ราคา ≠ มูลค่า

ตอนที่ 23 : Chapter 21 --- ❝ ทำร้าย ❞

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27,010
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,344 ครั้ง
    9 ก.ค. 61








Chapter 21

::

❝ ทำร้าย ❞

✂ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐







อะไรก็ตามที่เข้ามาทำร้าย หากผ่านมันมาได้ จะทำให้เราแข็งแรงขึ้น







ร้อน...

เป็นความรู้สึกแรกเมื่อมาถึงประเทศบ้านเกิดของตัวเอง

เอเชียซับเหงื่อที่ขมับ เดินตามคนขับรถที่เข็นกระเป๋าเดินทางนำไปที่รถ
เปิดประตูขึ้นไปนั่ง ขมวดคิ้วแล้วหยิบโทรศัพท์ที่มีสายเรียกเข้ามากดรับ

[ถึงยังวะ] เสียงกุมภาดังมาตามสาย

“ถึงแล้ว กำลังจะออกจากสนามบิน”

[แล้วนี่มึงกลับบ้านเลยปะ]

“กลับเลย ปวดหัว” เอเชียนวดขมับตัวเองไปมา “นอนก่อน พรุ่งนี้พ่อกับแม่บอกจะกลับบ้านเหมือนกัน”

[กะจะคุยเรื่องแต่งเลยหรือเปล่า]

“คงงั้นมั้ง”

[แล้วปรางอะ]

“แยกกันที่หน้าเกตเมื่อกี้ พรุ่งนี้กูนัดเขาไว้ว่าจะไปรับที่บ้านแปดโมงครึ่ง”

[ยังเหมือนเดิมถูกมะ]

“อ่าฮะ” ชายหนุ่มถอนหายใจ นั่งเครื่องนานจนปวดตัวไปหมด “พรุ่งนี้เห็นว่าจะเข้าไปบริษัทแบรนด์ใหม่”

[ของบ้านปรางอะนะ]

“นั่นแหละ” พูดถึง Once แบรนด์เสื้อผ้า Unisex ที่เพิ่งเปิดตัวไปเมื่อปลายปีที่แล้ว เป็นบริษัทแบรนด์ใหม่ของคุณปรานีที่นอก
เหนือจากธุรกิจเครื่องสำอางที่เป็นหุ้นส่วนกับแม่เขาอยู่ ซึ่งเขาก็เพิ่งรู้ไม่กี่วันนี้เอง ช่วงที่เรียนอยู่อเมริกาไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้เลย “เห็นว่าปรางจะเริ่มไปคุมที่นั่นเอง”

[อืม กูคงกลับอาทิตย์หน้า] กุมภาเอ่ยปาก [ตอนกูกลับไปถึงคงเรียบร้อยแล้วนะ]

“อ่าฮะ”

[แล้วจะโทรหาไหม]

“...ยังก่อน”

[ทำไมวะ กลับมาทั้งที]

“เขาก็รู้ไม่ใช่เหรอว่ากูกลับวันนี้”

[แล้ว?]

เอเชียถอนหายใจยาว “ยังไม่เห็นอยากโทรหากูเลย”

[ได้ข่าวว่ามึงเพิ่งถึง แล้วที่นั่นตีสอง]

“อืม...”

[ทำเป็นน้อยใจ]

“เออแค่นี้นะ ปวดหัว จะพัก”

[เคๆ แล้วคุยกัน]

เอเชียกดตัดสาย ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง แสงจากตึกไกลๆ วิ่งเป็นเส้นเมื่อรถเคลื่อนตัวด้วยความเร็ว
เขาพรูลมหายใจออก จิตใจวนเวียนคิดถึงแค่คนคนเดียว

ตอนนี้เราอยู่ใกล้กันมากขึ้นแล้ว...







เอเชียลงมากินข้าวตอนหกโมง เมื่อคืนเขาเข้านอนตอนตีสามกว่า พลิกตัวไปมาอยู่เป็นชั่วโมงก็ยังไม่หลับ
สุดท้ายเลยลุกจากเตียงไปอาบน้ำแต่งตัวตอนได้ยินเสียงนกร้องและมีแสงลอดผ่านเข้ามาทางช่องว่างของผ้าม่าน
ปวดตุบในหัวแต่จะนอนตอนนี้ก็ไม่ได้แล้ว

กินข้าวเสร็จเขาก็มองนาฬิกา นัดกับปรางว่าจะไปรับที่บ้านตอนแปดโมงครึ่ง

ยังมีเวลานี่นา

ไปดีไหม

ลังเลอยู่ไม่กี่นาทีเขาก็ขึ้นรถขับมายังสถานที่คุ้นเคย เขาจำทางได้ดีแม้จะไม่ได้มาหลายปีแล้วก็ตาม ใช้เวลาชั่วโมงนิดๆ ก็มาถึงหน้าบ้าน

เอเชียถอนหายใจยาวเมื่อพบว่าประตูล็อก ไม่มีใครอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นก็รู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อย

นี่ล่ะมั้งที่คนเขาว่า...

ไม่เห็นหน้าเห็นหลังคาบ้านก็ยังดี

หลังจากยืนมองหลังคา (?) จนพอใจแล้ว เอเชียก็เดินออกจากซอยกลับมาที่รถ
นั่งจ๋อยอยู่ไม่นานก็ตรงไปที่บ้านของปรางเพื่อรับเจ้าตัวเข้าไปที่บริษัท
วันนี้ปรางใส่สูทรัดรูปเข้าชุดกับกางเกงขายาวและรองเท้าส้นสูงหลายนิ้ว มัดผมหางม้าสูง ส่งยิ้มหวานมาแต่ไกล

“มาเร็วจัง” เธอเอ่ยคำทักทายพลางดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาด

“นอนไม่หลับ”

“Jet lag?”

“ประมาณนั้น”

หญิงสาวหัวเราะ “ไหวนะคุณเอเชีย ให้ขับแทนไหม”

“อย่าดีกว่า เดี๋ยวคุณปรานีเห็นจะหาว่าใช้ลูกสาวเขา”

“แหม ก็ดีกว่าขับๆ ไปแล้วพุ่งเข้าเสาไฟฟ้าล่ะ”

“สบายดีครับ ขับได้”

“งั้นขับเลยจ้า แวะ Drive-thru ก่อนถึงแยกให้ด้วยนะ อยากกินกาแฟอะ”

เอเชียพยักหน้าแล้วเริ่มออกรถ จัดการแวะซื้อเครื่องดื่มให้ตัวเองกับอีกฝ่ายตามความต้องการของเจ้าตัว
พอเป็นเวลาเดินทางของคนทำงานรถก็ติดหนึบ กว่าจะฝ่าการจราจรที่ติดขัดจนน่าหงุดหงิดมาได้ก็ทำเอาสาย
หลังจากจอดรถแล้วทั้งคู่ก็ตรงเข้าไปในอาคาร แจ้งประชาสัมพันธ์ให้พาไปที่ห้องประธานกรรมการด้านบน





ก๊อก ก๊อก

“ขออนุญาตค่า” ปรางเคาะประตูกระจกพอเป็นพิธี ก่อนจะเปิดประตูและโผล่หน้าเขาไปในห้องอย่างขี้เล่น “จะมาขอพบคุณปรานีค่ะ”

หญิงวัยกลางคนหันมาตามเสียงก่อนจะยิ้มกว้าง “ว่าไงตัวแสบ เข้ามาสิ”

ปรางเดินลิ่วเข้าไปกอดแม่ตัวเอง โดยมีเอเชียก้าวเท้าตามมาด้านหลัง

เขายกมือไหว้แม่ของหญิงสาวอย่างสุภาพ “สวัสดีครับคุณน้า”

“ว่าไงสุดหล่อของน้า ดูเหนื่อยๆ นอนไม่หลับเหรอจ๊ะ”

“ครับ” เอเชียยิ้ม “สงสัยจะผิดเวลาไปหน่อย”

“ปรางก็นอนไม่หลับนะเมื่อคืน ทำไมแม่ไม่เห็นทักเลยว่าดูเหนื่อย” หญิงสาวแสร้งทำเบะปากงอน

“อย่างเราอดนอนสักสามวันก็ยังดีดจ้ะ” ปรานียิ้ม ดึงแก้มลูกสาวด้วยความเอ็นดู “แล้วมาอ้อนแม่เป็นเด็กต่อหน้าเอเชียแบบนี้ไม่เขินหรือไง”

“ไม่เห็นต้องเขินเลย” เธอยิ้มทะเล้น “ไม่ได้เจอนานต้องอ้อนหน่อย เดี๋ยวแม่ไม่รักแล้วอดมรดก”

“ลูกคนนี้นี่”

ปรางหัวเราะ คลายกอดแล้วขยับไปยืนดีๆ “ไหนดีไซเนอร์ใหม่ไฟแรงคนโปรดของคุณแม่ล่ะคะ”

“แม่เพิ่งให้คนไปตามจ้ะ เดี๋ยวคงขึ้นมา”

เธอพยักหน้ารับ หันไปหาผู้ชายคนเดียวในห้อง “รู้ไหมเอเชีย ปรางล่ะอยากเจอมากเลยคนเนี้ย แม่พูดถึงตลอด บอกว่าไปจีบมาเพราะเห็นงานประกวด ตอนนี้กำลังดังในวงการเพราะชนะรางวัลใหญ่หลายรางวัล บอกทั้งหล่อทั้งเก่ง นิสัยดีมีมารยาท ทำงานไวแล้วก็รับผิดชอบ อวยจนคิดว่าจะให้ขึ้นเป็นผู้บริหารแทนปรางแล้ว” ได้ทีหญิงสาวก็พูดยาว เล่าไปก็เหล่มองแม่ไปด้วยเหมือนกำลังแซว แสบนักล่ะ

“เดี๋ยวเถอะ มาพูดเผาแม่แบบนี้ได้ยังไง” ปรานีส่ายหน้า “แต่คนนี้เก่งจริงๆ นะ ถ้าจำไม่ผิดจบจากมหา‘ลัยเดียวกับเอเชียด้วย อาจจะรู้จักกันก็ได้”

“เหรอครับ” เอเชียเลิกคิ้ว “อายุเท่าไหร่เหรอครับ”

“รุ่นน้องเราจ้ะ เพิ่งจบหมาดๆ ก็จีบมาทำเลย”

เอเชียพยักหน้ารับ หยุดคิดไปนิด “แล้วชื่อ...”

“เอ้า มาพอดีเลย” ปรานีเอ่ยปากด้วยรอยยิ้ม มองผ่านไปด้านหลัง เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูเปิดพร้อมเสียงคุ้นหูดังขึ้นด้านหลัง

“ขออนุญาตครับ”

เอเชียหลังตรงทันที ไม่มีวันที่เขาจะลืมเสียงนี้

ไม่มีวันเลย...

“เข้ามาเลยจ้ะ” ปรานียิ้มกว้างตอบรับ

เอเชียค่อยๆ เบี่ยงตัวไปด้านข้างเพื่อหันมองคนมาใหม่ ทั้งคู่สบตากัน
เหมือนเวลาในห้องจะหยุดทำงาน ราวกับสิ่งของทุกอย่างบนโลกหายไป
เหลือเพียงเขาทั้งคู่ยืนมองตากันอยู่ท่ามกลางสีขาวว่างเปล่าไม่มีจุดสิ้นสุด

เอเชียมองใบหน้าของอีกฝ่ายค้าง ก่อนจะลากมองทั้งตัวให้เต็มตา

ตัวเท่าเดิมเลย กินก็เก่งแต่ไม่ยักอ้วน

สูงกว่าที่จำได้นิดนึงหรือเปล่า

ผมยาวขึ้นด้วย

อา...คิดถึงชะมัดเลย

“นี่ปิญชาน์จ้ะ ดีไซเนอร์หนุ่มคนใหม่ของแม่” เสียงของปรานีดึงสายตาของพวกเขาออกจากกัน ทั้งคู่ชะงักแล้วหันไปทางอื่นทันที

“นี่ปรางลูกสาวของฉัน ส่วนนี่เอเชียจ้ะ” คนอายุมากสุดพูดแนะนำต่อ

ทั้งสามคนยกมือไหว้ทักทายกันแล้วผู้ชายสองคนในห้องก็เงียบกริบ

“หน้าตาดีอย่างที่แม่บอกจริงๆ ด้วยค่ะ” หญิงสาวขี้เล่นพูดแซวอย่างอารมณ์ดี

จนปรานีต้องเอ่ยปรามด้วยน้ำเสียงไม่จริงจัง “เดี๋ยวเถอะ เป็นสาวเป็นนางพูดแบบนี้ได้ยังไง”

“ขอบคุณมากนะครับ” ปิญชาน์ยิ้มแห้ง “แล้วคุณปรานีให้คนไปตามผมมีอะไรหรือเปล่าครับ”

“ความจริงก็ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ พอดียัยปรางเซ้าซี้อยากจะเห็นหน้าตั้งแต่ยังไม่ถึงไทยแล้ว ฉันเลยต้องเรียกขึ้นมา รบกวนปิญชาน์เลย” ปรานีเอ่ยปาก “เดี๋ยวตั้งแต่วันพรุ่งนี้ปรางจะเข้ามาทำงาน ยังไงฝากปิญชาน์ช่วยดูอีกแรงด้วยนะจ๊ะ”

“ครับ”

“ก็แม่เล่นพูดถึงขนาดนั้น ปรางก็ต้องอยากเจอสิ” คนถูกพาดพิงเอ่ยเสียงเง้างอด หันไปหาคนเด็กกว่า “ฝากตัวด้วยนะคะปิญชาน์”

“ยินดีครับ ฝากตัวเหมือนกันนะครับคุณปราง” เด็กหนุ่มผงกหัวให้ “ผมทำงานอยู่ชั้นห้า ถ้ามีอะไรก็เรียกได้ตลอดเลย”

ปรางยิ้มรับ “ว่าแต่เห็นแม่บอกว่าเอเชียกับปิญชาน์จบจากมหา’ลัยเดียวกัน เคยเจอกันหรือเปล่าคะ”

ปิญชาน์กลืนน้ำลายลงคอ ประมวลในหัวว่าควรตอบแบบไหนออกไป
เจ้าตัวเหลือบไปสบตากับเอเชีย ยังไม่ทันได้ตอบเลขาฯ หน้าห้องก็เคาะประตูและเดินเข้ามาส่งเอกสาร
ปรานีคุยกับเธอนานจนปิญชาน์ถือโอกาสเปลี่ยนเรื่องเมื่อต้องรอจนกระทั่งเลขาฯ สาวเดินออกไป

คุยกันต่ออีกหน่อย ดีไซเนอร์หนุ่มก็รีบขอตัวกลับไปทำงาน เพราะกลัวว่าจะต้องคุยเรื่องนั้นอีก

เอเชียมองปิญชาน์จนลับสายตา อยากตามไปแทบทนไม่ไหว
ท่าทางร้อนรนผิดปกติทำให้ปรางสังเกตเห็น พอดีกับที่ปรานีมีสายสำคัญเข้า
หนุ่มสาวสองคนเลยหลบออกมาจากห้อง และทันทีที่พ้นประตูมาเจ้าตัวก็เอ่ยปากถาม

“เป็นอะไรหรือเปล่าเอเชีย”

ชายหนุ่มเม้มปาก ขมวดคิ้ว “นั่นชาน์”

“หืม?” ปรางเลิกคิ้ว หยุดคิดไปหลายนาทีก่อนจะอ้าปากค้าง “เดี๋ยวนะ”

“...”

“นั่นคือชาน์ของคุณเหรอ” หญิงสาวยกไม้ยกมือ ยิ้มกว้างอย่างสับสนเมื่อเอเชียพยักหน้า เธอขยับซ้ายขวาไปมาทำอะไรไม่ถูก “Good Heavens!”

“...”

“Are you kidding me?!” พอกระวนกระวายก็พ่นภาษาอังกฤษออกมา

“Nope.”

“Soooo, what are you waiting for?!” กลายเป็นว่าตอนนี้ปรางดูตื่นเต้นกว่าเขาเสียอีก “ไปหาเขาสิ!”

“...and then what?” เอเชียขมวดคิ้ว เขากำลังคิดหนัก “What should I do?”

“Talk to him!”

“I don’t know what to say.”

“Come on!” หญิงสาวปรบมือ เอียงคอมองอย่างไม่อยากเชื่อ มัวไม่มั่นใจอะไรอยู่ “If I were you, I would run to him right now.”

“...”

ปรางถอนหายใจเฮือก ขยับตัวไปยืนด้านหลังเอเชียแล้วออกแรงดันตัวอีกฝ่ายให้ก้าวขาเสียที “Go it!”


.

.

.


ตอนแรกเขาก็แค่กลัวกับลังเล แต่พอลงมาถึงชั้นห้าแล้วก็หงุดหงิดเพิ่มขึ้นอีกอย่าง

เมื่อเห็นปิญชาน์คุยงานหัวชนกันกับผู้ชายอีกคนแบบนั้น...

เอเชียถอนหายใจยาว เขาสบถในใจเป็นร้อยคำ กำลังคิดสถานการณ์สมมติในหัว ไล่ไปเป็นฉากๆ
เริ่มจากเดินเข้าไปดึงปิญชาน์ออกมา หรือไปแทรกกลางระหว่างสองคนนั้น
ไม่ก็จูบโชว์ให้จบๆ ไปเลยทีเดียวรู้กันทั้งบริษัท แต่ไม่ว่าจะคิดออกสักกี่อย่าง ก็เหมือนจะไม่รอดโดนโกรธไปเสียหมด

สมองเขาตอนนี้มีแต่เรื่องที่จะก่อให้เกิดหายนะ

พยายามคิดถึงตอนที่ปิญชาน์ด่ากุมภาไฟแลบแล้วหายใจเข้าออกลึกๆ ช้าๆ ถ้าใจเย็นกว่านี้อาจจะคิดวิธีดีๆ ออกก็ได้

แต่มันเย็นไม่ไหวแล้วไง!

ทำไมต้องคุยกันใกล้ขนาดนั้นด้วย เป็นความลับมากเลยเหรอ

ชายหนุ่มยืนงุ่นง่านอยู่สักพัก ก่อนจะคิดอะไรออกขึ้นมา
ทำใจกล้าแล้วเดินไปหาคนที่ทำงานอยู่ด้วยกันตรงโต๊ะยาวกลางห้อง
เมื่อรู้สึกว่ามีคนเดินมาใกล้ทั้งคู่ก็หันมองพร้อมกัน

ปิญชาน์เลิกคิ้วด้วยอาการตกใจเมื่อเงยหน้ามาแล้วสบตาเข้ากับเอเชีย
เขาชะงักค้างไปหลายนาที จนกระทั่งคนมาใหม่เป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน

“...คุณปรานีให้มาตามครับ”

ปิญชาน์ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง “ผมเหรอครับ”

“ครับ”

เด็กหนุ่มพยักหน้าอย่างสับสน หันไปหารุ่นพี่ “เดี๋ยวผมขอตัวแป๊บนึงนะครับพี่ยิม”

“ตามสบายเลย เดี๋ยวพี่เคลียร์แพตเทิร์นตรงนี้รอ”

ปิญชาน์ขานรับ หันมองเอเชียแล้วพยักหน้า รอให้อีกฝ่ายเดินนำไปก่อน แล้วก้าวเท้าตามเจ้าตัวออกไปที่ลิฟต์ด้านนอก

แต่แทนที่เอเชียจะกดลิฟต์ อีกฝ่ายกลับดึงแขนเขาให้เข้าไปในบริเวณบันไดหนีไฟด้วยกันอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันให้ได้ตั้งตัว

“เฮ้ยเดี๋ยว คุณ!” ปิญชาน์ดึงแขนตัวเองออกจากการจับกุม เอี้ยวไปมองด้านหลังก่อนจะขมวดคิ้วจ้องหน้าตัวการ “เล่นอะไรครับเนี่ย”

“...”

“ไหนบอกคุณปรานีเรียกพบ”

“...”

“คุณโกหกเหรอครับ”

“ชาน์” เอเชียก้มหน้าลงนิด ช้อนตามอง “พี่คิดถึงครับ”

“...”

“คิดถึงจะตายแล้วครับ”

ปิญชาน์เม้มปาก ก้มหน้ามองพื้น ท่าทางที่ทำให้เอเชียกังวลเป็นบ้า

“ชาน์...”

“คิดถึงเหมือนกันครับ” เด็กหนุ่มเอ่ยเสียงแผ่ว เงยหน้าสบตา ประหนึ่งปราการทลายลงตรงหน้า ความอดทนที่เกาะแน่นเป็นเกราะป้องกันสลายไปราวกับไม่เคยมี ปิญชาน์บีบมือตัวเองก่อนจะตัดสินใจขยับเข้าไปหาอีกฝ่าย โผกอดคนตัวใหญ่กว่าแน่น “คิดถึงพี่จะตายแล้ว”

เอเชียยิ้มกว้าง กอดหลังอีกฝ่ายกลับแน่นไม่ต่างกัน ไม่ได้สัมผัสกันนานเท่าไหร่แล้วนะ สองปี สามปี...

แต่ทำไมถึงได้รู้สึกเหมือนเพิ่งกอดกันไปเมื่อวานนี้เอง ทำไมคุ้นเคยและอบอุ่นอย่างนี้

“เด็กใจร้าย” เอเชียซบแก้มกับศีรษะคนในอ้อมแขน

“อื้อ ผมใจร้ายเอง” ปิญชาน์ยิ้ม “ขอโทษนะครับ”

“...ไม่ให้อภัยแล้ว”

“...”

“รับผิดชอบด้วยการอยู่ง้อพี่ไปตลอดชีวิตเลยนะ” เอเชียเอ่ยปากด้วยรอยยิ้ม กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีก อยากจะกักขังอีกฝ่ายไว้ในอ้อมแขนตลอดไปเลย ไม่ให้หนี และเขาจะไม่ไปไหนอีกแล้ว

ปิญชาน์พยักหน้าย้ำๆ ซบหน้ากับอกคนรัก “พี่เก่งมากเลย เก่งที่สุด”

“ไม่ต้องเลย” เอเชียตีหลังปิญชาน์เบาๆ “แอบคุยกับกุมภาตลอดเลยใช่ไหม”

เด็กหนุ่มผละตัวออกมามองหน้า “เขาฟ้องเหรอครับ”

“มันสารภาพหมดแล้ว”

“โธ่ หักหลังกันนี่นา”

“ยังจะโทษกุมภ์อีก”

ปิญชาน์มุ่ยหน้า มองอีกคนให้เต็มตาแล้วยิ้มมุมปาก “เหนื่อยไหมครับ”

“...”

“ทั้งเรียนทั้งทำงานเลย”

เอเชียพยักหน้า “เหนื่อย แต่คิดถึงมากกว่าเยอะ”

เด็กหนุ่มเม้มปาก ไม่ได้เขินแบบนี้นานแล้ว “คิดถึงเหมือนกัน”

“คิดถึงแต่ไม่คุยกับพี่ มัวแต่คุยกับกุมภ์อยู่นั่นแหละ”

เด็กหนุ่มบึนปาก “ก็ยิ่งคุยก็ยิ่งคิดถึงไม่ใช่เหรอ อีกอย่างใครจะไปรู้ว่าดื้อแบบพี่จะทนไม่ไหวบินกลับมาโดยไม่ฟังคำผมอีกหรือเปล่า ยิ่งหัวรั้นอยู่”

“ว่าเหรอ” เอเชียแยกเขี้ยวออกแรงรัดตัวคนรัก

ปิญชาน์ยิ้ม เขาไม่ได้ตั้งใจจะไม่คุยกับอีกฝ่ายหรอก แต่ตอนที่เอเชียบินไปเขารู้ว่าเจ้าตัวโกรธ
ยิ่งพอห่างกันความคิดก็ฟุ้งซ่านไปเรื่อย กลัวว่าอีกคนจะยังไม่หายโกรธ จะยังหงุดหงิดและไม่อยากคุยอยู่
พอนานเข้าก็กลายเป็นไม่มีใครกล้าจะคุยก่อน เลยได้แต่ติดต่อผ่านกุมภาอยู่อย่างนั้น

“ก็จริงนี่ อีกอย่าง...กลัวใจตัวเองด้วย ยิ่งคิดถึงมากๆ อยู่”

“ไม่ต้องพูดเลย”

“ไม่พูดแล้วก็ได้” ปิญชาน์หัวเราะ ก่อนจะขยับเข้าไปซบหน้ากับอกอีกฝ่าย กอดและหลับตาลงซึมซับสัมผัสโดยไม่พูดอะไรอีก

เอเชียกลับมาแล้ว


กลับมาแล้วจริงๆ













✗ ✗ ✗ ✗ ✗ ✗













“เดินยิ้มมาแต่ไกลเลยนะคุณเอเชีย” ปรางเบะปากแซวเมื่อเอเชียลากเก้าอี้ข้างๆ ออกแล้วนั่งลง

เอเชียยักไหล่อย่างอารมณ์ดี “มีความสุขก็ต้องยิ้ม”

“รำคาญมากๆ เลยค่ะ”

ชายหนุ่มหัวเราะ “ที่นัดกินข้าวกับที่บ้านเย็นนี้ ผมต้องออกก่อนสองทุ่มนะ”

“ไม่อยากถามเลยว่ารีบไปไหน”

“ก็รู้อยู่แล้ว”

“ตามสบายค่ะ แต่จัดการให้เรียบร้อยก่อนนะ ไม่ใช่ทิ้งระเบิดแล้ววิ่ง”

“ว่าแต่ปรางคุยกับแม่หรือยัง”

“เรียบร้อยค่ะ”

“แล้ว...ว่ายังไงบ้าง”

“ก็ตกใจ อุทานอะไรเยอะแยะไม่รู้ฟังแทบไม่ทัน” ปรางหัวเราะ ส่ายหน้าไปมาอย่างสนุกสนาน “ตลก”

“คุณน้าอาจจะไม่ตลกก็ได้”

เธอกลอกตามองบนพลางถอนหายใจ “No more Mr. Nice Guy.” พูดแล้วก็ปัดมือไปมา “เลิกคิดมากไม่เข้าเรื่อง”

“ไม่คิดมากได้ยังไง ตอนนี้ปิญชาน์ได้งานที่ต้องการมาตลอดแล้ว ไม่อยากให้เขามีปัญหา”

“I can't believe...” ปรางยกมือกุมขมับ “Are you crazy?”

เอเชียเลิกคิ้ว ทำหน้างง

“ดูไม่ออกเหรอว่าที่เขาพยายามขนาดนั้นเพราะอะไร ที่กุมภ์เล่าทั้งหมดยังไม่ชัดอีกเหรอ คุณมันงี่เง่ามากๆ” เธอบ่นยาว ทำหน้ายุ่ง “Once an idiot, always an idiot.”

คนถูกว่าหัวเราะ อินเนอร์มาเต็มไม่เปลี่ยน

“คุณมีทุกอย่างพร้อมแล้วเอเชีย ถ้าเป็นฉันนะลุยแหลก น่าสนุกจะตาย”

“เก่งตลอด”

“คุณก็คิดมากตลอด อยากหัวล้านเหรอ” หญิงสาวยิ้ม “เรื่องปิญชาน์ไม่ต้องเป็นห่วง แม่ฉันชอบเขามากกว่าที่คุณคิดเยอะเลยแหละ”

“แล้ว?”

เธอชูสองนิ้วโบกไปมา “เวลาแม่ถูกใจใครแล้วแม่สู้สุดใจจ้า”







ทุ่มครึ่งทุกคนมาพร้อมกันที่โต๊ะอาหารในบ้านของเอเชีย
พ่อกับแม่เขาดูอารมณ์ดีผิดปกติ ท่าทางคงคิดว่าทุกอย่างเป็นไปอย่างใจ
มันก็คงจะดีถ้าหากสิ่งที่พวกเขาต้องการเป็นสิ่งเดียวกับที่ลูกชายคนเดียวของเขาปรารถนา

เอเชียถอนหายใจ นึกออกแต่หน้าของปิญชาน์ อยากกินให้เสร็จไวๆ จะได้ไปหาเสียที
กอดแค่นั้นยังไม่พอเลยถ้าเทียบกับระยะเวลาที่ต้องห่างกัน

“วันนี้ที่เชิญทุกคนมากินข้าวด้วยกันเพราะว่ามีเรื่องสำคัญอยากจะคุยด้วยค่ะ” กัลยาเอ่ยปากด้วยรอยยิ้ม “ไหนๆ หนุ่มสาวก็เรียนจบกลับมาแล้ว เรามาคุยเรื่องแต่งงานกันเลยดีไหมคะ”

ปรางหันไปสบตากับเอเชีย ก่อนจะยิ้มกว้าง “ที่จริงเราคุยกันแล้วค่ะเรื่องนี้”

กัลยายิ้ม “จริงเหรอคะน้องปราง ดีจังเลยค่ะ” เธอปรบมืออย่างพอใจ หันไปหาลูกชาย “เอเชียมีความเห็นว่ายังไงคะ จัดช่วงเดือนไหนดี เราไปดูฤกษ์ด้วยกันดีไหม”

“คุยกันแล้วปรางอยากแต่งช่วงมิถุนาครับ”

“โอ้ เจ้าสาวเดือนหกก็ดีนะคะ” กัลยาว่า

“พอดีว่าเจ้าบ่าวของปรางเกิดเดือนหกน่ะค่ะ เขาอยากให้จัดในเดือนเกิดเขา”

ได้ยินปรางพูดแบบนั้นแล้วกัลยาก็ชะงัก รอยยิ้มกว้างค่อยๆ เลือนจนหายไป มองเด็กทั้งคู่สลับกันไปมา “เอเชียเกิดเดือนเก้านี่คะ”

เอเชียแทบจะหลุดขำ ก็ยังดีนะที่แม่จำเดือนเกิดเขาได้โดยไม่ต้องให้เลขาฯ คอยเตือน “ปรางไม่ได้แต่งกับผมนี่ครับ”

“อะไรกันคะ” กัลยาหัวคิ้วกระตุก เธอไม่เข้าใจ

“หมายความว่ายังไง” คราวนี้คนที่นั่งหัวโต๊ะก็เอ่ยแทรก อนันต์หันไปจ้องหน้าลูกชายด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“ปรางมีแฟนที่คบกันที่อเมริกาแล้วครับ” เอเชียตอบกลับ ยิ่งทำให้โต๊ะเงียบสนิทน่าอึดอัด

“ความจริงยัยปรางก็เพิ่งบอกดิฉันไม่นานมานี้เองค่ะ” ปรานีเอ่ยแทรก ยิ้มมุมปากและพูดด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังเพื่อดึงบรรยากาศให้ดีขึ้น “ลูกดิฉันก็ดื้อและเอาแต่ใจแบบนี้แหละค่ะ ต้องขอโทษแทนแกด้วยนะคะ”

“แล้วกับเอเชียล่ะคะน้องปราง” กัลยาหันไปคุยกับหญิงสาว “แม่ก็นึกว่าน้องปรางกับเอเชียจะโอเคกันแล้วเสียอีก”

“เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมากเลยค่ะ” เธอยิ้มกว้าง “อีกอย่างเอเชียก็มีแฟนที่น่ารักมากๆ อยู่แล้ว คุณแม่ปรางยังถูกใจเลย”

“ใครคะเอเชีย” ยิ่งฟังกัลยายิ่งยิ้มไม่ออก

“แฟนผมมีแค่คนเดียว” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงนิ่ง “ปิญชาน์ครับ”

อนันต์ขมวดคิ้วฉับ ทุบโต๊ะเสียงดัง “นี่ยังไม่เลิกยุ่งกับเด็กนั่นอีกเหรอ”

“ผมรักชาน์ ที่อยากบอกมีแค่นี้”

“เอเชียคะ” คนเป็นแม่รีบพูดแทรก กลัวว่าสามีตัวเองจะอาละวาดต่อหน้าคนอื่นเข้า “ทำไมยังไม่เลิกพูดเรื่องปิญชาน์อีกล่ะคะ ตอนนั้นเขาก็เข้าใจและยอมถอยไปแล้ว ก็น่าจะทำให้เห็นว่ามันไม่ใช่ความรู้สึกที่จริงจังอะไร เอเชียโตแล้วนะคะ”

“ผมจริงจัง ที่ไปเรียนต่อก็เพื่อชาน์ ไม่ใช่พ่อกับแม่”

“ยังไม่เลิกพูดไร้สาระอีก” อนันต์กดเสียงต่ำ เขากำลังอารมณ์เสีย

“ผมพูดจริง”

“เอเชีย!”

“คุณอนันต์ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ” ปรานีรีบออกตัวแทน เห็นท่าจะไม่ดีแล้ว “ปิญชาน์เป็นเด็กน่ารักมากเลยค่ะ ถ้าได้รู้จักจริงๆ คุณอนันต์กับคุณกัลยาอาจจะชอบมากก็ได้”

“เคยเจอแล้วค่ะ” กัลยาว่า “ก็เด็กธรรมดาคนนึง”

ปรานียิ้ม “ปิญชาน์เป็นเด็กน่ารักค่ะ เก่ง ขยัน ตั้งใจ มีความรับผิดชอบด้วย”

“คุณปรานีทราบได้ยังไงคะ”

“ดิฉันไปเจอผลงานแกที่ Young Fashion Designer Award เมื่อปีก่อน ชนะเลิศอันดับหนึ่ง ถูกใจมากเลยให้คนไปจีบมาทำงานกับ Once ค่ะ อันที่จริงตอนนี้ในวงการแฟชั่นก็มีคนพูดถึงปิญชาน์เยอะมากนะคะ” เธอยิ้ม “คอลเล็กชั่นใหม่ล่าสุดของ Once เขาก็เป็นคนออกแบบ ที่คุณกัลยาบอกว่าชอบชุดฟินาเล่ไงคะ”

“...”

“แกเก่งจริงๆ ค่ะ แล้วนิสัยก็ดีมาก ดิฉันรับประกัน”

“แต่ยังไงก็เป็นผู้ชาย” กัลยาเอ่ยเสียงนิ่ง เธอเริ่มไม่ตลกแล้ว “ลูกของดิฉันไม่ได้เป็นเกย์นะคะ”

“ถ้าการชอบผู้ชายนับว่าเป็นเกย์ ผมก็เป็นครับแม่”

“เอเชีย!” อนันต์เรียกชื่อลูกชายเสียงดังทันทีที่เจ้าตัวพูดจบ “หยุดพูดแบบนั้นเดี๋ยวนี้!”

“ผมพูดความจริง”

“จะลองดีกับฉันใช่ไหม”

“เปล่าครับ ผมไม่ได้จะลองดี” ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าสุดปอด เขาเหลือบมองปรางที่ส่งสายตาให้กำลังใจมาอยู่เล็กน้อยก่อนเอ่ยปากต่อ “ถ้าพ่อจะยึดบัตรเครดิตผม ยึดบัญชี ยึดรถ หรือจะไล่ออกจากบ้านก็ทำไปเถอะครับ ตลอดเวลาที่ผมอยู่อเมริกาผมหาเงินด้วยความสามารถของตัวเองทั้งหมด”

“เอเชียคะ” กัลยาขมวดคิ้ว เอ่ยปากเรียก แต่เจ้าของชื่อไม่สนใจ

“ผมมีสมองและเงินมากพอที่จะดูแลตัวเอง ดูแลชาน์ ไม่ต้องห่วงว่าผมจะเอาเงินพ่อกับแม่ไปให้ชาน์ เพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยรับเลยสักบาทอยู่แล้ว”

“...”

“แล้วถ้าพ่อจะให้ผมคืนเงินทั้งหมดที่ใช้ไป อาจจะนานหน่อย แต่ผมจะพยายาม”

เอเชียพูดต่อพลางขยับตัวลุกขึ้นยืน เขาอยากไปหาปิญชาน์จะแย่แล้ว


“จะหามาคืนพ่อกับแม่ให้ครบทุกบาทเลย”













to be continued...

พี่เอเชียโตขึ้นแล้วนะ ^^
ไม่อยากพูดคำนี้เลย แต่ใกล้จะจบแล้วค่ะะ ;;;





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.344K ครั้ง

3,821 ความคิดเห็น

  1. #3804 SUNelf213 (@kc-thesun213) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 18:50
    พ่อก็คือแค่จัดการอารมณ์ตัวเองยังไม่ได้อะ กี่ขวบอะเรา หื้ม
    #3804
    0
  2. #3769 chaaimmeme (@chaaimmeme) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 02:31
    พี่เอเชียสุดยอดไปเลยค่ะเหมาะสมกับน้องชามากๆ
    #3769
    0
  3. #3745 mileyduchess (@Pcny06) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 19:29
    เอเชียโตขึ้นเยอะมาก คนเก่ง แงงง
    #3745
    0
  4. #3704 jjtk (@bebiejaney) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 15:40
    รักพี่เอเชียแงงงง แบบนี้สิ แฟนชาน์
    #3704
    0
  5. #3666 Kieeeee41 (@Kieeeee41) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 17:43
    พี่เอเชียเด็ดเดี่ยวโตขึ้นมากสู้ๆไปด้วยกันนะ
    #3666
    0
  6. #3643 Kasalonglovey (@Kasalonglovey) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 21:55
    ในที่สุดเอเชียก็โตขึ้นแล้ว เก่งมากครับ
    #3643
    0
  7. #3635 canookss (@catvxqss) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 09:12
    เก่งมากเลยทั้งพี่เอเชียทั้งน้องเลย ขอบคุณคุณปราณีที่เข้าใจพี่เอเชีย แล้วพ่อกับแม่หล่ะ จะยอมรับฟังพี่เอเชียมากขึ้นบ้างรึยัง
    #3635
    0
  8. #3604 Jady_PC (@nny_pcy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 02:36
    ต้นเรื่องโดดเดี่ยว ตอนนี้เด็ดเดี่ยว พี่เอเชียโตแล้วววว
    #3604
    0
  9. #3579 หูยไรอ่ะ (@wang-j28) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 21:17
    ยืนหยัดต่อสู้เพื่อกันและกันมากๆ อยากให้พ่อแม่ค่อยๆ เปิดใจ มองชาน์ลึกๆ
    #3579
    0
  10. #3553 Zevaaa (@SSSieam) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 14:41
    เอเชียโตขึ้นเยอะเลย
    #3553
    0
  11. #3532 cutieyou (@cutieyou) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 17:22
    ปรบมือให้กับพี่ออเชียร่างevolution ค่ะ เริ่ดๆ ฟาดๆ อย่ามาหาทางบังคับกันอีกนะคุณพ่อคุณแม่ ที่ผ่านมาเห็นลูกเป็นวัตถุที่ให้ทำตามความพอใจของตัวเองมากพอแล้ว ตอนนี้ทั้งสองคนเขาพร้อมแล้วที่จะอยู่ด้วยกัน *ชูป้ายไฟ
    #3532
    0
  12. #3511 9918_ (@9918_) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 02:34
    โตขึ้นแล้วววจริงๆฮรุกกก
    #3511
    0
  13. #3505 paerkam (@paerkam) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 23:29
    เอเชียสุดยอดมากๆๆๆ คือเราเองยังไม่รู้เลยว่าจะเก่งได้เท่าเขารึเปล่า
    #3505
    0
  14. #3458 moooo_ (@xiumin26) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 03:42
    เอเชียเปลี่ยนไปมากๆเลย ไม่เสียแรงทั้งชาน์ทั้งกุมภ์ที่พูดจนปากจะฉีกแล้วฮื่อออ ต่อไปนี้ก็ไม่ต้องห่วงอะไรแล้ว เดินหน้าเรื่องความรักเต็มที่ค้าบ
    #3458
    0
  15. #3432 diizzpop2107 (@diizzpop2107) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:30
    เอเชีย สุดยอดดดด
    #3432
    0
  16. #3429 Aek_KMN (@Aek_KMN) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:35
    โตแล้วสินะ
    #3429
    0
  17. #3414 THE DEERY . (@oing_oing) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:24
    เข้มแข็งมาก พี่เขาโตขึ้นแล้วจริงๆนะ *หอมหัว*
    #3414
    0
  18. #3400 Nofman11 (@Nofman11) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:09
    พี่เก่งนะสู้ๆค่ะ
    #3400
    0
  19. #3381 toonytoony (@toonytoony) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:56
    เอ้ารอไรอะปรบมือ​
    #3381
    0
  20. #3338 dedicatedsj (@dedicatedsj) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:52
    ขอบคุณที่อดทนรอกันนะ ทั้งเอเชียทั้งชาน์เลย
    #3338
    0
  21. #3295 Midories (@Midories) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 23:30
    พี่เค้าเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ววว ดีใจเหมือนเห็นลูกชายโตไปอีกขั้นหนึ่ง
    #3295
    0
  22. #3270 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 12:36
    เอเชียของชั้นโตขึ้นเยอะเลยน้าา ไอ่เด็กดื้อเงียบตาใสคนนั้นกล้าเถียงพ่อแม่กลางโต๊ะอาหารอีกแล้ว5555555
    #3270
    0
  23. #3229 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 14:15
    พี่เอเชียยย มงลงพี่เอเชียไปเลย ฮื่ออออ โตแล้ววว
    #3229
    0
  24. #3203 Chankuma (@chansuju151137) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 18:16
    ปรบมือรัวๆ คุณเอเชียเลิศมาก ความคิดโตแล้วนะจ้า
    #3203
    0
  25. #3173 Hunbears (@hunbears) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 01:10
    พี่เอเชียยยโตขึ้นแล้วจริงๆฮื้ออออเก่งมากๆเลยสู้ๆนะ
    #3173
    0