ราคา ≠ มูลค่า

ตอนที่ 6 : Chapter 5 --- ❝ คำถาม ❞

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42,011
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,265 ครั้ง
    28 มี.ค. 61



Chapter 5


::

❝ คำถาม ❞

✂ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐







ความใส่ใจไม่ใช่การที่คุณพาผมไปกินอาหารที่คิดว่าอร่อย
แต่อาจจะเป็นการที่คุณถามว่าผมชอบกินอะไร







“วันก่อนแม่มึงกลับมาบ้านไม่ใช่เหรอ”

กุมภาเอ่ยปากถามระหว่างนอนเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนเตียง ขณะที่เจ้าของห้องนั่งอ่านวิจัยอยู่ที่โต๊ะทำงาน

“อืม กลับมาตอนเช้า ออกไปตอนเย็น”

“อ้าว ไปไหนอีก”

“ช่วงนี้แม่ไม่ได้นอนบ้านนี้” เวลากลับมาทีไรก็ไปนอนบ้านเก่าของยายทุกที ถึงปกติจะไม่ค่อยอยู่ไทยก็เถอะ

“แล้วพ่อมึงอะ”

“ยังอยู่อังกฤษ”

“ไม่ได้กลับมาด้วยกันเหรอวะ แปลก”

“อืม” เอเชียครางรับ ทั้งที่ไม่ได้คิดเหมือนอีกฝ่าย

พักหลังมานี้พ่อกับแม่เขาดูเหมือนจะระหองระแหงกันหนักขึ้น ปัญหาที่เคยซ่อนไว้เริ่มเผยออกมาให้เห็น
จากที่เคยไปไหนด้วยกันก็แยกย้าย จากที่เคยนอนห้องเดียวกันก็กลายเป็นพักคนละบ้าน
แต่มันจะต่างอะไร ในเมื่อที่ผ่านมาเขาก็เจอหน้าทั้งสองคนไม่บ่อยอยู่แล้วตั้งแต่แรก

“พรุ่งนี้โทนี่ถึงไทย มึงจะไปรับมันด้วยกันปะ”

“กี่โมง”

“แลนสองทุ่ม”

“ได้” เอเชียพยักหน้า บีบไหล่ตัวเองอย่างเมื่อยล้า “เดี๋ยวตามไปเจอที่สนามบินเลย”

“เอ้า ไมไม่ไปด้วยกันอะ”

“นัดกินข้าวกับนา”

“อีกละ” กุมภากลอกตา

“อืม”

“เอาบัตรเครดิตคืนด้วยล่ะ”

“...”

“เข้าใจปะเนี่ย ไปเอาคืนมา ถ้าจะซื้ออะไรก็มาเจอแล้วให้มึงจ่ายเอง” ไม่ใช่เอาบัตรไปให้รูดตามใจชอบขนาดนั้น

“อืมๆ รู้แล้ว”

“ถามจริง” คนผมสีอ่อนขยับลุกขึ้นนั่ง “มึงชอบเขาปะ นาอะไรนั่น”

“ไม่ได้ชอบ”

“แล้วจะคุยต่อเพื่อ”

“แต่ก็ไม่ได้ไม่ชอบ”

“เอ้า”

“เฉยๆ” เอเชียบิดหัวไหล่ไปมา “คุยก็ได้ ไม่คุยก็ได้”

“งั้นก็ไม่ต้องคุย”

“แต่เขาทักมา”

“โอ๊ย” กุมภาขยี้ผมตัวเองอย่างขัดใจ บางทีความเอื่อยเฉื่อยของเพื่อนตัวเองก็น่าโมโหเหลือเกิน รู้หรอกว่าต้นเหตุเกิดจากอะไร แต่พอเจอเข้าบ่อยๆ ก็อดไม่ได้ “กูล่ะอยากต่อยมึงให้หายรวย”

เอเชียยิ้มมุมปาก “ต่อยแล้วหายรวยได้ด้วยเหรอวะ”

“กูประชด ไอ้สัด”

เชื่อว่าทำได้อีกฝ่ายคงทำไปแล้ว แต่ต้องขอโทษจริงๆ เพราะคงยากที่ครอบครัวเขาจะล้มละลาย
ผลาญไปขนาดนั้นพ่อแม่เขายังไม่เคยเดือดร้อนหรือโทรมาตักเตือนเลยสักครั้ง ถึงตอนนี้เขายังไม่รู้เลย...

ว่าต้องใช้เยอะขนาดไหนถึงจะทำให้พวกท่านหน้าซีดได้

ก็อยากจะรู้เหมือนกัน


ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูเหมือนเบรกคั่นเวลาให้เขาหยุดคิดเรื่องไร้สาระในหัว
ก่อนจะเอ่ยปากอนุญาตให้เปิดประตูคนรับใช้ถือถาดอาหารเข้ามาในห้อง วางลงข้างมือบนโต๊ะทำงาน
ผงกหัวเล็กน้อยก่อนกลับออกไป กุมภาที่นั่งอยู่ขอบเตียงลุกมาชะโงกดู

“บัวลอยไข่หวาน?”

“อืม” เอเชียพยักหน้า ดันบัวลอยหนึ่งถ้วยให้เพื่อน

“เดี๋ยวนี้มึงกินขนมไทยๆ แบบนี้ด้วยเหรอวะ”

“เพิ่งเริ่มกิน”

“แปลก” กุมภาพูดพลาง หยิบถ้วยมาถือ ใช้ช้อนตักเข้าปากหนึ่งคำพร้อมๆ กับเจ้าบ้าน “เด็กบ้านมึงทำเองหรือซื้อ”

“ทำเอง”

“อร่อยดี”

เอเชียขมวดคิ้ว วางช้อนลงในถ้วยแล้วดันออกจากตัว

“อ้าว ไม่กินแล้วเหรอวะ”

“ไม่อร่อย”

“ไม่อร่อยตรงไหน” กุมภาเลิกคิ้ว ตักในถ้วยตัวเองเข้าปากอีกคำ “อร่อยจะตาย”

“ไม่อร่อย ไม่เหมือน”

“ฮะ?”

“ไม่เหมือนที่เคยกิน”

คนบอกอร่อยยิ้มขำ “ไปกินร้านเด็ดที่ไหนมาล่ะ” ปกติคุณชายเขาก็ลิ้นเทวดาอยู่แล้วนี่นะ

เอเชียส่ายหน้า เหลือบตามองบัวลอยไข่หวานที่ถูกทิ้งไว้อย่างน่าสงสารแล้วถอนหายใจ


ไม่อร่อยเท่าร้านนั้นจริงๆ นั่นแหละ











กุมภาตื่นมาตอนเช้าก็ไม่เห็นเจ้าของบ้านนอนอยู่บนเตียง เขาบิดแขนคลายเมื่อยก่อนจะขยี้ผมตัวเองไปมาอย่างงัวเงีย
ลุกไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วเดินลงไปชั้นล่าง ตรงไปที่ห้องด้านในติดกับห้องกินข้าว
ได้ยินเสียงเพลงสากลดังออกมาจากหลังกำแพง ก้าวพ้นประตูไปเห็นเอเชียที่เปลือยท่อนบนกำลังวิดพื้นอยู่

ห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่ออกแบบเป็นฟิตเนสอย่างดี อุปกรณ์และเครื่องออกกำลังกายครบครัน
ผนังยาวติดกระจกเงาทั้งด้าน ส่วนฝั่งตรงข้ามเป็นประตูเลื่อนใสมองผ่านไปเห็นสระว่ายน้ำและสวนกลางบ้าน

ตั้งแต่เขาจำความได้เอเชียเป็นผู้ชายที่มีวินัยในการออกกำลังกายที่สุดเท่าที่เคยรู้จัก
เจ้าตัวมักจะออกกำลังกายวันละหนึ่งถึงสองชั่วโมง ไม่เช้าก็ค่ำ แล้วแต่เวลาว่าง
มีเว้นบ้างแต่ไม่เคยนาน ทำสม่ำเสมอจนต้องยอมแพ้กับความมุ่งมั่นที่น้อยคนนักจะมี

จำได้ว่าตัวเขาเองก็เคยพยายามออกด้วยอยู่พักนึง แต่สุดท้ายก็แพ้ใจตัวเอง
จะตื่นเช้าก็ไม่ไหว ตกเย็นก็อยากออกไปเที่ยว ท้ายที่สุดเลยคิดเอาว่าไปเสียเหงื่อกับอย่างอื่นดีกว่า

“ตื่นแล้วเหรอ”

เอเชียเงยหน้ามาสบตา ขยับลุกขึ้นแล้วหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กที่พาดไว้กับจักรยานข้างๆ มาเช็ดเหงื่อที่โซมหน้าอยู่
น่าจะวิดพื้นมาสักพักแล้ว ผิวถึงได้แดงขนาดนี้

กุมภาหลุบตามองร่างกายเพื่อนสนิท เห็นกี่ครั้งก็อดอิจฉาไม่ได้

ไหล่กว้าง กล้ามแขนกล้ามท้องแน่นขนาดนี้สาวที่ไหนจะรอดมือไปอีก

ไม่ต้องใช้เงินเลยก็ได้แท้ๆ

“ตื่นแล้วดิวะถึงมายืนอยู่ตรงนี้”

“กวนประสาท”

“แล้วมึงตื่นนานยัง”

“ชั่วโมงก่อน”

“ตื่นเร็วสัด ไปเรียนกี่โมง”

“เดี๋ยววิ่งลู่อีกครึ่งชั่วโมง อาบน้ำแล้วก็ไปเรียน”

เอเชียพูดพลางโยนผ้าพาดที่เดิมแล้วก้าวเท้าขึ้นลู่วิ่ง กุมภามองตามก่อนจะเดินไปทรุดตัวลงที่ม้านั่งข้างๆ

“ขยันฉิบหายเลย เป็นกูคงนอนจนวินาทีสุดท้ายแล้วค่อยลุกไปเรียน”

“เงินซื้อกล้ามไม่ได้”

“แต่สร้างฟิตเนสได้อะเนอะ”

คนถูกแซวยักไหล่ เริ่มก้าวเท้าเร็วขึ้นจนจากเดินกลายเป็นวิ่ง

กุมภาเริ่มเงียบ ไม่ชวนคุยต่อ เขาฟังเพลงไปพลางมองเพื่อนสนิทออกกำลังกาย เสียงหอบดังปนมากับจังหวะดนตรี

คนอย่างเอเชียพูดได้เต็มปากว่าสมบูรณ์แบบจนไม่ต้องง้อใคร
หยิบหินเป็นเพชร หยิบกรวดเป็นทอง ชี้นกเป็นนก ชี้ไม้ก็เป็นไม้ ทั้งที่ก็มีทุกอย่างครบและเพียบพร้อมขนาดนี้

แต่ทำไมบางครั้งเจ้าตัวถึงได้ทำเหมือนตัวเองไม่มีอะไรเลย...






หลังเลิกเรียนเอเชียมาจอดรถที่หน้าคณะนิเทศ รออยู่ประมาณสิบนาทีเขาก็ลงจากรถ
ตั้งใจจะไปซื้อของที่เซเว่นข้างตึก ข้ามถนนมาได้ก็มีกลุ่มเด็กผู้หญิงวิ่งเข้ามาหา จากการแต่งตัวแล้วน่าจะอยู่ปีหนึ่ง

“พี่เอเชียคะ”

คนถูกเรียกเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย หันไปมอง “ครับ?”

“เอาขนมมาให้ค่ะ”

เอเชียก้มมองถุงคุกกี้ในมืออีกฝ่าย “ตามพี่มาได้ไง”

“เอ๋” หญิงสาวชะงัก ก่อนจะรีบพูดตอบ “อ๋อ เห็นในเพจลงว่ารถพี่จอดอยู่หน้าคณะนิเทศค่ะ พอดีวันนี้วันเกิดมิ้น มิ้นเลยทำขนมมาแจกเพื่อน พอรู้ว่าพี่เอเชียอยู่ใกล้ๆ เลยอยากให้พี่ด้วย”

เอเชียนิ่งคิดไป ปกติแล้วเขาไม่รับของจากคนไม่รู้จัก ไม่ใช่เพราะหยิ่งแต่ไม่อยากมีปัญหาตามมา
กำลังคิดจะปฏิเสธ แต่พอเห็นแววตาคาดหวังของอีกฝ่ายแล้วก็พูดไม่ออก
ถ้าเขารับไว้อย่างน้อยก็อาจจะเป็นการอวยพรวันเกิดได้

“ขอบคุณนะ” เอเชียพยักหน้า รับมาถือ “สุขสันต์วันเกิด”

คำสั้นๆ ที่ทำให้สาวๆ หลายคนที่ยืนอยู่แทบจะล้มลงไปกองบนพื้น เหมือนถูกหมัดฮุคกระแทกเข้าใต้คาง
ขนาดพูดนิ่งๆ ไม่ได้ยิ้มสักนิดพลังทำลายล้างยังสูงขนาดนี้

เจ้าชายของคนทั้งมอ มหาเดือนของมหา‘ลัย





หลังจากนั้นไม่นานบีนาก็ลงมาจากตึกคณะ เอเชียขับรถพาเธอไปกินข้าวที่ร้านอาหารอิตาเลียนตามคำขอของเจ้าตัว
เห็นบอกว่าเพื่อนไปกินมา อร่อยอย่างนั้นอย่างนี้

เมื่อบริกรนำเมนูมาเสิร์ฟ บีนาก็เปิดดูอย่างอารมณ์ดี และสั่งอาหารทันที

เอเชียนั่งฟังรายชื่ออาหารภาษาอังกฤษหลายเมนูเงียบๆ เยอะเสียจนไม่รู้ว่าต้องกินกี่คนถึงจะหมด
และปริมาณก็มากจนทำให้เขาไม่รู้สึกอยากสั่งอะไรเพิ่ม

“รับเท่านี้ก่อนค่ะ” บีนายิ้มให้บริกรก่อนจะหันมาทางเขา “เอเชียจะเอาอะไรเพิ่มไหมคะ”

เอเชียส่ายหน้า “ไม่ครับ”

“เครื่องดื่มรับเป็นน้ำเปล่านะคะ” บีนาพูดทิ้งท้าย ส่งเมนูคืน แล้วยิ้มให้ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้ามือ “นาสั่งแต่เมนูแนะนำทั้งนั้นเลย ลองเอามาชิมเนอะว่าเอเชียชอบไหม มีแต่คนบอกว่าอร่อย เลยอยากให้เอเชียกิน”

เขาพยักหน้า ลากสายตาไปไกลๆ มองวิวด้านนอก รู้สึกเบื่อหน่ายอย่างบอกไม่ถูก
หางตาเห็นบีนากดโทรศัพท์มือถือเล่นเหมือนปกติ แต่อยู่ๆ รอยยิ้มเธอก็หายไป

“เอเชียคะ”

“ครับ”

“ตอนรอนาที่หน้าคณะไปทำอะไรมาคะ”

“ทำอะไร”

หญิงสาวหน้างอ ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ส่งให้

เอเชียรับมาดูเป็นรูปเขารับถุงคุกกี้จากรุ่นน้องตอนกำลังไปเซเว่นเมื่อตอนไปรอบีนา มุมกล้องทำให้คนคิดไปไกลได้ไม่ยากเลย



ชายผู้ทำให้ผู้หญิงทุกคนกลายเป็นซินเดอเรลล่า
เอเชีย (บริหาร ปี4) - มหาเดือนTTU
Like 17k 
2.7K Shares

เจ้าหญิงเอลซ่า
  ชอบกินขนมเหรอคะ หนูทำเก่งนะ ทำให้กินได้ทั้งวัน
ทองกราว ดาวเรือง  @Opal Tarin ไว้ครั้งหน้าเอาของไปให้พี่เอเชียกับกูววววว
Jidapa fah  ทำไมครั้งก่อนพี่ไม่รับของหนูล่ะคะ T_T
เชอร์รี่เอง  นี่น้องมิ้น หลีดปีหนึ่งปะ คุยกันอยู่เหรอ
Poom Natttawan  มิ้น นังทัวดรี!!!! @mindmint
Ihaveapen  พี่เอเชียไม่ได้คุยกับบีนาเหรอ    
Sun Artit  อิจจจจ เธอทำบุญด้วยอะไร!!!!
Emma Booth พี่เขาเลิกคุยกับนาแล้วเหรอวะ @Nanz nan
View more comments

เอเชียส่งมือถือคืนหญิงสาว “ไม่มีอะไรนี่”

“ไม่มีอะไรได้ยังไง ก็เห็นอยู่ว่าเอเชียรับขนมจากมิ้น”

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเป็นใคร “ก็เขาเอามาให้ ผมก็แค่รับ”

“ปกติเอเชียไม่เคยรับของจากคนอื่นนี่คะ ทำไมครั้งนี้รับ” ยิ่งพูดก็เหมือนอารมณ์ยิ่งขุ่น “หรือว่าครั้งนี้พิเศษกว่าครั้งอื่น”

“เปล่า”

“แล้วทำไมต้องรับด้วยล่ะคะ”

“ผมแค่อยากรับ”

“…”

จบประโยคนั้นทั้งสองคนก็มองตากันนิ่ง ไม่มีใครพูดอะไรต่อ มีเพียงความขัดเคืองที่ค้างอยู่
จนกระทั่งอาหารมาเสิร์ฟ ทั้งคู่ก็ยังเงียบสนิท ต่างกันที่เอเชียไม่ได้รู้สึกอะไร แต่บีนายิ่งนานก็ยิ่งหงุดหงิด

“นา”

เมื่อคนเอ่ยปากก่อนคือเอเชีย บีนาก็เหมือนจะใจชื้นขึ้นมาหน่อย “อะไรคะ” ตอบกลับไปนิ่งๆ อย่างเก็บอาการ คาดหวังไปไกลแล้วว่าอีกฝ่ายจะง้อตน

“เรื่องบัตรเครดิตที่ให้นาไว้ ผมจะขอคืน”

คำที่เหมือนถูกตบหน้า บีนาชะงัก ถือช้อนส้อมค้างแล้วค่อยๆ เงยหน้ามองคนตรงข้าม “ทำไมคะ โกรธนาเรื่องมิ้นเหรอ”

“เปล่า ผมตั้งใจอยู่แล้ว”

“ทำไม...”

“ขอคืนด้วยครับ”

บีนาเม้มปาก นิ่งไปจนแน่ใจแล้วว่าอีกฝ่ายไม่ได้ล้อเล่นแน่ก็หยิบกระเป๋าสะพายข้างราคาแพงของตัวเองขึ้นมาเปิด
หยิบเอาบัตรเครดิตที่ได้รับมาไม่นานส่งคืนอย่างไม่เต็มใจนัก

“อยากได้อะไรค่อยซื้อตอนอยู่กับผมแล้วกัน” เอเชียเอ่ยปากพลางรับมาเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ

“...ค่ะ” บีนาสงบลง เหมือนเธอเพิ่งจำสถานะของตัวเองได้ เธอไม่ได้อยู่ในตำแหน่งที่จะสามารถโกรธหรือแสดงออกถึงความไม่พอใจในตัวเอเชีย หญิงสาวยิ้มมุมปาก ตักอาหารใส่จานให้อีกฝ่ายอย่างเอาใจ “จานนี้อร่อยนะคะ เอเชียลองดูนะ”

เอเชียก้มลงมองสปาเก็ตตี้เส้นดำที่มีปลาหมึกชิ้นใหญ่วางอยู่ด้านบนในจานตัวเองด้วยสายตาที่ไม่แสดงอารมณ์
เขาเขี่ยออกไว้ข้างจาน แล้วเอื้อมมือไปตักกราแตงกุ้งโดยมีสายตาของบีนามองตาม
ยิ่งเห็นเอเชียไม่ยอมแตะอาหารที่ตักให้แล้วก็เข้าใจไปใหญ่ว่าอีกฝ่ายกำลังหงุดหงิด

แต่แท้จริงแล้วเขาไม่ได้ไม่กินเพราะไม่พอใจ เพียงแต่เขาแพ้ปลาหมึกเท่านั้นเอง


ซึ่งนั่นคงเป็นอีกเรื่อง ที่บีนาไม่เคยจำได้เลย



.

.

.



เอเชียไปส่งบีนาที่คอนโดหลังมื้ออาหาร เขาปฏิเสธคำชวนให้ขึ้นไปบนห้องของอีกฝ่าย
เพราะนัดกับเพื่อนไว้ว่าจะไปรับโทนี่ด้วยกันที่สนามบิน มาถึงเกือบสองทุ่มครึ่ง
เขาจอดรถแล้วเดินไปที่ประตูขาเข้าที่ชั้นสองหลังจากโทรถามตำแหน่งจากกุมภาแล้ว

“ออกมายัง” เอเชียเอ่ยปากหลังจากเดินมายืนข้างๆ เพื่อน

“ออกมาพอดี” กุมภาพยักหน้าไปด้านขวา “นั่นไง ยิ้มร่ามาเลย”

ผู้ชายตัวสูงผอม ผมสีน้ำตาลอ่อนหยักศก ตาสีฟ้าเข้มโบกมือมาแต่ไกล แล้วรีบเดินเข้ามาหา “เฮลโลววว”

“ร่าเริงเชียวมึง เดินทางมาไม่มีเหนื่อยเลยหรือไง”

“ไม่เหนื่อย แต่เจ็ทแล็ก” โทนี่หัวเราะ “เพราะงั้นคืนนี้ปาร์ตี้ยาวๆ นะครับ”

“บอกให้คนที่บ้านเตรียมอาหารไว้แล้ว ไวน์เอาจากในตู้ได้เลย อยู่ที่เดิมนั่นแหละ”

“จัดไป” หนุ่มลูกครึ่งยิ้มรับ “เอาเสื้อผ้ามายังกุมภา”

“ทิ้งไว้บ้านมันหลายชุดละ”

“เยี่ยม”

“กระเป๋ามึงมีแค่นี้ใช่ไหม” เอเชียถาม มองกระเป๋าล้อลากใบใหญ่ของเพื่อน

“เยป”

“รถอยู่ที่อาคารจอด เดินไปแล้วกัน”

ทั้งสามคนเดินไปขึ้นรถที่อาคารจอดและตรงกลับบ้านเอเชียทันที ระหว่างทางได้ยินแต่เสียงของโทนี่
เหมือนเมื่อก่อนตามประสาคนคุยเก่ง มีเสียงกุมภาแทรกบ้างนานๆ ครั้ง ส่วนเอเชียก็เงียบสนิท แทบจะลืมไปแล้วว่าเป็นคนขับรถ

“ให้คนเอากระเป๋าขึ้นไปเก็บห้องเดิมได้เลย” เอเชียเอ่ยปากขณะเดินนำเข้าบ้าน “เดี๋ยวไปบอกแม่บ้านให้ขึ้นไปเตรียมอาหารไว้ที่ห้องนั่งเล่นชั้นสอง เปลี่ยนเสื้อแล้วไปเจอกันที่นั่นนะ”

“โอเค งั้นขออาบน้ำก่อนเลยแล้วกัน” โทนี่เอ่ยปาก ส่งกระเป๋าเดินทางของตัวเองให้เด็กในบ้านเอาขึ้นไปเก็บ “กินกันก่อนเลย เดี๋ยวตามไป”

“เออ งั้นกูไปนั่งเล่นที่ห้องก่อนละกัน”

เอเชียพยักหน้ารับ มองเพื่อนสนิทสองคนเดินขึ้นบันไดไปด้วยกัน ส่วนเขาแยกออกไปบอกให้แม่บ้านเตรียมของ




เวลาเกือบห้าทุ่ม ผู้ชายสามคนนั่งหันหน้าเข้าหากันอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น
ถือแก้วไวน์ไว้ในมือ ขยับแก้วหมุนวนไปมา ฟังเพลงจากเครื่องเสียงในห้องคลอไปด้วย

“แล้วนี่มึงยังคบกับคนเดิมอยู่ปะโทนี่” กุมภาจิบไวน์หนึ่งอึก ก่อนเอ่ยปากถาม “ชื่ออะไรนะ”

“จิม”

“เออนั่นแหละ เด็กหัวทองตัวเล็ก”

“เลิกแล้ว งี่เง่า”

“อีกแล้วเหรอวะ”

“งี่เง่าจริงๆ ต้องตัวติดกันตลอดก็ไม่ไหว”

“ก็อยากชอบคบเด็กทำไมล่ะวะ”

“ดีจะตาย ตัวเล็กๆ เอวบางๆ ก้นนิ่มๆ” หนุ่มลูกครึ่งหัวเราะ เขาเปิดเผยรสนิยมตัวเองเสมออย่างไม่ปิดบัง รักร่วมเพศไม่ใช่เรื่องน่าอาย ครอบครัวเขาก็ไม่ได้ติดอะไร

“หื่นกามจริงๆ”
   
“ทำมาเป็นว่าไอ ยูก็ชอบผู้หญิงหน้าอกใหญ่เหมือนกันนั่นแหละ ต่างอะไรกับที่ไอชอบก้นเด้งๆ วะ”

กุมภาส่ายหัว “เออ ไอ้สัด”

“แล้วยูล่ะเอเชีย มีแฟนคนแรกยัง” โทนี่เปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นคุณชายหน้านิ่งเจ้าของบ้าน

“ยัง”

“อะไรวะ จะหวงตำแหน่งแฟนไว้ทำไม ที่ผ่านมาก็เห็นคุยอยู่หลายคนไม่ใช่เหรอ”

“พูดเรื่องนี้ก็ดี” กุมภาแทรก “มึงเอาบัตรเครดิตคืนมายัง”

“บัตรเครดิตอะไร” คนที่เพิ่งกลับไทยเอ่ยปากอย่างสงสัย

“ก็ไอ้รวยนี่อะนิสัยเสีย คุยกับใครก็เอาบัตรเครดิตให้เขามั่ว รูดทีเป็นแสน” กุมภายังหงุดหงิดไม่หายกับเรื่องนี้ “ตกลงเอาคืนยัง”

“เอาคืนมาแล้วน่า” เอเชียว่า ดื่มไวน์รวดเดียวหมดแก้ว

“ใจป้ำเหมือนเดิมเลยนะ” โทนี่เอ่ยปากอย่างอารมณ์ดี

สองคนนี้นิสัยต่างกันคนละขั้ว กุมภาเป็นคนจริงจัง ไม่ค่อยไว้ใจใคร เรื่องเล็กน้อยก็ไม่ปล่อยผ่าน
ในขณะเดียวกันโทนี่ก็ไม่คิดอะไรเลย มองทุกอย่างเป็นเรื่องง่ายๆ แค่ให้มันเป็นไปและไหลตามอย่างมีความสุขก็พอ

แต่สำหรับเอเชียแล้ว เขายังกึ่งๆ ระหว่างเพื่อนทั้งสองคน
บางครั้งเขาก็รู้เหมือนตัวเองเป็นคนคิดมาก แต่บางครั้งก็เหมือนคนไม่คิดเยอะ
แต่จะรีบร้อนอะไร ไม่เห็นจำเป็นต้องจำกัดความนิสัยของตัวเองเลย แค่เป็นอย่างที่เป็นก็พอ

“แล้วตอนนี้คุยกับใครอยู่ รูดบัตรทีเป็นแสนแบบนั้นใช่ย่อยเลยนะ”

“ชื่อนา คนในมหา‘ลัย”

“รุ่นเดียวกัน?”

“เด็กกว่า”

“แล้วเป็นไง จะคบไหมคนนี้”

เอเชียส่ายหน้า “ไม่”

“ยูนี่ประหลาด รู้ทั้งรู้ว่าคุยไปก็ไม่คบ ทำไมต้องไปเปย์ไปตามใจขนาดนั้นด้วย”

“ก็แค่เงิน”

“หน้าแบบยูต่อให้ไม่ต้องใช้เงิน สาวที่ไหนก็วิ่งเข้าหาอยู่ดี”

เอเชียยิ้มรับ เขาไม่ได้ตอบอะไร

“แล้วยูอะกุมภา” เมื่อเห็นว่าเอเชียไม่ต่อบทสนทนา โทนี่ก็เปลี่ยนเป้าหมาย “คุยกับใครอยู่หรือเปล่า”

“ตอนนี้ไม่ว่ะ แค่เรื่องของตัวเองก็ปวดหัวแล้ว”

“อะไร น่าเบื่อสุดๆ” ชายหนุ่มตาสีอ่อนถอนหายใจ “พรุ่งนี้ไปเที่ยวกัน เดี๋ยวไอโทรหาเพื่อนให้จองโต๊ะที่ร้านประจำให้”

“เออ ขอดึกหน่อยแล้วกัน” กุมภาว่า “เลยสองทุ่มไปแล้ว เดี๋ยวไปทำธุระก่อน”

“จะมากี่โมงก็แล้วแต่พวกยูเหอะ ไอไปเมารอก่อน” โทนี่สะบัดมือไปมา แล้วยกแก้วไวน์ชูขึ้น “มา ดื่มๆ”

เอเชียยื่นแก้วไปชนกับเพื่อนเบาๆ แล้วยกจรดริมฝีปากดื่มเข้าไปครึ่งนึงก่อนจะถอนหายใจ


ดันเผลอคิดถึงบัวลอยไข่หวานขึ้นมา...













✗ ✗ ✗ ✗ ✗ ✗













เมื่อวานเพิ่งคิดถึงบัวลอย(?) เย็นวันต่อมาก็เจอเลย

เอเชียมองเด็กในชุดไปรเวทที่กำลังลงบันไดจากตึกศิลปกรรม มองตามจนกระทั่งเจ้าตัวเดินเข้ามาใกล้และเงยหน้าสบตา “อ้าวคุณ”

“มาทำธุระอีกแล้ว?”

“ครับ”

“ที่ตึกศิลปกรรมนี่เหรอ”

“อ่าฮะ คุณเลิกเรียนแล้วเหรอ”

“เลิกแล้ว” เอเชียตอบกลับพลางหยิบกระเป๋าเงินขึ้นมาหยิบเอาแบงค์ร้อยส่งให้อีกฝ่าย “ที่ติดคุณคราวก่อน”

ปิญชาน์เลิกคิ้วขึ้น ไม่คิดว่าคนอย่างอีกฝ่ายจะจำได้ เขารับมาถือแล้วรีบล้วงกางเกงหยิบเงินขึ้นมา นับแล้วส่งให้ “ทอนครับ”

เอเชียมองแบงค์ยี่สิบกับเหรียญสิบและเหรียญห้าในมือเด็กหนุ่ม ปกติเขาไม่เคยเก็บแบงค์ย่อยและเหรียญพวกนี้
กินข้าวเสร็จทีไรก็เหลือเป็นทิปตลอด แต่คราวนี้มีเสียงในหัวเตือนว่าไม่ควรปฏิเสธ
เขารับมาใส่กระเป๋ากางเกงลวกๆ ก่อนจะยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู

“กำลังจะไปทำงานใช่ไหม”

“ครับ” ปิญชาน์เอ่ยปาก ไม่รู้ว่าคนตรงหน้าจะขับผ่านร้านเขาอีกไหม กลัวจะชวนไปด้วยอีก ไม่อยากรบกวนเท่าไหร่ “แต่เดี๋ยวผมไปหาข้าวกินก่อนอะ”

“…”

“ไปก่อนนะครับ”

“ไปกินด้วย”

ปิญชาน์เลิกคิ้ว หยุดเท้าที่กำลังก้าวไปข้างหน้าแล้วหันสบตาเอเชียอีกครั้ง “ไปกับผมเนี่ยนะ”

“อืม”

อะไรวะ ทั้งที่เจอกันทีไรก็ได้กินแต่ของเผ็ดจนปากเจ่อทุกที ยังจะขอไปกินด้วยอีก

ไม่เข็ดหรือไง

“ถามจริง เพื่อนคุณไปไหนหมดอะ”

“ก็แค่อยากไปกินด้วย จะไปที่ไหน”

คนเด็กกว่าเกาหัวตัวเองอย่างงุนงง มาแบบนี้ทำเอาไปไม่เป็นเลย

อยากไปก็ตามใจแล้วกัน

“คุณอยากกินอะไรอะ”

เอเชียเลิกคิ้ว ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะถาม “…”

“ฮะ?” ปิญชาน์ถามย้ำ “อยากกินอะไร”

“ก็ร้านที่คุณจะไปกินไง”

“ผมยังไม่ได้คิดอะ คุณอยากกินอะไรหรือเปล่าล่ะ”

“งั้นอาหารญี่ปุ่น” เมนูที่ใครๆ ก็คงกินได้ เรียกได้ว่าเป็นอาหารกันตายของเขา

“ช่วยดูผมด้วยครับ” ปิญชาน์ยิ้ม “ผมกินได้แต่ร้านชาวบ้านๆ”

“เดี๋ยวเลี้ยง”

“อย่าพูดแบบนี้อีกนะครับ ไม่งั้นแยกกันตรงนี้เลย”

“…” เอเชียเกาขมับ รู้สึกทำตัวไม่ถูก ปกติเวลาจะเลี้ยงใครทุกคนก็ดูยินดีกันหมด เพิ่งจะเคยโดนโกรธก็ตอนเจอปิญชาน์นี่แหละ “งั้นกินอะไรก็ได้”

“มาอีกแล้ว อะไรก็ได้”

“...” ตอบอันไหนก็ดูจะไม่ถูกใจ

“ร้านอาหารตามสั่งแล้วกันนะครับ ข้างซอยมีร้านนึงเด็ดอยู่ วันก่อนผมเดินผ่านเลยเข้าไปลองมา” ความจริงร้านข้างมหา‘ลัยแบบนี้ปกตินักศึกษาของมอก็น่าจะรู้จัก แต่สำหรับคนตรงหน้าแล้วคงเป็นกรณียกเว้น “เดินไปนะครับ”

“รถผมจอดอยู่หลังตึก เดี๋ยวขับออกไปเลย”

ปิญชาน์พยักหน้า มองคนตัวสูงหมุนตัวเดินนำไปอีกทาง


บางทีคนรวยก็ทำอะไรแปลกๆ เหมือนกันนะ

   

   



คราวนี้ปิญชาน์คิดว่าจะไม่แกล้งให้อีกฝ่ายต้องกระดกน้ำเข้าปากพรวดเดียวหมดแก้วอีก
แค่นึกถึงแก้มแดงๆ ปากเจ่อๆ ตอนนั้นแล้วยังขำไม่หาย

“คุณกินอะไร” คนเด็กกว่าเอ่ยปากถาม รู้ดีว่าเอเชียไม่เคยสั่งอาหารในร้านแบบนี้เองแน่ ครั้งก่อนถึงได้บอกเหมือนเขาเป็นการเอาตัวรอด “ปกติชอบกินอะไรเป็นพิเศษไหม ผมจะได้แนะนำถูก”

เอเชียหยุดคิด ปกติชอบกินอาหารญี่ปุ่น แต่ร้านแบบนี้คงไม่มีแซลมอนเนื้อเด้ง หรือโอโทโร่สดๆ แน่ “ชอบกินอาหารทะเล”

“งั้นปลาหมึกผัดไข่เค็มไหม อร่อยนะ”

“ผมแพ้ปลาหมึก”

“อ้าวเหรอ”

“ชอบกุ้งกับปู”

ที่นี่ไม่มีปูหรอก งั้นกุ้งผัดเปรี้ยวหวาน กับไก่ผัดผงกะหรี่ หรือจะเป็นข้าวผัดง่ายๆ เอาอันไหน”

“คุณชอบอะไร”

“ผมก็กินได้หมดนั่นแหละ แต่นี่มันจานคุณนี่”

“สั่งมาตรงกลางก็ได้ จะได้กินหลายอย่าง”

“เอางั้นเหรอ”

“อืม”

“งั้นก็เอาสองอย่างนี้นะ แล้วสั่งข้าวเปล่า”

เอเชียพยักหน้า มองอีกฝ่ายสั่งอาหารกับคนในร้านแล้วนั่งรอ สักพักอาหารก็มาเสิร์ฟ
ปิญชาน์ยิ้มกว้างตอนหยิบช้อนส้อม ดูเป็นคนเอ็นจอยอีตติ้งพอสมควร

“คุณไม่กินกระเทียมเหรอ”

เอเชียเงยหน้ามองปิญชาน์ เมื่อได้ยินประโยคคำถาม “รู้ได้ยังไง”

“ไม่รู้ก็แย่แล้ว คุณเขี่ยออกขนาดนั้น”

“ผมไม่ชอบกลิ่น”

“กลัวปากเหม็นอะดิ”

“มันติดปาก หายยาก”

ปิญชาน์หัวเราะ “ไว้คราวหน้าก็สั่งเขาว่าไม่ใส่กระเทียมก็ได้ แต่ความจริงใส่ไปมันจะหอมกว่า แต่คุณไม่ชอบกลิ่นนี่นะ” เด็กหนุ่มพูดเองเออเอง แล้วตักข้าวเข้าปาก

“…”

“คุณไม่กินหางกุ้งเหรอ”

เอเชียเลิกคิ้ว มองหางกุ้งที่ตัดทิ้งไว้ข้างจานแล้วพยักหน้า “ปกติมันกินได้ด้วยเหรอ”

“ได้ดิ อร่อยเลยอะ”

“...มันไม่น่าจะกินได้”

“เอ้า คุณเห็นผมเหลือไว้ปะละ”

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเหมือนไม่เชื่อ จนคนมองต้องเอื้อมมือไปใช้ช้อนตักหางกุ้งที่อีกฝ่ายตัดทิ้งไว้เข้าปาก
เคี้ยวกร้วมๆ ให้ดูแล้วหัวเราะเมื่อเจ้าตัวเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย

“เชื่อยัง”

“อร่อยเหรอ”

ปิญชาน์พยักหน้า “อร่อย ลองกินไปพร้อมกันเลยสิ”

“...”

เขาลังเล

แน่นอนล่ะว่าต้องลังเล เป็นของที่เขี่ยทิ้งมาตลอดชีวิต มาวันนี้จะบอกให้ใส่เข้าปาก ใครจะไปทำตามได้ในทันที

เอเชียมองอยู่หลายอึดใจกว่าจะจิ้มกุ้งตัวเล็กใส่ปากทั้งตัว

“เคี้ยวให้ละเอียดนะคุณ เดี๋ยวตำคอ”

เขาทำตาม แต่แล้วก็หยิบทิชชูบนโต๊ะมาคายของในปากออก

ปิญชาน์หัวเราะ “เอ้า คายเฉย”

“แข็ง”

“อร่อยออก ผมชอบกลิ่นมัน”

“กลิ่นอะไร”

“ก็หางคือส่วนที่มีกลิ่นกุ้งแรงที่สุดแล้วนะ กรอบๆ ดีด้วย”

“แข็งแบบนี้ติดคอตายพอดี”

“ก็ถึงได้บอกให้เคี้ยวให้ละเอียดไง”

“กินเนื้อมันก็ดีอยู่แล้ว”

“คิดอะไรมาก กุ้งแก้ว หางนิดเดียว”

เอเชียมองคนที่จิ้มกุ้งเข้าปากทั้งตัวแล้วยิ้มมีความสุข เป็นคนที่กินอะไรก็ดูน่าอร่อยไปหมดเลย “ไว้พาไปกินกุ้งแบบอื่น อร่อยกว่านี้”

“กุ้งอะไร”

“กุ้งแม่น้ำ”

“ไม่ไหวหรอกคุณ ผมไม่ได้มีเงินเยอะพอจะไปกินหรูขนาดนั้น”

“ผม...”

“ถ้าคุณพูดประโยคนั้นอีก ผมจะไม่กินข้าวกับคุณอีกเลย” ปิญชาน์แยกเขี้ยว คนบ้าอะไรเอะอะก็เลี้ยงอยู่นั่น รู้แล้วว่ารวย ไม่ต้องเอาเงินมาโชว์บ่อยๆ ก็รู้ว้อย

“แต่อยากให้กิน”

คำที่ปิญชาน์ไม่แน่ใจจุดประสงค์ ฟังดูแปลกๆ เมื่อคนที่เกือบจะแปลกหน้าเป็นคนพูด

“อ่า...ขอบคุณ”

“ขอบคุณอะไร”

“ที่อยากให้กินไง”

“งั้นคือยอมไปกินแล้ว?”

“แค่ขอบคุณ แต่ไม่ได้ตกลง”

“…”

แค่เลี้ยงข้าวมันจะยากอะไร ปกติเขาเลี้ยงคนเยอะแยะไม่เห็นมีปัญหา
ชวนไปกินก็บอกไม่มีเงิน พอจะออกให้ก็ไม่เอาอีก เขาไม่เข้าใจจริงๆ

“กินเร็วคุณ เดี๋ยวผมต้องไปทำงานต่อนะ”

“อืม เอาหางกุ้งไหม”

“ไม่กินก็เอามาครับ”


เลี้ยงข้าวมื้อเดียวทำไมวุ่นวาย














✗ ✗ ✗ ✗ ✗ ✗













“ช้าเชียวมึง”
   
กุมภาเอ่ยทักคนที่แค่ก้าวเท้าพ้นประตูมาก็ดึงความสนใจจากสาวสวยทั้งร้านไปได้ทั้งหมดโดยไม่ต้องออกแรง
แค่เดินมานิ่งๆ มือข้างนึงล้วงกระเป๋า และกดโทรศัพท์เหมือนไม่สนใจโลกแบบนั้น

“อืม เพิ่งเสร็จธุระ”
   
หนุ่มลูกครึ่งที่กลับมาจากการชนแก้วกับโต๊ะข้างเคียงได้ยินเข้าพอดีก็ยิ้มร่าขยับเข้าไปใกล้
   
“ไปหาเด็กมาเหรอมิสเตอร์เอเชีย”
   
“เด็กอะไร”
   
“คนที่ให้บัตรเครดิตเขาไปน่ะ”

“เปล่า ไม่ได้ไป”

“แล้วไม่ชวนมาเจอเพื่อนบ้าง”

“กูไม่เห็นอยากเจอ” กุมภาแทรกขึ้น ส่งแก้วเครื่องดื่มให้คนมาใหม่ “ก็แค่หนึ่งในผู้หญิงของมัน เดี๋ยวเลิกแล้วก็เป็นคนแปลกหน้า ไม่เห็นต้องไปเสียเม็มสมองทำความรู้จัก”

“ยูแม่งปากร้าย”

“แล้วมึงจะสนใจทำไม ไปคุยกับหนุ่มตัวเล็กก้นงอนโต๊ะโน้นต่อไป”

“เพื่อนมาก็ต้องต้อนรับสิ”

พูดไปนั่น ความจริงเจตนาที่ออกมาเที่ยวครั้งนี้ก็เพราะอยากหาใครสักคนมารักษาอาการเจ็ทแล็กสักคืนนี่แหละ
แล้ววันนี้ก็โชคดีมีคนในสเปกเยอะจนเลือกไม่ไหว

“ว่าจะเลิกคุยแล้ว”

อยู่ๆ คุณชายเขาก็พูดขึ้นมาลอยๆ ดันแก้วที่ได้รับออกให้ห่างตัว แล้วยกมือเรียกบริกรมาสั่งเครื่องดื่มใหม่

“ถามจริง”

“อืม เริ่มไม่อยากเจอ”

   
“งั้นหาใหม่วันนี้เลยไหม” คนรักสนุกพูดอย่างอารมณ์ดี ชอบนักล่ะเวลายุเพื่อนสำเร็จ “สาวๆ โต๊ะนั้นสวยเพียบ แค่ยูปรายตามองก็ติดแล้ว”

เอเชียส่ายหน้าตอบ เขาอยากพักหน่อย หมายถึงพักทั้งหมด ไม่อยากเริ่มความสัมพันธ์ใหม่ที่น่าจะลงเอยเหมือนเดิม
เขาดื่มเหล้าเงียบๆ นั่งคุยกับกุมภาเรื่อยๆ ส่วนคนที่อยากมาเที่ยวที่สุดก็อยู่ไม่ติดโต๊ะ เงยหน้ามองอีกทีก็เห็นไปโผล่ที่โต๊ะฝั่งโน้นแล้ว

โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่น เอเชียหยิบขึ้นมาดู เขายิ่งแน่ใจตอนรู้สึกหงุดหงิดเมื่อเห็นข้อความ

ว่าอยากเลิกคุยจริงๆ





B-na
-----------------------------------------
16:01


B-na
เลิกหรือยังคะ
วันนี้เอเชียว่างไหมเอ่ย

16:38

B-na
เอเชียคะ?

20:06

B-na
เอเชีย
อยู่ไหนคะ

21:24

B-na
ไม่ตอบนาเลย

Asia
ผมออกมาดื่มกับเพื่อน

B-na
ที่ไหนคะ
วันนี้หายไปทั้งวัน
นาทักไปตั้งแต่เย็นแล้วไม่ตอบ

Asia
ไม่ว่างครับ
ไม่ค่อยอยากคุยด้วย

B-na
เป็นอะไรหรือเปล่า
ยังโกรธนาอยู่เหรอคะ

Asia
ผมไม่ได้โกรธ

B-na
เรื่องวันก่อนนาขอโทษ
ไว้พรุ่งนี้ไปกินข้าวกันนะ
เดี๋ยวนาพาไปกินร้านอร่อยๆ
แล้วไปเดินช็อปปิ้งกัน ตอนค่ำๆ ก็แวะห้องนา
เอเชียจะได้อารมณ์ดีขึ้นไง


-----------------------------------------

  



เขาอ่าน แต่ไม่ได้พิมพ์อะไรตอบไปอีก วางโทรศัพท์ลงที่โต๊ะรอให้หน้าจอดับเองโดยไม่สนใจ หยิบแก้วขึ้นดื่มพรวดเดียวจนหมด

ที่อีกฝ่ายพูดมา ไม่มีอะไรที่เขาอยากทำเลยทั้งนั้น มันก็เดิมๆ ทุกอย่าง

มีแต่สิ่งที่เธออยากทำทั้งหมด...


“เป็นอะไรวะ” กุมภาถามเมื่อเห็นเอเชียถอนหายใจ

“เบื่อ”

“เบื่ออะไร”

“เบื่อทุกอย่าง”
   
“มีอะไรให้เบื่อเยอะแยะวะ”
   
“กุมภ์”
   
“ว่า”
   
“มีวิธีเลี้ยงข้าวคนอื่นไม่ให้เขาโกรธไหมวะ”
   
คำถามบ้าอะไรเนี่ย…
   
กุมภาขมวดคิ้ว คิดตามแล้วแต่ไม่เข้าใจความหมายประโยคคำถามชวนงงของเพื่อนสนิท

“ฮะ”

“กูไม่เข้าใจ”

“มีอะไรไม่เข้าใจ แค่ถามว่าจะเลี้ยงข้าวคนอื่นยังไงไม่ให้เขาโกรธ”

“แล้วจะโกรธทำไม”

“กูไม่รู้”

“อะไรของมึงวะ”

คนตั้งคำถามเงียบเอง ไม่รู้จะอธิบายยังไง ในเมื่อเขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

“แล้วมีคนเลี้ยงข้าวมึง มึงโกรธไหม”

กุมภาเลิกคิ้ว หยุดคิดไปอึดใจ เหมือนจะนึกอะไรออกขึ้นมาแล้ว “เออ แต่ความจริงกูก็ไม่ชอบให้คนเลี้ยงข้าวนะ มีปัญญาจ่ายว่ะ”

“แล้วถ้าไม่มีปัญญาล่ะ”

“เอ้าไอ้สัด พูดแบบนี้หยามกูปะ ดูด้วยว่ากูใคร”

“กูแค่สมมติ”

“ไม่มีปัญญาก็ไม่แดกไอ้สัด ไม่ต้องเสนอหน้ามาเลี้ยง”

“นี่มึงด่ากูปะเนี่ย”

“อ้าว ไหนบอกเรื่องสมมติ”

เอเชียหัวเสีย พูดแล้วเหมือนขุดหลุมฝังตัวเอง คุยแล้วก็เริ่มเข้าใจนิดนึงว่าทำไมปิญชาน์ถึงได้โมโห
และเพราะอย่างนั้นมันเลยทำให้เขายิ่งอยากเลี้ยงเข้าไปใหญ่


เขานี่ท่าจะโรคจิตว่ะ










to be continued...

มาแล้วค่า นี่คงเป็นเรื่องแรกที่แต่ละตอนยาวขนาดนี้ หงึ
มีอะไรอยากเล่าในเรื่องนี้เยอะเต็มไปหมด ฝากติดตามกันด้วยนะคะ ^^






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.265K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,276 ความคิดเห็น

  1. #4228 Wiwha (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 20:48
    555 น่ารักค่ะ ต้องค่อยๆเรียนรู้กันไป แอบรู้สึกหน่วงๆแทนเอเชียนะ ที่ผ่านมาเจอแต่คนไม่ค่อยจริงใจเลย
    #4,228
    0
  2. #4188 YWDF (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 11:39
    แหม่ไปนอกโลกทั้งดาวคงไม่พอ แหม่~~~
    #4,188
    0
  3. #4088 matchaoreo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 04:52

    น่ารักกก

    #4,088
    0
  4. #4058 PandaPuffycheeks (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 19:03
    คือเอเชียอะ จะเรียกว่าขาดความอบอุ่นก็ดูจะไม่เกินไป แง พอน้องชาน์เข้ามาก็คือเป็นการเติมเต็มส่วนที่ขาดหายเลย ฮึก
    #4,058
    0
  5. #4057 PandaPuffycheeks (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 19:00
    เลี้ยงข้าวมื้อเดียวทำไมวุ่นวาย แงงงงงงงงงง น่ารักกกกก
    #4,057
    0
  6. #4053 Greenteass (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 17:39
    อิมแพคใจมาก ทุกสิ่งที่บีน่าพูดมาคือสิ่งที่เธออยากทำทั้งหมด TT มันทำให้เรากลับมาสังเกตุตัวเองเลยอ่ะ เล็กๆน้อยๆในชีวิตที่ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองใส่ใจคนอื่นน้อยขนาดไหน
    #4,053
    0
  7. #4025 Spices_smile (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 22:23
    อัพไปทีละนิด น่ารัก
    #4,025
    0
  8. #3988 anthichabeem (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 21:54
    อ่านแล้วรู้สึก

    ปวดแก้มมาก

    หยุดยิ้มไม่ได้เลย
    #3,988
    0
  9. #3938 pommys (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 10:51
    เอเชียติดใจหละสิ
    #3,938
    0
  10. #3881 galaxysecret🌈🌈 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:35
    เอ็นดูการหาวิธีเลี้ยงข้าวแบบไม่โดนโกรธ5555
    #3,881
    0
  11. #3837 เขาเรียกฉันว่าเต่า (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 17:54
    น้องทำให้พี่รู้สึกเปลี่ยนไปเยอะ ทั้งๆที่มันก็ปกติของน้องอยู่แล้ว
    #3,837
    0
  12. #3826 หูยไรอ่ะ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 21:12
    น้องมันไม่ได้รู้สึกอะไร แต่ความที่ใส่ใจทุกคน กลายเป็นพี่รู้สึกตัวเองพิเศษ / รักน้องจังง
    #3,826
    0
  13. #3817 heyyy_28 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 20:11
    น้องน่ารักกก เป็นเด็กดีจังลูก หอมหัวๆๆ
    #3,817
    0
  14. #3779 rattanalak44 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 17:45
    อ่านถึงตอนที่6แล้วไม่สามารถอ่านต่อได้เลย เลื่อนไม่ไป ไม่รู้เป็นอะไร เลื่อนไปตอน20ก็ยังเป็นตอนที่6เหมือนเดืม
    #3,779
    0
  15. #3775 Pieey3748 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 17:03
    อ่านรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้แต่ชอบมาก TT
    #3,775
    0
  16. #3753 chaaimmeme (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 00:26
    เราชอบตอนเขาอยู่ด้วยกันมาก
    #3,753
    0
  17. #3752 chaaimmeme (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 00:25
    เอเชียดูซึนๆน่ารักอะ
    #3,752
    0
  18. #3728 mileyduchess (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 22:28
    อยากให้เอเชียกับน้องชาน์อยู่ด้วยกันบ่อยๆ เลย แง
    #3,728
    0
  19. #3719 คุมะมงของมินยุนกิ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 05:42
    พี่เอเชีย พูดหยาบได้สะใจมาก 555555555 ดูเถื่อนขึ้นมาหน่อย
    #3,719
    0
  20. #3712 miiiina (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 00:45
    อยากให้กุมภาไปจัดการพวกที่ชอบให้เชียเลี้ยงเหล้าจริง ๆ ด่าให้เสียหมาไปเลยยบ
    #3,712
    0
  21. #3689 jjtk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 18:44
    น้องน่ารักอะ ช่างจ้อมากกก
    #3,689
    0
  22. #3674 Bichesta (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 17:50
    ก็มีเพื่อนที่ดีๆอยู่อย่าไปคบคนที่ไม่จริงใจเลยยยยเอเชียยยย
    #3,674
    0
  23. #3668 min-issaree (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 17:27
    น่ารักจังอ่ะ
    #3,668
    0
  24. #3637 Kasalonglovey (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 04:44
    ไม่ม่
    ก็ไม่ต้องกิน จริงนะ ทำไมต้องทำให้ตัวเองลำบากด้วย ชอบน้อง
    #3,637
    0
  25. #3626 Bammiiee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 12:02
    กุมภานี่โอเคเลยนะ
    #3,626
    0