ราคา ≠ มูลค่า

ตอนที่ 17 : Chapter 16 --- ❝ สัญญาณ ❞

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29,376
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,828 ครั้ง
    28 พ.ค. 61








Chapter 16

::

❝ สัญญาณ ❞

✂ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐







บางครั้งเราไม่สามารถอธิบายสัญญาณที่เกิดขึ้นทางร่างกายด้วยคำพูด
เพราะอย่างนั้นเวลาที่ใจผมเต้นแรง อาจจะแปลความหมายไม่ตรงกับความจริง






เอเชียถอนหายใจยาว นั่งจ้องโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะ ลุกขึ้นเดินไปเดินมาสักพักก็กลับมานั่งจ้องอีก
อาทิตย์นึงแล้วที่ปิญชาน์ไม่มีเวลาให้เขา คุยกันแค่ตอนอยู่บนรถเวลากลับบ้านได้ไม่กี่ชั่วโมง
พอกลับบ้านไปก็อ่านหนังสือ วาดรูป ทำการบ้าน จากที่เคยคุยโทรศัพท์จนหลับก็กลายเป็นแค่บอกฝันดีก่อนนอน
หนักหน่อยก็ข้ามคืนจนเช้าโดยไม่ได้คุยอะไรกันอีก

จำได้ว่าตอนเขาสอบเข้าไม่ได้เครียดเท่านี้ อาจจะเพราะการแข่งขันของคณะเขากับปิญชาน์ต่างกัน
อยากจะงี่เง่าตามไปเฝ้าที่บ้านก็กลัวจะรบกวนอีกฝ่าย

‘ผมขอตั้งใจสอบเข้าก่อนนะครับ พี่อย่าเพิ่งงอแงเลยนะ’

มาใช้คำว่างอแงกับเขา แล้วยิ่งพูดด้วยน้ำเสียงขอร้องแบบนั้นด้วย

ใครจะกล้าขัดใจล่ะ…

“เฮ้อ...”
   
เอเชียขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิด ความคิดตีรวนไปมาอยู่ในหัว อยากคุยจะบ้าแล้ว อดทนมาอาทิตย์นึงแล้วนะ
ไปกินข้าวกันสักวัน หรือนอนคุยกันเหมือนเดิมสักคืนไม่ได้เหรอ ให้เวลาเขาบ้างสิ แบ่งเวลาให้สักนิดก็ได้
   
เขามองโทรศัพท์อีกครั้ง
   
เอาไงดี
   
โทรดีไหม
   
สักสิบนาที
   
ไม่
   
หนึ่งนาทีก็ได้
   
“…”
   
โอ๊ย! ช่างมันเถอะ!
   
[ครับ]
   
รู้ตัวอีกที...เขาก็ได้ยินเสียงปิญชาน์แล้ว

“ชาน์...”

[ว่าไงครับ จะนอนแล้วเหรอถึงโทรมา]

เอเชียถอนหายใจ “ยังครับ”

[แล้วมีอะไรหรือเปล่าครับ] เสียงปิญชาน์ดังๆ แผ่วๆ เหมือนใช้ไหล่หนีบโทรศัพท์ คลอมากับเสียงกุกกักจากข้างๆ เหมือนกำลังทำอะไรอยู่ ท่าทางยุ่งจนเขารู้สึกผิด

“ทำอะไรอยู่เหรอครับ”

[ทำการบ้านวาดรูปอยู่ครับ ยังไม่เสร็จเลย]

“ชาน์จะนอนกี่โมงเหรอ”

[คงต้องเสร็จก่อนอะครับ พรุ่งนี้ต้องส่งพี่แอนแล้ว]

“ขอคุยด้วยได้ไหม”

[ผมต้องใช้สมาธิอะครับ] ปิญชาน์พูดเสียงอ่อย เสียงดินสอขยับไปมาดังแทรกในสาย [ผมขอโทษนะ]

“...พี่คิดถึง”

[…]

เอเชียเว้นระยะรอแต่อีกฝ่ายก็ไม่พูดอะไรกลับมา เสียงจากปลายสายเงียบสนิท เหมือนว่าดินสอจะหยุดขยับไปแล้ว
จนต้องยกมือถือออกมาดูหน้าจอ เขาถอนหายใจเมื่อเห็นตัวเลขยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
แสดงให้เห็นว่าสายยังไม่ตัด แต่ปิญชาน์เป็นคนเงียบเอง

“งั้น...”

[ผมก็คิดถึงครับ]

“…”

[แต่อดทนหน่อยนะครับ แค่สามเดือนผมก็จะสอบตรงแล้ว ผมฝึกหนักไม่เท่าคนอื่นเลยด้วยซ้ำ ต้องพยายามหลายเท่าเลย เข้าใจผมนะ]

“...ครับ” เอเชียตอบเสียงแผ่ว เขาแทบจะฟังไม่รู้เรื่องแล้วว่าอีกฝ่ายพูดอะไร ได้ยินแค่ประโยคสั้นๆ เมื่อครู่ดังๆ ซ้ำ

และเกิดโลภอยากได้ยินอีกสักที

[งั้นผมวางนะครับ พี่ก็ไปพักผ่อนเยอะๆ ด้วย]

“ชาน์”

[ครับ?]

“บอกอีกทีได้ไหมครับ”

[บอกอะไรครับ]

“บอกคิดถึง”

[…]

“…”

เงียบสนิททั้งคู่หลังจากประโยคของเอเชียจบ คนขอร้องเองยังรู้สึกร้อนๆ ใบหน้า แล้วคนฟังจะเป็นยังไงบ้าง
เขาอยากจะไปเห็นกับตาจริงๆ ทำไมต้องได้ยินคำนี้ผ่านทางโทรศัพท์ด้วยเนี่ย มันควรจะได้มองตากันไม่ใช่เหรอ

“ไม่ได้เหรอ”

ทำไมเงียบนาน

[...คิดถึงครับ คิดถึงเหมือนกัน]

เอเชียยิ้มกว้าง เขายกมือปิดปากตัวเอง ทั้งที่ตอนแรกหงุดหงิดจนนั่งไม่ติด แต่พอได้คุยก็หายเป็นปลิดทิ้ง จะมีอิทธิพลกับใจเขาเกินไปแล้ว “พี่อยากไปหาจัง”

[พอเลยครับ ไปนอนได้แล้ว!]

“ครับ ไปนอนแล้ว” ชายหนุ่มหัวเราะ “ไม่กวนแล้วครับ”

[อารมณ์ดีเลยนะครับ]

“อารมณ์ดีสิ มีคนคิดถึง”

[ไปเลย]

“ฝันดีนะครับ” เอเชียรอจนปิญชาน์บอกฝันดีกลับและให้เจ้าตัวเป็นฝ่ายกดวางสาย

เขายิ้มเหมือนคนไร้สติที่เพิ่งตื่นจากฝันดีนับร้อยปี ตัวมันคล้ายจะลอยเพราะเบาหวิว และลืมไปแล้วว่าหงุดหงิดสะกดยังไง
แทบจะลืมวิธีหยุดยิ้ม ไม่คิดเลยว่าคำพูดเดียวจากคนๆ นึงจะทำให้มีความสุขได้ขนาดนี้

เป็นครั้งแรกที่เขาแอบคิด...ว่าตัวเองสมควรจะได้รับความรักจากใครสักคน


.

.

.



“เป็นอะไรวะ”

กุมภาเอ่ยปากถามหลังจากนั่งมองเพื่อนสนิทตัวเองยกวิสกี้กระดกรัวๆ หลายแก้วมาตั้งแต่หัวค่ำ

เอเชียวางแก้ว ใช้นิ้วโป้งเช็ดมุมปาก “กำลังห้ามตัวเองอยู่”

“ห้ามอะไรวะ”

“ห้ามไม่ให้พุ่งไปหาชาน์”

ได้ยินแบบนี้แล้วคนสงสัยก็ยิ่งปวดหัวเข้าไปอีก “ทะเลาะกัน?”

“ไม่ได้ทะเลาะ ชาน์ติวสอบเข้า” พูดพลางเทวิสกี้เติมใส่แก้ว

“แล้วยังไง”

“เขางานหนัก ติวหนัก อ่านหนังสือหนัก วาดรูปหนัก ใช้สมาธิหนัก”

“หนักไปหมดเลยเนอะ” กุมภาพูดแซว เห็นเอเชียจะเป็นจะตายแล้วขำ ปกติไม่เห็นจะสนใจใคร ขนาดพ่อแม่ไม่กลับบ้านยังตีหน้านิ่งได้เลย “ไม่ได้ไปรับหรือไง”

“ไปรับตลอด แต่ขึ้นรถแล้วนั่งอ่านหนังสือ คุยกันนับคำได้”

ไม่รู้จะอธิบายยังไงว่าเขาอึ้งขนาดไหนตอนที่ปิญชาน์ขึ้นมานั่งบนรถ ขอเปิดไฟแล้วหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน
เขียนๆ จดๆ ทำปากมุบมิบอะไรไม่รู้ ดูจริงจังจนไม่กล้ากวน ชวนคุยก็แทบไม่มีสมาธิจะตอบ
ผ่านไปสองสามวันปิญชาน์ก็เริ่มบอกให้เขาไม่ต้องไปรับไปส่งเพราะเกรงใจที่มานั่งอ่านหนังสืออย่างเดียวไม่ได้สนใจเขา 
สุดท้ายเลยต้องเอ่ยปากจะยอมนั่งเงียบจนถึงบ้านเจ้าตัว

“ทุกวินาทีมีค่าจริงๆ”

“กูอยากคุยฉิบหายเลย”

“เด็กเตรียมเอนท์ก็แบบนี้ปะวะ อดทนหน่อย” อีกฝ่ายถาม หยิบแก้วเปล่ามาวางเพื่อจะดื่มด้วย “แล้วสอบเมื่อไหร่”

“เดือนหน้า”

“อีกนิดเดียว”

“ตอนแรกก็คิดว่านิดเดียว แต่กูใกล้ขีดจำกัดแล้ว”

“เป็นแบบนี้วันนึงไม่มีเขาจะทำยังไงวะเอเชีย ไม่กลัวพังแล้วเหรอ”

“...กลัวสิ”

เขาเคยกลัว เคยมีข้อกำหนดเยอะแยะในใจ เคยตั้งกฎที่จะไม่มีวันแหก เคยคิดว่าอยู่หลังป้อมปราการแข็งแรงไม่มีใครทลายได้
เคยมั่นใจว่าจะคอนโทรลทุกอย่างให้อยู่ในกำมือ แต่พอมาวันนี้...

เมื่อก้มลงมองเท้าตัวเองกลับพบว่าหลุดออกจากเส้นแดงนั้นมาไกลมากจนน่าตกใจ

เขาถลำลึก

ดำดิ่ง

หล่นลงไปในหลุม

หายใจไม่ออก

ทุรนทุราย และทรมาน

“แต่ความกลัวมันสู้ความรู้สึกที่มีตอนนี้ไม่ได้เลย”

ซึ่งเขาคาดหวัง...

หวังเพียงให้ก้นหลุมที่ลึกจนมองไม่เห็นอะไรเลยตอนนี้ จะมีเบาะนุ่มรองรับอยู่ด้านล่าง และได้พบกับแสงที่สว่างกว่าด้านบน
แต่ถึงสุดท้ายจะเจอกับอะไร เขาก็ทิ้งตัวลงมาแล้ว และไม่ได้คิดเผื่อใจไว้
หากด้านล่างจะเต็มไปด้วยหนามแหลมรอทิ่มแทง หรือแม้แต่ไฟกองใหญ่รอเผาให้เป็นจุล เขาก็คงไม่ถอยหลังอีก

เพราะการอยู่ในเซฟโซนเช่นที่ผ่านมา แม้ทุกวันจะดำเนินไปอย่างเรียบง่ายและควบคุมได้...

แต่กลับทุกข์กว่าช่วงเวลาที่ต้องเสี่ยงจนใจเต้นไม่เป็นจังหวะแบบนี้อย่างเทียบไม่ได้

เพราะฉะนั้นมันดีแล้ว

สิ่งที่กำลังเผชิญอยู่ตอนนี้...ดีที่สุดเท่าที่เคยเกิดขึ้นกับเขาแล้ว













✗ ✗ ✗ ✗ ✗ ✗













คณะและสาขาที่ปิญชาน์อยากเข้าต้องสอบสามวันติดกัน แบ่งเป็น วิชาการ วาดเส้น และแฟชั่น ตามลำดับ
ทั้งสามวันที่สอบเอเชียไปรับไปส่งตลอด เขารู้ว่าปิญชาน์ตั้งใจและคาดหวังกับการสอบครั้งนี้มากแค่ไหน
ยิ่งเห็นอีกฝ่ายหน้าซีดตอนโบกมือลาก่อนเข้าห้องสอบแล้วก็ยิ่งกังวลจนนั่งไม่ติด พอใกล้เลิกสอบก็ต้องมารอให้กำลังใจ
โชคดีที่เขาสอบไฟนอลเสร็จไปตั้งแต่เดือนก่อน ไม่อย่างนั้นคงแย่แน่ๆ ทางนั้นก็จำเป็น ทางนี้ก็ห่วง

วันแรกสอบวิชาการ ปิญชาน์ดูไม่เครียดเท่าไหร่ ตอนไปรับสีหน้าก็ดูดี ยิ้มแย้มได้ คิดว่าคงทำข้อสอบได้พอสมควร

วันต่อมาก่อนเข้าห้องสอบดูกังวลกว่าเดิมเล็กน้อย แต่ตอนออกมาก็ไม่มีอาการน่าเป็นห่วง

และวันนี้สอบวันสุดท้าย...ซึ่งเป็นวันที่เจ้าตัวเครียดมากที่สุด

เอเชียเหลือบตามองคนที่นั่งก้มหน้าจ้องสองมือตัวเองที่กำวางบนตักโดยไม่พูดอะไรตั้งแต่ขึ้นรถมาเป็นระยะ
ท่าทางวันนี้จะน่าเป็นห่วงสุด ความจริงเจ้าตัวก็บ่นให้ฟังอยู่บ้างเวลาเผลอๆ ว่าไม่มั่นใจแฟชั่นเท่าไหร่ ยังทำได้ไม่ค่อยดี
บางครั้งโจทย์ยากก็ทำไม่ทันเวลา ทั้งที่คิดว่าเมื่อคืนที่คุยกันจะหายเครียดไปบ้างแล้ว
แต่พอมาเห็นหน้าซีดๆ ของอีกฝ่ายแล้วถึงได้รู้ว่าความกังวลนั้นไม่ได้น้อยลงเลยสักนิด และอาจจะมากขึ้นเรื่อยๆ ด้วยซ้ำ

รถยนต์สีดำมาจอดสนิทอยู่ที่ลานจอดในสถานที่จัดสอบ เอเชียหันไปแตะไหล่ปิญชาน์
และเจ้าตัวสะดุ้งโหยงจนคนสะกิดตกใจตาม

เครียดมากเลยใช่ไหมเนี่ย...

“ถะ...ถึงแล้วเหรอครับ”

“ครับ”

“อ่า...งั้นผมไปก่อน” ปิญชาน์พูดติดขัดเหมือนยังตั้งสติไม่ได้ มือก็ขยับปลดเข็มขัดนิรภัยไปด้วย ดูกระวนกระวายเหมือนคนกำลังกลัว

“ชาน์”

“ครับ”

“ขอมือหน่อยสิ”

ปิญชาน์เลิกคิ้วสงสัย สบตากับอีกคนแล้วยื่นมือไปให้อย่างงงๆ

เอเชียจับมือของปิญชาน์ไว้ ลูบเบาๆ ที่หลังมือ ก่อนจะยิ้มให้ “ชาน์ทำได้”

“…”

“ชาน์จะคิดทุกอย่างออก และมือชาน์จะวาดได้ทุกอย่างที่คิด”

“…”

“สู้ๆ นะครับ”

ปิญชาน์พรูลมหายใจออกยาว รู้สึกมึนหัวเพราะความกดดัน แต่พออีกฝ่ายลูบปลายนิ้วลงเบาๆ
สัมผัสหลังมือไปมาหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะก็ค่อยๆ สงบลง ความอึดอัดทุเลาจนแทบจะหายไป
แม้จะตื่นเต้นแต่เขาคิดว่าทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดี อย่างที่คนตรงหน้าพูด

“ขอบคุณนะครับ”

เอเชียยิ้ม เขย่ามืออีกคนเบาๆ “เดี๋ยวตอนเย็นมารับนะ”

เด็กหนุ่มพยักหน้าอย่างว่าง่าย เวลาเครียดๆ นี่ดูสิ้นฤทธิ์เป็นแมวน้อยเลย “แล้วเจอกันนะครับ”

ปิญชาน์กระชับกระเป๋า เปิดประตูลงจากรถหันมาสบตาคนที่เปิดกระจกโบกมือให้อีกทีก่อนจะหันหลังเดินเข้าใต้อาคารไป
เอเชียมองตามจนเจ้าตัวลับสายตา ถอนหายใจอย่างเป็นห่วง

“สู้ๆ นะชาน์”

ก่อนพึมพำคำเดียวกับที่บอกปิญชาน์ไปอีกครั้ง หากไม่ใช่แค่ให้กำลังใจคนสอบ แต่เป็นการให้กำลังใจคนรออย่างตัวเองด้วย


.

.

.



สี่โมงตรงเอเชียมานั่งรออยู่ใต้อาคารที่ปิญชาน์เดินเข้าไปเมื่อเที่ยง
เขาชะเง้อคอดูทางทิศที่เด็กมัธยมทยอยกันเดินออกมา สลับกับนาฬิกาบนข้อมือตัวเอง
น่าจะออกมาได้แล้วนะ เป็นอะไรหรือเปล่า

นั่นไง

ชายหนุ่มลุกพรวดจากม้านั่ง อมยิ้มเล็กน้อยตอนสบตาเข้ากับคนที่กำลังเดินมาหา
ปิญชาน์ยิ้มบางตอบ แต่ดูไม่ร่าเริงจนสังเกตเห็น พอขยับเข้ามายืนตรงหน้าแล้วคนมารอรับก็เอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เป็นไงบ้างครับ”

ปิญชาน์เม้มปาก ก้มลงมองพื้น รอยยิ้มหายไปตอนไหนไม่รู้ เห็นแบบนั้นแล้วคนถามก็ร้อนใจ
เลียริมฝีปากตัวเองทำอะไรไม่ถูก คิดหาคำพูดในหัวแต่สมองกลับว่างเปล่า ออกไปจากตรงนี้ก่อนดีกว่า

“ขึ้นรถกันก่อนไหม เดี๋ยวไปหาอะไรกินกันจะได้หายเหนื่อย”

เด็กหนุ่มไม่ตอบ พยักหน้ารับเล็กน้อยแล้วเดินตามเอเชียไปที่รถ

หลังจากขึ้นรถมาแล้วเอเชียก็สตาร์ทรถและคาดเข็มขัดนิรภัย หางตาเห็นคนข้างๆ ยังนั่งนิ่งไม่ขยับ เขาเลยเอ่ยปากพลางหันไป
หา

“ไม่คาด-”

แต่ยังไม่ทันพูดจบเอเชียก็ชะงักแล้วตาโตด้วยความตกใจ เมื่อเห็นแก้มอีกฝ่ายเต็มไปด้วยน้ำตา
   
“ชาน์”
   
ปิญชาน์เม้มปากแน่น ไม่ส่งเสียงแม้จะร้องไห้ไม่หยุด ท่าทางกลั้นสะอื้นนั้นทำให้เอเชียปวดที่หน้าอก
เอเชียไม่กล้าถามอะไร เขาจับไหล่อีกฝ่ายตบเบาๆ เป็นจังหวะเดียวกำลังที่ปิญชาน์ตัวเริ่มสั่น

เอเชียเอื้อมมือไปโอบปิญชาน์ให้ขยับเข้ามาหา กอดหลังไว้แล้วลูบไปมา

“ไม่เป็นไรนะชาน์”
   
มีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ ในลำคอแทนการตอบรับ เอเชียขมวดคิ้วแน่นลูบหัวลูบหลังอีกฝ่าย
   
เขากำลังคิดว่าต่อให้ปิญชาน์สอบไม่ติด เขาก็จะบุกไปคุยกับอธิการบดีให้รับเจ้าตัวเข้าเรียน จะเอาเท่าไหร่ก็บอกมาเลย

   






หลังจากปิญชาน์ร้องไห้จนตาบวม เอเชียก็ขับรถมายังที่ที่อีกฝ่ายมักจะมาเมื่อไม่สบายใจ
ระหว่างเดินขึ้นบันไดทั้งคู่เงียบสนิท ก้าวเท้าช้าๆ อยู่ข้างๆ กัน มีเพียงมือที่เกาะกุมกันไว้

จนกระทั่งตอนนี้เอเชียก็ทำแค่ยืนมองวิวกรุงเทพตอนกลางคืนอยู่ข้างๆ
เจ้าตัวโดยไม่พูดอะไร และยังคงไม่ปล่อยมือออกจากกัน

เอเชียลอบสังเกตสีหน้าของคนข้างๆ เป็นระยะ และอยู่ๆ ปิญชาน์ก็หันมาสบตาเข้า

“โอเคหรือยังครับ” เอเชียถาม กระชับมือที่จับกันอยู่ให้แน่นขึ้น

“ดีขึ้นแล้วครับ” เสียงอ่อนเชียว

“เล่าให้พี่ฟังไหม”

“อื้ม...”

เอเชียหันตัวไปทางปิญชาน์ สบตาอย่างตั้งใจฟัง ลูบนิ้วโป้งที่หลังมือให้อีกฝ่ายผ่อนคลาย

“รู้สึกเหมือนทำไม่ค่อยทัน...” ปิญชาน์พูดเสียงเบา “ตอนที่อาจารย์บอกเหลือครึ่งชั่วโมง ผมยังลงสีไม่เสร็จเลย รายละเอียดก็ยังไม่เก็บ พอออกจากห้องมา...ฮึก...ได้ยินคนอื่นคุยกันถึงนึกขึ้นได้ว่าลืมเขียนอธิบายไปอย่างนึงด้วย”

ไหล่เล็กขยับเมื่อเอ่ยปาก ท่าทางเสียใจหนักหนาทำให้เอเชียรู้สึกทนไม่ได้

“แล้วทำเสร็จไหมครับ”

ปิญชาน์พยักหน้า “รวมๆ ก็เสร็จครับ”

“ชาน์ทำดีที่สุดแล้ว”

“อาจจะยังดีไม่พอ”

“ดีที่สุดแล้วไง” เอเชียยิ้ม “รอฟังผลด้วยกันนะ พี่จะอยู่ข้างๆ”

“…”

“ชาน์เก่งที่สุดเลย”

“ฮื่อ”

มองดวงตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้แล้วพรูลมหายใจออก “ร้องวันนี้แล้ว ไม่ร้องอีกแล้วนะครับ”

“…ครับ”

“สบายใจขึ้นหรือยังครับ”

ปิญชาน์พยักหน้า พอได้ร้องไห้ออกไปก็ดีขึ้นมากแล้ว ตอนนี้ในหัวเบาลงเยอะ
อย่างไรก็ตามตอนนี้เขาสอบเสร็จแล้ว ความพยายามตลอดเวลาที่ผ่านมาสิ้นสุดลงแล้ว
เขาทำหน้าที่ของตัวเองลงไปอย่างครบถ้วน พักสักหน่อยระหว่างรอประกาศผลคงไม่เป็นไร

ถึงตอนนั้นหากมีอะไรเกิดขึ้นก็ค่อยจัดการอีกทีแล้วกันนะ...

เอเชียยิ้ม ลูบแก้มอีกฝ่ายเบาๆ “พี่รักชาน์นะ”

“…”

ปิญชาน์เม้มปาก เขาได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นแรง ไม่รู้ว่ากำลังกลัว ตื่นเต้น หรือยังกังวลจากเรื่องสอบไม่หายหรือเปล่า

แต่อาจจะไม่ใช่

ในเมื่อตอนนี้เขาไม่ได้หน่วงที่หน้าอกหรืออึดอัดบริเวณลำคออีกแล้ว

แต่กลับวูบโหวงในช่องท้อง ใบหน้าร้อนฉ่าเหมือนแนบอยู่กับเตาไฟ

“งั้นกลับกันไหม ไปกินข้าว แล้วเดี๋ยวพี่ไปส่งที่บ้านนะ”

“…”

เอเชียเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นปิญชาน์เงียบ เขาอมยิ้มเตรียมจะปล่อยมือแต่อีกฝ่ายกระชับไว้ ทำเอาคนโตกว่าใจเต้นแรงขึ้นมา

“ระ…”

เอเชียได้ยินเสียงเหมือนอีกฝ่ายกำลังจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็เบาจนไม่แน่ใจ เลยขยับเข้าไปใกล้อีกหน่อย “ชาน์?”

“รัก...รักเหมือนกันครับ”

ใจกระตุกวาบและรัวเหมือนมีคนตีกลองอย่างบ้าคลั่งอยู่ข้างใน
เอเชียอ้าปากค้างอย่างไม่รู้ตัว ดวงตาพร่าเลือนมองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายไม่ชัด
เขายกมือข้างที่ว่างอยู่ขึ้นขยี้ตาเพื่อไม่มั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ฝัน คนที่อยู่ตรงหน้าเป็นคนที่เอ่ยคำนั้นออกมาจริง

เอเชียกำลังคิดว่าเขาอาจจะกลายเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลก

เขาเคยคิดว่าที่ผ่านมาเขามีทุกอย่างครบแล้ว แต่ไม่ใช่เลยเขาเพิ่งได้ครอบครองทุกอย่างวันนี้ต่างหาก

“ชาน์...ชาน์บอกรักพี่เหรอ”

“...” ปิญชาน์เม้มปาก เสตาหลบ “ไม่ได้ยินหรือไงอะครับ”

“ได้ยินสิ แต่พี่อาจจะเข้าข้างตัวเองอยู่ก็ได้”

“อะไรเล่า”

“บอกกลับตามมารยาทเหรอ”

ปิญชาน์หันกลับมามองหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย “พี่บ้าปะเนี่ย”

เอเชียส่ายหน้า

“แล้วนี่ยิ้มอะไร ไม่ได้พูดให้ตลกนะ”

คนโดนดุ หัวเราะ เขาไม่ได้ขำเพราะตลกสักหน่อย “มีความสุข”

“…”

“มีความสุขมากเลย แย่แล้ว”

“รู้แล้วน่า ไม่ต้องมองแบบนั้น” ปิญชาน์เอื้อมมือไปปิดหน้าของอีกฝ่าย ทำตาเสียน่าหมั่นไส้เลย

“ชาน์”

“อย่างนี้คำตอบ...”

“…” ปิญชาน์ลดมือที่ปิดหน้าเอเชียออก ก่อนจะถูกเอเชียรวบไปจับไว้รวมกันสองข้าง กระชับมั่นแล้วสบตากันอย่างตั้งใจ

“ให้คำตอบพี่ได้แล้วหรือยัง”

“อื้ม” เด็กหนุ่มก้มหน้า “ก็รักไง”

“รักแบบที่พี่เคยขอเหรอ”

“…ก็แบบนั้นอะครับ”

“งั้น คบกันแล้วใช่ไหม”

คนถูกถามกัดริมฝีปากล่างของตัวเอง พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะถูกดึงแขนเข้าไปกอดไว้
เด็กหนุ่มชะงัก ตั้งสติเล็กน้อยแล้วขยับใบหน้าซุกกับไหล่กว้างของอีกฝ่าย กอดหลังกลับแน่น

ปิญชาน์ไม่รู้ว่าตัวเองตัดสินใจดีแล้วหรือยัง ระหว่างพวกเขายังมีอะไรน่ากังวลอีกนับไม่ถ้วน
เขายังเห็นปัญหามากมายทั้งที่เกิดขึ้นแล้วและยังไม่เกิดขึ้น
เขาทบทวนถึงการรับมือกับสิ่งกวนใจที่เรียกว่าอุปสรรคมาสักพักแล้ว
แม้สุดท้ายจะยังไม่สามารถตอบอะไรตัวเองได้ชัดเจน แต่เขาก็อยากจะจับมือใหญ่ๆ ที่อบอุ่นนี้ไว้อยู่ดี

“พี่รักชาน์”

เสียงทุ้มกระซิบที่ข้างหู ส่งผลให้ใจเขาเต้นแรงขึ้นอีก

ปิญชาน์รู้สึกว่าวันนี้อารมณ์ตัวเองอ่อนไหวผิดปกติ เขาอยากจะร้องไห้อีกแล้ว...

“รักพี่เอเชียเหมือนกัน”

ไม่เป็นไรหรอก...


เรามาลองผ่านมันไปด้วยกันนะ













to be continued...

ฮือออออ เหมือนเห็นลูกชายทั้งสองคนของตัวเองโตขึ้นไปอีกขั้น ปลื้มจัย ;-;


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.828K ครั้ง

3,819 ความคิดเห็น

  1. #3790 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 14:58
    รับรักพี่แล้ว
    #3790
    0
  2. #3762 chaaimmeme (@chaaimmeme) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 01:43
    งื้อเขินมากกก
    #3762
    0
  3. #3739 mileyduchess (@Pcny06) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 14:16
    แง ดีใจจจจจจจจ คบกันแล้ว
    #3739
    0
  4. #3698 jjtk (@bebiejaney) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 23:49
    ฮืออดีแงงงงง เป็นกำลังใจให้กันและกัน
    #3698
    0
  5. #3653 kk_kaiwan22 (@kk_kaiwan22) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 09:43
    แงงงงงง อบอุ่นมากๆเลยอะ ฮือ มันดีมากๆๆๆๆๆ รักมากๆๆๆ
    #3653
    0
  6. #3648 inunu (@inunu) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 23:51
    ฮือ ดีต่อใจ
    #3648
    0
  7. #3633 canookss (@catvxqss) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 04:02
    อบอุ่นมากเลยยย งือออ เขินนนน
    ส่วนการสอบ เก่งแล้วนะคะน้องชาน์ :)
    #3633
    0
  8. #3598 Jady_PC (@nny_pcy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 06:11
    กรี๊ดดดด เค้าคบกันแล้วค่ะแม่
    #3598
    0
  9. #3571 หูยไรอ่ะ (@wang-j28) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 20:14
    ข้างหน้าจะเจออุปสรรคอะไรก็อย่าเพิ่งปล่อยมือกันน้า น้ามตาาา เหมือนส่งลูกเข้าหอ TT
    #3571
    0
  10. #3546 theskyandsea (@thesky13) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 22:37
    เค้าบอกรักกันแล้วววว
    #3546
    0
  11. #3526 cutieyou (@cutieyou) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 16:12
    บอกรักกันทั้งคู่แล้ววววว
    #3526
    0
  12. #3498 dook_dik (@dook_dik) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 17:01
    โอ้ย น้อง เขินอ่ะ
    #3498
    0
  13. #3492 ยิ้งฉุบ (@nongwanjang) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 01:24
    งือออออ ไปด้วยกันนะเด็กๆ
    #3492
    0
  14. #3475 SuchayaT (@SuchayaT) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 16:58
    อุแง ร้องไห้ทำไมฟร่ะ
    #3475
    0
  15. #3452 moooo_ (@xiumin26) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 01:12
    แงงงงยิ้มแก้มแตก อุปสรรคมีแน่นอนแต่ขอแค่อย่าปล่อยมือกันก็พอนะ;-;
    #3452
    0
  16. #3434 Khunmedsai (@Khunmedsai) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:27
    แบบ ยิ้มจนคนข้างๆจะหาว่าบ้าอ่ะ รู้นะว่าต้องมีอุปสรรคแน่ๆ เพราะฐานะต่างกันมากจริงๆ ฮือออ จับมือกันแน่นๆนะ ขอเลย
    #3434
    0
  17. #3426 Aek_KMN (@Aek_KMN) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:01
    หวังว่าจะไม่ดราม่าหนักนะ ใจเราอ่อนแอเกีนจะรับไหว
    #3426
    0
  18. #3411 THE DEERY . (@oing_oing) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:10
    ในที่สุด แง รอลุ้นเรื่องครอบครัวอื่นๆ หวังว่าคงไม่ดราม่าหนักนะ
    #3411
    0
  19. #3385 NETWORKKK (@NETWORKKK) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:37
    อย่าดราม่ามากนะ จัยเลารับไม่ไหว
    #3385
    0
  20. #3359 Pedmonxee (@pech555) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:52
    คบกันแล้ววววว ฮือออออ รักแรกของทั้งสองคนเลย จับมือกันไปตลอดเลยนะพี่เอเชียน้องปิญชาน์ 😭😭
    #3359
    0
  21. #3332 dedicatedsj (@dedicatedsj) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:30
    ในที่สุดดดดดด แง น้องแก็ยอมรับคนพี่แบ้ว บอกรักกันแล้วด้วย ขอบคุณที่อดทนรอนะ
    #3332
    0
  22. #3264 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 11:05
    พี่น้องเขาบอกรักกันแถมยังคบกันแล้วด้วย เขารักกันอะแก~
    #3264
    0
  23. #3257 pcy_light (@pcy_light) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 02:23
    น้องงงงงงง
    #3257
    0
  24. #3223 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 11:35

    แอ่แงงงงงงงงงง
    #3223
    0
  25. #3197 Chankuma (@chansuju151137) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 13:47
    จุดพลุฉลอง ในที่สุดก็คบกันแล้ว อบอุ่นใจมาก ตลกตอนพี่เอเชียถ้าน้องสอบไม่ติดจะทุ้มไม่อั้น555
    #3197
    0