนที่รักเหรอ”

คนโดนจี้ใจดำเลียริมฝีปาก มองหน้าอีกฝ่ายแล้วใจเต้นตุบ

ทำไมจะไม่อยากล่ะ

เฉพาะกับคนที่รักน่ะ

อยากจะแย่

โคตรอยากเลย


“ไปนอนเถอะ”

“อันนี้ก็ไม่อยากตอบเหรอ”

วายุพยักหน้า “ขอโทษนะ”

“…ไปนอนก็ได้ ไม่เห็นต้องขอโทษเลย” อีกฝ่ายพึมพำ

คนตัวสูงยิ้มรับ “ข้าวขึ้นไปก่อนเลย เดี๋ยวพี่ปิดไฟปิดแอร์ให้”

“อือ”

“ฝันดีนะ”

ข้าวพยักหน้า มองตาคนที่ยังนั่งไม่ลุกค้างไปนิด “ฝันดี” ตอบกลับเสียงเบา ก่อนจะหันหลังเดินไปทางบันได ทิ้งให้คนที่โดนบทสนทนาเมื่อครู่เคาะหัวจนสั่นไปทั้งใจนั่งจมอยู่กับความคิดเพียงลำพัง











ʕ•ᴥ•ʔ










ช่วงอาทิตย์นี้ข้าวมีสอบเก็บคะแนนเยอะ เลยต้องเร่งอ่านหนังสือ ไอ้สอบย่อยพวกนี้สำคัญ
แม้จะไม่เท่าส่งงาน แต่เอามารวมๆ กันก็เป็นก้อนใหญ่ มีผลต่อเกรดไม่น้อยเหมือนกัน
เขาไม่อยากตกอันดับ ถึงจะดูชิวเท่าไหร่ในคาบเรียน แต่ใครจะรู้ว่าเขาอ่านหนังสือล่วงหน้าหนักแค่ไหน
ไอ้แผนการสอนที่แจกมาเขาแปะไว้หราตรงโต๊ะเขียนหนังสือ ของเทอมแรกนี่ทวนไปไม่รู้กี่รอบแล้ว

“ขยันจังเลยครับน้องข้าว” ธาราที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จตั้งแต่กลับบ้านมาเอ่ยปากพลางขยับนั่งลงข้างๆ คนที่กำลังตั้งใจอ่านหนังสือและทำแบบทดสอบอยู่ “สอบเหรอครับ ทำไมช่วงนี้อ่านเยอะกว่าปกติ” ทั้งที่ที่ผ่านมาก็อ่านตลอดอยู่แล้ว

“ครับอาทิตย์นี้สอบทุกวันเลย พรุ่งนี้สอบเลข กับภาษาไทย”

“ขยันแบบนี้คุณแม่ดีใจแย่แล้ว”

“ได้ที่หนึ่งคุณแม่จะได้กลับมาให้รางวัลไงครับ” ข้าวยิ้มกว้าง

แต่กลับทำคนฟังสะอึกไปไม่น้อย “เดี๋ยวหยุดยาวคุณแม่ก็คงลากลับมาหาเนอะ”

อีกฝ่ายยิ้มรับ “ผมก็รออยู่เลย”

“แล้วไม่ไปอาบน้ำก่อนล่ะครับ”

“เดี๋ยวง่วงค่อยไปอาบครับ จะได้ต่อเวลาอีกหน่อย”

ธารายกคิ้วขึ้น คำพูดคุ้นๆ หรือเปล่า ลอกใครมาน้า “จะนั่งอ่านตรงนี้จนดึกเหมือนเดิมเหรอครับ”

“ครับ พี่น้ำไม่ต้องห่วงนะ ขึ้นไปนอนก่อนได้เลย”

ธาราพรูลมหายใจออกสั้นๆ “ทำไมไม่ขึ้นไปอ่านบนห้องนอนสบายๆ ล่ะครับน้องข้าว”

“ตรงนี้ผมก็สบายนะ” ข้าวเลียริมฝีปาก “ชินแล้วด้วย…”

คนฟังอมยิ้ม จริงๆ แล้วที่ข้าวทำมันก็น่าทำให้คนที่กลับดึกทุกวันดีใจอยู่หรอก
ไม่ต้องบอกก็รู้แหละที่นั่งอยู่ตรงนี้จนชินน่ะเพราะอะไร

เป็นเขานะขึ้นไปนั่งเอนหลังบนเตียง ห่มผ้านุ่มๆ ให้สบาย ดีกว่ามานั่งหลังแข็งที่โซฟาแบบนี้ไปแล้ว

ถ้าไม่ได้รอใคร…
   
“แต่ยังไงก็อย่าดึกมากนะครับ พรุ่งนี้สอบต้องพักผ่อนเยอะๆ” ธารายิ้ม “ไม่ต้องรอจนกลับนะ”

ข้าวสะดุ้ง “ระ…รออะไร”

คนตัวโตแอบส่ายหน้า อาการเหมือนเด็กติดพี่ที่พยายามปิดเพราะกลัวจะโดนล้อว่าไม่โตสักทีนี่แหละน่าเอ็นดูนัก

ซึ่งจริงๆ ธาราก็คิดนะ

“เปล่าหรอกครับ งั้นพี่ขึ้นห้องก่อนนะ”

“…ครับ”

ว่าวายุกับข้าวน่ะมีนิสัยบางอย่างคล้ายๆ กัน


ร้อนตัวกับเรื่องฝ่ายตรงข้ามเก่ง







ชั่วโมงต่อมาวายุก็ถึงบ้าน เขาสบตาเข้ากับเด็กที่คิดว่าน่าจะหลับสนิทไปแล้ว
ทำไมป่านนี้ยังนั่งอ่านหนังสืออยู่อีก นึกว่ามาถึงจะเห็นนอนเอนหลังคอพับเหมือนปกติ

“ทำไมยังไม่นอน”

“ไม่ได้รอวานะ”

อือหือ ทำไมวันนี้ร้อนตัวหนักกว่าทุกวัน “ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย” ไม่อยากแซวอะ ตีนิ่งไว้ดีกว่า เดี๋ยวไก่ตื่น “ห้าทุ่มแล้ว ขึ้นห้องนอนไป” เดินเข้าไปใกล้ หยิบหนังสือเรียนที่วางอยู่รวบเข้าหากัน “สอบ?”

“อือ”

“อ่านพอแล้ว ไปพักผ่อนสิ” พูดแล้วก็ก้มลงมอง พอเห็นผมเปียกๆ ของอีกฝ่ายแล้วก็ขมวดคิ้ว “เพิ่งอาบน้ำ?”

“ครับ...รอง่วงถึงไปอาบ”

“ง่วงต้องไปนอน ไม่ใช่ไปอาบน้ำ”

“วายังทำเลย”

“อันนั้นจำเป็น พี่ต้องทำงานส่ง” วายุใช้ข้อนิ้วเคาะหน้าผากอีกเบาๆ “แต่ข้าวต้องพักผ่อน เดี๋ยวก็เพลีย ไม่สบายไปสอบพอดี”

“รู้แล้ว”

“แล้วทำไมไม่เช็ดผมให้แห้ง” เชาว่าพลางเอื้อมมือไปหยิบผ้าผืนเล็กที่วางพาดพนักโซฟาอยู่มาวางคลุมศีรษะคนตัวเล็กขยี้ไปมา "ชอบสระแล้วไม่ยอมทำให้ผมแห้งเร็วๆ"

“เดี๋ยวก็แห้งเอง”

“มันชื้นนานไม่ดี”

“สั้นนิดเดียว”

“นั่นแหละ นิดเดียวก็รีบๆ เช็ด” บ่นไปมือก็ขยับเช็ดเส้นผมเปียกๆ ของอีกฝ่ายไปด้วย

ข้าวกลืนน้ำลาย นั่งให้คนโตกว่าเช็ดผมให้ไปเรื่อยๆ โดยไม่เอ่ยแย้ง
สองมือวางนิ่งอยู่ที่หน้าตักตัวเอง ไม่คิดจะขยับไปทำอะไรทั้งนั้น

“พอแล้วก็ได้” ผ่านไปสักพักคนเด็กกว่าก็เอ่ยปาก

“ยังไม่แห้ง” วายุตอบกลับ “หรือจะใช้ไดร์”

“เดี๋ยวก็แห้ง”

“ไม่เดี๋ยว ต้องแห้งตอนนี้แล้ว จะได้นอนเลย”

“เดี๋ยวเช็ดเองๆๆ วาขึ้นไปอาบน้ำนอนเลย”

“พี่เช็ดให้ได้ นั่งเฉยๆ ขยี้อีกแป๊บเดียวเนี่ย”

ข้าวเลิกเถียง นั่งนิ่งให้อีกคนขยี้ผมไปเรื่อยๆ กลอกตามองนั่นมองนี่
ระหว่างนั้นก็มีคำถามนึงวิ่งวนอยู่ในหัว คิดอยู่หลายนาทีว่าจะพูดออกไปดีไหม
ลังเลไปลังเลมา สุดท้ายก็เอ่ยปากจนได้

“…วา”

“หือ ก้มลงหน่อย”

เด็กหนุ่มทำตาม ก่อนพูดต่อ “วันนี้งานดึกเหรอ”

“อือฮึ แก้งานเยอะ โดนล้มแบบ”

“อ้อ”

วายุแอบชะงัก เหมือนเขาจะเพิ่งสะกิดใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงถามแบบนั้น จะเช็กว่าเหตุผลที่กลับดึกวันนี้เป็นเพราะส่วนใหญ่หรือส่วนน้อยสินะ “ไม่ได้เที่ยว”

“ถามเฉยๆ หรอก”

“อ้อ”

ข้าวกระตุกหัวคิ้วเข้าหากันเมื่ออีกคนทำเสียงตอบรับล้อเลียนเขา “ไม่เช็ดแล้ว”

“เอ้า” โกรธเฉย

“หมาดมากแล้ว เดี๋ยวผมขึ้นไปเช็ดต่อบนห้อง”

วายุแอบยิ้ม โคลงหัวไปมา มองเด็กที่ทำหน้ามุ่ยแล้วก็เอื้อมมือไปบีบจมูก “นอนเลยล่ะ”

“รู้แล้วน่า”

“ฝันดีครับ”

ข้าวกัดริมฝีปากล่าง เบนสายตาหนีพลางเอ่ยตอบกลับไปเสียงเบา “ฝันดี”



.


.


.




“ออดแล้วงั้นเราไปก่อนนะ” เด็กหนุ่มหน้าตี๋ยิ้มกว้าง “ไว้เจอกันเย็นนี้”

“เค แล้วเจอกันๆ” ข้าวตอบกลับเสียงใส โบกมือให้เพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จักเมื่อวานก่อนจะหันหลังเตรียมขึ้นห้อง แต่เดินได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องชะงักเมื่อเจอฮายยืนอยู่ “อ้าว เข้าห้องน้ำเสร็จแล้วเหรอวะ เร็วจัด”

“เออ” ฮายตอบกลับสั้น มองเลยไปข้างหลังเล็กน้อยแล้วเบนกลับมาสบตากับเพื่อนสนิท “รู้จักด้วยเหรอ”

“หือ?”

“เมื่อกี้ที่คุย”

“อ้อ จอมอะนะ”

คนถามพยักหน้ารับ

“เออเพิ่งรู้จักกัน พวกไอ้นัทมันลากเข้ากลุ่มเล่นเกม แทงค์อย่างเก่งกูแทบกราบ”

“แล้วทำไมมาคุยกัน สนิทกันแล้ว?”

“ก็ระดับนึง มันคุยง่ายอะ ดูนิสัยดี เล่นเกมแล้วไม่หัวร้อนด้วย อย่างประเสริฐ” ปกติเพื่อนๆ เขานี่ปากหมากันฉิบหาย ตีกันแทบตายทุกครั้ง

“อ่า”

“ทำไมอะ มึงรู้จักเหรอ”

“เออ อยู่หมู่บ้านเดียวกัน”

“ถามจริง ไมกูไปบ้านมึงไม่เคยเจอวะ”

“คนละซอย กูก็ไม่เคยคุยหรอก”

“เฮ้ยเจ๋ง เป็นกูนะขอติดรถบ้านเขามาเรียนทุกวันอะ” ข้าวหัวเราะ “พอดีเลย วันนี้พวกนัทมันชวนกันไปกินเลี้ยงที่บ้านจอม ฉลองสอบเสร็จ มึงสนใจปะ”

“กูไม่ได้สนิท”

“มันคุยง่ายกันหมด ไปแป๊บเดียวรับรองตบหัวตีหลังกันได้แล้ว”

“ไม่ดีกว่า กูไม่ได้สนิทง่ายแบบมึงอะ เดี๋ยวอึดอัด”

“งั้นมึงเล่นเกมปะละ ไว้เดี๋ยวกูลากเข้า เล่นไปเรื่อยๆ มึงก็สนิทเอง”

“ไม่ดีกว่า” ฮายปฏิเสธอีก ก้าวเท้าเดินข้างกันขึ้นอาคารเรียนไปด้วย “กูไม่ถนัด”

“งั้นไว้มีโอกาสแดกข้าวกัน จะได้รู้จักไว้ จอมดูนิสัยดีมากเลยนะ”

“…อืม”

“เดี๋ยวคืนนี้คุยกับมันแล้วพูดเรื่องมึงดีกว่า มันอาจะเคยเห็นมึงในหมู่บ้านก็ได้แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพื่อนกู” ข้าวพูดยาวอย่างอารมณ์ดี เวลาที่เจอเพื่อนรู้จักกันหรือมีอะไรเกี่ยวข้องกันโดยบังเอิญแบบนี้ล่ะชอบนัก ทำให้รู้สึกว่าโลกมันกลมดี “เฮ้ยอาจารย์เข้าแล้ว วิ่งเร็วมึง” กำลังจะชวนคุยต่อก็ต้องสะดุ้งเมื่ออาจารย์คุมสอบเดินเข้าประตูพอดี เลยหันไปเร่งเพื่อนแล้วรีบก้าวเท้ายาวๆ จ้ำแทบไม่ทัน

เดี๋ยวสายแล้วโดนเคาะโต๊ะอีก!







“ทำไมกระเป๋าเป้มึงตุงจังวะ” ข้าวเอ่ยปากถามนัทระหว่างเดินข้างกันไปที่หน้าโรงเรียน นัดเจ้าของบ้านที่วันนี้จะไปยืมสถานที่กินเลี้ยงไว้ที่ประตูทางเข้า

“กูเอาเสื้อผ้ามาอะดิ ยัดๆ มา”

“วันนี้ค้าง?”

“เออ ขอแม่ละ จะได้ยาวๆ ไม่ต้องรีบกลับ” นัทว่า “มึงไม่ค้าง?”

“ไม่อะ น่าจะไม่กลับดึกมาก เดี๋ยวที่บ้านเป็นห่วง”

“วันศุกร์ทั้งทีไม่เป็นไรหรอกมั้ง สอบเสร็จต้องปลดปล่อยหน่อยดิวะ”

“นั่นแหละ กูอาศัยอยู่กับลูกเพื่อนแม่ด้วย เกรงใจ”

“อ๋อ เออพอจำได้ว่าเคยบอก” อีกฝ่ายพยักหน้ารับ “แล้วไม่สนิทเหรอวะ”

“ก็…” คนถูกถามลากเสียงคิดไปนิด “สนิทอยู่แหละ แต่ก็ไม่อยากให้เป็นห่วงไง”

“ก็บอกไปดิว่าค้างบ้านเพื่อน อยู่ตรงไหนก็ว่าไป”

“เออ เดี๋ยวคราวหน้าลองดูละกัน กูไม่ได้เอาชุดมาด้วย”

“ยืมของเราก่อนก็ได้นะ” เสียงบุคคลที่สามดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้คนที่กำลังคุยกันอยู่ชะงักเท้าแล้วหันกลับไปมองพร้อมกัน

“เอ้าไอ้จอม” นัทหัวเราะ “ตกใจหมดมาเงียบๆ ไอ้ห่า”

“เพิ่งลงมาจากอาคารเห็นนัทกับข้าวเดินคุยกันอยู่เลยรีบเดินตามเนี่ยแหละ”

“แล้วพวกไอ้โออะ”

“ไลน์มาว่าเดี๋ยวตามไปที่บ้านอะ ไปทำไรกันก่อนไม่รู้”

เมื่อได้คำตอบนัทก็พยักหน้ารับรู้ จอมเลยหันไปคุยกับอีกคนนึงต่อ “ข้าวค้างก็ได้นะ ยืมชุดเราก่อน ไม่มีปัญหา”

“เอ้ยไม่เอา เกรงใจๆ”

“ไม่ต้องเกรงใจหรอก ยืมได้จริงๆ”

“คือเราก็ต้องเปลี่ยนกางเกงในไหมอะ” ข้าวพูดติดตลก “ให้กลับด้านใส่ไม่ไหวนะ”

“ที่บ้านมีซื้อเก็บไว้อยู่ยังไม่ได้ใช้ ไม่ต้องเกรงใจเลย” จอมพูดด้วยรอยยิ้ม “ถ้าข้าวไม่รังเกียจก็ใช้ของเราได้”

“ใช้คำว่ารังเกียจเลยอ่อ” คนที่ตอนแรกจะปฏิเสธหัวเราะ มาคำนี้แล้วเขาจะไปทางไหนวะเนี่ย

“ก็หมายถึงไง” คนตรงหน้ายังคงยิ้มกว้างไม่หุบ

“งั้นก็..” ข้าวลากเสียง เหลือบตามองนัทที่พยักหน้าสนับสนุนเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาตอบรับเสียงใส “กวนหน่อยนะ”

จอมยิ้มรับตาหยี “สบายมาก”


เหมือนว่าอีกฝ่ายจะเป็นเพื่อนคนแรก ที่สุภาพจนไม่กล้าหยาบด้วยขนาดนี้








วายุตัดสินใจปฏิเสธกลุ่มเพื่อนมหา’ลัยที่ชวนกันไปดื่มในคืนวันศุกร์
ตั้งใจว่าจะพักสักหน่อยแต่เขาไม่คิดว่าตัวเองจะรีบกลับบ้านเร็วเพื่อมาพบกับโซฟาที่ว่างเปล่าแบบนี้

“น้ำ”

เจ้าของชื่อที่กำลังรินนมสดใส่แก้วหันมอง “ว่า?”

“ข้าวไปไหน”

“โทรมาบอกน้ำว่าจะค้างบ้านเพื่อนนะ”

วายุขมวดคิ้ว “ทำไมไม่เห็นบอกก่อนเลย” เมื่อคืนก็คุยกันอยู่

“น้องเพิ่งโทรหาน้ำนะ บอกว่าน่าจะค้างเพราะว่าดึก”

“ลมไปรับได้”

“เอ้า ใครจะรู้ นึกว่าลมกลับดึกอีก” ธารายกมุมปาก “อีกอย่างน้ำบอกน้องแล้วว่าจะไปรับแต่น้องบอกไม่เป็นไร”

“แล้วข้าวนอนบ้านใคร”

“บอกว่าเพื่อนที่โรงเรียนนะ”

“เดี๋ยวลมโทรหาก่อน”

“ปล่อยน้องนอนเถอะ ไม่เป็นไรหรอก” คนเป็นพี่เดินเข้ามาใกล้ มือก็ยกแก้วจิบนมไปด้วย “เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าก็กลับ”

“บ้านเราก็มี จะไปค้างทำไม”

“ลมยังค้างบ้านเพื่อนบ่อยๆ เลยสมัยเรียน”

“ใช้สิทธิ์ผ่านบทสนทนา” วายุยกมือปัดไปมา เดินหนีไปโทรศัพท์ตรงอื่น

“เอ้า ขี้โกงนี่!” ธาราร้องเสียงดัง ก่อนจะหัวเราะเมื่ออีกฝ่ายใช้วิธีเด็กๆ ในการเลี่ยงเพราะเริ่มเถียงไม่ได้





[ฮัลโหล]

วายุยืดหลังเมื่อปลายสายรับโทรศัพท์ “อยู่ไหน”

[อยู่บ้านเพื่อนครับ ผมโทรบอกพี่น้ำไปแล้วนะ]

“ไม่เห็นบอกก่อน”

[ตอนแรกว่าจะไม่ค้างอะครับ แต่ไปๆ มาๆ เพื่อนชวนเลยค้าง]

“เอาชุดไปเหรอ”

[ยืมเพื่อนได้]

“จะกลับกี่โมง เดี๋ยวพี่ไปรับ”

[ค้างได้ไหมอะครับ ผมอยากนั่งคุยเรื่อยๆ ง่วงก็หลับเลยอะ]

“…”

[วาไม่ต้องห่วง ผมอยู่ได้]

“จะไม่กลับจริงๆ เหรอ”

[…]

วายุพูดจบปลายสายก็เงียบ ตัวเขาเองก็เหมือนกัน
ชายหนุ่มกลืนน้ำลาย ราวกับเพิ่งรู้สึกตัวว่าเผลอพูดอะไรไม่เข้าท่าไปด้วยน้ำเสียงน่าอายเสียแล้ว
อึกอักอยู่ไม่นานก็ตั้งสติเอ่ยต่อก่อน

“งั้นก็อย่าไปรบกวนเพื่อนมากนะ พรุ่งนี้จะกลับกี่โมง เดี๋ยวพี่ไปรับ”

[ก็...ตื่นแล้วคงกลับเลยอะครับ]

“งั้นไปรับสิบโมงแล้วกัน ส่งโลเกชั่นมาให้พี่ในไลน์”

[วานอนไปเถอะ วันหยุดทั้งทีจะได้ตื่นสายๆ ผมกลับเองได้]

“เดี๋ยวพี่...”

[เดี๋ยวเราไปส่งก็ได้นะข้าว ให้ลุงชัยช่วยขับรถให้]

วายุชะงัก เมื่อได้ยินเสียงบุคคลที่สามจากปลายสายดังแทรกมาระหว่างเขากำลังเอ่ยแย้ง

[ไม่เป็นไรๆ เรานั่งรถเมล์กลับได้ มันมีสายผ่านอยู่] เสียงข้าวฟังดูไกลออกไปเล็กน้อย ดูแล้วคงหันไปตอบฝ่ายนั้น

[เราไปส่งดีกว่า จะได้รู้จักบ้านข้าวด้วย]

วายุหัวคิ้วกระตุก

[ไม่เอา กวนจอมเยอะละเนี่ย คือไม่เกรงใจจนจะไม่ใช่ผู้ดีละนะ]

บุคคลปริศนาหัวเราะ [ไม่ดื้อสิ เราส่งเนี่ยแหละ สบายใจทุกฝ่าย ที่บ้านข้าวจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงด้วย อ่า...ไม่ได้แอบฟังนะ มันได้ยินอะ]

วายุขมวดคิ้วแน่น เขารู้สึกว่าบทสนทนาระหว่างสองคนในสายมันดูแปลกๆ
ไอ้เด็กของเขาน่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่คนที่ชื่อจอมเนี่ยไม่ปกติ
เพื่อนผู้ชายที่ไหนเขาบอกกันว่า ‘ไม่ดื้อสิ’ ด้วยน้ำเสียงแบบนั้นบ้างวะ
ตอนสมัยเรียนเขากับเพื่อนไม่เคยคุยกันนุ่มนิ่มงี้เลยสักครั้ง
ใครพูดไม่ฟังหน่อยก็แค่ตบหัวไม่ก็ถีบก้นแล้วตะโกนใส่หน้าว่าอย่าดื้อด้านไอ้สัส แค่นั้น

“ข้าว”

[หือ]

“พรุ่งนี้พี่จะไปรับ”

[แต่ว่า...]

“ไม่งั้นจะไปรับตอนนี้”

[…]

“จะเอายังไง” เขาเอ่ยเสียงเข้มขึ้นนิด กดดันคนที่ตั้งท่าจะปฏิเสธให้จำนน

[ตามใจวาแล้วกันงั้น นอนไม่พออย่าบ่นอะ]

“ส่งที่อยู่มาด้วย”

[รู้แล้ว]

“เก้าโมงออกมาหน้าบ้าน”

[เอ้า ไหนตอนแรกบอกสิบ]

“เปลี่ยนใจแล้ว เก้าโมง”

[ตื่นไหวเหรอ]

“ไม่ต้องถามน่า เก้าโมงออกมาก็เจอแล้วกัน” ใจจริงอยากจะไปรับคืนนี้เลยด้วยซ้ำ

[โอเค งั้นแค่นี้นะวา]

“เดี๋ยว”

[หือ]

“นอนไหน”

[ก็เดี๋ยวส่งให้ในไลน์ไง]

วายุพ่นลมหายใจออกยาว ทำเสียงดีๆ หน่อยไอ้ลม “หมายถึงข้าวนอนที่ไหน นอนกับใคร”

[ก็เยอะอะ เพื่อนมาค้างสี่คน น่าจะนอนในห้องรับแขก เดี๋ยวเอาฟูกมาปูๆ]

“อือฮึ”

[งั้นผมวางนะ ไปคุยกับเพื่อนต่อแล้ว เดี๋ยวเล่นเกม]

“อย่านอนดึก”

[วานั่นแหละ]

วายุอมยิ้ม แน่จริงก็กลับมาบอกต่อหน้าสิ จะอาบน้ำแล้วเข้านอนตอนนี้เลย “อืม”

[…ฝันดี]

“ฝันดี”

อีกฝ่ายกดวางสายไปแล้ว วายุถอนหายใจพลางยกโทรศัพท์ออกจากหู
มองจอที่ตอนนี้กลับไปหน้าหลักเรียบร้อยก็ห่อเหี่ยวไปหมด

แม่งเริ่มไม่ตลกจริงๆ แล้วนะ ใครใช้ให้โชคชะตามันมาล้อเล่นกับความอดทนของคนกันเล่า
อะไรที่เคยหักดิบไปแล้วพอได้กลับมาทำอีกมันจะยิ่งต้องการและเลิกยากหนักกว่าเดิมไม่รู้เหรอ

“ลืมตัวไปหมด~” คำลอยๆ ดังมาจากด้านหลังด้วยน้ำเสียงระรื่น

วายุหันไปสบตากับคนพูดแล้วหรี่ตาลง “ไม่มีมารยาทเลยอะน้ำ แอบฟัง”

“คุยเสียงดังขนาดนั้นยืนอยู่ชั้นสองก็ได้ยิน”

“ปกติหูออกจะตึง วันนี้ทำมาเป็นหูดี”

“ใครหูตึง เดี๋ยวต่อยปากให้”

“เอาดิ ต่อยมาต่อยกลับ ไม่โกง”

ธาราหัวเราะ “ฟอร์มหลุดหมดแล้วนะครับคุณวายุ”

“…” คนรู้ตัวเม้มปากแน่น ขมวดคิ้วอย่างเถียงไม่ออก “เครียดเหมือนกันนะเนี่ย”

“ออกจะดี” ถึงจะดูแย่ แต่บอกเลยว่าธาราน่ะเชียร์ให้อีกฝ่ายน็อตหลุดอยู่ทุกวัน บางทีโลกนี้ก็ไม่ต้องการคนดีหรอก แต่ต้องการคนมีความสุขมากกว่า

“หรือลมไลน์บอกข้าวว่าไม่ไปรับแล้วดีวะ”

“เป็นผู้ใหญ่ไม่กลับกลอกดิ”

“ไม่ต้องมายุ”

“แค่พูดเฉยๆ โตๆ กันละนา”

วายุเบะปาก มองค้อนคนที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ตาเขียว นอกจากไม่ช่วยแล้วยังจะทำให้หนักกว่าเดิมอีก ตลอดเลยรายนี้ “ไหนเคยบอกอยู่ข้างลมทุกเรื่องไง” สัญญาระหว่างพี่น้องตั้งแต่สมัยเด็กมันไร้ค่า

“นี่ก็ข้างลม ลงหมดหน้าตักเลยไม่รู้เหรอ”

“ไม่ใช่งี้ดิน้ำ”

“ไม่รู้ล่ะ นมหมดแล้ว” ธารายกแก้วที่ว่างเปล่าโบกไปมา “ไปนอนดีกว่า พรุ่งนี้จะได้ตื่นไม่สาย กะจะตื่นสักเจ็ดโมงอะ เผื่อ ‘เก้าโมง’ มีไรให้ทำ” เอ่ยยียวนพลางผิวปากพอใจ เดินไปวางแก้วลงในอ่างล้างจาน ก่อนจะขึ้นบันไดไปอย่างอารมณ์ดี

วายุส่ายหน้าให้กับความขี้แกล้งของพี่ชายตัวเอง สนุกนักล่ะเห็นเขาร้อนรนแบบนี้
















to be continued...
แง พี่ลมไปไม่เป็นแล้วคับบบ กรุณาพี่หน่อย ถถถถถถ

#sofaขอฟัด






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.435K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,862 ความคิดเห็น

  1. #1821 CallistoJpt (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 16:36
    ที่นี้ละมาหวงน้อง ทีตัวเองยังลั้นลากับ”เพื่อน”อยู่เลยอะพี่ลม มันย้อนแยงอยู่นะคะ //เราชอบพี่น้ำ ยุเก่งแซวเก่งมาก 5555555555555
    #1,821
    0
  2. #1781 안시리민 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 14:57
    ฟอร์มอยู่นั้นเเหละ
    #1,781
    0
  3. #1757 PandaPuffycheeks (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 10:54
    ชิ๊ เข้าใจลมแล้วก็ได้ เคลมน้องเลย!!!//โดนตบ
    #1,757
    0
  4. #1733 Mymelittlegirl (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 17:21
    ชอบความพี่น้ำแกล้งลม5555
    #1,733
    0
  5. #1712 ทีร (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 23:58

    ไม่ชอบลมที่ไปกับเพื่อนบ่อยๆเลย ไม่บอยคนแบบนี่หวงน้องข้าวมากกกกกก

    #1,712
    0
  6. #1670 IIISKY__ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:51
    หวงเข้าไป หวงเยอะ ฝากพี่น้ำกระตุ้นหนักๆ อยากเห็นครตบะแตกกกกกก
    #1,670
    0
  7. #1629 knsss (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 12:12
    ฮืออออ ชั้นชอบ ชอบทั้งหมด
    #1,629
    0
  8. #1566 hello_gik (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 04:01
    พี่น้ำคนขี้ชง
    #1,566
    0
  9. #1545 PINKLAND (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 09:38
    เนี่ย รักพี่น้ำ55554
    #1,545
    0
  10. #1519 Nattgaporn_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 23:26
    กล้าหน่อยโว๊ยวาของข้าว
    #1,519
    0
  11. #1515 blueeyes111 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 21:22
    ชอบพี่น้ำมาก55555 แซวเก่งยุเก่ง แต่เรื่องผู้หญิงนี่ขออนุญาตเกลียดพี่วานะ ทำน้องเสียใจได้ไง โกรธแทนข้าวว
    #1,515
    0
  12. #1480 tensita (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 17:36
    เราเกทับพี่น้ำเลยว่า น้องก็ชอบพี่ลม5555555
    #1,480
    0
  13. #1433 เขาเรียกฉันว่าเต่า (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 09:02
    พี่ลมลุยเถอะ น้องอาจจะชอบอยู่แล้วก็ได้
    #1,433
    0
  14. #1410 HaeMay (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 22:02
    หวงเก่งอ่ะนายลม เป็นอะไรกะน้ง หืมมมมมมมมมมมมมมมมม

    อย่ามัวท่ามาก เดี๋ยวให้จอมจีบข้าวเลย
    #1,410
    0
  15. #1389 Jhoooope (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 17:01
    ชอบความยุของพี่น้ำจิงๆ
    #1,389
    0
  16. #1346 Jezzy Jimmy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 19:56
    แงงงว อึดอัดอยู่ในอกจังเลย
    #1,346
    0
  17. #1296 krittikagmail (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 22:48
    แหมมมม
    ดูเชืงกันน่าดูเลยนะ
    #1,296
    0
  18. #1260 zokonis (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 23:57
    เหอะๆ ความไคร่อ่ะเนอะ
    #1,260
    0
  19. #1163 rattanalak44 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 11:00
    ลมกล้าๆหน่อยสิ
    #1,163
    0
  20. #967 hp9294 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 18:48
    เอาจริงๆ ยังอ่านไม่จบตอนนี้นะ แต่ นี่ขัดใจกับการกระทำของ ลม มาสักพักละ ก็รู้ว่านางเป็นผช.มีค.ต้องการแหละ แต่นางก็ชัดเจนกับครส.กับน้องและจริงจังขนาดนั้นแล้วมั้ย มีความอดทนจรืง แต่ทนเรื่องความใคร่ไม่ได้ถูกปะ เหมือนตอนนี้ข้าวถามคำถามพวกนั้นแทนนี่หมดแล้วอะ เอาตรงๆคือ งงนิดๆแต่ไม่เข้าใจมากๆในความคิดของ ลม นะ เป็นนี่คือถ้าชอบรักขนาดนั้น ก็โลกสวยด้วยมือเราไปก็ได้ ก็ทนมาขนาดนั้นแล้วอ่ะพ่อ ไม่ก็แบบครั้งแรกครั้งเดียวพอ แต่นี่มาเรื่อยๆเลย มันเลยย้อนแย้งกับความรู้สึกที่มีให้ข้าวรึเปล่าอ่ะ นี่อินมากนะบอกเลยแม่
    #967
    0
  21. #749 PPsry (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 11:36
    มันก็ถูกของพี่นะ พี่มีเหตุผล แต่อยากให้พี่ลองบอกความรู้สึกกับน้องดูง่าาาา
    #749
    0
  22. #739 Noonwn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 15:46
    คือเป็นน่ารัก จริง
    #739
    0
  23. #667 peachpk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 18:35
    ไม่รู้ดินี่ไม่ชอบเหตุผลของการมี'เพื่อน'ของพี่ลมเลย แงง
    #667
    0
  24. #657 maybunny (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 14:53
    จอมนี่ยังไงน้า ฮายดูแปลกๆด้วยตอนพูดเกี่ยวกับจอม
    #657
    0
  25. #555 Windysep (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 22:32
    ทำมาเป็นหวงน้อง ทีตัวเองนะ
    #555
    0