ข อ ฟั ด ʕ•ᴥ•ʔ I sofa you

ตอนที่ 4 : Ep 3 ᵔᴥᵔ กฏของบ้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21,234
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,667 ครั้ง
    14 มิ.ย. 62

















Ep 3

ᵔᴥᵔ

กฎของบ้าน

   











เมื่อก่อนวายุเป็นคนเที่ยวบ่อย อย่างน้อยๆ ก็อาทิตย์ละสองหรือสามครั้ง
เขาชอบบรรยากาศในวงเหล้า ชอบเวลาที่ได้นั่งสบายๆ ใช้เวลากับเพื่อน ดื่มและคุยเรื่องไร้สาระกัน
แต่พอก้าวออกจากรั้วมหาวิทยาลัย เข้าสู่วัยทำงาน เวลาก็น้อยลง
ต่างคนต่างมีภาระทำให้เจียดตัวมาเจอกันได้ยากกว่าเดิม
   
จริงๆ ไม่ใช่แค่เจอเพื่อน ไม่ใช่แค่ดื่มเหล้า แต่หมายถึงเรื่องสาวๆ ด้วย
   
เขาไม่ใช่คนมักมากในกาม แต่นานๆ ทีมันก็ต้องมีบ้าง...
   
วายุหันไปมองเมื่อไบร์ทกระแทกศอกเข้าที่สีข้างเขา “ไรมึง”

“มองกันขนาดนั้นไม่แดกกันเข้าไปเลยอะ” อีกฝ่ายหมายถึงฝ้าย เพื่อนที่ทำงานของภีมที่วันนี้มาแจมด้วย

“ก็น่ารักดี”

“ชอบมึง ดูออก”

“น่าจะ”

“น่าจะ” ไบรท์ทำเสียงเลียนแบบ “น่าหมั่นไส้ฉิบหาย”

“เอ้า ในร้านเหล้าใครเขามัวเก็บความรู้สึกกัน ตรงๆ นี่แหละเร็วดี”

“แล้วยังไงครับวันนี้”

“ดูๆ ไปก่อน”


“ก็ดูมานานแล้วนะ” ตั้งแต่นั่งลงตรงข้ามกันก็ยังดูกันไม่หยุดเลย โจ่งแจ้งจริงๆ

“ยุ่งจริงๆ มึงอะ”

“ดีลกันให้รู้เรื่องก่อนนะมึง”

วายุยิ้ม ยกแก้วขึ้นจิบ “เคยเห็นกูไม่รู้เรื่องเหรอ”

   





มือใหญ่วางทาบที่ต้นคอขาว ประคองอยู่บริเวณหลังใบหู รั้งให้เงยรับจูบ
อีกฝ่ายครางเบาตอนถูกดูดที่ปลายลิ้น เล็บยาวกรีดตามแนวไหล่อ้อมมาโอบหลังยึดไว้เป็นหลักก่อนจะเอนกายเข้าหา

เสียงน้ำลายและเสียงลมหายใจดังชัดเมื่อปิดการมองเห็นลง
หญิงสาวผละใบหน้าออกนิด สบตากันเพียงเสี้ยวนาทีก่อนจะประกบริมฝีปากเข้าไปใหม่
วายุเอื้อมมือจับต้นขาของเธอยกขึ้นแนบกับสะโพก ละจูบออกจุมพิตเบาๆ ที่ลำคอ
   
หญิงสาวดันคางของเขาขึ้นจับต้นคอให้โน้มมาจูบอีกครั้ง ฝังลิ้นเข้าไปก่อนจะไล้ต้อนกันไม่หยุด
ทั้งเร่าร้อนและบีบคั้น ไล่ตามกันไม่มีใครยอมใคร เนิ่นนานกว่าริมฝีปากจะถอนออก ลมหายใจก็กระชั้นเสียจนน่ากลัว
   
สายลมตรงหน้ารุนแรงและระห่ำเกินไป
   
พอถูกพัดเข้าหน่อยเท้าก็ลอยจากพื้น ปลิดปลิวตามแรงชักจูง หาทางลงไม่ได้

“ลม...”

“หือ”

“กลับไหม” ฝ้ายเอ่ยถามเสียงแผ่ว อารมณ์ไปไกลเกินกว่าจะมายืนกันอยู่ตรงมุมหลังร้านแล้ว

“กลับไปไหน”

“ไปไหนก็ได้”

 “ยังสูบไม่หมดมวนเลย” เขาหมายถึงบุหรี่ที่หนีออกมาสูบ แต่ก็ต้องวางทิ้งไว้เมื่ออีกฝ่ายเดินตามมา

“ตอนนี้มีอะไรน่าเอาใส่ปากนอกจากฝ้ายด้วยเหรอ”

วายุหัวเราะ “แสบเกินไปหรือเปล่า”

“ถ้าไม่แสบคงไม่มายืนอยู่ตรงนี้กับลมหรอก”

“ลมไม่ได้อยากมีแฟนนะ”

หญิงสาวยิ้มหวาน ลากปลายนิ้วไปมาที่แก้มคนตัวสูงตรงหน้า “ฝ้ายไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้นเลย”

จบประโยคนั้นของอีกฝ่าย วายุก็ยิ้มออกมา







“พามาบ้านแบบนี้ไม่เป็นไรเหรอ” ฝ้ายถามขึ้นเมื่ออีกฝ่ายเลี้ยวรถเข้าไปจอดใต้หลังคา

“ไว้ใจ”

“พูดแบบนี้ตั้งใจให้ฝ้ายตกหลุมรักหรือเปล่าเนี่ย”

วายุหัวเราะ “อย่าดีกว่า” ชายหนุ่มดับเครื่องยนต์ลงจากรถเดินอ้อมไปหาอีกฝ่ายที่ประตูฝั่งข้างคนขับ “ปะ เงียบนิดนึงนะ”

“ก็รู้อยู่ว่าเงียบไม่ได้”

“หมายถึงตอนเดินขึ้นห้องต่างหากเล่า” วายุยิ้ม

“ใครจะรู้”

“ชักช้าเดี๋ยวผมก็อุ้มซะหรอก”

“ได้เหรอ” หญิงสาวยิ้มกว้าง ยกสองมือขึ้น “คาดหวังเลยเนี่ย”

วายุเคาะนิ้วกับขอบประตูรถที่เปิดอ้าอยู่ ยิ้มมุมปากมองคนที่สบตาเขาอยู่ คิดจะแหย่กันเร็วไปหลายปีเลย
ไม่รอให้อีกฝ่ายระวังตัวเขาก็ขยับไปช้อนมือที่หลังและข้อพับเข่าอีกฝ่ายออกแรงอุ้มออกจากรถจนเจ้าตัวรีบคว้าคอเขาคล้องไว้แทบไม่ทัน

“เอาจริงเหรอ!”

“อ้าว ไม่คิดว่าพูดไปงั้นๆ”

“ไม่คิดว่าจะเป็นคนจริงจัง”

ชายหนุ่มยิ้ม ใช้เข่าดันประตูปิดแล้วกดล็อก ก่อนจะก้าวเท้าเข้าบ้าน


.



.



.




ข้าวขมวดคิ้วรับวันใหม่เมื่อเสียงนาฬิกาปลุกรบกวนแต่เช้า คราวนี้มาจากโทรศัพท์เขาเอง
เมื่อคืนลืมปิดตั้งปลุก วันเสาร์ทั้งทียังต้องมาตื่นเวลาไปเรียนอีก
คนตัวเล็กบิดตัวไปมา พอลืมตาแล้วก็ไม่อยากหลับอีก ขยับลุกจากเตียงไปล้างหน้าแปรงฟัน
ตั้งใจจะลงไปหาอะไรกิน แต่พอเปิดประตูห้องนอนออกไปก็พบกับพี่ผู้หญิงที่ไม่คุ้นหน้ากำลังเดินออกจากห้องข้างๆ

ห้องวา...

“เอ่อ...หวัดดีครับ”

หญิงสาวยิ้มแห้ง ยกมือจัดผมหน้าตัวเอง “ดีจ้ะ น้องชายลมเหรอ” หันไปสบตากับเด็กผู้ชายที่สูงกว่าตัวเองเล็กน้อย

“อ่า ประมาณนั้นครับ” ข้าวเลียริมฝีปาก “พี่เป็นแฟนวา...เป็นแฟนพี่ลมเหรอครับ”

“เปล่าหรอกจ้ะ” เธอส่ายหน้าไปมาด้วยรอยยิ้ม “แค่เพื่อน”

“แล้ว...จะกลับแล้วเหรอครับ”

“ใช่จ้ะ ปลุกลมแล้ว แต่ดูสะลึมสะลือไม่รู้ว่าที่พูดด้วยน่ะได้ยินหรือเปล่า” คนอะไรขี้เซา “แต่พี่เขียนบอกไว้ ถ้ายังไงฝากเราย้ำอีกทีนะ

“ได้ครับ”

“งั้นพี่กลับก่อนนะจ๊ะ”

“แล้วกลับยังไงอะครับ”

“พี่เรียกแกร๊บไป ใกล้จะถึงแล้วล่ะ”

“’งั้นเดี๋ยวผมไปส่ง”

“ไม่เป็นไรจ้ะ” เธอยิ้มหวาน เอื้อมมือมาบีบแก้มเด็กหนุ่มเบาๆ “ลมมีน้องน่ารักขนาดนี้ได้ไงเนี่ย”

ข้าวยิ้มรับ เดินไปส่งเธอถึงแค่บันไดตามคำบอกของเจ้าตัว
มองตามอีกหน่อยก่อนจะหันหลังกลับ ตั้งใจจะไปเปิดตู้เย็นแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเจอกับธาราก่อน

“พี่น้ำ”

“ตื่นเร็วจังครับน้องข้าว” ธารายิ้ม

“พอดีลืมปิดนาฬิกาปลุกอะครับ พี่น้ำก็ตื่นไว”

“ตื่นมาฉี่ครับ” อีกฝ่ายหัวเราะ “แล้วก็หิวน้ำ แต่เห็นใครไม่รู้ก่อน” พูดถึงผู้หญิงที่เพิ่งลงจากบันไดไปเมื่อครู่

“เพื่อนวาอะครับ”

“เพื่อน?”

ข้าวพยักหน้า “พี่เขาบอกแบบนั้น”

“อ่าฮะ ลมมันเพื่อนเยอะ”

“ครับ?” คนตัวเล็กกว่าเอียงคอ เมื่ออีกฝ่ายมีสีหน้าแปลกๆ

“เปล่าครับ น้องข้าวจะตื่นแล้วเหรอ หิวหรือเปล่า แม่บ้านจะเข้ามาประมาณเก้าโมงนะ ไหวไหม”

“ไหวครับ งั้นเดี๋ยวผมอาบน้ำก่อนแล้วค่อยลงไปข้างล่าง”

“ตามสบายเลยนะครับน้องข้าว พี่กับลมกว่าจะตื่นก็บ่ายๆ เลย”

“ไม่หิวกันเหรอครับ”

“วันหยุดแบบนี้ง่วงมากกว่าหิวครับ” ธาราหัวเราะ “เดี๋ยวเจอกันนะน้องข้าว”

“ครับ”

ข้าวเปิดตู้เย็น หยิบขวดน้ำลงส่งให้อีกฝ่าย ยิ้มบางเมื่อเจ้าตัววางมือลงที่ศีรษะก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าห้อง เขาถอนหายใจหยิบน้ำอีกขวดขึ้นมาเปิดดื่ม


ไม่ว่าจะอยู่บ้านนั้นหรือบ้านนี้ก็เงียบพอกันเลยแฮะ







จนคนเด็กสุดในบ้านกินข้าวไปสองมื้อแล้ว สองหนุ่มถึงเพิ่งลงมาจากชั้นบน
ไม่รู้ว่านอนอะไรกันขนาดนี้ ตื่นได้แป๊บเดียวก็มืดอีกแล้ว เหมือนหายไปวันนึง

ข้าวกดออกจากเกม วางมือถือลงเมื่อสองพี่น้องตักข้าวมานั่งร่วมโต๊ะด้วย

“อิ่มแล้วเหรอครับน้องข้าว” ธาราเอ่ยปากเมื่อเห็นจานของอีกฝ่ายว่างเปล่า

“ครับ นั่งย่อยอยู่พอดีพี่ก็ลงมา”

“อร่อยไหมครับกับข้าว”

“อร่อยครับ ป้าแม่บ้านทำอาหารเก่ง” ข้าวว่า “มีขนมถ้วยด้วยนะครับ อยู่ในตู้เย็น”

“น้องข้าวไปเอามากินสิ”

“ยังอิ่มอยู่เลยครับ” เด็กหนุ่มตอบกลับ ก่อนจะหันไปเอ่ยปากกับอีกคน “วา”

“หือ” เจ้าของชื่อเลิกคิ้ว ตักข้าวเข้าปากคำใหญ่

“เมื่อเช้าเจอเพื่อนวา พี่เขาฝากย้ำว่าให้อ่านที่เขียนไว้”

“แค่ก!” คนฟังสะดุ้ง สำลักจนไอโขลก

“ถึงกับไอ”

วายุมองค้อนใส่พี่ชายตัวเอง “แค่ก”

ข้าวดันแก้วน้ำส่งให้ เจ้าตัวรับไปดื่ม ไอจนน้ำตาเล็ด

“เจอได้ไง”

“ก็ตื่นแล้วออกมาเจอพอดี”

“อ่า...”

ธาราส่ายหน้า “ตอนนี้มีน้องข้าวมาอยู่ด้วย น้ำว่าเราต้องตั้งกฎของบ้านกันหน่อย”

“กฎ แค่ก...กฎอะไร” วายุถามกลับ

“ห้ามพา ‘เพื่อน’ มานอนบ้านอีก”

“…” เล่นเน้นคำว่าเพื่อนซะชัดเลย

“พาเพื่อนมานอนไม่ได้เหรอครับพี่น้ำ” เด็กที่ฟังอยู่เป็นฝ่ายถาม

“หมายถึงเพื่อนแบบที่ลมพามาเมื่อคืนน่ะครับ” ธารายิ้ม “น้องข้าวเข้าใจเนอะ”

ข้าวเม้มปาก เรื่องนี้ไม่ออกความเห็นดีกว่า เขาไม่ใช่เด็กแล้วสักหน่อย
รู้ตั้งแต่เห็นผู้หญิงเดินออกมาจากห้องแล้ว เพื่อนอะไรมาค้างด้วยกันสองคนแบบนี้

อ้อ...ก็คงเฟรนแหละ

Friend with benefits อะไรแบบนั้น

“น้ำ” วายุกดเสียงเรียกชื่ออีกฝ่าย

“ก็แค่ถามน้อง”

คนมีคดีกลอกตา หันไปพูดกับเด็กข้างกายแทน “ข้าวอย่าไปฟัง”

“ผมไม่ใช่เด็กแล้ว ไม่ต้องพูดก็รู้ว่าพี่เขามาทำอะไร”

“…”

ธาราผิวปาก และนั่นยิ่งทำให้เจ้าของเรื่องหันไปเหล่มองด้วยความไม่พอใจ “อะไร คนอารมณ์ดีก็ไม่ได้”

“น้ำกวนประสาท”

ธาราเบะปากยกสองมือขึ้นอย่างไม่หยี่หระ ตักกับข้าวใส่จานตัวเอง “ทำตามกฎด้วยนะครับคุณวายุ”

“เออรู้แล้วๆ โทษทีละกัน”

“…วาทำแบบนั้นบ่อยเหรอ”

วายุชะงัก หันไปสบตากับคนถาม “หมายถึง...” อย่าพูดอย่างที่เขากำลังคิดเลย ขอร้อง

“พาเพื่อนมานอนบ้าน”

ให้ตาย

วายุกระแอมก่อนจะกลืนน้ำลาย เป็นจังหวะเดียวกับที่ได้ยินเสียงหัวเราะในคอจากธารา “ไม่พูดเรื่องนี้ดีกว่า ไม่มีไรน่ารู้หรอก”

“ก็ถ้าวาไม่อยากพูดถึงก็ไม่เป็นไร”

“…”

“อิ่มแล้วครับ” ข้าวพูดพลางดันเก้าอี้ถอยหลังเพื่อลุกยืน หยิบจานของตัวเองไปวางที่ซิงก์ก่อนจะเดินผ่านโต๊ะกินข้าวไปทางห้องนั่งเล่น

พอเหลือกันสองคนวายุก็รีบหันไปมองโทษคนตรงหน้า “น้ำ”

“โทษน้ำไม่ได้นะ”

“ไม่ได้อะไร ดูพูดกับข้าว”

“ลมทำตัวเองเหอะ” ธารยักไหล่ “พา’เพื่อน’มานอนบ้านอีกได้ไง ข้าวก็อยู่”

“ขอร้องเลิกเน้นคำว่าเพื่อนที”

“เอ้า ก็เพื่อนไม่ใช่เหรอ”

“อย่ากวนน่า ลมปวดหัวแล้วเนี่ย”

“สมน้ำหน้า”

วายุถอนหายใจ “ข้าวมองลมแย่ไปแล้วมั้ง”

“ก็ถูกละปะ”

“น้ำ...”

“อะๆ” ธาราหัวเราะ “ไม่แกล้งแล้วก็ได้ คิดไรอยู่ถึงพามาบ้านทั้งที่มีข้าว”

“ก็มันลืมคิด” เคยชินไปแล้ว “ตอนนั้นไม่มีสติมานั่งนึกอย่างอื่นปะ”

“อ๋อ ความหื่นบังตาไปหมด”

“ตกลงน้ำจะเลิกแกล้งจริงปะเนี่ย”

“โทษที” อีกฝ่ายยิ้มกว้าง สนุกเขาล่ะ “มันอดไม่ได้”

วายุพรูลมหายใจออก “แล้วก็ต้องบังเอิญมาเจอตอนฝ้ายกลับด้วยเนอะ เหมือนลมโดนแกล้งอะ” โชคไม่เข้าข้างเขาเลย

“ลม”

“ว่า?”

“ยังเหมือนเดิมใช่ไหม” ธารายิ้มบาง “ที่เคยพูด”

“มากกว่าเดิมอีก”

“ลำบากหน่อยนะครับคุณวายุ”

“สวดมนต์ให้ผมด้วยแล้วกันครับคุณธารา”

คนเป็นพี่หัวเราะ สบตากับคนตรงหน้า สายตาขี้เล่นแปรเปลี่ยนเป็นจริงจัง เพราะเขารู้ว่าเรากำลังคุยเรื่องซีเรียสกันอยู่

“ไม่ต้องห่วง เจ็บมาเมื่อไหร่น้ำปลอบเอง”

“ฝากด้วย”

หมายถึงกับความรู้สึก...เรื่องนี้วายุน่ะโคตรซีเรียสเลย







ข้าวเหลือบมองเมื่อรู้สึกได้ถึงแรงยวบที่โซฟาข้างกาย วายุเลิกคิ้วพลางยื่นจานขนมถ้วยมาให้ “อะกิน”

“ไม่กิน”

“ของชอบไม่ใช่?”

“คนเราไม่จำเป็นต้องกินของที่ชอบตลอด”

“งอนไรพี่”

“ผมดูเหมือนกำลังงอนเหรอ” ข้าวเอ่ยปาก หันไปยิ้มหวาน “หน้างี้ดูงอนเหรอ”

“ครับ ไม่เหมือนครับ”

“ไม่ต้องพูดครับ”

“เอ้า สุภาพชน”

“ไม่ชอบ”

“ไม่ชอบให้พูด?”

“ไม่ชอบวานั่นแหละ”

วายุหัวเราะ ชงไปซะหวานเจี๊ยบขนาดนี้จะไม่ยกซดก็ไม่ได้หรอกเนอะ “ไม่ชอบพี่ก็ไม่เป็นไร ชอบขนมถ้วยก็กินเข้าไปเนอะ”

คนเด็กกว่ารับจานไปถือ ท่าทางหงุดหงิดทำให้วายุแอบยิ้ม “วาไม่ไปไหนเหรอ”

“พักอยู่บ้าน พนักงานออฟฟิศแบบพี่วันหยุดก็ต้องทำตัวไม่มีประโยชน์อยู่บ้านสิ”

“พี่อยากดูหนังนะ” น้ำเอ่ยปากพลางทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาอีกฝั่งของข้าว หยิบช้อนตักขนมถ้วยจากจานในมือน้องใส่ปากตัวเอง “น้องข้าวอยากดูเปล่าครับ”

“เรื่องอะไรครับพี่น้ำ”

“ให้น้องข้าวเลือกเลยครับ ใช้Netflixดิน”

พอได้ยินชื่อคนที่ถูกอ้างถึงข้าวก็ทำตาโต “ไม่ได้เจอพี่ดินนานแล้วนะครับ คิดถึง”

“สองคนตรงนี้หัวเน่าไปเลย”
   
ข้าวเบะปากเมื่อได้ยินคำของวายุ หันไปสบตา “อะไร” ทีตัวเองยังไม่เห็นเคยบอกเลย

“เปล่า”

“อยากให้น้องบอกว่าคิดถึงลมบ้างก็บอก”

ข้าวเม้มปากกลั้นยิ้มเมื่อธาราว่าแบบนั้น พี่น้ำเนี่ยแหละดีที่หนึ่งเลย

“น้ำยุ่งน่า”

“ไม่ยุ่งก็ได้” คนโตสุดยิ้มกริ่ม หันไปหาข้าว “ไปดูหนังกันดีกว่าน้องข้าว ปล่อยคุณพนักงานออฟฟิศเขานั่งพักผ่อนไป”

“เอ้าไรอะ ทิ้งลมเฉย”

“ใช้เวลาวันหยุดให้เต็มที่นะครับ”

“พอดีดูหนังก็เป็นการพักผ่อนอะ” วายุยิ้มตาปิด “จอยด้วยนะครับพี่น้ำ”

“อย่าเรียกพี่ น้ำขนลุก” ธาราทำหน้าหยึย ตักขนมถ้วยเข้าปากอีกคำแล้วลุกขึ้น พยักหน้าชวนน้องก่อนจะเดินนำไปทางห้องดูหนัง



.


.


.




ธาราเอื้อมมือไปหยิบรีโมตมากดเบาเสียง หันไปอมยิ้มเมื่อคนตัวเล็กสุดในห้องเฝ้าพระอินทร์ไปแล้วตั้งแต่ยังไม่ครึ่งเรื่อง
ก็อุตส่าห์เตือนแล้วว่าภาคนี้มันชวนหลับก็ยังจะอยากดู เป็นไงล่ะยังไม่ทันรู้เรื่องก็ตาปิด
แล้วคนนั้นน่ะจะจ้องอะไรขนาดนั้น น่าสนใจกว่าหนังก็น้องข้าวเนี่ยแหละ

“ลม”

เจ้าของชื่อละสายตาจากใบหน้าของคนข้างกายขึ้นไปสบกับอีกฝ่าย ก้างขวางคอจริงๆ เลยน้ำเนี่ย ขออยู่กันเงียบๆ หน่อยก็ไม่ได้

“ไร”

“มองขนาดนั้นเดี๋ยวหน้าน้องข้าวก็สึกหรอก”

“ไม่ได้มองใกล้ๆ มาหลายปีแล้ว แค่นี้ไม่สะกิดผิวหรอกน่า”

“อดทนมาได้ตั้งนาน อยู่ใกล้แค่วันสองวันตบะแตกเลยเหรอ”

“นี่แม่เดียวกันจริงปะเนี่ย”

“อะไร”

“ทำไมเหมือนเป็นลูกอีช่างแซะอะ”

ธาราหัวเราะ แกล้งน้องชายตัวเองล่ะเรื่องถนัด

อีกฝ่ายน่ะเป็นคนเก่ง ไม่ค่อยจะมีจุดอ่อนอะไรกับใครเขาหรอก จะแกล้งจะแหย่ไปก็ไร้ประโยชน์
นิ่งสนิทไม่ก็เอาแต่ยิ้ม ทำตัวเหมือนสายลมตามชื่อ ลอยไปลอยมาไม่มีใครยึดไว้ได้
จะดูเป็นมนุษย์ธรรมดาขึ้นหน่อยก็ตอนที่มีน้องข้าวเข้ามาเนี่ยแหละ

“อะๆ มองไรขนาดนั้น” ตานี่จ้องไม่กะพริบเลย กลัวว่าจะกินน้องเข้าไปสักวัน

“ขอมองหน่อยน่า น้ำจะดูหนังก็ดูไปดิ”

“ดูลมสนุกกว่าอีก”

“อย่าให้ลมมีโอกาสบ้างนะ จะแซวน้ำให้ยับเลย”

“ไม่มีให้แซวอะ โทษนะครับ”

วายุย่นจมูก เอื้อมมือไปหยิบผ้าผืนบางที่พาดอยู่ตรงพนักโซฟามาสะบัดคลุมตัวให้คนข้างตัวเบาๆ ไล้นิ้วไปมาที่แก้มนิ่มๆ แล้วอมยิ้ม

เวลาหลับล่ะน่ารักเชียว

ได้นั่งมองแบบนี้อะไรก็ดีไปหมด

“อะยิ้มมมม”

ยกเว้นตัวแสบเนี่ย

“เลิกแซวดิ๊น้ำ”

“น้ำหมายถึงพระเอกเหอะ” ทำเสียงสูงตีมึน ชี้นิ้วไปที่จอเหมือนเด็ก “เนี่ย พระเอกเขายิ้มไรไม่รู้ ยิ้มไม่หยุด น่าหมั่นไส้”

“น้ำกวนประสาทอะ”

“ไม่แกล้งละก็ได้ แต่มองอย่างเดียวนะ ห้ามหอม น้ำหวงน้อง”

“เดี๋ยว เป็นใครมาหวง”

“เป็นพี่น้ำของน้องข้าว”

วายุกลอกตา “เงียบครับคุณธารา” เสียเวลาจริงๆ คนจะใช้ทุกวินาทีที่น้องหลับให้มีค่า











ʕ•ᴥ•ʔ










ปกติแล้ววายุกลับดึกเป็นกิจวัตร จะมีเลิกเร็วบ้างก็นานๆ ที
ประมาณว่าหนึ่งอาทิตย์ทำงานห้าวันก็มีสักวันที่ออกจากออฟฟิศตรงเวลา
เรียกได้ว่าเวลาทำงานไม่ค่อยแน่นอนแล้วแต่ความวิกฤตของโปรเจกต์ที่กำลังทำ
   
แต่มันมีอย่างนึงที่นอนมาเลย กลับถึงบ้านทีไรก็จะเจอเหมือนเดิมทุกครั้ง…
   
“กลับดึกอีกแล้ว” ธาราที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมนอนไปนานแล้วเอ่ยปากเมื่อเห็นน้องชายเปิดประตูบ้านเข้ามา

“เดดไลน์”

“งานลมอะเหนื่อย”

“ก็งี้แหละงานออกแบบ” วายุเอ่ยปาก เหลือบตาไปมองด้านหลังอีกฝ่ายก่อนจะอมยิ้ม “เหมือนเดิม?”

“อืม เหมือนเดิม” ธาราเบี่ยงตัวออกด้านข้างเล็กน้อย พ้นไหล่ไปก็เห็นเด็กมัธยมในชุดนอนลายทางนอนหลับอยู่ที่โซฟา ข้างๆ มีหนังสือเรียนวางอยู่ข้างตัวหลายเล่ม

ตั้งแต่ย้ายมานี่พอกลับบ้านข้าวก็มักจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วมาปักหลักนั่งอยู่ที่โซฟาชั้นล่าง
ทำนั่นทำนี่จนผล็อยหลับไป เขากลับมาทีไรก็จะเจอภาพอีกฝ่ายนอนหลับสนิทอยู่กับร่องรอยการทำกิจกรรมอะไรสักอย่างค้างไว้ทุกวัน

ไม่อยากเข้าข้างตัวเองเท่าไหร่ แต่ก็แอบคิดไม่ได้ว่าอีกฝ่ายรอเขา

“น้องรอลมปะน้ำว่า”

“หลงตัวเองปะเนี่ย”

วายุยิ้มมุมปาก “มีดีให้หลงอยู่นะ”

“ก็เข้าใจอะ หน้าเราก็คล้ายๆ กัน”

คนเด็กกว่าปีนึงหัวเราะ “น้ำไปนอนเหอะ เดี๋ยวลมปลุกน้องเอง”

“ปลุกอย่างเดียวนะครับคุณวายุ”

“ไม่รับปากครับคุณธารา”

ทันตแพทย์หนุ่มส่ายหน้า “ฝันดีลม”

“ฝันดีน้ำ”

วายุพยักหน้าให้ ลากสายตาตามอีกฝ่ายเดินตรงไปที่ขึ้นบันได
ไม่นานก็หันกลับมาสนใจคนที่ยังหลับไม่รู้เรื่องอยู่ที่เดิม
ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ ทรุดตัวลงคุกเข่าแล้วหยิบหนังสือที่วางคว่ำระเกะระกะมารวบไว้ด้วยกัน
ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะเบาๆ ที่แก้มของคนหลับ

“ข้าว”

“…”

“ลุกไปนอนบนห้องเร็ว”

คนตัวเล็กกว่าปรือตาขึ้นเล็กน้อย ยกมือขยี้ตาไปมาไล่ความง่วง “อือ...วา”

“อื้ม” วายุยิ้ม “พี่กลับมาแล้วครับ”

“ไม่ได้รอ”

“รู้แล้ว” ไม่ได้รอหรอก แค่ติดโซฟาข้างล่างเฉยๆ อะเนอะ “ขึ้นไปนอนดีๆ ไป”

“อือ”

“พี่ช่วยเอาหนังสือขึ้น”

ข้าวมองตามอีกฝ่ายลุกยืน ในแขนหอบหนังสือเรียนเขาไว้ “วากลับดึกอีกแล้ว”

“งานเยอะครับ”

“นอนน้อย ขับรถดึกอันตราย”

วายุยิ้ม “พี่ไม่เป็นไรหรอก”

“วาทำงานต่อเปล่า”

“ไม่ทำแล้ววันนี้”

“ดีจัง นอนเร็วบ้าง”

“ครับ” วายุยิ้มรับ พยักหน้าย้ำ “ปะ ขึ้นข้างบนกัน”

คนตัวเล็กกว่าพยักหน้า ค่อยๆ ดันตัวเองลุกขึ้นอย่างงุนงง อาการของคนที่ถูกปลุกให้ตื่นทั้งที่กำลังฝันหวาน

“เอ้า ระวังล้ม ยืนดีๆ” ขยับเข้าไปจับแขนคนเพิ่งตื่นประคองไว้ เดี๋ยวจะคว่ำลงไปก่อน

“เหน็บกิน”

วายุหัวเราะ เป็นเหน็บง่ายเหมือนเดิม “ยังไม่หายอีกเหรอ” พูดพลางนำอีกคนให้นั่งลงที่โซฟาก่อน “ขาดวิตามิน”

“โอ๊ย! วาไม่เอา” ข้าวสะดุ้ง รีบร้องห้ามเมื่ออีกฝ่ายทรุดตัวลงที่พื้น จับเท้าเขาไว้แล้วดันปลายนิ้วขึ้น “อย่าๆๆๆ”

“ทนหน่อย จะได้หายเร็วๆ”

คนเป็นเหน็บจะให้ทนอะไร จั๊กจี้จะไม่ไหวอยู่แล้ว!

ข้าวกัดปากล่าง ทุบโซฟาหลายๆ ครั้งระบายความทรมาน “พอๆๆ”

“ดีขึ้นไหม”

“ดีขึ้น แต่มันยิบๆ” น้ำตาแทบเล็ดเลยเนี่ย

“กินวิตามินเลย”

“วาขี้บ่น”

“บอกเฉยๆ หรอก”

ข้าวเบะปาก  กำลังจะโต้กลับ แต่โทรศัพท์ที่วางอยู่ส่งเสียงร้องก่อน หันไปมองแทบจะพร้อมๆ กับคนตรงหน้า

‘FANG’

“รับสิ”

เสียงของวายุกระตุ้นให้ข้าวลุกขึ้น เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือแล้วเดินหลบไปกดรับสายที่มุมห้อง โดยมีสายตาของคนโตกว่ามองตามไปด้วย


ฟางนี่ชื่อผู้หญิงแหละเนอะ...

















to be continued...
:-)


#sofaขอฟัด




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.667K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,862 ความคิดเห็น

  1. #1819 CallistoJpt (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 15:37

    สมน้ำหน้าอย่างที่พี่น้ำว่าเลยนะ อยากพา"เพื่อน" มาบ้านเองนี่

    #1,819
    0
  2. #1813 thanaporn0 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 22:57
    คือก็แค่ชอบแหละเนอะ ไม่ได้อยากได้
    #1,813
    0
  3. #1805 huzz1a (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 22:27
    ไหนบอกชอบน้องแต่เอาผญ อื่นที่บ้านตัวเอง
    #1,805
    0
  4. #1779 안시리민 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 14:32
    ไม่ชอบลมเเล้ว
    #1,779
    0
  5. #1756 PandaPuffycheeks (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 10:24
    งงงงงงงงงงง อย่างงี้ก็คือไม่จำเป็นต้องมีข้าวเนอะ เป็นใครก็ได้ จิ๊
    #1,756
    0
  6. #1755 PandaPuffycheeks (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 10:21
    ไหนบอกชอบข้าว ชอบจริงมั้ย แบบแค่กรี้ดๆเอฟซีน้องน่ารักงี้หรอ
    #1,755
    0
  7. #1711 น่องนำ้นุ่น (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 23:32

    วา เธอพาเพื่อนมานอนบ้านน เรามองเธอไม่ดีแล้วนะ !!!!

    #1,711
    0
  8. #1702 Xakas (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 22:07
    แอ๊วววว
    #1,702
    0
  9. #1668 IIISKY__ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:21
    ใช่ ชื่อผู้หญิงเล๊ยยยย แล้วมันจะทำแมะ พาผู้หญิงเข้าบ้าน เหอะ ให้น้องมาเห็นอีก อยากหยิกนังพี่วา
    #1,668
    0
  10. #1627 knsss (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 08:09
    สมน้ำหน้าคุณวายุ ตัวพา เพื่อน มานอนบ้านก่อนนะ
    #1,627
    0
  11. #1618 0986390484 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 13:08
    อยากให้พี่มันหึงน้องบ้างอ้ะ55555555
    #1,618
    0
  12. #1593 forgetmenot224 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 11:31
    เด๋วพี่วารู้เรื่องเลย
    #1,593
    0
  13. #1543 PINKLAND (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 08:27
    มาผญมาบ้านทำไมวาาา
    #1,543
    0
  14. #1513 blueeyes111 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 19:47
    ทำไมพี่วาทำแบบนี้ โกรธไปเลยข้าวงอนไปเลย ชอบเวลาพี่น้องเขาคุยกัน น่ารักกก
    #1,513
    0
  15. #1472 tensita (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 10:59
    ชื่อผู้ชายก็ได้เถอะพี่วา
    #1,472
    0
  16. #1431 เขาเรียกฉันว่าเต่า (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 08:40
    คุณวายุต้องสู้เขานะคะ
    #1,431
    0
  17. #1386 Jhoooope (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 16:19
    โดนเอาคืนบ้างแล้วจะรุ้สึกนะคุณวายุ
    #1,386
    0
  18. #1379 HaeMay (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 23:29
    ลมคือต้องตั้งสตินะน้องมาอยู่ด้วยแล้วอย่าทำให้น้องเสียใจนะ
    #1,379
    0
  19. #1344 Jezzy Jimmy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 19:25
    พี่วานิสัยไม่ดี พาผญ มาบ้านได้ไง
    #1,344
    0
  20. #1293 krittikagmail (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 22:31
    พี่น้องงงงงงงงง
    #1,293
    0
  21. #1259 zokonis (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 23:46
    ไม่เอาพระเอกแบยนี้อ่ะ
    #1,259
    0
  22. #1162 rattanalak44 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 23:24
    เรื่อยๆเนอะช่วงนี้
    #1,162
    0
  23. #1038 PARKSELOR (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 10:26

    เหมือนจะดราม่า แต่น่ารักเฉย บ้านนี้คุยกันน่ารักง่า
    #1,038
    0
  24. #950 ZiRbuT (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 14:22
    ความมีสาวว
    #950
    0
  25. #879 bbussya (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 19:12
    น่ารักดี ขอบนิยาย แนวๆนี้จัง
    #879
    0